Tagarchief: kankerleed

Snapshot diary

Snapshot diary week #34/2018 Is de zomer op haar retour ?

Samengevat: Niet zo'n goede week maar wel eindigend op een camping in Gent. Stukken kouder dan ik gewoon ben maar toch blij als een ei hier te zijn. Op de foto de tabtrailer, foto's van wandeling in Gent en campingfood.

Twee weken voor het eind van de vakantie

Onze school ‘opent’ traditioneel de maandag na 15 augustus en ik heb hier behoorlijk geweten. Tal van berichtjes, telefoontjes en werkafspraken. Het was werkelijk onmiddellijk vollen bak. Ik kan mij niet herinneren dat het vorige jaren ook zo vroeg begon. Nee, dat deed het niet. En de reden is simpel. De voorlaatste week van de zomervakantie logeren wij traditioneel in West-Vlaanderen en zijn onze gedachten alleen maar bij het stappen van de Vierdaagse.  Ik ben minder bereikbaar, maar ik contacteer zelf ook geen collega’s. Nu ik dit schrijf – en besef – heb ik daar best spijt van. Uiteraard van de Vierdaagse, maar ook van mijn eigen berichtjes (met vragen) naar collega’s. Zij hebben tenslotte evengoed recht op de volle vakantie ! Hoe dan ook, het was hier wel eventjes onmiddellijk ‘back to work’, terwijl het dat kalendergewijs niet was. Ik vrees dat mijn onrust gewoon iets zocht om op te knabbelen en dat het meest evidente werken was !

De even weken zijn dus de slechte

Ik zie uit naar de tijd waarin wij niet meer hoeven te rekenen in goede en slechte weken. De even weken (ik had er nog niet bij stil gestaan) zijn dus de slechte en deze week was het wel héél slecht. Daar waar het lief anders tegen donderdag zich beter begint te voelen, werd het alleen maar erger. Zo erg dat ik twijfelde om wel naar Gent te vertrekken. Dit zou mijn eerste keer ‘alleen’ zijn, sedert die dag in mei, het was sowieso al een moeilijke beslissing. Maar dit was zo’n beetje de laatste kans voor het werkjaar begon. Nog een beetje vakantie dus, nog wat licht breien aan een zomervakantie die toch in serieus mineur was.

Is de zomer alweer voorbij ?

Vrijdag arriveerde ik, na een monsterfile van 3 uur (normale tijd is anderhalf uur), in Gent. Gelukkig ben ik geroutineerd. Ik ken de camping en behalve het inpluggen van elektriciteit en het uitdraaien van de 4 pootjes van mijn caravan hoeft er niet veel te gebeuren. Ik was trouwens veel te moe om nog iets anders te doen. Het was een zware week geweest en dat liet zich voelen. Hip hip hoera voor de familie in de buurt: zij kwamen onverwacht langs en trakteerden nog op friet. Ik vrees dat ik anders zelfs zonder eten het bed zou ingedoken zijn.
Was het vrijdag nog behoorlijk zonnig, zaterdag leek het alsof alle seizoenen de dag passeerden. Het had ’s nachts geregend maar overdag viel nog mee. Lekker lang ’s avonds voor de caravan zitten zat er echter niet meer in, tot mijn grote verwondering was het tegen een uur of negen al redelijk donker. Dit is het allerduidelijkste teken dat de zomer aan haar afscheidstour begonnen is: de dagen worden merkelijk korter.

 Toch nog goed nieuws !

Weer of geen weer, het liefje belde daarnet dat hij zich ondertussen beter voelt en het wel ziet zitten om per trein naar Gent te reizen. Zo hebben we hier toch nog 2 daagjes vakantie samen. Ik zie er naar uit !

Snapshot diary

Snapshot diary week #29/2018 Kamperen in het paradijs – Wouwse Plantage

Kamperen op Wouwse Plantage, ukelele leren spelen en voor het eerst alleen geocachen !

De week samengevat: kamperen in de Wouwse Plantage, het laatste maal van het lief: frieten, genieten van koffie, eerste keer alleen op geocache, bloemen van collega, ukulele leren spelen en spijtig genoeg opnieuw, Gasthuisberg. 

Paradijselijke camping in Wouwse Plantage

Maandag vertrok ik richting Wouwse Plantage, dat is net over de grens in Nederland. Amper anderhalf uur rijden en toch ‘buitenland’.  Het lief ging deze keer niet mee kamperen, ondanks zijn ‘goede week’, hij zou zelf wat dingetjes doen op zijn bureau en rondom het huis. De tip voor camping kreeg ik van Annelies, die er in het voorseizoen de kinderen was. Altijd een beetje gevaarlijk, want iemand anders kan best andere prioriteiten hebben, waardoor de waardering niet gelijk loopt. Maar zie, kijk dit eens aan:

Behoorlijk idyllisch, niet ?

Een op en top verzorgde camping met een visie, zoveel is mij wel duidelijk. ’s Morgens kan je beginnen met een uurtje yoga, er zijn activiteiten voorzien voor kinderen (bakken, schilderen) en ’s avonds is er wel gauw een free podium, of een samenzitten rond het kampvuur. Het is werkelijk een prachtige camping en ik geloof zonder problemen dat ‘je kinderen niet weg willen van de camping’. Want hé, met zoveel waterpret (en dit alles inclusief), schitterend weer (deze week toch) dan heb je als kind echt wel de tijd van je leven. Het mag dan ook niet verbazen dat er vooral jonge dertigers met kinderen op de camping waren.

Zonder wifi

Lang ben ik niet op de camping gebleven, op Wouwse Plantage,  al ben ik het nog zo gewend om alleen te reizen én kwam er deze keer zelfs een vriendin op bezoek. Ik vrees dat het hart toch meer dan anders bij het lief is en ik snel heimwee krijg. Nergens zoveel luxe als thuis trouwens, niet dat ik materieel iets mis op in mijn caravan. Of toch: de wifi deed het er niet. Ook niet de ‘betaalde’ (want genoeg data in mijn bundel), wat mij wellicht een beetje inspiratieloos maakte aangezien ik moeilijk zaken kon plannen in de omgeving. Ik vraag mij een beetje af of dit de reden was voor mijn vervroegde vertrek. Het zal er wel iets toe gedaan hebben.

Friet en ukelele spelen

Ik was blij het lief terug te zien en nog een ‘goede dag’ met hem te kunnen doorbrengen voor we weer richting Gasthuisberg reden voor 5 slechte dagen. Net als op de camping stond ik vroeg op voor mijn ochtendloopje en het duurde ook niet lang of ik had heel wat huishoudelijke taken verricht. Het lief wou voor zijn ‘laatste (avond)maal’ een pak friet en zo gebeurde. Ik at er amper van, wetende dat in zo’n temperaturen het niet goed zou vallen. Ik struinde het internet af voor ukelelelessen en speelde op één avond al een song. Fier al een gieter. Niet dat die fierheid terecht is, want het is écht makkelijk. Of ik goed speel is nog iets anders ! Ukelele is toch een stuk makkelijker dan gitaarspelen en vooral, het is handiger. Véél kleiner zo’n ding en ik lijk het ook veel sneller te kunnen stemmen. (Omgekeerd: hij moet iedere keer worden gestemd!). Heb je zin, dan zou ik zeggen: gewoon doen ! Zo’n ukelele kost amper € 39, zelfs kinderen zijn er snel mee weg.

Ik word er gewoon vrolijk van !

Terug naar Gasthuisberg

En toen alles bergaf. Het is ondertussen routine geworden, maar dat maakt het niet minder erg. Integendeel, ik was behoorlijk overstuur na onze sessie. Zo erg dat ik de rest van het weekend bijna als een zombie doorbracht. ’s Zaterdags ging ik nog lopen (en dat deed véél deugd), s’ zondags was het lief zo ziek dat ook ik alle energie kwijt was. Het is zo ellendig om iemand die je liefhebt zo te zien afzien en niets te kunnen doen. Tegelijkertijd wist (en weet) ik dat het voor hem nog moeilijker word als ook ik de moed laat zakken. Dus motiveerde ik mij toch om 10 000 stappen te zetten (ik ga voor de maandbadge) en combineerde dat met het zoeken naar geocaches in ons dorp. Die zijn er talrijk, maar ik vond er toch maar ééntje dankzij de hulp van een buur. Echt goed ben ik er (nog) niet in. Maar het lichaam was opnieuw in beweging en ik had iéts gedaan.

Volgende week (ik spreek mezelf streng toe) moet dat beter. Kop rechtop en gaan met de banaan. Wat het ook is. Maar niet opgeven !
En natuurlijk verder ukulele (leren) spelen. Wie doet mee ?

Snapshot diary

Snapshot diary week #27/2018 Kamperen in Dordrecht Zuid-Holland

Dordrecht
Op de foto: Kinderdijk, puzzelen op de camping, wandelen in de Antwerpse Kempen (terug thuis), ons geliefde mobile huisje (Dordrecht), afdeling oncologie en daaronder suppen in de Biesbosch.

Helemaal relaxed in het prachtige Zuid-Holland

Na familiefeest en file richting Antwerpen, arriveerden we zondagavond, net op tijd op de camping in Dordrecht. Gelukkig is het lang licht, zodat alles nog netjes geïnstalleerd kon worden. Een kleine maar rustige camping. Zoals dikwijls in Nederland: overal water. Tussen de huizen door, brugjes voor de fietsers, het leek een beetje op Venetië, al was het dan wel gewoon nieuwbouw en voor de Nederlanders o zo gewoon dat het toeristisch van weinig belang leek.

Campinglife

caravan tabtrailer

De eerste twee dagen vlogen we al te overmoedig uit de startblokken. We bezochten het historisch centrum van Dordrecht (5 km – fiets) maar dat was eigenlijk te zwaar. De warmte maakte het er trouwens niet echt makkelijker op. Op dinsdag waren we al iets wijzer. In plaats van de de fiets naar Kinderdijk te rijden, gingen we er met de auto naartoe. Ik wou het persé aan Hugo laten zien, maar het was er ’s morgens al zo druk dat het in niets leek op mijn herinnering van een aantal jaren geleden. Toen reed ik er kilometers met de fiets en was ik ver weg van de (Aziatische) toeristen.  Woensdag werd de prijs voor al die inspanning toch wel wat betaald. We leren bij.

’s Avonds werden de tafels van verschillende kampeerders bijeen geschoven en we genoten van een heerlijke BBQ. Drie nationaliteiten: Nederlanders, Britten en wij als Belgen. Zo ontspannend ! Tegen een uur of elf lagen we trouwens netjes in bed, afwas en al gedaan.

Voetbalgekte

Voetbalgekte, op de camping in Nederland, maar evengoed op de dienst oncologie !

Deze week genoten we ook heerlijk van de zeges van de Rode Duivels. De Nederlanders waren zo attent om niet al te luid te juichen bij een goal van de Belgen. Wij kregen de beelden immers met 2 minuten vertraging binnen en dat zou natuurlijk alle pret bedorven hebben. Voor de rest supporterden ze evengoed voor België. Met vol enthousiasme !

Warmte en heimwee

Donderdagavond waren we net op tijd thuis om het bed in te duiken en de wekker te zetten voor onze afspraak op Gasthuisberg vrijdagochtend. Het werd opnieuw een hele dag wachten. We vertrokken om 8.30 uur en waren om 17.30 weer thuis. Best een lange dag waarop niets gedaan wordt !

Toch voelden we ons nog helemaal in de ‘Campingsfeer’: zo’n fijne herinneringen, zo’n fijne mensen. Dat heeft ons ontzettend veel deugd gedaan. Soms ging het goed, maar soms ook niet. Wil daar meer wil over lezen kan dat hier lezen.

Maar samengevat houden we er heerlijke herinneringen aan over !

Dankjewel Hans, Anita, Ad, Anke, Kevin, Karen, Peter, Jennifer en Alfie voor het geweldige gezelschap !