Tagarchief: dit jaar wordt jouw jaar

7x De logica van geluk – houding als gamechanger

uit het boek “De logica van geluk” van Mo Gawdat.
De volledige review van het boek lees je hier.

De bril die ik  (’s ochtends) opzet

Ik vind dit zo waar maar dat betekent nog niet dat ik er goed in ben. Het lukt mij echt niet altijd om positief en vol enthousiasme aan de dag of aan een project te beginnen.
Naar sommige vergaderingen ga ik met lood in de schoenen. Echt energiek ben ik niet. Ik geef toe dat dit niet echt helpt.

Toch is het echt wel een gamechanger, die houding. Zo ben ik er in geslaagd om het weer niet meer te laten bepalen of ik ga wandelen of niet. Ik wandel graag ! Waarom zou regen mij tegenhouden ? Ik heb er prima bescherming voor en tegenwoordig vind ik het soms zelfs heerlijk om te wandelen (of te lopen) in volle regen. Het is maar regen !

Het blijft wel niet altijd makkelijk. Als je 10 keer iets meemaakt dat tegenvalt is het moeilijk om nog positief te blijven en te geloven dat het de 11de keer wél beter zal zijn. Maar er sowieso van uitgaan dat het wéér zal tegenvallen is bijna een selffulfilling prophecy. Niet dat ik geloof dat de werkelijkheid verandert door maar positief genoeg te denken. Dat ook weer niet. Maar een open mind… zonder vooroordelen … het kan soms wonderen doen! Wie weet wat er dan gebeurt !

Gelezen: De logica van geluk – Mo Gawdat

Logica van gelukWat als er een logica van geluk was ?

Stel je voor dat er een logica van geluk bestond en je vervolgens de formule kon achterhalen.  Dan zouden we die toch allemaal toepassen, niet ?  Alleen gaat het niet over 1 formule voor iedereen, maar vele formules die je gaandeweg dienst bewijzen. Voor die formules hoef je zelfs niet eens het boek van Mo Gawdat lezen, want de meeste ken je zelf.

We weten allemaal dat meer tijd doorbrengen met geliefden ons gelukkiger maakt. Dat piekeren zelden tot nooit gelukkig maakt. Het zijn wijsheden die we kennen maar waar we niet naar leven. Het boek van Mo Gwadat is een verzameling van wijsheden (gekend en nieuw) die op hun waarde worden getest. In tegenstelling tot Het Happiness Project van Gretchen Ruben, (aanrader !) is dit boek filosofischer van aard.  Je leest niet wat je kan doén, maar wel hoe je je denken zo kan omvormen dat je wijze beslissingen neemt. Beslissingen die tot meer geluk leiden.

Een persoonlijke zoektocht

Mo Gawdat heeft er al een behoorlijke carrière bij Google op zitten.  Hij werkt bij Google-X, waar men compleet ‘out of the box’ denkt en geen idee te gek is om te onderzoeken. Vanuit die instelling  – onderzoek – gaat hij op zoek naar wat geluk echt is. Zijn er universele ‘regels’ of ‘formules’ die voor iedereen kunnen gelden ? Is er een logica van geluk ?
Zijn die formules bestand tegen het grootste verdriet dat je kan overkomen: het verliezen van je kind ? Want dit is net wat Gwadat aan het denken heeft gezet. Het verliezen van zijn jongvolwassen zoon. Gawdat’s zoektocht is bijgevolg persoonlijk én getoetst.

Geluk is onze standaardinstelling

Gawdat neemt meteen een volle start wanneer hij stelt dat de standaardinstelling van een mens geluk is. Kijk naar kinderen zegt hij. Zij leven volledig in het moment en kunnen vol verwondering en blijdschap genieten van het vallen van een blad. Ze maken vrienden zonder het concept vriendschap überhaupt te kennen. Geef ze voldoende aandacht en op tijd en stond eten en ze kennen geen zorgen. Wat is er dan gebeurd ?

Veel. Ze zijn gaan denken. Vergelijken. Ze leerden zichzelf in tijdsperpectief te zetten. Er ontstond een vroeger en later.

Denken bepaalt grotendeels ons geluk

Volgens Gawdat mogen we best kritisch zijn over ons denken. Dat stemmetje in ons dat – soms onhoorbaar – zegt dat we niet genoeg zijn, meer moeten werken, etc. Laat dat stemmetje maar ratelen, zegt hij, maar aanvaardt dat jij het stemmetje niet bent. Ga er niet tegenin, dat kost alleen maar energie en voedt misschien zelfs de ellenlange innerlijke dialogen die je liever kwijt dan rijk bent.

Controle is een illusie

Gawdat somt een hele reeks illusies op. Zo zijn we niet alleen onze gedachten niet, we zijn ook ons lichaam niet. Zelf vind ik dat een behoorlijk dualistisch denken, maar ik begrijp wel wat hij bedoelt. Je valt niet samen met je lichaam. Misschien had hij het beter zo verwoord. Iedereen is veel meer. De grootste illusie is wel de gedachte dat we totale controle kunnen hebben. Als we maar genoeg werken, genoeg denken, genoeg bewust zijn en gezond eten, dan hebben we de boel toch behoorlijk onder controle ?
Er zullen echter altijd zaken zijn die buiten onze controle vallen. De gedachte dat er zoiets bestaat als een ‘safe model’ waarin alle risico’s zijn uitgesloten is een illusie. We zijn nooit volledig veilig, nooit is alles voorspelbaar. Dat kan beangstigend zijn, maar dat hoeft niet.

Daden helpen je vooruit, niet gedachten

Tegenover zoveel onvoorspelbaarheid en gebrek aan controle staat dikwijls veel angst. Angst helpt ons echter niet vooruit. Willen we echt vooruit in het leven dan zal dat moeten komen van onze daden, niet van onze angsten, of lees: gedachten.

Anti-dotum tegen angst

De logica van geluk  pleit voor een leven in het nu. Angst heeft altijd te maken met vroeger of nu. Je bent angstig om wat er misschien zal gebeuren (toekomst) of om wat je is overkomen (verleden). Het nu is angst-vrij. Dankbaarheid plaatst je in het nu.

Angst komt voort uit gedachten, uit wat we (menen te) zien, hoe anderen reageren op ons etc.  In de logica van geluk daagt Gawdat ons uit om kritisch te zijn tegenover wat we zomaar aannemen. Hij haalt daarvoor de mosterd bij Katie Byron. Is het wel waar wat ik denk ? Is het wel waar wat anderen zeggen ? Klopt mijn aanname wel ? Ons brein is geprogrammeerd om ‘gaten te dichten’. Met kleine stukken informatie heeft ons brein geen probleem. Ze worden verzameld en ons brein maakt er een verhaal van. We leggen automatisch verbanden en trekken conclusies. Over tal van zaken klopt dat ook en hoeven we ons geen zorgen te maken. Maar als het over ons leven gaat en ons welbevinden is het goed om nu en dan eens onze gedachten onder de loupe te leggen.

Liefde zit altijd in de geluksformule

Tenslotte kan ook het woord liefde in de logica van geluk niet ontbreken. Gawdat heeft het hier niet in de eerste plaats over romantische liefde. Hij heeft het over geven, zomaar. Geef zoveel mogelijk: vriendschap, liefde, tijd, competentie, déél wat je hebt en doe dat overvloedig. Geven maakt gelukkig. “Hoe meer je geeft hoe meer je terugkrijgt”, schrijft hij. Ik denk dat geven de wereld mooier maakt. Een glimlach, een goede dag. Mij maakt het niet uit of iemand terug glimlacht of een goede dag zegt. Als ik glimlach, dan ben ik toch één moment positief en is dat sowieso winst voor mezelf en maak ik de wereld toch een klein beetje mooier, niet ?

Samengevat

Mo Gawdat, De logica van geluk, ontdek de formule, 272 blz., uitgeverij Brandt, 2017
Te koop bij bol.com voor € 20. 

 

 

7 x Geluksfactor 10 : Discipline

 

uit boek “Geluksfactor 10”. Een volledige review vind je hier.

Toen discipline nog heel normaal was …

Ik ben een internaatskind. Tussen mijn 12de en mijn 18de werd mijn leven geregeerd door de regelmaat van de schoolbel. Opstaan. Bidden (jawel !), ontbijten. Speelplaats : babbelen met de externen. Vervolgens aanvang van de lessen. Vervolgens opnieuw eten, lessen etc. De studiemomenten en de pauzemomenten waren allemaal strikt getimed. Tijdens de studie werden de taken die op de agenda stonden mooi afgevinkt. Ik stelde mij daar geen vragen over. Ik deed het gewoon en omdat ik graag studeerde zag ik er ook geen graten in.

Niet in vraag stellen

Ik las eens in een interview met Kim Gevaert, voormalig olympisch kampioen, dat ze haar trainingen niet in vraag stelde. Er was geen kwestie van ‘zin hebben of niet’, het was ‘gewoon een kwestie van werk’. Dat is lang blijven hangen bij mij. Hoe komt het dat ik mij geen vragen stel over een werkafspraak maar wel over afspraken met mezelf ? Afspraken waar ik wel degelijk achter sta en die mij leiden tot mijn doel ?
Wellicht omdat bij het eerste (het echte werk) er een moeten voorstaat, maar is dat ook niet het geval voor het tweede ? Als ik echt iets wil, dan zou het toch nog makkelijker moeten zijn ? Want dan gaat het toch om intrinsieke motivatie ?

Ik denk dat het grote verschil is dat er bij het eerste (het zogenaamde echte werk) anderen mee gemoeid zijn. Mijn werk wordt sowieso beoordeeld. Misschien niet dat ene uurtje werken, maar wel het geheel. Men ‘verwacht’ dat ik goed werk lever. Tenslotte word ik er voor betaald en mogen mensen op mij rekenen.

Op jezelf rekenen

Dat valt weg bij intrinsieke motivatie. Vandaar de vele hints om aan ‘accountability’ te doen, verantwoording afleggen bij een ander. Dat is voor velen echter een drempel. Soms gaat het niemand iets aan wat je doel is.

Discipline kan je volgens mij omkeren tot een andere vraag : kan ik op mezelf rekenen als ik mij iets voorneem ?  Het komt een beetje neer op de vraag van gisteren. Wie wil ik zijn ? Hoe zou ik mezelf bekijken als ik een ‘ander’ was en ik zie dat ik de ‘afspraak met mezelf’ toch weer uitstel of van mij afschuif ?

Gewoon doen

Voor mij werkt de redenering van Kim Gevaert nog het beste. Niet teveel over nadenken. Niet denken ‘heb ik zin of niet ?’ Maar gewoon eraan beginnen. That’s it.