Tagarchief: herinneringen

Snapshot diary

Snapshot diary week 46 – Stemloos

Geen stem, het oude bureau (foto) vervangen door een nieuw met weinig karakter (maar praktischer), koffie als de beste drugs (op chocolade na), happy socks en herinneringen.

Stemloos

Dat ik eerder naar de dokter had moeten gaan en dat ik eerder had moeten rusten. Dat was zo’n beetje het verdict. Je stem forceren blijkt niet zo’n goed idee. Dus ‘zong’ ik deze week letterlijk een toontje lager tot ik de bodem raakte. Zwijgen is geen echt talent van mij, maar het was best wel een ervaring.

Halveren

Wanneer zijn de werkmannen hier vertrokken ? Een goede maand geleden ? Anderhalve maand ? We blijven verhuizen. Er staan nog altijd massa’s spullen boven. We hopen dat slechts de helft (!) het haalt naar de benedenverdieping. De andere helft hopen we richting kringloopwinkel te sturen. Ik denk dat het declutterproject nog groter is dan het renovatieproject. In tijd toch. Het is niet echt een ‘regel’ dat de helft moet gaan, maar we streven er toch behoorlijk naar.

Herinneringen

Soms blijf ik echter sentimenteel bij het opruimen en krijg ik het niet over mijn hart om iets weg te doen. Zoals het ticket voor de Chinese Muur. Ik was al vergeten dat je daarvoor moet betalen. Het herinnerde mij aan zalige tijden van reizen met de rugzak. Tijden die niet zo heel lang geleden zijn maar toch niet meer terugkomen.

Ruilen voor mindere kwaliteit

Mijn bureau gaat ook richting kringloopwinkel, al kwam daarvoor wel een nieuw in de plaats. Een behoorlijk minder kwalitatief bureau. Een massief houten tafelblad maar daar blijft het blij. De rest is niet massief maar een mengeling van geperst hout met massieve plankjes. Het is dik wennen. Maar het is zoveel praktischer dat ik hoop dat ik mijn mooie ‘oude’ bureau toch snel kan vergeten en niet al te veel heimwee heb !

Op naar betere tijden

Ik haalde de afgelopen 2 weken nauwelijks een paar duizend stappen, laat staan 10 000. Best confronterend. Twee weken niet sporten resulteert weer in andere klachten als rugpijn. Dat het dringend moet veranderen, ja !

 

Dag zalige zomervakantie ! Welkom september

 

Zoveel avonturen, zoveel herinneringen !

Ik kijk terug op een welgevulde vakantie.  Voor het eerst besloten het lief en ik om maar liefst 3 weken weg te gaan. Wanneer je bedenkt dat het lief echt een huisduif is én niet ooit luidkeels verkondigde dat hij niet van kamperen hield, dan is dat toch een statement.

Juli

De vakantie begon goed met twee kotstudenten die hun kotjaar tot een goed einde hadden gebracht. Eentje sloot zelfs voorgoed zijn studentenleven af. Het is toch een geruststelling als het goed gaat ! Een zorgeloze zomervakantie voor ons allemaal. Ik besef dat het geen evidentie is.   Er zijn tal van studenten die even hard of harder hebben gewerkt en toch het gehoopte resultaat niet hebben gehaald.

 

Juli 2017

 

Daarna vertrokken we richting  Auvergne. We huurden er een huisje in de middle of nowhere en genoten van de rust en de natuur. Meer moest dat niet zijn. (Meer was er eerlijk gezegd ook niet).

De dagen die we thuis waren vulde ik met lekker eten en opruimen. De tuinkamer werd op orde gezet (maar zelden gebruikt wegens veel te veel regen) en ik deed zo waar studies over het fenomeen Bullet Journaling (Bujo). Fijn om te experimenteren !

We trokken met de caravan richting Dieren waar ik vooral genoot van de Veluwe en de IJsel. Het lief speelde iedere dag schaak. Dat hoort zo op een schaakkampioenschap ! Terwijl hij zijn hersenen liet kraken vulde ik de dagen met veerboten en musea. Dat het plezant was !

Augustus

Begin augustus was ik aanvankelijk wat de kluts kwijt. Oei ! Meer dan een week thuis ! Ik genoot van het vele sporten en het uitproberen van nieuwe gerechtjes. Ik experimenteerde met de microscoop.  En toen kwam die eigenaardige man die heel ons huis op stelten zette. Onze dagen werden gevuld met het leeghalen van het huis, terwijl wel enkel wat werken aan de dakgoot wilden ! Het werd een zeer confronterende ervaring. Zoveel spullen ! Het lief en ik kregen er zin in om àlles op te ruimen ! Maar toen was het huis leeg en waren er enkel nog de werkmannen. We hadden geen plaatsje om te zitten ! Ik vluchtte naar Gent, wat een wijze beslissing bleek. Ik genoot van de Blaarmeersen en de prima camping.

Na een blitzbezoek thuis en het ophalen van het liefje trokken we richting West-Vlaanderen voor de Vierdaagse van de IJzer. Altijd het hoogtepunt van onze zomer en dat was nu niet anders. We werden onverwacht getrakteerd op een volle week zon. Dankjewel !

Ondertussen werkten de mannen in ons huis verder. Die konden het gerust zonder ons stellen !

Thuisgekomen was ons huis inderdaad ‘gerenoveerd’ maar bij lange niet af. Meubels moesten worden teruggezet, er wachtte ons een gigantische schoonmaak en door de renovatie begonnen we plots ook zin te krijgen in andere (huis-)projecten. Als we er dan toch voor gaan…

Blije terugblik

Ik kijk terug op een zalige vakantie. Het heeft deugd gedaan en geheel onverwacht werd het ook nog eens een superproductieve vakantie ! Ik zal ze missen. Niet in het minst de lange dagen licht – die nu al korten.

 

 

1000 vragen over mezelf

1000 vragen #57 Welke films kijk je liever op de bank dan in de bioscoop ?

Het Stuk en sneakpreview in Leuven

De hoogdagen van bioscoop gaan terug tot mijn leven in Leuven. Bioscopen in overvloed, maar vooral: het Stuk. Het Stuk leerde ik pas goed kennen na mijn studentenleven en ze gaven er per definitie de betere films. Ik kijk best met heimwee naar die jaren. Toen sprak ik nog met vrienden af tegen half acht aan de bioscoop om tegen een uur of half elf in mijn bed te landen. Of ik ging naar de zalige sneakpreview. Je wist niet welke film je te zien zou krijgen maar het was hoe dan ook een ‘nieuwe’. Vond je het na een kwartier niet goed, dan kon je terug naar het loket en kreeg je je ticket terugbetaald. Dat waren nogal eens tijden !

Deze films durf ik nog niet te zien

Het is trouwens tijdens die sneakpreviews dat ik mijn eerste echt enge films heb gezien. Of beter: gedeeltelijk. Want ofwel stond ik op, of – wanneer ik de sociale verplichting voelde bij mijn vrienden of toemalig lief te blijven – dook ik weg onder mijn jas. Ik durfde niet te kijken. Ik probeer ze mij te herinneren, de films die ik nu nog niet eens, hand in hand met het lief, op de bank durf te zien :

  • Alien en later alle vervolgverhalen

    Mensen die zwanger zijn van aliens, een muil die (van een alien) die open gaat om daar vervolgens een andere alien uit te laten komen, o nee, daar word ik nu al opnieuw misselijk van.

  • The Thing

  • Nog zo’n film uit de preview. Ik weet niet goed meer waarover hij ging (ik zat tenslotte het meeste van de tijd onder mijn jas).
  • The Fly

  • Cape Fear

    met Robert the Niro, die ik nochtans zo’n goeie acteur vind !

    Misschien zou ik die nu op de bank wel durven zien !

En deze films herinner ik mij nog altijd, al zijn ze heel heel lang geleden ! Maar de angst was zo groot toen dat ik ze nooit meer opnieuw heb gezien. Misschien moet ik er mij – op de bank – toch eens aan wagen ?

  • The shinning

  • Lord of the wars

    Die film zag ik als kind thuis op teltevisie ! Op lome namiddag. De versie uit de 50er jaren.  Ik heb er dagenlang nachtmerries aan overgehouden. Bij de programmatie dachten ze toen duidelijk nog niet aan jonge kinderen !

    Deze film heb ik naderhand wél terug gezien. Dankzij de echtgenoot die ene ware filmfan is en ook de ‘oude’ in zijn collectie heeft. Ik vond het nadien best grappig. Zeker als je zo de ‘ruimteschepen’ aan draadjes ziet hangen !

 

Zijn er films die jij ook niet durft te zien ? 

1000 vragen over mezelf

1000 vragen #42 Was je goed op school ?

school

Plichtsgetrouw

Over deze vraag hoef ik niet lang na te denken. Ja, ik was goed op school en ja, ik ging voor de cijfers. Ik wou presteren voor mijn ouders, voor de leraren en voor mezelf. Daarenboven heeft Moeder Natuur mij gezegend met iets wat echt wel helpt bij een schoolcarrière : een interesse is zowat alles. Ik was hongerig naar kennis en het maakte (bijna) niet uit wat het was, ik vond alles goed en alles interessant. Bovendien kan ik mij niet herinneren dat het concept ‘slechte leraar’ in de zin van ‘slecht lesgeven’ in onze gedachten opkwam, gezagsgetrouw als wij waren.  Een ‘slechte leraar’ was in onze ogen iemand die geen gezag had. Maakte niet uit of hij of zij al dan niet goed les gaf.

Werken

Die interesse en het feit dat ik – nu nog altijd – gewoonweg graag studeer heeft me echt wel ver gebracht. Want in alle eerlijkheid : dat ik goed presteerde had ook veel te maken met mijn gedisciplineerd en hard werken. Ik was geen leerling (of later student) die er al flierefluitend door walste.  Natuurlijk heb je een stel hersenen nodig, maar toch denk ik dat ik het vooral van het werken resultaat haalde. Werken en regelmaat, wachten tot de examens er waren is nooit mijn ding geweest. Dat zou mij knock-out slaan van de stress.

Zelden kritisch

Als ik terugkijk naar mijn scholieren- en studententijd dan kijk ik naar mezelf als iemand die weinig kritisch was.  Ik las ontzettend veel en stelde veel vragen, maar ik ging er redelijk van uit dat al die mensen (leraren en schrijvers) het sowieso bij het rechte eind hadden. Dat ook grote geesten het verkeerd voor kunnen hebben, kwam niet in mij op.
Zo was ik tijdens mijn studententijd een gigantische fan van Simone de Beauvoir en geloofde vol overtuiging de stelling dat je vrouw/man ‘gemaakt’ wordt door de maatschappij en dat niet bent bij geboorte. Een stelling die door tal van neurologisch onderzoek ondertussen compleet ondermijnd is. Maar dat laatste maakt eigenlijk niets uit, ik dacht ‘waarom zou het niet waar zijn als zo iemand dat zegt ?’

Trouw aan het gezag

Ik volgde les in een homogeen meisjesschool waar ik – alle dagen met schort aan – gedrild werd om gehoorzaam te zijn en ‘Gezag’ als een absolute waarde werd aanbeden. Opvoeden tot kritische volwassenen zat er niet in. Opvoeden tot zelfstandigheid ook niet. En al werd het niet expliciet meegegeven, het onderwijs was ronduit seksistisch. Wie tijdens het vrije half uurtje (internaat) met een jongen praatte op weg naar de bibliotheek kon zich aan een fikse straf verwachten. Tenslotte wilden jongens maar één ding en wie met jongens praatte verkocht in hun ogen al lijf en leden.  Wij morden wel wat, maar waren verder trouw aan het gezag. We durfden niet anders.  Het was de tijd waar je nog van school kon vliegen omdat je met jongens omging.

Gehoorzaam zijn

Soms vraag ik mij af of ik niet beter meer had gerebelleerd. Het gezag in vraag had gesteld. Kritischer was geweest. Ik vrees echter dat je kritisch zijn ook moet leren. Nu lijkt het alsof ouders en leerlingen overal vraagtekens bij plaatsen, maar toen zat dat allemaal op één lijn. Gehoorzaam zijn, don’t make waves. 

Ja, ik was een goede leerling. Maar nu ik er op terugkijk is dat toch met gemengde gevoelens.