Tagarchief: herinneringen

1000 vragen over mezelf

1000 vragen #57 Welke films kijk je liever op de bank dan in de bioscoop ?

Het Stuk en sneakpreview in Leuven

De hoogdagen van bioscoop gaan terug tot mijn leven in Leuven. Bioscopen in overvloed, maar vooral: het Stuk. Het Stuk leerde ik pas goed kennen na mijn studentenleven en ze gaven er per definitie de betere films. Ik kijk best met heimwee naar die jaren. Toen sprak ik nog met vrienden af tegen half acht aan de bioscoop om tegen een uur of half elf in mijn bed te landen. Of ik ging naar de zalige sneakpreview. Je wist niet welke film je te zien zou krijgen maar het was hoe dan ook een ‘nieuwe’. Vond je het na een kwartier niet goed, dan kon je terug naar het loket en kreeg je je ticket terugbetaald. Dat waren nogal eens tijden !

Deze films durf ik nog niet te zien

Het is trouwens tijdens die sneakpreviews dat ik mijn eerste echt enge films heb gezien. Of beter: gedeeltelijk. Want ofwel stond ik op, of – wanneer ik de sociale verplichting voelde bij mijn vrienden of toemalig lief te blijven – dook ik weg onder mijn jas. Ik durfde niet te kijken. Ik probeer ze mij te herinneren, de films die ik nu nog niet eens, hand in hand met het lief, op de bank durf te zien :

  • Alien en later alle vervolgverhalen

    Mensen die zwanger zijn van aliens, een muil die (van een alien) die open gaat om daar vervolgens een andere alien uit te laten komen, o nee, daar word ik nu al opnieuw misselijk van.

  • The Thing

  • Nog zo’n film uit de preview. Ik weet niet goed meer waarover hij ging (ik zat tenslotte het meeste van de tijd onder mijn jas).
  • The Fly

  • Cape Fear

    met Robert the Niro, die ik nochtans zo’n goeie acteur vind !

    Misschien zou ik die nu op de bank wel durven zien !

En deze films herinner ik mij nog altijd, al zijn ze heel heel lang geleden ! Maar de angst was zo groot toen dat ik ze nooit meer opnieuw heb gezien. Misschien moet ik er mij – op de bank – toch eens aan wagen ?

  • The shinning

  • Lord of the wars

    Die film zag ik als kind thuis op teltevisie ! Op lome namiddag. De versie uit de 50er jaren.  Ik heb er dagenlang nachtmerries aan overgehouden. Bij de programmatie dachten ze toen duidelijk nog niet aan jonge kinderen !

    Deze film heb ik naderhand wél terug gezien. Dankzij de echtgenoot die ene ware filmfan is en ook de ‘oude’ in zijn collectie heeft. Ik vond het nadien best grappig. Zeker als je zo de ‘ruimteschepen’ aan draadjes ziet hangen !

 

Zijn er films die jij ook niet durft te zien ? 

1000 vragen over mezelf

1000 vragen #42 Was je goed op school ?

school

Plichtsgetrouw

Over deze vraag hoef ik niet lang na te denken. Ja, ik was goed op school en ja, ik ging voor de cijfers. Ik wou presteren voor mijn ouders, voor de leraren en voor mezelf. Daarenboven heeft Moeder Natuur mij gezegend met iets wat echt wel helpt bij een schoolcarrière : een interesse is zowat alles. Ik was hongerig naar kennis en het maakte (bijna) niet uit wat het was, ik vond alles goed en alles interessant. Bovendien kan ik mij niet herinneren dat het concept ‘slechte leraar’ in de zin van ‘slecht lesgeven’ in onze gedachten opkwam, gezagsgetrouw als wij waren.  Een ‘slechte leraar’ was in onze ogen iemand die geen gezag had. Maakte niet uit of hij of zij al dan niet goed les gaf.

Werken

Die interesse en het feit dat ik – nu nog altijd – gewoonweg graag studeer heeft me echt wel ver gebracht. Want in alle eerlijkheid : dat ik goed presteerde had ook veel te maken met mijn gedisciplineerd en hard werken. Ik was geen leerling (of later student) die er al flierefluitend door walste.  Natuurlijk heb je een stel hersenen nodig, maar toch denk ik dat ik het vooral van het werken resultaat haalde. Werken en regelmaat, wachten tot de examens er waren is nooit mijn ding geweest. Dat zou mij knock-out slaan van de stress.

Zelden kritisch

Als ik terugkijk naar mijn scholieren- en studententijd dan kijk ik naar mezelf als iemand die weinig kritisch was.  Ik las ontzettend veel en stelde veel vragen, maar ik ging er redelijk van uit dat al die mensen (leraren en schrijvers) het sowieso bij het rechte eind hadden. Dat ook grote geesten het verkeerd voor kunnen hebben, kwam niet in mij op.
Zo was ik tijdens mijn studententijd een gigantische fan van Simone de Beauvoir en geloofde vol overtuiging de stelling dat je vrouw/man ‘gemaakt’ wordt door de maatschappij en dat niet bent bij geboorte. Een stelling die door tal van neurologisch onderzoek ondertussen compleet ondermijnd is. Maar dat laatste maakt eigenlijk niets uit, ik dacht ‘waarom zou het niet waar zijn als zo iemand dat zegt ?’

