Tagarchief: kamperen

Snapshot diary week 14/2018 Kamperen bij de boer – Julianadorp Den Helder

Den Helder - kamperen

Het noorden van Nederland: land van de bloemenvelden

Eind 2016 vierden we oudjaar in het noorden van Nederland. Voor mij was dat nog onbekend gebied, maar Egmond aan Zee en Alkmaar vielen echt mee. Zo goed zelfs dat we vorige vakantie teruggingen maar het nog noordelijker gingen: naar Julianadorp in Den Helder. Het was putje winter en het stormde, goot en vroor, maar in het bureau van toerisme had ik iets gezien dat mij niet meer losliet: in de lente zouden al deze dorre en natte velden vol bloemen staan ! Tulpen zover het oog kon zien, narcissen, krokussen, wat een geweldige weelde ! Dat wou ik echt eens meemaken. En kijk, paasvakantie én lente en zie waar ik mijn caravan plaatste :

Nu moet ik eerlijk zijn, ik was er een paar weken te vroeg om er de tulpen in bloei te zien, maar dat nam niet weg dat er hele velden narcissen en krokussen te zien waren.

Den Helder bloemenvelden

Deze velden zijn er voornamelijk voor de bollenverkoop en niet voor de bloemenverkoop.

Kamperen bij de boer

Ik koos opnieuw voor het kamperen bij de boer en dat bevalt mij prima. Dergelijke campings zijn meestal klein, eenvoudig en rustig. Helemaal mijn ding. De campinguitbaters (naar mijn ervaring meestal de boerin) verwelkomt je hartelijk en je bent er allesbehalve een nummer of product. Het persoonlijk contact is best belangrijk en een praat je met de boer(in) kan er altijd van af. Ik heb overigens nog geen enkele boer ontmoet die niet vol trots over zijn ‘land’ en ‘zijn dieren’ spreekt.

Ik logeerde op camping Duinzoomhoeve – een apart postje voor kampeerders volgt nog – en genoot meteen van de ontbijtservice op de camping. Strikt genomen is het ‘broodjesservice’, maar zo kreeg ik ’s morgens mijn verse broodjes:

Den Helder

Den Helder en omstreken

In Den Helder is veel te doen. Uit onze vorige vakantie wist ik ook dat er behoorlijk wat ‘regenalternatieven’ waren, want het blijft natuurlijk Nederland én april. Veel zon had ik in België nog niet gezien. Gelukkig klaarde het op eenmaal na Pasen, maar ik heb evengoed hagel en storm meegemaakt. Gelukkig scheen de zon voor een fietstocht op het eiland Texel (oversteek via veerboot) en een boottocht op de binnenwateren van Den Helder.

overtocht naar Texel

Alleen met de caravan

Of dat niet heel eenzaam is, zo alleen met de caravan ? En of dat allemaal wel lukt ? Ik blijf juichen om het lief die mij dit allemaal gunt maar zelf niet van kamperen houdt. Dit is mijn zoveelste uitje alleen met de caravan en ik blijf er van genieten. Iedere keer is er wel een moment dat ik denk dat ik het alleen niet zal redden. Dat gaat dan voornamelijk over het plaatsen van de caravan. Ik ben immers geen held in het achteruitrijden met een caravan. Toch is het mij wonder boven wonder al altijd gelukt, al gebeurt het héél vaak dat mensen spontaan naar mij toekwamen met de vraag of ze even moesten helpen ‘trekken’.

Het rijden met de caravan bevalt mij zo erg dat ik mij de woorden van een collega herinner: het grootste gevaar is dat je vergeet dat er iets aan je auto hangt. Ondertussen ben ik het al zo gewoon dat ik er mij niet meer continu van bewust ben. Om mezelf te beschermen voor ‘automatische piloot’ zet ik een snelheidscontrole op mijn GPS en een timer die mij eraan herinnert om toch na 2 uur even aan de kant te gaan om de benen te strekken.

Dus heb je ook zin, gewoon doen. Of wel zin in kamperen maar niet in het investeren en/of rijden met een caravan: op vele campings kan je tegenwoordig een caravan huren. Die staat dan al helemaal klaar voor jou.

Alleen reizen vind ik fijn. Niet altijd, maar soms is het fijn om eens gewoon alleen te zijn, weg van alle drukte.

Zijn er onder de lezers nog mensen die er graag eens alleen op uit trekken ?

Snapshot diary week 13/2018 Het wordt hier alsmaar beter !

Opnieuw volop aan het lopen, caravan in de wasstraat = begin kampeer seizoen, nieuw leven voor de mondharmonica en lenteschoonmaak met volle goesting !

Lente en veel energie !

Geen idee of het door de komst van de (aarzelende) lente is of wel De Beslissing, maar er lijken werkelijk pakken energie vrij te komen. Mijn hoofd zit vol goesting. Pure goesting om van alles te doen, voor het huis, voor het werk, voor familie, vakantievoorbereidingen, er zal zelfs gekookt en gebakken worden. Zou het echt de lente zijn ? Het wordt ook altijd maar helderder in mijn hoofd en er kan weer geademd worden. Dat lijkt precies geleden van vorig jaar februari toen ik onverwacht in het ziekenhuis landde. Is dat geen goed nieuws ?

Dat ik weer regelmatig loop, dat zegt ook veel

Het lopen lijkt voor mij wel een soort innerlijke thermometer. Regelmatig lopen betekent dat het goed gaat met mij. Het is een beetje een vicieuze cirkel. Lopen doet me goed en daardoor voel ik mij goed. Anderzijds: lopen blijft mentale energie vragen. Ik weet best dat zelfs in zeer drukke tijden lopen altijd een oplossing is, de mentale energie is er niet altijd. Lopen vraagt wilskracht. Toch bij mij. Altijd, zelfs nu ik weer behoorlijk loop. Dat opstaan en die eerste kilometer, dat gaat nooit vanzelf.  Maar als ik de energie voor die eerste kilometer heb, dan meteen ook voor de tweede en de volgende. Dus ja, een beetje een haat-liefde verhouding soms tot het lopen.

Baantjer

Dankzij een post van Annelies zocht ik deze week mijn mondharmonica op. Of liever: mondharmonica’s. Als kind was de muziekschool de wereld waar ik het liefste vertoefde en mijn ouders vonden het helemaal oké als ik weer eens een nieuw instrument wou. Tenminste, als het niet al te groot en duur was. Dan reed mijn vader mij naar muziekhandel ‘Baert’, een ouderwetse muziekwinkel in Waregem die voornamelijk bladmuziek verkocht. Ik had een goed muzikaal gehoor en haalde al snel allerlei liedjes uit het nieuw instrument. Dat mijn ouders dat allemaal moesten aanhoren, chapeau !
Ondertussen heb ik al een ruwe versie van de begin van de intro van Baantjer. Ik zou moeten oefenen om het wat verfijnder en soepelder te maken, die halve tonen krijg ik niet altijd juist.

Lenteschoonmaak

Een neverending project, dat uitruimen van het huis, dat teveel dat zich overal stapelt. Ik begon met het makkelijkste: de kleren. Tot scha en schande vond ik zelfs nog kleren met een prijsticket. Shame on me !

Ook de caravan verdiende een wasje, wat meteen betekent dat het kampeerseizoen begint. Hip hip hoera !

Dat ga ik dan ook doen, hup met de caravan het hoge noorden in ! 

 

Gelezen

Gelezen: Een verrassende stap – Robyn Carr

Wie zoekt naar een boek om bij weg te dromen en even verlost te zijn van alle stress en spanning van de dag, zit goed met dit boek van Robyn Carr !

Onderschat

Ik heb de kracht van Robyn Carr eerlijk gezegd onderschat. De manier waarop “Robin Carr” gedrukt is op de kaft  deed me denken aan de Konsalikboeken die onze buurvrouw had toen ik nog een kind was. Ik was echter – online – verkocht door de grote lijn van het boek. Het speelde zich af op een camping die op een kruispunt van verschillende trails lag. Dat was voor mij genoeg om het een kans te geven. Wandelen, kamperen én lezen in één ervaring.
Het (fysieke) boek stemde mij meteen wel vrolijk, want zie eens hoe mooi dat uitgegeven is !

Het was al een plezier om het boek in handen te hebben.

