Tagarchief: geluk

Gelezen

Gelezen : The Subtle Art of Not Giving a F*ck – Mark Manson

The subtle art of not giving a fuck

Voor wie ten onder gaat aan druk

Heb je nu en dan de indruk dat je compleet ten onder gaat aan druk en niet meer weet waar je hoofd staat ? Heb je zin om nu en dan ‘foert’ te zeggen ? Dan is dit echt een boek voor jou.  Mark Manson zet de dingen weer op hun plaats. Zoals middelmaat is oké en nee, we zijn echt niet zo bijzonder als we denken. Uitdagend, zeker !

Shit happens

Met deze titel ben ik natuurlijk geheel thuis in het taaltje van Mark Manson die dergelijk taalgebruik niet schuwt maar het is wel één van de grote thema’s in zijn boek.
Het leven is geen pad over rozenblaadjes. Voor niemand. Het is geen aaneenschakeling van successen, hoe hard we ook werken of wat onze intenties ook zijn.

Je kan het dus maar beter aanvaarden, die ellende komt sowieso. Voor de een vroeger dan voor de andere, in gigantische levensstormen of als motregen jarenlang over je heen.

Iedereen is gelukkig, behalve ik

Wanneer we de (sociale) media geloven dan doet iedereen het geweldig. Ja, het is wel even zwaar, maar gaan met die banaan, don’t give up ! Zoveel positivisme is natuurlijk wel mooi, maar vertekent de realiteit geheel. Wanneer je je gaat meten aan al dat geluk en die succesverhalen, dan ziet je leven toch maar heel grijs uit. Er moet wel iets ernstigs mis zijn met je.

 Now if you feel like shit for even five minutes, you’re bombarded with 350 images of people totally happy and having amazing fucking lives, and it’s impossible to not feel like there’s something wrong with you. It’s this last part that gets us into trouble. (…) We feel guilty for feeling guilty. (…) We get anxious about feeling anxious. What is wrong with me? This is why not giving a fuck is so key. This is why it’s going to save the world. And it’s going to save it by accepting that the world is totally fucked and that’s all right, because it’s always been that way, and always will be.

Verantwoordelijk voor alles en iedereen

Je wil verantwoordelijk zijn en zorg dragen voor anderen. Je wil dat iedereen in je gezin het goed heeft, dat je collega’s tevreden zijn, dat je relaties met iedereen goed zijn, dat men tevreden is over je werk.  Het lijkt bijna Picture Perfect. Wanneer je dit leest denk je wellicht : ja, dat is erover, maar stel jezelf de vraag, voel jij je ook niet heel erg verantwoordelijk voor alles en iedereen ? En doe je dat niet vanuit de beste bedoelingen ?

Because when you give too many fucks—when you give a fuck about everyone and everything—you will feel that you’re perpetually entitled to be comfortable and happy at all times, that everything is supposed to be just exactly the fucking way you want it to be. This is a sickness. And it will eat you alive. You will see every adversity as an injustice, every challenge as a failure, every inconvenience as a personal slight, every disagreement as a betrayal.

Denk nu vooral niet dat Mark Manson  pleit om egoïstisch te zijn en enkel aan jezelf te denken of om niets  (give a f*ck) om te geven. Daar pleit hij juist NIET voor. Hij daagt uit om te kiezen wat je prioriteiten zijn en je van de rest inderdaad niets aan te trekken. Wie niet kiest voor wat belangrijk is, verliest zichzelf compleet en voelt zich continu overbebelast en schuldig.

Geluk is geen legodoos

Mark Manson stelt in The Subtle Art of Not Giving a F*ck enkele kritische vragen. Hoe maakbaar is geluk ? Dat we ons leven ondergaan en niets in de pap te brokken hebben is geenszins waar, maar anderzijds lijkt het wel alsof wij geheel en al verantwoordelijk zijn voor ons geluk en geluk een kwestie van het juiste doen is. Wie met andere woorden niet gelukkig is, heeft dat aan zichzelf te wijten, een stelling die ook in het boek Identiteit van Paul Verhaege wordt geponeerd.

