Tagarchief: familie

1000 vragen

10 000 vragen #85 Hoe geduldig ben je ?

geduld heb ik niet

Heel erg geduldig. Totaal niet.

Ik dacht te schrijven ‘dat valt wel mee’. Ik kan best wel geduldig zijn. Maar toen ik dacht wat het lief zou antwoorden, wat hij er van zou vinden, wist ik zo dat hij ‘helemaal niet’ zou zeggen. Of soms wel. Maar eerder niet dus.

Moedeloos word ik er van, geen geduld dus

Er zijn momenten dat ik meer geduld heb dan een gemiddelde Vlaming. Dat denk ik althans. Zo maak ik mij nooit druk over lange rijen aan een kassa. Files vind ik allesbehalve leuk, maar ik maak er mij niet druk in. Ongeveer iedere werkdag zijn er wel een paar waaghalzen die mij op weg naar het werk voorbij steken, ik hou mij dan netjes aan de voorgeschreven 70 km per uur. Ik veronderstel dat zij er het geduld niet voor hebben.

Evengoed scoor ik gigantisch laag  wat geduld betreft. Vergaderingen die niet vooruitgaan. Ik word er moedeloos van en hoop soms op een kortsluiting zodat de vergadering wel moet eindigen. Besluitloosheid. O ! M ! G ! Dan heb ik zin om op tafel te staan en met luidspreker te roepen ‘Besluit ! Eender wat ! Maar Maak Er Een Gedacht Van !’.  Ik heb meer moeite met besluitloosheid dan wel een besluit waar ik niet achter sta. Kan tellen wat mijn ongeduld betreft. Het adagio dat het vooruit moet gaan is hier een dogma.

Toonbeeld van geduld

Dat zal wel overdreven zijn, maar soms hou ik het gigantisch lang uit. Daar waar anderen ongeveer door het dak zouden gaan. Zo ga ik graag om met oude mensen – wiens tempo laag ligt. Of met de opa, zwaar dementerend, waarbij je onmogelijk kan rekenen op je eigen planning. Weg met ‘dat het vooruit moet gaan’, maar blijkbaar boort deze man een geduld in mij aan dat anders zelden tevoorschijn komt. Misschien omdat ik zo goed besef dat daar geen forceren aan is, het is wat het is.

Ik zou best wat meer geduld willen hebben

In dit alles vrees ik dat ik weinig geduld heb met mezelf. Het moet vooruit gaan en er moet gepresteerd worden. Ik wéét dat dat onhoudbaar als het altijd moet, dat het gewoonweg om problemen vraagt. Maar de drive is groot. Of het ongeduld. Of dit.

Ook voor mijn medemens zou ik bij tijden best wat warmer zijn als ik meer geduld had. Dan mag ik me in het verkeer wel netjes aan de snelheidslimiet houden, in het gewone leven raas ik voorbij en kan ik behoorlijk ongeduldig zijn tegenover hen die zachtjesaan verder tukken op een weg die ‘We Zien Wel’ heet. Ik raas liever op de weg van Actie. Niks van, ‘we zien wel’, maar ‘we doen !’.

Met dat geduld zit het voorlopig nog niet echt goed. Bij jullie ?

 

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !
Snapshot diary

Snapshot diary #51/2017 Op naar Kerstavond !

vlnr : opa, scones, jubileumbloemen, klassieke afsluiter Kerstavond, pakjes !, avondwandeling door het dorp, always coffee, zalig zwemmen, nooit genoeg kaarsjes, schoonmaak op het werk, op wandel met opa. 

Uitdagen of frustreren ?

Op papier lijkt deze week nooit bijzonder zwaar, maar de ervaring leert anders. Meer dan 150 leerlingen werden besproken. Sommige rapporten blonken uit in uitmuntendheid, andere gaven gemengde gevoelens. Verkeerde studie-aanpak ? Te weinig gestudeerd ? Psycho-sociale problemen ? Verkeerde studierichting gekozen ? Is het allemaal teveel ? Het is niet makkelijk op zo’n klassenraden. Het gaat over toekomst en welbevinden. Soms is de lijn tussen ‘de leerling uitdagen’ en ‘de leerling frustreren’ niet duidelijk. Ik wou dat wij een kijkje in die hersenen hadden. Dat we zonder twijfel konden zeggen:  dit cijfer te laag voor jou, jij kan meer. Of: Dit is te moeilijk, je doet hard je best, maar dit is gewoonweg te moeilijk. Maar zo makkelijk gaat het niet. Intelligentie is een mix van vaardigheden en omstandigheden. Wanneer hebben we ooit echt zicht op die mix ?

Jubilieum

Het kalenderjaar op het werk werd traditioneel afgesloten met een receptie voor de leraars en een heus kerstontbijt voor de leerlingen. Dank aan alle collega’s die achter (en voor) de schermen werkten. Zo lang als ik er werk is er zo’n kerstreceptie. Op den duur ga je het evident vinden, maar dat is het natuurlijk niet. Het lief werd gevierd. 25 dienstjaren ! Het was niemand echt duidelijk hoe dat geteld werd, maar op een of andere digitale lijst verscheen achter zijn naam het getal 25. Een kwarteeuw. Kan tellen. Hij werd letterlijk in de bloemetjes gezet maar ik denk dat de ‘speech’ hem veel meer deed. Dat hij een rustige man is. Ja. Ik kan het weten !

Onze wenslijst voor Kerst

Tussendoor werden vooral cadeautjes gekocht als voorbereiding op Kerst. Grote cadeau’s zijn dat hier nooit en dat vind ik best. Zelfs voor het eigen lief weet ik amper wat kopen. Wij hebben niets tekort en op onze wenslijst staat warmte en tijd. Dat onze geliefden gelukkig  en gezond zijn. Dat de wereld meer vrede kent en minder armoede. Kort maar heel wat. Dat met die warmte zit goed, maar de strijd om tijd blijft. Soms leven we op automatische piloot. Heel erg goed georganiseerd, métro, boulot, dodo. Het maakt niet uit hoe goed (of slecht) we zijn in ons werk, er blijft het verlangen naar méér. Is dat melig ?

Kerstavond – geluk is soms heel eenvoudig

Onze kerstavond verliep zoals hij al jaren aan een stuk verloopt. Er zijn behoorlijk wat familietradities hier en dit is er eentje van. Zoals de klassieke gourmet, oma die jaar in jaar uit nuttige cadeautjes bedenkt, de grote doos koeken, afsluitend het gezelschapsspel. Dit jaar was het een ware thriller. Cortex. Je moet razendsnel dingen ‘zien’.

We zijn ‘domweg gelukkig’ met elkaar. Als we zien dat opa – die dementerend is – geniet. We weten zelden wat in zijn hoofd omgaat, om meer nog in zijn hart. Soms is hij van streek door verhalen van vroeger. Verhalen waar hij blijft in steken en waarvan wij de betekenis moeilijk kunnen achterhalen.

Dat we nog lang mogen genieten van elkaar !

Een fijne Kerst –
en dat jullie nog lang mogen genieten
van al wie je lief is !

 

Gelezen

Gelezen: Het einde van de eenzaamheid – Benedict Wells

Het einde van de eenzaamheid

Samengevat: in “Het einde van de eenzaamheid” vertelt Benedict Wells het verhaal van drie jongeren die voor de rest van hun leven getekend zijn door het verlies van hun ouders. Niets in hun leven is nog evident en elk op zich zoeken ze zich een weg door het leven.

Wat niet uitgesproken wordt raakt je ziel

Dat Benedict Wells kan schrijven heb je al door na het lezen van de eerste bladzijde. Die slaat je in het gezicht, niet het barokke maar net het sobere van zijn schrijfstijl zorgen ervoor dat je oog in oog staat met naakte kwetsbaarheid. Geen woord teveel hier. Hij bouwt zijn verhaal op tussen de lijnen. In wat niet gezegd wordt. Zijn schrijfstijl zorgt ervoor dat je als lezer compleet in het verhaal wordt opgezogen. Dat kan alleen omdat het zo sober is. Omdat de lezer de witlijnen invult.

Een moeilijke jeugd is een onzichtbare vijand, dacht ik. Je weet nooit wanneer hij toeslaat.

Bovendien gaat het verhaal over universele thema’s als eenzaamheid en dood, het zoeken naar liefde en zin, bloedband, het zoeken naar identiteit en volwassen worden, wat dat ook moge betekenen.

Een familiekroniek

In ‘Het einde van de eenzaamheid’ vertelt Benedict Wells het verhaal van een Duits gezin. De drie kinderen zijn nog jong als ze hun ouders door een ongeval verliezen. Dit voorval zal hen blijven tekenen. Ze  verhuizen naar een internaat waar ze elkaar gaandeweg uit het oog verliezen. Wells zoekt géén cliché’s op: de drie kinderen stellen het behoorlijk goed op die school, al blijven ze kampen met het gemis van hun ouders.

Je wende aan dat kazerneleven, maar toch kon het zelfs na jaren nog deprimerend zijn dat je externe medeleerlingen na school naar huis gingen terwijl je zelf als een gevangene op het terrein moest blijven en het gevoel had dat er iets mis met je was.

Marty heeft talent voor computers en internet, wat hem goed uitkomt want internet verovert nog maar stapsgewijs de wereld. Hij is alles behalve spraakzaam.

Hij was niet iemand die het leven intuïtief begreep, hij moest zijn wijsheid met pijn en moeite bijeensprokkelen door te lezen.

 

Liz zoekt avontuur en vooral zichzelf. Ze experimenteert met drugs en relaties. Ze heeft het moeilijk.

Liz had een speelse nieuwsgierigheid naar het mannelijk lichaam; als ze iemand leuk vond, aarzelde ze niet en verzon ze geen listen, maar hapte gewoon toe. In de vakantie ging ze vaak met oudere kennissen weg en al twee keer was ze – niet zonder trots – door de politie thuisgebracht.

Jules, de jongste én het hoofdpersonage kijkt toe. Hij ondergaat het en vindt geen aansluiting met de andere leerlingen. Op één uitzondering na: de zonderlinge Alva. Net als hij is Alva geen grote prater en is ze getekend door een gezinsdrama. Haar zus is spoorloos verdwenen.

 Ik was altijd al een dromer geweest, maar daarnaast had ik ook een andere, wildere kant gehad. Nu die verdwenen was, trok ik me steeds meer in mezelf terug en soms haatte ik in stilte degene die ik geworden was.

Zoeken naar zingeving

Alleen het doffe rumoer van de stad was in de verte nog te horen en hier, buiten, helemaal alleen, werd ik me er scherp van bewust dat ik mijn tijd had verspild; het deed lichamelijk pijn. Me druk gemaakt over minuten als ik een bus moest halen, maar jaren vergooid door niet te doen wat ik wilde.

De vriendschap met Alva

Na vele omzwervingen ontmoet Jules Alva opnieuw. Ze blijkt getrouwd met een beroemd Russisch schrijver die bijna haar vader kon zijn. Jules wordt uitgenodigd om bij hen te logeren en hij bloeit open. Romanow moedigt Jules aan te schrijven en de omgang met Alva doet hem deugd. Er lijkt een einde te komen aan zijn lange eenzaamheid.

Het begin is het einde

“Het einde van de eenzaamheid”  eindigt waar het begonnen was: Jules die wakker wordt in het ziekenhuis nadat hij een ongeval had toen hij met de motor reed. Heeft hij zelf het ongeval veroorzaakt ? Wou hij sterven in dat ongeval ? Waarom ? Het zijn vragen waar je antwoord op krijgt. Want vanuit het ziekenhuisbed vertelt hij de hele kroniek van zijn leven en dat van zijn broers, zus en Alva.

Samengevat

Benedict Wells, Het einde van de eenzaamheid, 304 blz., uitgeverij Meulenhoff 2017.
Te koop bij Bol.com voor € 19,99 euro.

Dat katholieke verleden is toch niet altijd koosjer

Disclosure : ik ben niet anti-katholiek en ben niet tegen religie. Wat volgt is een persoonlijk verhaal. 

Een diepgelovig man

Ik leerde mijn schoonvader kennen als een oprecht diep gelovig man. Kerks en al maar zeker geen pilarenbijter. Bijbelvast in de zin dat hij interesse had voor de bijbel maar hij gebruikte die nooit in conversaties om iets aan te tonen. Soms zag ik het als een literaire en culturele interesse, talen waren uiteindelijk zijn vak.

Of misschien kwam het ook door de tijd waarin hij geboren werd. Begin dertiger jaren was de wereld anders. De meeste mensen gingen naar de kerk. Veel jongeren voelden zich geroepen. En daar liep het bij mijn schoonvader mis.

Werven bij de paters

Hoewel ik mijn schoonvader als jongeman uiteraard niet gekend heb kan ik mij voorstellen dat hij best religieus was. Hij was in alle geval gevoelig en sociaal, wat de stap naar religieus in een tijd waarin dat onder de kerktoren de onbetwiste norm was, heel klein maakte. Misschien was het zelfs geen stap omdat iedereen gewoon geloofde. Bovendien bleek hij over een knap stel hersenen te beschikken en zoals velen Vlaanderen hadden ‘de paters’ daar oog voor. Hij werd “ingelijfd” bij de broeders. Hij studeerde er en werd uiteindelijk naar Leuven gestuurd om Germaanse Filologie te studeren. Hij vertelde me al snel dat dat geen keuze was. Die keuze werd voor hem gemaakt. Blijkbaar – te horen naar de verhalen – had hij het als oorlogskind behoorlijk moeilijk aan de universiteit. Hij had immers jaren van onderwijs gemist. Maar goed, hij slaagde en kon verder gaan met zijn carrière in de religieuze wereld.

klooster

Het liep anders

Evengoed als veel anderen verliet hij ‘het klooster’. De reden die hij (vooral) aangaf was de onmogelijkheid een leven te leiden als celibatair. Hij wou een vrouw en een gezin. Geen abnormale wens dacht ik. Hij vond de vrouw van zijn dromen en kreeg het gezin. Tientallen keren heb ik dat verhaal gehoord. Hoe mooi ze was, hoe verliefd hij was en vooral: hoe vastberaden. Wat er tussen het ‘uittreden’ gebeurd is en zijn huwelijk heb ik nooit geweten. Hoe ze daar bijvoorbeeld hebben op gereageerd. Of hoe het leven in dat klooster eigenlijk was. Ik kreeg altijd hetzelfde verhaal met vooral feiten. Namen van broeders en wat er van hen verwacht werd. Geen persoonlijk verhaal.

Dementie: de poorten van het geheugen staan open

Dementie wordt vaak (en terecht) geassocieerd met een vorm van geheugenverlies. Dat merk ik bij mijn schoonvader continu. Tijdsbesef is weg. Het korte geheugen lijkt vervlogen. Maar het verleden wint aan kracht. Alsof alle poorten open staan. De remmingen zijn weg. Remmingen die hij wellicht voorheen niet besefte en nog altijd niet, maar die wij wel duidelijk zien.

Angsten komen naar boven. Termen als hel vallen geregeld. God als iemand die oordeelt. Hij voelt onbewust de dood voor zich en in zijn gesprekken is het alsof ‘de paters’ zich weer rond hem hebben verzameld en vol oordeel naar hem kijken. Dat hij het klooster verlaten heeft. Dat hij voor een vrouw gekozen heeft.  De waarheid, de waarheid ! Hij zit soms vast in stukken bijbel. Hij droomt “over Christus” en die dromen zijn bijna apocalyptisch.
Niet iets dat je rustig maakt op je oude dag

Wat is daar allemaal verteld ?

Die vraag stel ik mij dikwijls. Het is mij duidelijk dat jonge mensen er geen recht hadden op een eigen mening. Het vormen van een eigen identiteit werd wellicht gezien als narcisme, het klonk als individualisme en egocentrisme.

Dat hij koos voor een gezin werd zeker niet positief onthaald. Uit de moeilijke gesprekken hoor ik in welke grote gewetensnood hij moet verkeerd hebben. Mijn schoonvader koos tenslotte niet tégen een God of een religie, maar voor een leven als vader van een (gelovig) gezin. Dat zijn keuze evenwaardig was werd daar zeker niet beaamd.

Nu en dan hoor ik regelrechte angst in zijn (onsamenhangende) gesprekken. Het is een angst die zijn wortels vindt in de periode van zijn kloosterleven. Hij mocht niet naar de begrafenis van een familielid. Voor gevoelens was geen plaats. Het was een hard leven waar macht behoorlijk centraal stond.

De tijd was anders toen. Ja toch ?

Een tijd lang heb ik gedacht dat dit nu eenmaal de tijd was. De jaren na de oorlog. Een kerk met teveel macht. Toch kan ik mij daar niet mee verzoenen. Misschien deels omdat ik zelf op een katholieke school zat die ook draaide om de macht van de zusters en allesbehalve van het promoten van de talenten en de eigenheid van leerlingen. Ook op mijn internaat werd er niet naar gevoelens gezien en moest je gewoon in het rijtje lopen. Zelfs ik kreeg te horen dat jongens ‘verderf’ waren en ‘maar één ding wilden’. En er zit een generatie verschil tussen mij en mijn schoonvader ! Gelukkig had ik mijn tijd wel mee. Niet alles werd onder de mat geveegd en kritiek kon. Al was het binnensmonds of onder de meisjes. De kerktoren was al lang niet meer dominant in mijn schooltijd. Anders was dat bij mijn schoonvader.

Sommige zaken zijn universeel, zoals empathie of gezond verstand

Maar kon het anders ? Ik denk het wel. Onafgezien van de tijd waarin mensen leven, de heersende normen en waarden, ideologieën of wat dan ook, verdriet is universeel. Net als empathie. Waren die broeders dan zo verbitterd dat ze niet zagen wat ze aanrichtten ? Waren ze zo gebrainwashed ? Deels wellicht wel. Maar er moet toch een moment geweest zijn dat ze alleen waren. Dat ze nadachten. Hoop ik toch. Dat ze eigen gevoelens hadden en van daaruit ook in staat tot empathie ? Daar moeten toch goede paters geweest zijn, die het beste voorhadden met dat zeer beïnvloedbare jonge volkje dat ze onder hun hoede hadden ? Ze kunnen die jonge mannen toch niet als een soort vijver gezien hebben voor meer religieuzen ?

Spijt

Wanneer ik de angst zie bij mijn schoonvader in zijn misschien laatste jaren van zijn leven dat vind ik dat echt spijtig. Het kan me verdrietig maken. Hij heeft een pracht van een leven achter de rug. Een sterke vrouw naast hem, drie kinderen om fier op te zijn, een hecht gezin. Hij heeft in zijn leven gehandeld naar zijn idealen. Rechtvaardigheid en opkomen voor wie het moeilijk was, dat zat er bij hem diep in.

Dat zijn vroege kloosterleven nu een schaduw is over zijn laatste jaren is diep triestig.