Wegdromen

Op de achterflap staat dat Robyn Carr bekend is van de wegdroomserie ‘Virgin River’. Ik kende Robynn Carr niet, maar ‘wegdromen’ is wel de allerbeste omschrijving voor wat dit boek te bieden heeft. Ik moest dikwijls denken aan de vele vriendinnen die houden van Grey’s Anatomy. Dat is geen verfilming van Shakespeare maar toch boeit het en doet het dromen. Er is herkenning maar ook een beetje spanning en onvoorspelbaarheid. Allemaal netjes gedoseerd zodat je toch maar blijft kijken. Verder heeft het boek weinig met de serie gemeen. Of het moest al zijn dat Maggie neurochirurge is. Daar eindigt de vergelijking wel.

Geen Tom Lanoye

Dat gevoel had ik bij het lezen van Robyn Carr, het hele genre is voor mij nieuw, maar wat een ontdekking ! Nee, het is geen Tom Lanoye. Nee, het is geen literatuur die binnen honderd jaar nog geciteerd zal worden. Maar Robyn Carr zorgde er wel voor dat ik tijdens mijn werkpauze al mijmerde over Sullivan’s Crossing en ik mij afvroeg hoe het met Sully en Maggie ging. ’s Avonds ruilde ik met veel gemak de televisie voor Robyn Carr, ik werd helemaal ondergedompeld in het verhaal zonder dat ik mijn hersenen moest pijnigen. Samengevat: pure ontspanning. En laat ik daar soms heel erg veel nood aan hebben !

Het verhaal

De grote lijnen van het verhaal zijn zo klaar om verfilmd te worden. Een neurochirurge heeft het even gehad met haar praktijk en besluit er een paar weken tussenuit te trekken. Ze logeert hiervoor bij haar vader die een camping uitbaat. Deze setting alleen al biedt tal van verhaallijnen. Kampeerders van allerlei allooi, een verhuis van de stad naar het dorp, noodgevallen en twijfelen over hoe dat leven verder moet.
Natuurlijk verloopt haar verblijf alles behalve rimpelloos. Maar zwaar wordt het nooit. Spannend zo nu en dan, maar nooit zwaar.

Samengevat

Ik heb heel erg van dit boek genoten. Wie mij een beetje volgt wat boeken betreft zal merken dat dit een totaal ander genre is. Maar ik leerde hier dat een boek dat je gewoon compleet laat wegdromen en geweldige ontspanning biedt, echt wel wat waard is. Het is een feel good boek, en wie heeft kan dat bij tijden niet gebruiken ?

Praktisch

Robyn Carr, Een verrassende stap, Harper Collins, 384 blz. te koop bij o.a. Bol.com voor € 17,95.

 

 

 

Snapshot diary

snapshot diary #39/2017 nood aan vakantie !

September was veel te druk !

Ik las op het op verschillende blogs en via Instagram: september is een pittige maand en wordt door velen ervaren als toch wel wat te druk. Het begin van het schooljaar betekent het opstarten van nieuwe routines en afscheid nemen van een kalmer ritme. Het was hier niet anders. Dit jaar (ik reken in schooljaren) heb ik nieuwe projecten lopen en die vonden/vinden hun plaats nog niet. Het is altijd werken aan de routines, maar ik geloof wel in de kracht ervan. Eenmaal ze helemaal geïntegreerd zijn zal het lopen als een treintje ! (maak ik mezelf wijs !)

Maandagochtend op de MTB !

Stel u voor: de week beginnen met een MTB-tocht ! Mij mogen ze dat iedere maandag als taak geven ! Helaas is het maar één keer sportdag. Ik heb het geluk dat niet veel collega’s voor MTB kiezen, zo kan ik toch al enkele jaren met de jongsten door Heverleebos crossen.

Het weer zat ontzettend goed mee, het parcours was niet al te technisch maar er zaten toch enkele pittige klimmetjes in. Goed voor een hart dat op volle toeren werkte en een Kaat die altijd maar meer ging glunderen. Ik ben echt wel op mijn best als ik mag bewegen/sporten. Het lijkt alsof alle stukjes bijeen vallen dan en mijn lichaam en geest in complete harmonie zijn. Klinkt het zweverig ?