There is a premise that underlies a lot of our assumptions and beliefs. The premise is that happiness is algorithmic, that it can be worked for and earned and achieved as if it were getting accepted to law school or building a really complicated Lego set. If I achieve X, then I can be happy. (…)This premise, though, is the problem. Happiness is not a solvable equation. Dissatisfaction and unease are inherent parts of human nature and, as we’ll see, necessary components to creating consistent happiness.

Overwin ellende = geluk

Oké, bovenstaande titel is misschien kort door de bocht, maar het overwinnen van obstakels zorgt voor geluk. Denk aan alle moeite die je moest doen om je diploma te behalen, het zweet en de weerstand die je moest overwinnen om 1 km aan een stuk te lopen. Al die inspanningen, al die stress hebben wel tot iets geleid : een resultaat waar je gelukkig kan mee zijn. Iets dat je ten diepste voldoening geeft.
Een groot verschil met wat je zomaar wordt voorgeschoteld.

To be happy we need something to solve. Happiness is therefore a form of action; it’s an activity, not something that is passively bestowed upon you, not something that you magically discover in a top-ten article on the Huffington Post or from any specific guru or teacher.

Geluk is work in progress

Volgens Mark Manson is geluk geen status-quo, niet iets dat je, als je het eenmaal bereikt hebt, bij je blijft. Mensen hebben honger naar meer. Denk aan het boek van Devisch over rusteloosheid waarin hij stelt dat wanneer mensen eindelijk iets hebben bereikt (einde onrust) ze opnieuw naar iets anders verlangen. Wellicht omdat inderdaad in de uitdaging het geluk schuilt.

Happiness is a constant work-in-progress, because solving problems is a constant work-in-progress—the solutions to today’s problems will lay the foundation for tomorrow’s problems, and so on. True happiness occurs only when you find the problems you enjoy having and enjoy solving.

Geen schrik voor negatieve emoties

In dat opzicht zouden we volgens Mark Manson niet zo’n schrik moeten hebben van stress of slechte dagen maar ze als uitdagingen zien die ons (kunnen) leiden naar meer geluk. Er niet op ingaan en geen actie ondernemen, dàt is pas niet gelukkig zijn.

In other words, negative emotions are a call to action. When you feel them, it’s because you’re supposed to do something. Positive emotions, on the other hand, are rewards for taking the proper action.

Je bent niet bijzonder

Deze zin past niet een klimaat waarin het uniek-zijn en het bijzondere aan iedere mens overal wordt onderlijnd.  Stel dat je van jezelf zou zeggen dat je ‘middelmatig’ bent, dat lijkt het alsof je jezelf tekort doet of dat leidt aan een negatief (en bijgevolg verkeerd) zelfbeeld. Maar is dat wel zo ? Hoeveel mensen zijn écht bijzonder ? Waarom zou middelmatig niet goed zijn ? Is middelmatig niet per definitie voldoende ?

Volgens Mark Manson creëert het beeld van bijzonder te (moeten) zijn problemen en voorkomt het dat mensen groeien en hun leven zelf in handen nemen.

But it also causes something else to happen. If we have problems that are unsolvable, our unconscious figures that we’re either uniquely special or uniquely defective in some way. That we’re somehow unlike everyone else and that the rules must be different for us. Put simply: we become entitled.

Ik kan mij voorstellen dat vele mensen moeite zullen hebben met dit hoofdstuk. Hij stelt daarin dat de meeste van je problemen helemaal niet zo bijzonder zijn. Duizenden mensen hebben hetzelfde voorgehad en zullen hetzelfde meemaken.
Daarmee zegt hij niet dat die problemen niet pijnlijk en zwaar om dragen kunnen zijn. Hij zegt alleen dat ze niet bijzonder zijn en van jou geen bijzonder persoon maken.

Sadistisch ? Juist niet. Hij waarschuwt voor het vervallen in de slachtofferrol, voor het moment dat je je situatie (hoe erg ook) gaat gebruiken om niets meer te doen of te verwachten dat anderen het voor jou gaan doen.

We hebben altijd de keuze

Wat ons ook overkomt, hoe we reageren is altijd onze keuze én verantwoordelijkheid.

Often the only difference between a problem being painful or being powerful is a sense that we chose it, and that we are responsible for it.

Many people may be to blame for your unhappiness, but nobody is ever responsible for your unhappiness but you.

Omhels onzekerheid

In een maatschappij die er vanuit gaat dat geluk maakbaar is, is het een kleine stap om te menen dat je alles onder controle kan hebben. Het niet onder controle hebben maakt veel mensen onzeker. Er zijn echter zoveel variabelen dat het zo goed als onmogelijk is om alles in de hand te houden.

It’s the backwards law again: the more you try to be certain about something, the more uncertain and insecure you will feel. But the converse is true as well: the more you embrace being uncertain and not knowing, the more comfortable you will feel in knowing what you don’t know. (…) Uncertainty is the root of all progress and all growth. As the old adage goes, the man who believes he knows everything learns nothing. We cannot learn anything without first not knowing something. The more we admit we do not know, the more opportunities we gain to learn.

Die onzekerheid kan ons uit ons lood slaan of ons verlammen. Hij volgt hier echter dezelfde redenering als het omgaan met problemen. Juist door het aanvaarden van onzekerheid en het oncontroleerbare, is er groei mogelijk. Als je alles onder controle hebt en alles meent te weten zit je in principe vast. Er is geen ruimte meer.

Samengevat

Zou ik hopen dat hier een cursus van gemaakt wordt die door alle middelbare scholieren wordt gevolgd. Ik meen dat vele jongeren (en volwassenen) gebukt gaan onder irreële verwachtingen ten aanzien van zichzelf en een onrealistisch beeld van hun kunnen en andermans kunnen.
Anderzijds is het evengoed een boek voor alle volwassenen. Soms is het bijna een slag in je gezicht. Maar eentje die je wakker schudt.

Praktisch

Mark Manson, The Subtle Art of Not Giving a F*ck, Uitgeverij Harperone (2016).
Ik merkte dat enkel het e-book te koop is bij bol.com en dit voor € 16,93.

Ik las de Kindle-editie voor $ 10,90.

De paperback (Amazon $ 9,41) zou ik toch boven het e-book aanraden. Zo kan je nu en dan eens terugbladeren in het boek en dit vooral op die dagen dat je denkt dat het je allemaal tegenzit. Je dag zal er onmiddellijk anders uit zien !

Gelezen

Gelezen: Hygge Meik Wiking

Hygge

Het is al hygge dat de klok slaat

Je moet al bijna een analfabeet zijn om het woord hygge nog niet gelezen te hebben. Hygge is hot en er wordt volop over geschreven. Tijdschriften leggen je uit hoe je meer hygge in je leven kan brengen en in de boekhandels kan je meer dan één boek vinden met het onderwerp.

Hygge is niet toevallig Deens

Een echte vertaling voor hygge is er niet, maar één ding is zeker : het heeft alles te maken met eenvoudig geluk. Gezelligheid, genieten, het zijn woorden die zeker in de buurt van hygge komen.

Maar waarom dan zo Deens ? Uit het World Happiness Rapport blijkt dat Denemarken op nummer 1 staat en al jarenlang goed boert op vlak van geluk. Volgens de Denen heeft dat alles te maken met hygge, oftewel, zoals de ondertitel van het boek luidt : de Deense kunst van het leven.

Het boek van Meik Wiking

De auteur van het boek hygge werkt aan The Happiness Research Institue in Kopenhagen en heeft bij deze een boek vol geschreven over hygge.

Het boek is prachtig uitgegeven en brengt je al meteen in Scandinavische sferen van warmte, licht en gezelligheid. Het is een boek dat je meteen doet verlangen naar thuis, vrienden en pure gezelligheid.

Het doorbladeren van het boek is een plezier voor het oog, zelfs de kwaliteit van het papier doet je extra genieten.

Alledaags geluk

Ben je na het lezen van het boek beter af ? Dat is maar de vraag. Het zal niemand verbazen dat kaarsen gezellig zijn, evenals het ongedwongen samen eten met vrienden. Het zal je ook niet wonderen dat spelen met kinderen, wandelen in de natuur hoog scoren wat hygge betreft. Maar waarom scoren de Denen (en bij uitbreiding de Scandinavische landen) dan gestadig zoveel hoger als het over geluk gaat ?

De invloed van de overheid

Het antwoord vind je op de laatste bladzijden.

Maar één van de hoofdredenen waarom Denemarken zo hoog scoort in de internationale geluksonderzoeken is de verzorgingsstaat, want die neemt onzekerheid, zorgen en stress weg uit de samenleving. Je kunt zeggen dat Denemarken het gelukkigste land ter wereld is of je kunt zeggen dat Denemarken het minst ongelukkig is. De verzorgingsstaat is erg goed (niet perfect, maar goed) in het terugdringen van extreme ongelukkigheid.Gratis gezondheidszorg voor iedereen, gratis universitair onderwijs en relatief royale secundaire arbeidsvoorwaarden dragen in grote mate bij aan het terugdringen van ongelukkigheid. Dat is vooral belangrijk voor diegenen die het niet zo breed hebben; dat deel van de maatschappij is in Denemarken gelukkiger dan in andere rijke landen.” (p. 274)

Samengevat

Ik heb het boek graag gelezen al was het maar omdat het zo mooi uitgegeven is (lees dus vooral de papieren editie ! ) en omdat het je motiveert om toch nog meer aandacht aan alledaags geluk te besteden. Ook dat is een keuze. Verwacht echter geen spectaculaire inzichten.

Praktisch

Meik Wiking, Hygge, De Deense kunst van het leven, 2016, 288 blz. Te koop via bol.com voor € 19,99.

Snapshot diary

Snapshot diary – week 49 – Sinterklaas en Zeeland !

2016 week 49

Sinterklaas ! Kerst in aantocht !

De week begon met Sinterklaas op het werk. Bij de leerlingen was hij al langs geweest, maar bij ‘ons’ moest de man nog komen. Niet dat het zo bijzonder is, sappige clementines en nog wat koek, maar toch, ik vind het altijd een mooi moment en op de een of andere manier smaakt dat op het werk twee keer zo goed.

Sinterklaas op het werk

Sinterklaas voorbij en dat betekent natuurlijk dat we volop kunnen aftellen naar Kerst. Er was een tijd dat het hele huis hier Kerst ademde, dan weer was er zo goed als niets en dit jaar dacht ik om er toch weer eens in gematigde versie aan te doen. Alleen : het is er nog niet van gekomen. Ik vrees dat ik een beetje overdonderd ben door alles wat mogelijk is en veel te veel ‘in de boekskes’ heb gekeken, want het lijkt me zo’n groot project !
Voorlopig houden we het dus bij de adventskalender en snoepen we van de lekkere chocolade. Maar het zegt veel als het lief en ik – die zo’n snoepers zijn – zelfs hiér dagen overslaan ! Gelukkig hebben we dan extra chocolade !

Lopen : we steken een tandje bij

Lopen : thuis goed verlicht en in Zeeland lekker in het zonlicht !

Ik ben geen continue loper, je weet wel, mijn devies is dat er bewogen moet worden en dat hoeft niet noodzakelijk lopen zijn. Hoe dan ook, de laatste maand kriebelde het toch weer om er ‘werk’ van te maken zodat ik in de lente toch wat kilometers kan malen en misschien kan deelnemen aan een event. Vorige week gebeurde er niets – wegens koorts  – en toen ik deze week opnieuw begon leerde ik dat anti-biotica en lopen geen goede vriendjes zijn. Het voordeel : iedere loopsessie is iéts beter dan de voorgaande !

Zeeland, zalig Zeeland

Zeeland

En toen was het vrijdag en mocht ik vertrekken naar Zeeland, mijn geliefde Zeeland. Het lief zat in schaakcompetitie  – alwaar hij bijna gediskwalificeerd werd omdat zijn uurwerk een ‘biep’ gaf en kon dus niet mee. Beetje balen was dat. Maar gelukkig maar even, want Zeeland, Zeeland doet het altijd ! Alsof alle ‘stresstellers’ weer op nul staan. En dat is toch geweldig, niet ?

Alvast een fijne week toegewenst ! Het tellen naar Kerst – en hopelijk enkele dagen vakantie, is begonnen ! 

1000 vragen over mezelf

1000 vragen #26 Was je een gelukkig kind ?

Het geluk van broers en zussen

Was ik een gelukkig kind ? Daar kan ik volmondig en zonder veel nadenken ‘ja’ op antwoorden. Niet dat mijn ouders zoveel tijd of aandacht aan mij besteedden. Dat hadden ze gewoon niet. Ze hadden hun handen (en hoofd) vol om het zelfstandigen bestaan te overleven en hun zaak alle groeikansen te geven. Maar ik had wel altijd broers en zussen in de geburen die stukken ouder waren en hun missie van hadden gemaakt om mij te knuffelen en altijd voor mij te zorgen.

Ik was de jongste

Volgens mij heb ik geweldig veel geluk dat ik de jongste was. Ik had niet één ouder, ik had er vier, want mijn oudste broer en zus zorgden evengoed voor mij als waren ze mijn ouders. Ik keek geweldig op naar mijn oudste broer en zus die volgens mij er altijd voor zorgden dat alles in orde zou komen. Eigenlijk leefde ik – en dat zit er nog een beetje in – in het adagio dat wat er ook gebeurde zij wel voor mij zouden zorgen. Niet dat ik mij dat echt afvroeg, het was gewoon een gevoel dat mij omringde als een warme mantel om mij heen.

Kind van zelfstandigen

Hadden mijn ouders niet veel tijd en waren ze met van alles in de weer, ze waren wel veel hoofdzakelijk thuis. Er waren mensen bij ons in dienst en die waren méér familie dan tantes en nonkels want ik zag ze àlle dagen en ze zijn er mijn hele leven geweest, van mijn geboorte tot mijn wegtrekken van huis. Tel maar op : weer vaders bij ! (Er waren geen vrouwelijke werknemers bij ons).

Mijn ouders hadden weinig tijd

Ik had eigenlijk het beste van twee werelden. Enerzijds hadden ze geen tijd maar anderzijds waren ze wel – in geval van nood – onmiddellijk beschikbaar. Ik hoefde niet te wachten tot ze thuis kwamen van werk. Anderzijds hielden ze me ook niet echt in het oog. Ik ben een kind van het pré-Dutroux tijdperk, waar kinderen nog een halve dag konden zwerven in het dorp (kikkervisjes, op bouwpercelen spelen, fietsen) en dat werd niet echt in de gaten gehouden. Bij niemand trouwens. Kinderen genoeg. De ouders van de kinderen die ik kende waren trouwens allemaal evengoed zelfstandigen, de hele buurt had hetzelfde model. Tegen het donker thuis zijn en je manieren houden. Dat was het zo’n beetje.

Zonnetje

Maar volgens mijn moeder – zaliger ondertussen – was ik gewoon een zonnig en vrolijk kind en zo herinner ik het mij ook. Ik denk niet dat dat verdienste is. In mijn genenpakketje zat behoorlijk wat vrolijkheid en naïeviteit. De wereld is een toverbal zongen we op school en dat was zo’n beetje mijn wereldbeeld als kind.

Dus simpelweg : ik was een gelukkig kind !

En toen veranderde dat

Eenmaal twaalf was het gedaan met de zorgeloosheid. Plots werd alles ernstig en moest ik op internaat. De wereld was plots niet meer zo’n goeie plek met strenge nonnen en een pedagogie die nu (en toen ook al) velen hun wenkbrauwen zou doen fronsen.

Maar dat vergeet ik liever. Toen was ik ook in één keer kind af.

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !