Tagarchief: huis

1000 vragen over mezelf

10 000 vragen #74 Wat maakt thuis thuis voor jou ?

Thuis

Thuis is waar mijn koffie staat

Werkelijk het eerst waarop ik over het thuisgevoel mijmerde was koffie. Goede koffie. Ook al hou ik enorm van ons huis en ons dorp, toch zijn de fysieke bakstenen niet wat mij echt thuis doet voelen. Er zijn plaatsen waar ik mij heel snel thuis voel en waar ik jaren zou kunnen blijven. Er zijn andere plaatsen die mij van bij het eerste bezoek toeroepen dat dit niets voor mij is. Dus ja, wat maakt het dat ik mij op de ene plaats thuis voel en op de andere helemaal niet ? Het moet toch meer dan de koffie zijn, hoe belangrijk ook ?

Vijf voorwaarden om mij ergens thuis te voelen

1. Rust -liefde

Dit uit zich in letterlijke stilte en fysieke rust. Ik hou niet van drukte of lawaai. Dat zijn plaatsen die ik meteen wil ontvluchten. Maar ik denk evengoed aan rust in de zin van afwezigheid van onrust. Wanneer ergens spanningen in de lucht hangen of veel stress. Niet mijn idee van thuis.
Liefde is voor mij evengoed rust. Dat je in stilte mag zijn en dat er zelfs geen woorden nodig zijn. Rust en liefde hangen heel erg samen voor mij.

2. Natuur

Ik schreef het deze week al bij een Instagrampost. De stad is niets voor mij. Teveel prikkels, to much going on. Geef mij dus maar het platteland !

3. Licht

Licht is belangrijk voor mij. In ons huis is het nog niet zoals ik het echt wil. Net zoals er nog teveel rommel is en rommel verstoort toch het licht. Ik hou van licht. Licht is het mooiste dat er is.

4. Internet

Ik ga daar niet flauw over doen, ik wil dat er een goede internetverbinding is. Communicatie, dingen opzoeken, deze blog. Ik zie mezelf geen weken zonder internet te leven. Maar dat hoeft ook niet.

5. Boeken lezen

Een leven zonder muziek kan ik mij voorstellen. Heel goed zelfs. Ik zou het als een gemis ervaren maar ik kan best zonder. Een leven zonder boeken is een andere zaak. Ik zou verloren lopen. Geen leven zonder verhalen. Goede verhalen en lange verhalen. En nee, internet lost dat niet op. Ik heb het over verhalen van auteurs met passie of wetenschappers met het vuur in de pen. Omdat ik altijd wil blijven leren.

Dat betekent dat ik mij evengoed thuis kan voelen op een camping of bij familie. Ik kan zonder problemen langere tijd alleen thuis zijn. Thuis hoeft dus niet persé in ons huis te zijn.

Het huis waarin wij ons thuis voelen

Het voorgaande kan de indruk wekken dat ik ons huis niet belangrijk vind. De ervaring leert dat het lief en ik er ook niet bijster veel tijd of geld aan besteden. (zegt ze na 3 maand renovatiewerken !). Ik denk dat dat komt omdat juist dat immateriële voor ons beiden zo belangrijk is. De rest is er eerder uit noodzaak.
Toch moet ik hier ook niet overdrijven. Er zijn wel degelijk een hoop fysieke voorwaarden. De allereerste is dat alles werkt en in orde is. Dat lijkt evidenter dan het is. Eén dag de chauffage die niet werkt en daar ‘gaan’ al mijn idealistische opvattingen over ‘mij thuis voelen’ ! Dan kan ik niet snel genoeg op een ander zijn !
Maar er zijn nog andere zaken die in ons huis die mij hier erg thuis doen voelen en niet in bovenstaande lijst staan.

  1. Veel ruimte

    Ik besef dat dit echte luxe is en dat dit voor volgende generaties steeds problematischer zal worden. Wij leven in een groot huis. Bij tijden vind ik het té groot. Maar gewoon dat ruimtelijke gevoel vind ik heerlijk.

  2. Een eigen kamer

    Het lief en ik hebben beiden een uitgebreide ‘bureau’. We kunnen ons terugtrekken als we willen en vinden elkaar terug in de keuken, het salon of de TV-kamer.

