Tagarchief: doelstellingen

Gelezen

Gelezen : The Subtle Art of Not Giving a F*ck – Mark Manson

The subtle art of not giving a fuck

Voor wie ten onder gaat aan druk

Heb je nu en dan de indruk dat je compleet ten onder gaat aan druk en niet meer weet waar je hoofd staat ? Heb je zin om nu en dan ‘foert’ te zeggen ? Dan is dit echt een boek voor jou.  Mark Manson zet de dingen weer op hun plaats. Zoals middelmaat is oké en nee, we zijn echt niet zo bijzonder als we denken. Uitdagend, zeker !

Shit happens

Met deze titel ben ik natuurlijk geheel thuis in het taaltje van Mark Manson die dergelijk taalgebruik niet schuwt maar het is wel één van de grote thema’s in zijn boek.
Het leven is geen pad over rozenblaadjes. Voor niemand. Het is geen aaneenschakeling van successen, hoe hard we ook werken of wat onze intenties ook zijn.

Je kan het dus maar beter aanvaarden, die ellende komt sowieso. Voor de een vroeger dan voor de andere, in gigantische levensstormen of als motregen jarenlang over je heen.

Iedereen is gelukkig, behalve ik

Wanneer we de (sociale) media geloven dan doet iedereen het geweldig. Ja, het is wel even zwaar, maar gaan met die banaan, don’t give up ! Zoveel positivisme is natuurlijk wel mooi, maar vertekent de realiteit geheel. Wanneer je je gaat meten aan al dat geluk en die succesverhalen, dan ziet je leven toch maar heel grijs uit. Er moet wel iets ernstigs mis zijn met je.

 Now if you feel like shit for even five minutes, you’re bombarded with 350 images of people totally happy and having amazing fucking lives, and it’s impossible to not feel like there’s something wrong with you. It’s this last part that gets us into trouble. (…) We feel guilty for feeling guilty. (…) We get anxious about feeling anxious. What is wrong with me? This is why not giving a fuck is so key. This is why it’s going to save the world. And it’s going to save it by accepting that the world is totally fucked and that’s all right, because it’s always been that way, and always will be.

Verantwoordelijk voor alles en iedereen

Je wil verantwoordelijk zijn en zorg dragen voor anderen. Je wil dat iedereen in je gezin het goed heeft, dat je collega’s tevreden zijn, dat je relaties met iedereen goed zijn, dat men tevreden is over je werk.  Het lijkt bijna Picture Perfect. Wanneer je dit leest denk je wellicht : ja, dat is erover, maar stel jezelf de vraag, voel jij je ook niet heel erg verantwoordelijk voor alles en iedereen ? En doe je dat niet vanuit de beste bedoelingen ?

Because when you give too many fucks—when you give a fuck about everyone and everything—you will feel that you’re perpetually entitled to be comfortable and happy at all times, that everything is supposed to be just exactly the fucking way you want it to be. This is a sickness. And it will eat you alive. You will see every adversity as an injustice, every challenge as a failure, every inconvenience as a personal slight, every disagreement as a betrayal.

Denk nu vooral niet dat Mark Manson  pleit om egoïstisch te zijn en enkel aan jezelf te denken of om niets  (give a f*ck) om te geven. Daar pleit hij juist NIET voor. Hij daagt uit om te kiezen wat je prioriteiten zijn en je van de rest inderdaad niets aan te trekken. Wie niet kiest voor wat belangrijk is, verliest zichzelf compleet en voelt zich continu overbebelast en schuldig.

Geluk is geen legodoos

Mark Manson stelt in The Subtle Art of Not Giving a F*ck enkele kritische vragen. Hoe maakbaar is geluk ? Dat we ons leven ondergaan en niets in de pap te brokken hebben is geenszins waar, maar anderzijds lijkt het wel alsof wij geheel en al verantwoordelijk zijn voor ons geluk en geluk een kwestie van het juiste doen is. Wie met andere woorden niet gelukkig is, heeft dat aan zichzelf te wijten, een stelling die ook in het boek Identiteit van Paul Verhaege wordt geponeerd.