Hubris

Vol enthousiasme deed ik in de namiddag ook mee aan de airtrack, een gigantische lange ‘springmat’ waarop je allerlei turnoefeningen kan doen. Ik waagde me aan een salto maar kwam verkeerdelijk terecht op mijn nek. Dat ik niet zo lenig ben als die tieners blijf ik moeilijk aanvaarden. En nee, het is niet omdat je vol enthousiasme bent én goede wil dat je het ook kan. Zomaar een saltootje. Lees dus vooral dat ik de volgende dagen een behoorlijke stijve nek had. En hoofdpijn. Het zal me leren !

Ik zit vol illusies

Die vermeende lenigheid is echt niet mijn enige illusie. Wanneer ik gestresseerd raak heb ik de neiging nog méér te werken en kom ik meestal in een vicieuze cirkel terecht. Ik heb de illusie dat als ik ‘nog even hard doorwerk’ de rust er zal komen. Maar die rust komt er niet, eenvoudigweg omdat het werk nooit af is. Dat is een van de grootste uitdagingen van mijn leven: te aanvaarden dat ik nooit alles zal kunnen doen wat ik wil doen. Misschien zelfs niet wat ik moét doen in mijn ogen en dat heeft zeker met mijn perfectionisme te maken. Het was tijd om op de rem te staan.

Wandelen als medicijn tegen een wereld voor drukte

Donderdag beloofde opnieuw heel hevig te worden. Ik zag er ontzettend tegenop maar zag wel een gaatje van 2 uur. In plaats van toch nog achter mijn pc te zitten ging ik wandelen. Het weer zat aanvankelijk niet mee maar klaarde gelukkig helemaal op. Tijdens het wandelen vergat ik mijn werk en ook de vervelende donderdagnamiddag die mij stond te wachten. Ik genoot van de bries en het herfstweer. Zag vliegtuigen over en weer vliegen en checkte via een app waar ze heen gingen. Ik fantaseerde over de mensen in het vliegtuig. Zalige ontspanning ! Een tip voor wie soms verdrinkt in alles !

Onderzoek je weerstand

Tot een uur voor vertrek heb ik getwijfeld of ik zou kamperen. Dat viel niet helemaal uit de lucht. Als ik heel erg gestresseerd raak neig ik naar mijn comfortzone en moet er niets nieuws bijkomen. Geef me maar gewoon de bank en een lekker boek. Anderzijds wéét ik dat ik zo genieten kan van kamperen en het vertoeven ‘op den buiten’ dat ik mij continu heen en weer geslingerd voelde. Ik onderzocht (ja, ik word wijs !) waarom de gedachte aan kamperen mij stresseerde. Bleek dat ik er tegenop zag om de rit naar Zeeland te rijden. Mijn aanvankelijke bestemming was Domburg en daar deed ik gauw 3 uur over.

Het kwam allemaal goed

Ik besloot wijselijk om een bestemming dichterbij te kiezen en het werd Baarle-Nassau. Op een dik uur rijden van bij ons thuis. Voilà, probleem opgelost. Ik werd er ontvangen op een zalige camping en genoot inderdaad. Na een uur vroeg ik mij alweer traditiegetrouw af waarom ik dit niet méér deed. Zelfs de regen (zaterdagvoormiddag) kon me niet deren. Ik nestelde me op de (caravan-)bank en las een goed boek.

In de namiddag trok ik richting Breda en bezocht er het Stedelijk Museum dat meer dan de moeite waard was. Eén zaal was zo indrukwekkend dat ik er een aparte post over schrijf. Ik genoot van de cappucino in de Hema en at ’s avonds buiten met een warme kom soep. Het heerlijke campingleven !

’s Zondags was er geen spoor meer te zien van de regen. Ik trok de wandschoenen aan en genoot van 14 km grensoversteken. Want dat is het daar wel. Ik denk dat ik zo’n 20-tal keer de grens heb overgestoken. Dat heeft natuurlijk alles te maken met het stukje België dat daar midden in Nederland ligt !

Nog meer illusies ?

Zo sloot ik de week toch met een fantastisch kampeerweekend. Het heeft me veel deugd gedaan. Oktober belooft rustiger te worden. Of is dat opnieuw een illusie ? Wij beginnen alvast met een vakantiedag. En dat is alvast geen illusie !

Alvast een fijne nieuwe werkweek ! Wat doen jullie als het allemaal te druk wordt ? Tips zijn welkom !