  3. Een ‘buitenruimte’

  4. Voor veel mensen synoniem voor tuin maar voor mij gewoon een eigen buitenplek. Ik geniet van onze tuinkamer en de hangmat in de zomer. Soms zet ik een waar tuinbed buiten. Het aards paradijs is dat hier.
  5. Rustige buurt

    Ja, dat dorp opnieuw. Het is hier rustig. En daar ben ik blij om.

Op diezelfde Instagrampost reageerde Sofinesse dat zij het platteland goed voor even vond, maar dat dat ze het snel beangstigend vond. Thuisvoelen is voor iedereen echt anders. In de top 3 van het lief zou zeker het woord ‘goed eten‘ staan. Ik zou het nog niet terugvinden in mijn top 20 vrees ik …

Wat zijn jouw ‘voorwaarden’ om je ergens thuis te voelen ? Of wat is jouw ideale huis ?

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !

 

 

 

1000 vragen over mezelf

1000 vragen #68 Wat is je grootste aankoop geweest ?

Hoe kan je ooit een huis betalen ?

Als kind hoorde ik mijn ouders dikwijls spreken over de prijzen van huizen. Dat ging toen over miljoenen Belgische franken. Als er in onze buurt nieuwe villa’s uit de grond verrezen hoorde ik ze dikwijls deze vraag stellen ‘Maar hoe betalen ze dat ?’ Als kind stelde ik het kopen van een huis gelijk met een bijna onmogelijke opdracht. Ik had wel enig benul van getallen (verhouding zakgeld versus miljoenen !) maar geen benul van tijd. In mijn ogen was een huis onbetaalbaar. Dat mijn ouders ook een huis hadden gekocht en wij geen boterham minder kregen drong niet tot mij door. Ik heb tot mijn volwassen leven met de (onbewuste) gedachte geleefd dat een huis onbetaalbaar was.

Toen kwam het lief met optie huis

Uiteindelijk heb ik wel, samen met het lief, een huis gekocht. Dat is uiteraard meteen onze/mijn grootste aankoop. Het sterke is dat ik mij compleet heb laten leiden door het lief. Hij had iets op het oog en ik knikte. Ik heb de fun van het kiezen van een huis gemist. Geen enkel verwijt aan het lief trouwens, hij vroeg mij meermaals wat ik ervan vond, maar ik vrees dat ik al zo verwonderd was over het ‘kopen van een huis’ dat ik er verder niet over nadacht. We kochten het huis en het moest compleet worden verbouwd. Het werd gereduceerd tot een skelet.

Eindelijk wakker !

lente
Dit plaatje is alweer van een tijd geleden. Voorlopig staat het redelijk ‘leeg’ ons huis, omwille van de tweede renovatiegolf !

Vanaf de verbouwing schoot ik in actie. Plots had ik wél ideeën over hoe ons huis er moest uitzien. Ik kreeg carte blanche van het het lief. Problematisch was dat niet, want we zaten continu op dezelfde lijn. Ik tekende en tekende, de architect vertaalde en de metsers deden hun werk. Ik was en ben content.

Ruil je vrijheid niet in voor huis

Wij kochten ons huis in de tijd dat men zeer kwistig was met het verlenen van leningen. De regel was ‘om en bij een derde van je inkomen’ voor het af te betalen bedrag. De bankdirecteur zei dat er zelfs nog een flink stuk bij kon. Ik schrok van de welwillendheid en probeerde de lening zo laag mogelijk te houden. Had ik als kind geen besef van tijd, nu had ik het wel.  Er kan véél, héél veel gebeuren in 20 jaar. Hoe groter de kinderen worden, hoe groter de kosten. Je kan ziek worden. Misschien wil je minder gaan werken. Wij wilden vooral niet vast zitten. Het huis verrees uit de aarde en was dan wel af, maar niet helemaal afgewerkt. Een huis kopen is één ding, maar de afwerking kost evengoed handenvol geld. Dat is ook de reden waarom wij daar nu mee bezig zijn en dat niet meteen van bij het begin hebben gedaan.

Is het dat wel allemaal waard ?

Het is een vraag die ik mij blijf stellen. Zeker nu de rekeningen weer met hopen binnenkomen ! Zo is onze ‘voortuin’ compleet weggehaald en wordt het iets helemaal anders. We hadden er ooit hortensia’s in geplant maar die groeiden met zoveel enthousiasme dat je al bijna – overdreven ! – ons huis moest zoeken achter de hortensia’s. Nu wordt het een stuk beheersbaarder én stukken onderhoudsvriendelijker.
Toch vraag ik mij of of het allemaal zoveel uitmaakt. Of het inderdaad al die facturen waard is. Met dat geld hadden we ook andere dingen kunnen doen.

Mijn huis, mijn nest

Toch ben ik heel er gehecht aan ons huis. Het lief niet. Niet gehecht aan het huis en ook niet gehecht aan de plaats. Hij ziet verhuizen naar een andere plaats én huis best wel zitten. Voor mij is dit huis, waar mijn leven mee is verbonden, de haven waar ik altijd terug keer. Ik kan mij niet voorstellen in een ànder huis te wonen. Niet omdat ons huis zo bijzonder is, maar omdat het wel mijn thuis is geworden. En dat is ook veel waard.

Twijfelen jullie ook soms over de kosten voor jullie huis ? Of is het met volle goesting ? 

Het lief en ik, we bakken er niets van

Het lief en ik hebben kiezen beiden snel  voor eenvoud en duurzaamheid. Het is een keuze die we de voorbije maanden sterk hebben moeten verdedigen. We zijn er niet altijd in geslaagd. Ik ben onder de indruk van de zogenaamde ‘normen’ die er blijkbaar heersen over hoe je huis en tuin er moeten uitzien. Dat was/is best confronterend.

Straks durven we het huis niet meer uit

Het begon met de dakgoot. Die lekte niet, maar de bekisting zat was los. Dus – het verhaal is bekend – vroegen we een aannemer om het te herstellen. De aannemer – voor wie alle sympathie – vond dat onze voordeur er maar pover uit zag. Wij hadden al jaren niet naar de voordeur gekeken. Er mankeerde niets aan. Althans niet volgens ons. Maar nu de aannemer het zei begonnen we toch te twijfelen. Allez dan maar. Doe die voordeur ook.
De rest van het verhaal is gekend : onze hele benedenverdieping werd onder handen genomen. Niet dat we dat van plan waren. Maar volgens de aannemer ‘hoogst noodzakelijk’. 

Bivakzone

Het lief en ik hadden het wel gehad nu. Weken leven in een bivakzone waarbij kamperen op een camping – wat we ook deden – regelrechte luxe was. De vaklieden vertrokken. Lieten hopen stof en vuil na. Lieten een centrale verwarming na die plots niet meer werkte. Internet lag compleet plat. Geen warme douches meer. Nieuwe vaklui kwamen. De loodgieter, maar dat lukte ook niet. We gingen dus maar douchen op een ander. Zelfs de luxe van een douche op de camping was er niet meer bij.  Ik had het koud in huis. Niet heel erg koud, maar niet aangenaam om rustig achter je bureau te zitten. Hoe waren we hier terecht gekomen ?

Dakloos

Ik mocht me dan symbolisch al een beetje dakloos voelen, écht dakloos werd ik deze ochtend. Tenminste letterlijk. 12 jaar geleden is ons huis helemaal gestript tot een skelet. Nieuwe vloeren, nieuwe verwarming, nieuwe buitenmuren, nieuwe binnenmuren, nieuwe elektriciteit, enfin, alles dus. Ook een nieuw dak. Met alles erop en er aan. Alleen op de keuken (aanbouw) was het dak niet vernieuwd. Je kan het nauwelijks zien, maar ‘de aannemer’ zag het wel.  Nieuw dak dus. Episode zoveel.

Dat wij er niets van bakken

Zo lijkt het wel. Het kan natuurlijk een snode aannemer zijn die wil verkopen, maar toch. De werken zijn gerechtvaardigd. Het is geen bijzondere luxe. Maar in onze ogen is het wel luxe. Ons huis is in goede staat. Wij kiezen voor kwaliteit, duurzaamheid en eenvoud. Ik merk dat dat laatste moeilijk te verkopen is, dat wij daar moeilijk worden in begrepen. Natuurlijk zijn er vele mogelijkheden, snufjes en allerlei trends, maar dat hoeft voor ons niet. Wij hoeven geen duur behangpapier. Schilderwerken zijn voor ons oké. Niet dat wij de schoonheid van behangpapier niet inzien, maar het hoéft voor ons gewoonweg niet.

Als je het geld hebt dan doe je dat toch ?

Tja. Die hebben we ook gehoord. Meestal niet zo vlakaf maar wel tussen de lijnen. Of omgekeerd, als we aarzelend waren tegenover alle voorstellen lazen we ‘ligt het financieel moeilijk ?’. Dat is bij mij nooit de eerste vraag. Ik vroeg mij af of ik dat wel wilde. Of het mij wel zoveel waard was. Ik vrees dat er mensen zijn die menen dat wij behoorlijk gierig zijn.

Meubels als breekpunt

Als we dan toch bezig waren, dan zouden er ook nieuwe meubels komen op de benedenverdieping. Het lief kwam met deze gedachte. Ik zag al onmiddellijk op tegen het shoppen, het kiezen, het uitpakken. Om het huis een beetje leefbaar te maken zette ik de ‘oude’ meubels voorlopig terug. We hadden toch nog geen tijd om op zoek te gaan naar nieuwe meubels.

 

Zo zag/ziet het er dus uit. Het is een volledig salon, er is ook nog een twee-zit en twee ‘single seats’. Ik dacht waar we deze meubels naartoe zouden brengen. Naar de kringloopwinkel dus. Waar we ze ook hadden gehaald. Ik zag ze en dacht: waarom zouden we nieuwe meubels kopen ? Ik vind het best oké zo.

Met enige aarzeling sprak ik het lief aan. “Wil je echt nieuwe zetels ?”. 
“Nee,” zei hij, “maar ik dacht dat jij dat misschien wilde.”

Er ging toch wel een zucht van opluchting door mij heen. We waren dan toch niet helemaal opgezogen door plaatjes die niet bij ons passen.

 

Snapshot diary

Snapshot diary week #2017/32 Ons huis is leeggehaald !

kloksgewijs : volle bibliotheek, dozen verhuizen, de dakgoot waarmee alles begon, kleuren kiezen, veel te veel r egen, de bijna lege bibliotheek. Midden: camping.

En toen was ons huis leeg

Een slimme aannemer was dat ! Hij hadden hem ingehuurd voor het herstellen van de bekisting van de dakgoot. Buitenwerk dus. Zouden we geen last van hebben. En ja, de man deed zijn werk prima (doen, hij deed het niet zelf). Hij had ons vader kunnen zijn, een man op leeftijd dus. Met Ervaring. Ervaring zoals ‘Dit zou nog veel beter zijn in jullie huis’.  Besluit ? Zijn firma neemt ons hele huis onder handen. En wij zitten met een leeg huis.

Een leeg huis is confronterend

Of liever: het leegmaken van het huis. We zijn wel tig keren op en neer naar de kringloopwinkel gereden. Zakken en dozen vol boeken. Spullen die we in veelvoud hadden. Spullen waarvan we niet meer wisten dat we ze hadden. Ik deed het ‘fijne’ werk zoals in dozen doen en sorteren. Het lief ‘verhuisde’ de dozen. Hij leek wel een Charlie Chaplin mannetje die zich bukte, doos opnam en doos verhuisde. Zo aan de lopende band. Ik had met hem te doen. Zoveel zelfs dat ik het aantal dozen richting kringloopwinkel het liefst zo hoog mogelijk zag. Dat zou tenminste betekenen dat ze bij een volgende verhuis niet opnieuw moeten worden uitgepakt. Maar echt, je huis leegmaken is serieus confronterend. Ik ben een verzamelaar maar toch ook wel een flinke koper. Ik besef dat dat er een aantal overtuigingen zijn die mij de das  omdoen. Zoals de gedachte dat je voorraad in huis moet hebben. Of dat wat goed en degelijk is meteen ook in meervoud gekocht moet worden. En nog zo van die overtuigingen.

 

Toen werd ik ook nog eens uit het huis gezet !

Een leeg huis is echt geen pretje. Er was nog de koffiemachine, een paar kopjes, de televisie. Voor elk 1 stoel en de tafel. De slechtste versie van kamperen ! Werkmannen die supervriendelijk zijn maar je huis echt wel bezetten. Niet weten waar te gaan of staan omdat je niet in de weg wil lopen. Of de luierik wil lijken. Of de onkundigen (wat we beiden zijn op vlak van renovatie). Dus zei dat prachtige lief van mij: als jij nou eens gaat kamperen, dan is dat toch veel leuker dan hier ? Hij zou ‘hier en daar’ wat verblijven overdag.  De caravan werd aangehaakt en zo kreeg een dorre week van hard werken (en een beetje frustratie) toch nog een mooi eind. Ik ‘logeer’ tijdelijk in de caravan een stuk weg van alle werken. Misschien komt het lief een paar keer op en af. Best mogelijk. Dat zou trouwens fijn zijn.

Ontsnapping aan de werken dus !

Een fijne week gewenst !