There is a premise that underlies a lot of our assumptions and beliefs. The premise is that happiness is algorithmic, that it can be worked for and earned and achieved as if it were getting accepted to law school or building a really complicated Lego set. If I achieve X, then I can be happy. (…)This premise, though, is the problem. Happiness is not a solvable equation. Dissatisfaction and unease are inherent parts of human nature and, as we’ll see, necessary components to creating consistent happiness.

Overwin ellende = geluk

Oké, bovenstaande titel is misschien kort door de bocht, maar het overwinnen van obstakels zorgt voor geluk. Denk aan alle moeite die je moest doen om je diploma te behalen, het zweet en de weerstand die je moest overwinnen om 1 km aan een stuk te lopen. Al die inspanningen, al die stress hebben wel tot iets geleid : een resultaat waar je gelukkig kan mee zijn. Iets dat je ten diepste voldoening geeft.
Een groot verschil met wat je zomaar wordt voorgeschoteld.

To be happy we need something to solve. Happiness is therefore a form of action; it’s an activity, not something that is passively bestowed upon you, not something that you magically discover in a top-ten article on the Huffington Post or from any specific guru or teacher.

Geluk is work in progress

Volgens Mark Manson is geluk geen status-quo, niet iets dat je, als je het eenmaal bereikt hebt, bij je blijft. Mensen hebben honger naar meer. Denk aan het boek van Devisch over rusteloosheid waarin hij stelt dat wanneer mensen eindelijk iets hebben bereikt (einde onrust) ze opnieuw naar iets anders verlangen. Wellicht omdat inderdaad in de uitdaging het geluk schuilt.

Happiness is a constant work-in-progress, because solving problems is a constant work-in-progress—the solutions to today’s problems will lay the foundation for tomorrow’s problems, and so on. True happiness occurs only when you find the problems you enjoy having and enjoy solving.

Geen schrik voor negatieve emoties

In dat opzicht zouden we volgens Mark Manson niet zo’n schrik moeten hebben van stress of slechte dagen maar ze als uitdagingen zien die ons (kunnen) leiden naar meer geluk. Er niet op ingaan en geen actie ondernemen, dàt is pas niet gelukkig zijn.

In other words, negative emotions are a call to action. When you feel them, it’s because you’re supposed to do something. Positive emotions, on the other hand, are rewards for taking the proper action.

Je bent niet bijzonder

Deze zin past niet een klimaat waarin het uniek-zijn en het bijzondere aan iedere mens overal wordt onderlijnd.  Stel dat je van jezelf zou zeggen dat je ‘middelmatig’ bent, dat lijkt het alsof je jezelf tekort doet of dat leidt aan een negatief (en bijgevolg verkeerd) zelfbeeld. Maar is dat wel zo ? Hoeveel mensen zijn écht bijzonder ? Waarom zou middelmatig niet goed zijn ? Is middelmatig niet per definitie voldoende ?

Volgens Mark Manson creëert het beeld van bijzonder te (moeten) zijn problemen en voorkomt het dat mensen groeien en hun leven zelf in handen nemen.

But it also causes something else to happen. If we have problems that are unsolvable, our unconscious figures that we’re either uniquely special or uniquely defective in some way. That we’re somehow unlike everyone else and that the rules must be different for us. Put simply: we become entitled.

Ik kan mij voorstellen dat vele mensen moeite zullen hebben met dit hoofdstuk. Hij stelt daarin dat de meeste van je problemen helemaal niet zo bijzonder zijn. Duizenden mensen hebben hetzelfde voorgehad en zullen hetzelfde meemaken.
Daarmee zegt hij niet dat die problemen niet pijnlijk en zwaar om dragen kunnen zijn. Hij zegt alleen dat ze niet bijzonder zijn en van jou geen bijzonder persoon maken.

Sadistisch ? Juist niet. Hij waarschuwt voor het vervallen in de slachtofferrol, voor het moment dat je je situatie (hoe erg ook) gaat gebruiken om niets meer te doen of te verwachten dat anderen het voor jou gaan doen.

We hebben altijd de keuze

Wat ons ook overkomt, hoe we reageren is altijd onze keuze én verantwoordelijkheid.

Often the only difference between a problem being painful or being powerful is a sense that we chose it, and that we are responsible for it.

Many people may be to blame for your unhappiness, but nobody is ever responsible for your unhappiness but you.

Omhels onzekerheid

In een maatschappij die er vanuit gaat dat geluk maakbaar is, is het een kleine stap om te menen dat je alles onder controle kan hebben. Het niet onder controle hebben maakt veel mensen onzeker. Er zijn echter zoveel variabelen dat het zo goed als onmogelijk is om alles in de hand te houden.

It’s the backwards law again: the more you try to be certain about something, the more uncertain and insecure you will feel. But the converse is true as well: the more you embrace being uncertain and not knowing, the more comfortable you will feel in knowing what you don’t know. (…) Uncertainty is the root of all progress and all growth. As the old adage goes, the man who believes he knows everything learns nothing. We cannot learn anything without first not knowing something. The more we admit we do not know, the more opportunities we gain to learn.

Die onzekerheid kan ons uit ons lood slaan of ons verlammen. Hij volgt hier echter dezelfde redenering als het omgaan met problemen. Juist door het aanvaarden van onzekerheid en het oncontroleerbare, is er groei mogelijk. Als je alles onder controle hebt en alles meent te weten zit je in principe vast. Er is geen ruimte meer.

Samengevat

Zou ik hopen dat hier een cursus van gemaakt wordt die door alle middelbare scholieren wordt gevolgd. Ik meen dat vele jongeren (en volwassenen) gebukt gaan onder irreële verwachtingen ten aanzien van zichzelf en een onrealistisch beeld van hun kunnen en andermans kunnen.
Anderzijds is het evengoed een boek voor alle volwassenen. Soms is het bijna een slag in je gezicht. Maar eentje die je wakker schudt.

Praktisch

Mark Manson, The Subtle Art of Not Giving a F*ck, Uitgeverij Harperone (2016).
Ik merkte dat enkel het e-book te koop is bij bol.com en dit voor € 16,93.

Ik las de Kindle-editie voor $ 10,90.

De paperback (Amazon $ 9,41) zou ik toch boven het e-book aanraden. Zo kan je nu en dan eens terugbladeren in het boek en dit vooral op die dagen dat je denkt dat het je allemaal tegenzit. Je dag zal er onmiddellijk anders uit zien !

Ik loop nooit zonder … mijn Garmin Forerunner 620

Garmin Forerunner 620

 

Wie mij volgt weet dat ik een trage loper ben en mezelf meermaals een schop onder mijn kont moet geven om de deur uit te raken. Lopen moet je zelf doen en een motiverend maatje zou perfect zijn. De Garmin Forerunner 620 loopt nog altijd niet voor mij, maar hij is wel mijn maatje en motivator. Niet voor niets stond hij vorig jaar op mijn lijst van ‘onmisbaar’ en daar stonden maar 8 zaken op ! Ik heb ‘m al een behoorlijke tijd, maar hij wordt nog altijd verkocht  en hij is oerdegelijk. Zo gaat dat bij Garmin, die jagen je niet snel op kosten. Mijn volgende zou dus ook een Forerunner zijn, missschien wel  de Garmin Forerunner 735XT.

Mijn trouwe maatje ! Garmin Forerunner 620

Zoveel sporthorloges !

Tegenwoordig zijn er zoveel sporthorlogers te koop dat je tussen de bomen het bos niet meer ziet.  Met tal van activitytrackers kan je ook je snelheid en je hartslag meten. Ik beschik zelf nog (beetje verwend, ik geef het toe) over de VivoActive HR van Garmin en de Garmin Vivofit. Maar als het over lopen gaat, kies ik toch voor de Forerunner.

Waarom dan de Garmin Forerunner ?

  1. Het ingeven van trainingen

    Ik kan toch evengoed de snelheid meten met die andere ? In de Forerunnerreeks van Garmin kan ik mijn trainingen programmeren. Dat kan ik niet bij de Vivofit en ook niet bij VivoActive. Trainingen klinkt al alsof ik een echte atleet ben, lees dus evengoed ‘Start to Run’. In de tijd dat de dieren nog konden spreken en van GPS-horloges geen sprake was liep ik met een chronometer. 2 minuten lopen, 1 minuut wandelen. Je kent het wel. Nu hoef ik mij daar geen zorgen meer over te maken. Ik krijg een mooie ‘biep’ wanneer ik moet beginnen met lopen en hip hip hoera een ‘biep’ wanneer ik mag wandelen.  Muziekje in de oren ? Geen probleem, Garmin vibreert rond je pols en zo merk je het ook.

  2. Ik loop nooit te snel

    Ken je dat gevoel ? je begint met je training en je gaat er helemaal voor:  het kan niet hard genoeg gaan en je lijkt over wolkjes te lopen. Tot je 500 meter verder bent en hijgend langs de kant staat. Kijk, zo iemand ben ik en al helemaal als het over een wedstrijd gaat. De spanning van een wedstrijd is zo groot dat de adrenaline me die 500 meter in de waan laat dat ik plots wel heel erg snel kan lopen.
    Biep biep en ‘rustig aan’ verschijnt er op mijn scherm. Je kan een voorwerp niet bedanken, dat weet ik, maar die Garmin heeft me echt al gered !

  3. Ik loop nooit te traag

    Jaja, ik ben een trage loper. Ik vind duurlopen zalig. Net zoals ik wandelen zalig vind en soms gaat het zo goed dat ik ‘op mijn dooie gemak’ net niet aan snelwandelen doe. Op zich is daar niets mis mee, maar het is een training zonder rendement. Progressie kan alleen als het lichaam uitgedaagd wordt. Maar ook weer niet overbelast natuurlijk. Biep biep ‘sneller’ gaat dat dan. Niet mijn favoriete boodschap !

  4. Ik loop gezond

    Ik ben een grote fan van lopen/trainen op hartslag. Misschien ben ik ook een beetje een bange loper en al zeker een emotionele loper : sommige dagen heb ik de indruk dat ik alles aan kan (gaan met die banaan !) en andere dagen is het eerder schoffelen dan wel lopen. Weerom biep biep als ik te weinig inspanning lever, of biep biep als mijn hartslag te hoog is.
    Dat geeft me toch een veilig gevoel.

  5. Gaat mijn conditie vooruit ?

    Dank zij de VO2-max meting weet ik wat de trend is voor wat mijn conditie betreft. Toegegeven, wanneer je je VO2-max laat meten via het ziekenhuis of een sportarts, zal dit nauwkeuriger zijn en ik lig dan ook niet wakker van het getal dat de Forerunner mij geeft. Ik zie wél naar de evolutie. Ben ik nu fitter aan het worden of niet ?

  6. Een ontzettend gedetailleerd logboek

    Wat ik ook zo ontzettend goed vind aan Garmin is dat alle trainingen geregistreerd worden en je jaren terug kan gaan. Mocht je trouwens andere producten (zoals ik) gebruiken van Garmin, dan komt dat allemaal netjes in het overzicht. Kaartjes waar je gelopen hebt, hoe snel je gelopen hebt, wat de hoogteverschillen waren etc. Wil je activiteiten delen via sociale media ? Dat is allemaal voorzien. Je kan je Garmin logboek (via Garmin Connect) ook met andere apps als Fitpal verbinden. Zie je meteen of je dat stuk chocolade hebt verdiend of niet ! En natuurlijk gaat alles ook via je smartphone.

    Vierdaagse van de IJzer, dag 4 Ieper
  7. De agenda – je vergeet het gewoonweg niet

    Nog een functie die ik geweldig vind is de agenda. Ik train momenteel voor een doel in maart. Alle trainingen staan gepland. Ik hoef dus maar één ding te doen: op de knop ‘training vandaag’ te duwen. Ben ik ze vandaag vergeten, dan kan ik nog altijd ‘training gisteren’ indrukken.

  8. Nu nog beter : Garmin heeft zelf trainingsplannen

    Het is nog redelijk makkelijk om aan een Start-to-Run schema te geraken, maar wat als je bv. voor de 10 miles wil trainen of iets anders ? Of :  je ziet het gewoon niet zitten om al die trainingen handmatig in te voeren?  Garmin maakt voor jou een schema op maat, jij geeft je einddatum in en de dagen die je wil trainen en hup, het hele schema wordt ingevoerd én op de juiste dagen.

  9. Ook voor wandelaars en fietsers ?

    Ben je voornamelijk een loper en ga je occasioneel wandelen, dan kan je natuurlijk ook je wandelingen ‘tracken’ via de Forerunner. Je ziet mooi je afstand en je snelheid, de verbruikte calorieën en eenmaal thuis, of via je smartphone,  kan je exact zien waar je gelopen hebt. Idem voor het fietsen. Het kaartje in dit artikel geeft de vierde dag weer van de Vierdaagse. Ik heb ‘m dus ook gebruikt om te wandelen. Navigeren of het volgen van routes die je ingeladen hebt is dan weer een andere zaak. Daarvoor raad ik je een echte wandelgps aan, maar dat is weer een ander blogje.

  10. En nu voor de echte ‘straffe loper’ : Running dynamics / looptechniek

    Ik zal eerlijk zijn, ik ken onderstaande cijfers, maar ik doe er niet veel mee. De Forerunner houdt immers ook bij hoe groot je looppas is, hoeveel passen je zet (cadans), hoe groot je verticale oscilatie is, hoe lang je voet de grond raakt en nog van dat meer.
    Al die zaken zijn belangrijk als je je looptechniek wil verbeteren, maar zoals gezegd, ik ben een trage (en soms luie) loper. Maar misschien wil jij het uiterste uit de kan halen en zijn dit de cijfers die er net zullen voor zorgen dat je een PR loopt !

Voor het lopen ben ik altijd binnen de Garmin Forerunner gebleven en ik kan er eigenlijk niets negatiefs over zeggen. Het is een geweldige serie. Garmin blijft ook updates en ondersteuning geven en dat vind ik maar net zo eerlijk.

Maar waarom heb je dan (ook) een Vivoactive ?

Hmm.. inderdaad, ja. Waarom twee ? En is dat wel nodig ? Telt het excuus dat het een cadeautje was dat eu … ik mezelf heb gedaan ? Oké, ik zal niet rond de pot draaien, de Vivoactive heb ik omdat ik geen loper puur sang ben. Ik zwem, dwaal rond in de fitness en daarvoor is de vivoactive weer beter geschikt. Als je zeker weet dat je nooit met een schema zal lopen of trainen, dan ben je met dit uurwerk (geïntegreerde hartslagmeter om de pols) beter af. Maar ik heb een loopschema nodig. Ik heb die schop onder mijn kont nodig. (Pro Forerunner) En ik ben ook een beetje een gadgetmadam, zo van ‘eu, even zien op mijn uurwerk of het gaat regenen’. (Excuus voor aankoop van de Vivoactive ! )

 

Samengevat

Train je voor een doel, dan is een sporthorloge uit de Garmin Forerunnerreeks echt een goede aankoop. Of je nu een ster in wording bent of gewoon aan een Start to Run wil beginnen én die 5 km halen, het uurwerk is een uitstekende aankoop dat je niet in de steek laat.  Dankjewel trouw maatje !

Wat neem jij altijd mee op je loopje ? Ik ben benieuwd ! 

Heb je nog geld over dit jaar ? Budgetteren voor 2017

budget

Het maken van een begroting

Daarnet een jaarlijks wederkerend taakje afgewerkt waar ik tegenop zag : het opmaken van de begroting van 2017.  Ik had al door dat het positief zou uitvallen, wat mij tot de grootste politica ever maakt volgens het lief. En ja hoor, het bleek inderdaad zo ! We hebben minder uitgegeven dan voorzien, al was dat geen echte doelstelling. Als we al met geld bezig zijn dan is dat vooral inzicht en planning zodat we alles kunnen blijven doen wat we willen doen en voor geen nare verrassingen staan.

Het resultaat

Twee ‘rode’ posten (in excel ‘voorwaardelijk rood gemarkeerd omwille van teveel uitgegeven), zijnde het vakantiebudget. We hebben over alle vakanties én een volledig jaar 50 euro extra uitgegeven. Dat vinden we behoorlijk verwaarloosbaar, dat komt op nog geen 5 euro per maand). Hoe dan ook, voor volgens jaar is de post ‘vakantie’ verhoogd. Verder zijn onze dagelijkse kosten verlaagd. We hebben zelfs minder water verbruikt. Ook geen doelstelling. En door het afzeggen van een weekabonnement dar ons meer irriteerde (het opstapelen van ongelezen magazines) zagen we ook daar een overschot.
De getallenfreak in mij is content.

Het maken van een begroting

Ik legde het vorig jaar al eens uit hoe wij budgetteren en zo’n begroting maken. Alle ‘grote’ kosten worden opgeteld over een heel jaar en verdeeld over 12 maanden. Dat bedrag zetten we maandelijks ‘apart’ zodat wanneer bv. Vader Staat ons vraagt om de onroerende voorheffing te betalen, wij niet achterover vallen.

De grootste slokkop

Maak u geen illusies over gratis onderwijs en al helemaal niet bij kotstudenten. Het moge duidelijk zijn, twee kotstudenten zijn zware uitgaven. Ik vrees dat je al een héél hoog inkomen moet hebben om daarvoor je spaarboek gerust te kunnen laten. Gelukkig weet je dat tenminste op voorhand. Wij dénken ook dat onze kinderen het niet al te bont maken in hun uitgaven, maar echt weten doen we niet. Kwestie van vertrouwen ook en ook hen leren omgaan met geld. (Meer weten hoeveel het kost ? Lees hier).

Wat mij toch wel verwondert is het aandeel van verzekeringen. Ik heb niet de indruk dat wij angsthazen zijn en de meeste verzekeringen zijn trouwens verplicht (ja toch ?) maar ik begrijp waarom onze verzekeraar niet alle facturen in één maand stuurt. Het is maar als je het optelt dat het opvalt. We zouden natuurlijk onze verzekeringen kunnen herzien en zien of het ene product bij aanbieder a niet goedkoper is dan bij aanbieder b, maar wij redeneren dat we ook willen betalen voor gemak.

Is dat niet stresserend, budgetteren ?

Integendeel. Alles is voorzien en is gebaseerd op reële uitgaven. Hebben we meer uitgegeven (cfr. vakantie) dan voorzien en vinden we dat oké, dan wordt dat budget gewoon verhoogd. Blijkt op het eind van de rit een bepaalde post uit de pan te zwieren, dan zullen we dat toch eens bekijken.  En nee, wij kijken niet alle uitgaven na, wij schrijven niet elke aankoop op. Eén keer per maand ben ik er mee bezig, dankzij een goede excelsjabloon die ik maakte is het op 30 minuten per maand gepiept. Het lijkt mij véél stresserender een factuur in je brievenbus te krijgen en vast te stellen dat je dat compleet vergeten was of dat het momenteel wel heel slecht valt.

Goed begin voor 2017

Ik raad het dus iedereen aan om te budgetteren. Tegenwoordig bieden banken gratis software aan die je uitgaven naar categorieën markeren. Op die manier ken je exact zien hoeveel je aanvoeding, vervoer etc. uitgeeft. Wij houden het bij excel.
Omgaan met geld is een beetje zoals omgaan met eten en drinken. Als je totaal niet beseft wat je naar binnenwerkt (Mindless eating) ben je dik voor je het weet. Met geld is het eender. Inzicht is dikwijls de eerste stap.

Veel succes met alle financiële plannen in 2017 !

 

1000 vragen over mezelf

1000 vragen #20 Waarin heb je aan jezelf getwijfeld ?

Veere caravan op brug

twijfelen aan mezelf

Eerlijk : er zijn nog weinig zaken waarin ik twijfel aan mezelf. Twijfelen als aarzelen tussen ‘kan ik het’ of ‘kan ik het niet’. Meestal heb ik een onmiddellijk idee over mijn kunnen. Ja, dat kan ik. Of ‘Nee, dat kan ik niet’.
Voor wie denkt dat ik beschik over de perfecte zelfkennis : mijn eerste intuïtie is niet altijd juist.
Onzeker zijn is dan weer iets anders, maar dat gaat meestal over situaties, zelden over taken. Het zou ook wel eens kunnen dat ik enkel dat doe waarvan ik redelijk zeker weet dat ik het tot een goed einde ga brengen.

twijfel

10 zaken waarin ik getwijfeld heb/twijfel aan mezelf

  1. Alleen en lang rijden met de caravan

    Ik had dan wel een caravan gekocht (droom !) maar ik de aarzeling was groot toen ik er ook effectief moest gaan mee rijden. Het lief reed de caravan nog mooi van de winkel tot bij ons thuis, maar aangezien ik veel dagen alleen zou reizen moest ik het toch alleen kunnen.
    Zweet bloed en tranen heeft het gekost, maar ondertussen vergeet ik al bijna dat er een klein huisje aan mijn auto hangt. Ervaring leert en sterkt het zelfvertrouwen. Maar toch, zeker was ik niet !

  2. Een halve marathon lopen

    Ik heb het een paar keer gedaan en het nooit zonder veel moeite verlopen. In tegenstelling tot het rijden met de caravan kost het mij nog altijd veel moeite en is het niet iets dat mij natuurlijk afgaat. Dankzij de steun en het geloof van medelopers is het toch gelukt.
    Momenteel begeef ik mij in het kamp ‘dat kan ik niet (meer)’, maar dat heeft wellicht meer met gebrek aan motivatie (te lange afstand en teveel tijd om te trainen) dan wel met echt geloof of ongeloof te maken.

  3. Triathlon

    Laten we toch nog even in de sportsfeer blijven ! Ik vind het nog altijd verbazend hoe ik daar ingerold ben zonder al te veel voorbereiding of kennis. Toch heb ik er een heel aantal gedaan. 1/8ste welliswaar, maar gezien mijn stressgevoeligheid vind ik het toch verbazend.
    Weerom : het is sterk wat het geloof van anderen in je kan doen.

  4. Alleen de wereld rond

    Ik heb veel gereisd. Gewerkt in New York (Zomer), verschillende tochten doorheen Azië, het Midden-Oosten en de Magreb-landen. Ik deed dat meestal alleen. Er zat zeker veel jeugdige overmoed bij. Momenteel bevind ik mij in het kamp van ‘Dat kan ik niet (meer)’ en moet ik toegeven dat ik nu meer angst en allerlei negatieve scenario’s zie dan vroeger.

  5. Deze blog – De Wereld van Kaat

    Deze blog heeft in de beginperiode tot mijn grote verbazing prijzen gewonnen bij Clickx. Ik schrijf dat toe aan het feit dat er toen niet eens veel blogs waren en de keuze snel gemaakt was, zeker als het over vrouwen ging. Tegenwoordig zijn er zoveel goede blogs van hoogstaande kwaliteit dat ik mij afvraag wat ik hier nog doe.
    Anderzijds blijft mijn blog groeien. Niet spectaculair maar toch groeiend. Maar bovenal : ik doe het doodgewoon omdat ik het graag doe.
    Motivatie is een prima medicijn bij twijfel. Volg je passie !

De belangrijkste les : je leert het meeste uit je falen

Een van de belangrijkste lessen die ik in mijn leven leerde (en die ik nog elke dag opnieuw moet leren en toepassen) is dat het beter is iets te doen en te falen dan helemaal niets te doen. Ik denk dat ik ooit bij Ophra las dat falen vooruitgang is en daar geloof ik echt wel in. Falen is natuurlijk geen doel, maar het leert je zoveel ! Spijtig genoeg waarderen we dikwijls enkel het eindproduct, terwijl het proces ons zoveel bijleert en ons nieuwe inzichten oplevert.
Dus zeg ik het nu gewoon aan mezelf :

Bij twijfel aan eigen kunnen : gewoon doen ! Iets niet doen omdat je aan jezelf twijfelt is jezelf kansen ontnemen. Faal je ? Geen nood ! Begin iets anders ! 

 

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !