Tagarchief: gelezen

Gelezen

Gelezen: Leven zonder filter – Fleur van Groningen

Leven zonder filter: een persoonlijk verhaal

Na het lezen van Elke Van Hoofs boek over hoogsensiviteit was ik heel benieuwd naar het boek van Fleur van Groningen. De boeken zijn behoorlijk complementair. Vind je bij Van Hoof veel referenties naar onderzoek, feiten en cijfers, dan krijg je bij van Groningen een persoonlijk verhaal.

Van Groningen lijkt zich in dit boek helemaal bloot te geven en dat is (voor de hoogsensitieve lezer) best wel hevig. Misbruik in de kinderjaren, met gezinsleden lid zijn van een sekte, relaties met met wat van Groningen ‘overtreders’ noemt, depressie en een heuse identiteitscrisis. Het zijn hoofdstukken die met felle en strijdbare pen zijn geschreven. De emoties zitten nog zo tussen de bladzijden.

Groter dan een boek over hoogsensiviteit

Nu en dan stelde ik mij de vraag of het boek wel echt over hoogsensitiveit ging. Het boek gaat immers evengoed over het vinden van grenzen, het detecteren van valkuilen en het omgaan met ‘overtreders’.  Dit zijn ervaringen die niet exclusief  zijn voor hoogsensitieve personen. Anderzijds kan je het hoogsensitief zijn niet ‘apart’ zetten. Tenslotte is iemand hoogsensitief in zijn hele wezen en speelt dit in àlles een grote rol.

Op zoek naar zichzelf

Fleur van Groningen neemt je met dit boek mee in haar zoektocht naar zichzelf en een leven waarin ze zichzelf mag zijn en zich goed voelt. Ze zoekt hevig naar verklaringen en verbanden. Kan het dat zij, door haar hoogsensiviteit, mensen aantrekt die haar uiteindelijk geen goed doen ? Hoe komt het dat er zoveel narcistische persoonlijkheden haar leven hebben gekruist en op negatieve manier hebben beïnvloed ? Hoe komt het dat ze soms lang in verkeerde relaties is blijven hangen ? Waarom liepen sommige zaken zo verkeerd ?

“Bij anderen zocht ik onbewust de toelating om mezelf te mogen zijn, om eigenschappen en emoties te mogen hebben die me als kind waren afgeleerd en waarvan de herkomst me nog onbekend was. Die toelating kwam er natuurlijk niet. De mensen naar wie ik opkeek en die daarvan genoten, waren te zeer met zichzelf bezig om zich in mijn noden en onzekerheden te verdiepen, laat staan er rekening mee te houden. (…). Ik zag niet in dat deze mensen mij kleineerden om zichzelf tijdelijk wat groter te voelen”.

Jezelf aanvaarden

Ik kan best begrijpen dat vele mensen zich in het boek herkennen. Het zoeken en stellen van grenzen is een opgave waar iedereen voor staat. Voor wie hoogsensitief is kan het proces moeilijker lopen. In ieder mens schuilt de behoefte zichzelf te  aanvaarden. Wanneer je je ‘anders’ voelt dan anderen kan dit moeilijk zijn.

“Inmiddels heb ik ontdekt dat ik vaak huil omdat ik mijn emoties onbewust veroordeel. Vlak tussen het voelen van een emotie en het huilen in denk ik immers razendsnel: dit mag ik helemaal niet voelen, dit is slecht. Die zelfkritiek doet me dus pijn en dat brengt me veelal aan het huilen, niet de emotie zelf. Het heeft lang geduurd voor ik mijn emoties durfde te accepteren”.

Je eigen handleiding

Maar kan je met dit boek iets aan als je hoogsensitief bent maar een heel ander levensverhaal hebt ? Best wel. Zo onderlijnt van Groningen dat het voor haar belangrijk is om herstelmomenten in te bouwen. Zo weet ze voor zichzelf dat 2 afspraken per week zo wat het maximum zijn, geliefden niet meegerekend. Onbekende mensen zorgen voor veel extra prikkels en de weg naar overprikkeling is snel ingezet.

In haar zoektocht beseft ze heel goed dat het dikwijls balanceren is op een slappe koord. Zo geniet ze van de rust in haar comfortzone en merkt ze terecht op dat er best wel ‘magie’ gebeurt binnen die comfortzone.

“Die zone mag echter niet te klein worden. Want als ik me uit angst voor overprikkeling voortdurend terugtrek in mijn eigen wereldje word ik alsmaar angstiger. En hoe kleiner dat wereldtje, hoe onbekender alles wordt, en hoe meer angst het onbekende oproept.”

Samengevat

In dit boek schrijft Fleur van Groningen ongecensureerd over haar zoektocht naar een leven dat helemaal bij haar hoort. Zelfrespect en gewaardeerd worden om wie ze is, vormt hier de leidraad. Omdat dit zo’n universeel thema is, hoef je helemaal niet hoogsensitief te zijn om iets aan het boek te hebben. Van Groningen nodigt je uit om op zoek te gaan naar wie je écht bent en wat je echt wil.
Er zijn vele ‘uitstappen’ naar andere thema’s. Zo komt het thema hechtingsstijlen behoorlijk aan bod en er wordt ook flink wat geschreven over (het omgaan met) narcistische persoonlijkheden. Het boek is zeer persoonlijk en bij momenten best hevig. Ook in die zin doet van Groningen de titel van haar boek eer aan. Ze windt er geen doekjes om. Zonder filter dus.

Praktisch

Gelezen

Gelezen: Hoogsensitief – Elke Van Hoof

hoogsensiviteit

Hoogsensitiviteit in de pers

Het boek ‘leven zonder filter’ van Fleur van Groningen zorgde ervoor dat het begrip hoogsensiviteit de voorbije weken behoorlijk in de media kwam. Ik hoorde Dirk De Wachter op de radio, voor wie de populariteit van het boek geen verrassing was. De krant De Standaard vroeg zich af of hoogsensiviteit een epidemie was of wel iets anders.  Ook bij aanvang van het nieuwe schooljaar viel het begrip. Het begrip was mij niet vreemd. In onze bibliotheek staan 2 boeken van Elaine Aron,  maar die zijn ondertussen wellicht al 10 jaar oud. Tijd om een recenter boek te lezen. (Nog) niet dat van Fleur van Groningen, maar wel eentje van Elke Van Hoof, professor aan de Vrije Universiteit van Brussel.

Uit de academische wereld

Dat ik het boek van Van Hoof eerst wou lezen had goede redenen. Over hoogsensiviteit wordt veel verteld en ik wou een goede omschrijving van wat het wel en niet is. De ondertitel van het boek is “Wat je moet weten” en dat vond ik een goede insteek. Ik wou het vanuit de kant van de onderzoeker horen. Van Hoof is echter geen onderzoeker die enkel met vragenlijsten en statistieken werkt, als klinisch psycholoog gaat ze ook in gesprek met mensen en hoort en ervaart ze hoe mensen met hoogsensiviteit dit werkelijk aanvoelen. Een mooie combinatie dacht ik.

Hoogsensiviteit is niet nieuw

Een groot deel van het boek is gewijd aan de onderzoeken die gebeurd zijn rond hoogsensitviteit. Aron mag dan wel de meest genoemde naam zijn, de omschrijving van dit persoonlijkheidskenmerk gebeurde al eerder. Sinds de eerste boeken van Aron is het begrip verfijnd. Wie het boek van Van Hoof leest merkt dat er nog veel werk aan de winkel is. Het detecteren van hoogsensiviteit staat niet gelijk aan het controleren van de waarde van je witte bloedcellen.
Wie dit boek leest zet zich best wat schrap voor wat ‘droge wetenschappelijke’ kost. Droog, maar mijn inziens toch niet overbodig en geweldig verhelderend !

Persoonlijkheidskenmerk – vloek of zegen

Van Hoof spreekt van hoogsensiviteit als een persoonlijkheidskenmerk. Het is geen stoornis. Het staat niet in de DSM,  zeg maar de encylopedie van mentale stoornissen. Je kan er geen medicatie voor krijgen en het is geen beperking. Van Hoof onderlijnt meermaals de positieve kanten aan hoogsensiviteit, maar geeft grif toe dat het door velen als vloek wordt ervaren. Wie hoogsensitief is, behoort tot een minderheidsgroep en minderheidsgroepen hebben het àltijd moeilijker.  Ik denk dat je het kunt vergelijken met het spreken van een andere taal. Er is niets ‘mis’ met het spreken van Spaans in een omgeving waar de meerderheid Nederlands spreekt. Het is gewoon ‘moeilijker’. Keer het om – een niet HSP in een groep HSP – en dan heeft die andere het moeilijker.

Dat er voordelen zijn aan het hoogsensitief zijn, haalt Van Hoof meer dan eens aan. Maar het blijven voordelen in een wereld die allesbehalve ingericht is op mensen met HSP. Mensen met HSP hebben het echt wel moeilijker, al staat daar ook veel positiefs tegenover.

Hoogsensitiviteit onderscheiden

Hoogsensiviteit mag dan al geen stoornis zijn, toch zijn er kenmerken die bij een aantal ontwikkelings- en persoonlijkheidsstoornissen overlappen. Zo bespreekt ze de overlappingen met ASS, AD(H)D, borderline en hoogbegaafdheid. Die overlappingen zijn echter dikwijls enkel de buitenkant. Het gedrag en de reactie kan in sommige gevallen hetzelfde zijn, maar de oorzaak is dat niet. Ik vond dit hoofdstuk bijzonder verhelderend.

Omgaan met hoogsensiviteit

Al goed en wel. Het hoeft geen vloek te zijn, maar hoe kan je er op die wijze mee omgaan zodat het eerder zegen dan wel vloek wordt ? In het derde deel geeft Van Hoof tips voor het omgaan met hoogsensiviteit op school en op de werkvloer. Ik kan mij voorstellen dat veel mensen juist dit deel belangrijk vinden. . Dit zijn de tips die ze geeft aan werknemers en hun werkgevers:

  1. Ruimte geven om het pauze en check systeem toe te passen. Het gaat hier over tijd geven om te reageren. Het opnemen en ‘processen’ van informatie vraagt voor een HSP-er meer tijd en energie.
  2. Inzetten op co-creatie : werknemers meenemen in beslissingen in dialoog
  3. Hersteltijd bewaken, een vorm van mentale recuperatie
  4. Inzetten op zelfontplooiing, taken geven die intellectueel uitdagend en haalbaar zijn
  5. Prioriteit geven aan procedurele en relationele rechtvaardigheid
  6. Gericht coachen

Prima tips, maar ik kan mij niet van de indruk ontdoen dat dit geldt voor àlle werknemers. Misschien hebben HSP-ers er méér nood aan, maar in mijn ogen zou dit sowieso in een beleid moeten worden opgenomen. HSP-ers in dienst of niet.

Dit deel had volgens mij wat lijviger mogen zijn, maar naar verluidt is er een volgend boek in de maak dat hier specifiek over gaat.

Samengevat

Voor wie op zoek is naar een verfijnde en vanuit de pyschologie correcte omschrijving van wat hoogsensiviteit is (en wat het niet is), geeft dit boek prima antwoorden.
Ik zou het bijzonder willen aanbevelen voor wie in de zorgsector of het onderwijs staat of voor wie een leidinggevende functie geeft en bezorgd is om het welzijn van zijn werknemers. (Iedere leidinggevende hoop ik ?).

Praktisch

Gelezen

Gelezen: leven in het Land van Genoeg – Courtney Carver

Wat maakt mij gelukkig ? Wat niet ?

Het boek gaat niet over ‘met zo weinig mogelijk leven’. Het gaat over gevoel krijgen over wat voor jou genoeg is. Zodat je spullen je gelukkig maken in plaats van fysieke en mentale ruimte in te nemen. Ben je iemand die graag veel kleren heeft en dikwijls van outfit verandert ? Laat ze dan vooral hangen ! Ben je een boekenworm die geniet van een eigen bibliotheek ? Geniet ervan !

Het leeghalen van ons halve huis omwille van de renovatiewerken vond ik heel confronterend. Het werk bleef maar duren. Kasten vol spullen en nog eens spullen. Van sommige wist ik amper dat ik ze had en andere had ik in een beschamend veelvoud. Ik zou kunnen zeggen dat het komt omdat ik niet gemakkelijk iets wegdoe. Maar dat is een nepexcuus. Al die zaken moeten immers mijn huis ook binnengekomen zijn ! Ik voelde al die spullen aan als ballast, een sprankle, om het met de woorden van Kondi te zeggen, was er zeker niet bij.

Ik besef heel goed dat ik al die spullen niet nodig heb. Maar op de een of andere manier komen ze toch het huis binnen. Daarom las ik nog maar een keer een boek over ‘minder spullen’. Of hoe het is om te leven in het land van genoeg.

 

Tips uit het land van genoeg

1. schrijf op wat je wil kopen / stel uit

Then, keep a list of purchases you would have made if you were using your credit card, or if you were shopping for sport, and take note of the money that you didn’t spend.

Deze tip heb ik gedurende heel de maand juli ‘onderhouden’. Eender wat ik wou kopen, hetzij in store of online, schreef ik op. Uitzonderingen waren huishoudwaren/etenswaren die op waren, maar géén andere zaken. Ik schreef alles  op in de verwachting en overtuiging dat ik ze op het eind van de maand ook zou kopen. Het was dus in mijn hoofd een kwestie van geduld en discipline. Op het eind van de maand juli bleek dat maar liefst 90% zijn ‘betovering’ had verloren. Ik vond het niet meer zo interessant of niet meer zo dringend. Het hoefde niet echt meer naar mijn gevoel. Ik spaarde geld – ook al was dat niet de bedoeling – maar een hoop spullen hebben vooral mijn huis niet bereikt !

Do not buy to feel. If shopping gives you a rush, you are missing something else. Every dollar you spend supports someone or something. By supporting what you care about, every dollar gets a vote.

2. Definieer hoeveel genoeg is

Test driving the move to the Land of Enough for a few days or weeks is one thing, but to ensure permanent change, you need to define what is enough. While each of us will have a different version of enough, and that definition will change throughout our lives, some of the basics will be universal.

Toen ik ons huis leeghaalde merkte ik dat ik veel zaken in veelvoud had. Zo had ik maar liefst 8 zomerhoedjes, die er dan nog redelijk hetzelfde uitzagen. Ik verbrand snel, dus een zomerhoedje is echt wel ‘nodig’, maar 8 ? Ik merkte bovendien dat ik er geen enkel bovenmatig mooi vond. Hoeveel kopjes hebben we nodig ? Hoeveel zomerbroeken en winterjassen ? Ik kan het behoorlijk moeilijk vinden om ook te handelen (= wegdoen) naar het antwoord dat ik geef. Op de een of andere manier – en ik zal daarin niet de enige zijn – geven spullen mij een vals gevoel van veiligheid. Terwijl ze omgekeerd ook veel investering vragen: geld en vooral tijd. Ook wel frustratie trouwens, want tenslotte heb ik bovenop al die spullen wel graag een opgeruimd huis.

3. Hoeveel geld heb je nodig ?

Ik heb gelukkig nog nooit het gevoel gehad dat ik te weinig geld had. Niet dat er hier ergens een verborgen geldkraantje is, maar op de een of andere manier ben ik altijd (maar niet met evenveel overschot – soms zelfs geen overschot) rondgekomen. Ik kan best rondkomen met weinig geld. Vooral in de eerste jaren na mijn studententijd was het soms een leuke sport. Alleen liggen die jaren nu al lang achter mij en is mijn loon niet meer te vergelijken met wat ik toen verdiende.

 There are 3 important things you can do with your money. You can save it, spend it or give it away.

Geld sparen. Ja, ik spaar, maar eigenlijk is dat bedrag er redelijk arbitrair gekomen. Uitgeven: ik weet hoeveel ik uitgeef per maand, maar echt stilstaan bij de vraag of al dat uitgeven ook nodig is of zelfs bijdraagt tot mijn geluk, is een opdracht die ik mij in de toekomst wil geven. Opnieuw: niet omdat ik er een sport wil van maken om zo weinig mogelijk uit te geven. Wel omdat er grenzen zijn aan ‘genoeg’ en ‘meer’ mij niet noodzakelijk  gelukkig maakt. Tenslotte zit ook dit in mijn hoofd: met ‘minder uitgeven’ kan ik misschien ook ‘minder werken’. En meer leven ? Ook dat laatste zal voor iedereen anders zijn.

When you can get anything you want, anytime of day, you become unsatisfied, uninspired and kind of lazy.

4. Steek je tijd in wat jou van waarde is

Toen ik aan het stuk over televisie en sociale media begon en las dat de auteur het wegdoen van de televisie het beste idee ooit vond, dacht ik: daar gaan we weer. Een anti-TV pleidooi en een anti-sociale mediapleidooi. Toch ging het helemaal niet die kant op. Net zoals bij omgaan met materiële spullen en geld is de vraag hier: wat is genoeg voor mij ? Tot welke grens draagt het bij aan mijn geluk ?

Dit vond ik best een uitdagende vraag:

At the end of the day, am I grateful for the day, or just grateful that it’s over?

Laat anderen niet je prioriteiten bepalen

Natuurlijk zullen er altijd vervelende zaken zijn die je moét doen. Maar zelfs dié kunnen je een gevoel van voldoening geven (Eindelijk ! Ik ben er van af !). Deze vond ik dan weer ronduit wijs:

 If you are checking your email more than 3 times a day, you are losing time. I know you want to be responsive and I know you are curious to see who sent what, but it can wait. If you aren’t ready to reduce  your email time to 2 or 3 times a day, at the very least, don’t check your email first thing in the morning. This is a tough habit to break, but unless you want to spend your day doing everyone else’s most important tasks, do yours before checking email.

Het is zeker iets wat ik wil onthouden. Ik ben ook geneigd om onmiddellijk mijn berichtenbox (van het werk) te openen en onmiddellijk te antwoorden. Dat geeft mij wel een kort gevoel van geluk (gedaan !), maar meestal komen er dan weer nieuwe mails als antwoord, wat betekent dat het begin van mijn dag al helemaal bepaald wordt door anderen. Terwijl het in de meeste gevallen niet eens zo dringend is. Ik zou evengoed in de loop van de dag kunnen antwoorden.

Disconnect

De auteur houdt een sterk pleidooi om tijd te plannen waarin je ‘disconnected’ bent. Dat zijn heel creatieve en productieve tijden ! Ik bouw vrij veel tijd in waarin ik ‘disconnected’ ben. Soms gebruik is de app Freedom (ook op pc) als ik een zetje nodig heb.

Tijden waarin ik digitaal disconnected ben :

  • Wanneer ik een boek lees. Ik zet er zelfs meestal een klokje op. Nu ga ik een half uur ononderbroken lezen. Telefoon wordt afgezet.
  • Wandelen. Geen internet dan. Ik neem mijn smartphone mee maar zet ‘m zelfs op ‘stil’ zodat ik de SMSjes niet hoor en zelf niet het bellen. Ik ben de president niet. Een paar uur later ben ik weer ‘beschikbaar’.
  • Sociale gelegenheden: ik begrijp niet dat mensen op alle mogelijke momenten hun telefoon checken en opnemen. Ik ben er graag voor mijn vrienden. Gelukkig zijn mijn vrienden van hetzelfde gedacht. Als iemand een (belangrijk) telefoontje verwacht, zegt hij dat gewoon. Geen probleem.
  • Eten: wij hebben hier lang de telefoon verboden bij onze kinderen en dat is lang gelukt. Ondertussen is onze oudste afgestudeerd en … lukt het hem niet om te eten zonder berichtjes van hier en daar. Ik vind dat spijtig. Maar volwassen kinderen moet je loslaten. (Hij zal het wel leren, denk ik).

Over het boek

Het is een ontzettend dun boekje dat je in geen tijd uit hebt. Goed opgebouwd en confronterend, absoluut niet zweverig en zeer praktisch. Ik was vooral blij met het uitgangspunt. Wat is het genoeg dat je gelukkig maakt ? Wanneer wordt meer dan genoeg een hinder en ballast ? Het was dus géén boek dat je allerlei schuldgevoelens aanpraat omdat je kast volgepropt is met CD’s. Dat kon ik heel erg smaken.

Carver Cortney, Living in The land of Enough, Kindleboek,
En hier komt het slechte nieuws: het is voorlopig niet meer te koop.  Ik hoop je met deze post wel de belangrijkste inzichten te hebben meegegeven. Het boekje was tenslotte maar 32 bladzijden lang.

 

Gelezen

Gelezen: Us – David Nicholls

“Wij” van David Nicholls : het huwelijk is geen plateau

in “Wij” vertelt David Nicholls  het verhaal van een gezin dat uit elkaar valt. Een rondreis als laatste redmiddel en veel flasbacks geeft de lezer een beeld over een huwelijk tussen twee mensen vol goede wil en veel onvermogen.  Het verhaal is geschreven vanuit het perspectief van Douglas, de echtgenoot.

Well I can tell you now that married life is not a plateau, not at all. There are ravines and great jagged peaks and hidden crevasses that send the both of you scrabbling into darkness. Then there are dull, parched stretches that you feel will never end, and much of the journey is in fraught silence, and sometimes you can’t see the other person at all, sometimes they drift off very far away from you, quite out of sight, and the journey is hard. It is just very, very, very hard.

Het verhaal

Douglas, van opleiding wetenschapper, heeft een duidelijk beeld over hoe de wereld in elkaar zit.  Hij is zo’n  20 jaar getrouwd met Connie, die een opleiding kust volgde en zich tot haar huwelijk met gelijkgezinden omringde. Lees: een leven waarin vandaag belangrijker is dan morgen.

Ik geloof dat hier al mijn huiver begon. Het cliché van de (would-be ?) kunstenaar en de heftige relaties. Of het andere cliché: de wetenschapper voor wie alles methodisch moet zijn. Nicholls heeft er een handje van weg !

Connie en Douglas kunnen niet meer verschillend zijn maar slagen er toch in om een gelukkig huwelijk uit te bouwen. Verdriet blijft hen niet bespaard. Hun eerste dochter overlijdt en jaren later zegt Connie dat in deze periode Douglas haar enige houvast was. Een tweede kind (Albie) wordt geboren en vanaf het begin loopt er iets mis in de relatie vader en zoon. Albie wil bij zijn moeder gaan en lijkt Douglas resoluut af te wijzen.

Rondreis Europa

Wat volgt is een beschouwing over meer dan 20 jaar huwelijk. Connie geeft aan Douglas te willen verlaten. Ze gaan nog een laatste keer op reis (De Grote Rondreis) met z’n drieën in Europa. Douglas hoopt dat deze reis hen opnieuw zal samenbrengen. Albie is ondertussen 17. De lezer volgt het gezin doorheen Europa en wordt getrakteerd op knappe sfeerbeelden van de verschillende steden. Ook hier had ik gemengde gevoelens. Hij mag dan wel de steden als toerist bezoeken, de indrukken waren mij te cliché.  Amsterdam: grachten, Rijksmuseum, coffeeshops en prostitutie. Madrid: Prado, Guernica.  Wat is dat toch met Nicholls en cliché’s ?

Botsende levensvisies

Uiteindelijk gaan Douglas en Connie uit elkaar. De relatie tussen Albie en Douglas, die op de rondreis een dieptepunt kent, krijgt even een kentering maar wordt niet echt goed. Waarom dat zo is, wordt niet echt uitgediept. Albie heeft het gevoel dat zijn vader ontgoocheld is in hem. Het is duidelijk dat Douglas verwachtingen heeft over Albie die niet kan of wil inlossen. Die verwachtingen zijn echter niet bijzonder hoog of uitzonderlijk. Omgekeerd lijkt Albie alles te doen om zijn vader te dwarsbomen. Albie gaat hierin wel heel ver.

In Albie vinden Douglas en Connie geen verbondenheid. Hun visie op opvoeding staat diametraal tegenover elkaar. Het levert evenwel mooie dialogen op. Dit denken beide ouders over Douglas’ toekomstplannen om fotograaf te worden:

‘Photographer!’ said Connie. ‘He’s going to be a photographer.’ We were pacing around the kitchen, furiously tidying up, by which I mean tidying up, furious. Wine had been drunk and it was late, the end of a long, fraught argument that, as was his way, Albie had provoked then fled from. ‘Don’t you see?’ said Connie, hurling cutlery at the drawer. ‘Even if it’s hard, he has to try! If he loves it, we have to let him try. Why must you always have to stomp on his dreams?’ ‘I’ve got nothing against his dreams as long as they’re attainable.’ ‘But if they’re attainable then they’re not dreams!’

‘And that’s why it’s a waste of time!’ I said. ‘The problem with telling people that they can do anything they want to do is that it is objectively, factually inaccurate. Otherwise the whole world would just be ballet dancers and pop stars.’ ‘He doesn’t want to be a pop star, he wants to take photographs.’ ‘My point still stands. It is simply not true that you can achieve anything if you love it enough – it just isn’t. Life has limitations and the sooner he faces up to this fact then the better off he’ll be!’

Hier botsten twee verschillende levensvisies. Vervang fotograaf door een andere studierichting niet blaakt van jobmogelijkheden en je vindt dit gesprek in tal van gezinnen terug. Ook wij hadden ooit, zij het niet zo extreem, zo’n gesprek hier thuis.

Hoe heeft dit huwelijk zoveel jaren overleefd ?

Uit ongeveer alles blijkt dat Connie en Douglas compleet anders in het leven staan. Douglas lijkt in een bubble te leven:  hij heeft zo’n beeld van hoe de wereld en het leven moet zijn volgens hem, dat hij mist wat er onder zijn ogen gebeurt. Het is een man die vasthoudt aan zijn overtuigingen, ook al botst hij keer op keer tegen weerstand. Enkel in Barcelona (de laatste stad) laat hij zijn zoon even los. Het lijkt alsof Douglas een bril op heeft die hem weerhoudt om bepaalde dingen te zien.  Toch doet hij alles om het huwelijk te redden. Connie van haar kant blijft van Douglas houden en ziet ook waar het fout loopt, maar de onmacht tussen beiden is zo groot dat ze elkaar niet (meer) vinden.

Samenvatting

 

Twee sterren, niet veel. De clichés waren er mij teveel aan. Het verhaal kon mij niet boeien. Ik heb mij lang afgevraagd waarom dat zo is. Soms heb je geen click met een verhaal of personages. Dat was hier het zeker het geval. Ik had het eertijds ook met “A little life” van Hanya Yanagihara.  

  • Taal  : Ik las het boek in het Engels, vlot geschreven maar niet uitmuntend in taal
  • Inhoud :  Een koppel gaat met hun 17 jarige zoon op rondreis in Europa in de hoop (vader) dat dit het huwelijk kan redden
  • Emotie : donker, maar ook humor. Je wordt er echt niet vrolijk van, misschien net omdat het bij tijden heel realistisch is.
  • Themata : gebroken relatie, zeer beschadigde relatie vader-zoon
  • Genre : fictie
  • Personages :  Douglas (vader), Connie (moeder), Albie (17 jarige zoon)
  • Tempo : traag
  • Context : Groot Brittannië (thuisland), verschillende Europese steden (rondreis), 21ste eeuw

Praktisch

David Nicholls, Wij, uitgeverij Boekerij, 415 blz., januari 2015

Te koop via Bol.com voor € 19,99 paperback. Kijk even na, ik heb het boek hier en daar al goedkoper gezien ! Vlot verkrijgbaar in de meeste bibliotheken.

Ik las de Engelse versie in Kindle Editie, $ 6,24