Trouw aan het gezag

Ik volgde les in een homogeen meisjesschool waar ik – alle dagen met schort aan – gedrild werd om gehoorzaam te zijn en ‘Gezag’ als een absolute waarde werd aanbeden. Opvoeden tot kritische volwassenen zat er niet in. Opvoeden tot zelfstandigheid ook niet. En al werd het niet expliciet meegegeven, het onderwijs was ronduit seksistisch. Wie tijdens het vrije half uurtje (internaat) met een jongen praatte op weg naar de bibliotheek kon zich aan een fikse straf verwachten. Tenslotte wilden jongens maar één ding en wie met jongens praatte verkocht in hun ogen al lijf en leden.  Wij morden wel wat, maar waren verder trouw aan het gezag. We durfden niet anders.  Het was de tijd waar je nog van school kon vliegen omdat je met jongens omging.

Gehoorzaam zijn

Soms vraag ik mij af of ik niet beter meer had gerebelleerd. Het gezag in vraag had gesteld. Kritischer was geweest. Ik vrees echter dat je kritisch zijn ook moet leren. Nu lijkt het alsof ouders en leerlingen overal vraagtekens bij plaatsen, maar toen zat dat allemaal op één lijn. Gehoorzaam zijn, don’t make waves. 

Ja, ik was een goede leerling. Maar nu ik er op terugkijk is dat toch met gemengde gevoelens.

Throwback Thursday : pendelende student

Waregem statie

De pendelende student

Vorige week was ik op bezoek bij mijn broer en zus en om files te vermijden nam ik de trein. Het eindstation was, net zoals in mijn studentenjaren Waregem. Nog geen haar veranderd en o wat bracht dat herinneringen met zich mee !

  • Rugzakken waren nog niet ‘in’ in mijn tijd en valiezen met wieltjes bestonden misschien wel, maar werden niet door studenten gebruikt. Samengevat : ongemak troef en een rug en schouder die bij tijden heel erg afzag !
  • Ik vervoerde meestal nog een ultramoderne tikmachine in mijn tas. Het was toen al een electrische, wat high tech was in die tijd, maar ik denk niet dat onze kinderen er al ooit een van dichtbij gezien hebben. Ik had er wel al eentje met verschillende lettertypes (in een soort rond schijfje). Iemand ?
  • De treinen zaten altijd héél erg vol, een plaatsje (zeker op de trein Gent-Leuven) was bingo !
  • De laatste jaren was er een soort Go-pas, maar ervoor herinner ik mij piepkleine gele biljetjes. 
  • Geen idee hoe het bij andere studenten zat maar ‘eten meegeven’ werd niet gedaan. Het was lang leve de Alma, al kookten we ook voor elkaar in de gemeenschappelijke keuken.  Alma 2 was favoriet,  deze van de Bondgenotenlaan dus. Maar die is ondertussen al lang verhuisd.
  • Ik kreeg 4 jaar aan een stuk (en langer, want de traditie was er al van toen ik op internaat zat) 1 zak (250 gr.) chocotoffs mee en 2 x Mars. Ik spaarde die laatste tot een bijzonder moment in de week en het was ook het enige dat ik snoepte. (shame on me now !).
  • Zondagavond op kot was één van de schoonste momenten : ik zat op een gemeenschapskot en iedereen druppelde binnen. Er werd tot laat in de avond gekletst : in de keuken of op de trap.
  • Iedereen was pendelende student : niemand uit mijn vriendenkring kwam met de auto of werd gebracht. Daar zou trouwens een beetje op neer gekeken worden !
  • Trein vertraging ? Dan moest ik bellen in een telefoonhokje, maar dat was natuurlijk meestal te laat. Geen GSM die tijd ! Ik belde trouwens met een telefoonkaart ! (200 Belgische frank).
  • Op de trein Gent-Leuven kwam er al eens een mevrouw met een koffiewagen. Ze verkocht broodjes. Dikwijls veel goesting maar boven budget.
  • Toen ik in mijn laatste jaar zat mocht ik van mijn moeder (die me afhaalde) zelf met de auto terug naar huis rijden (station/thuis) om zo te oefenen voor mijn rijbewijs.
  • Ik moest altijd overstappen in Gent, in de winter kon het daar zo tochtig zijn dat je te plekke bevroor.

Echt veel is er dus niet veranderd, behalve dat de ritten goedkoper zijn voor studenten en de rit Waregem-Leuven tegenwoordig zonder overstappen kan gebeuren, want natuurlijk meer ‘zekerheid’ geeft voor een plaatsje. In mijn ogen duurde het best wel lang, de rit van Waregem naar Leuven (2 uur van ‘deur naar deur’) maar anderzijds vond ik het een zalige rit.

Waren jullie ook een pendelende student ? Ook met de trein ? Zelfde ervaringen ? Ik ben benieuwd !