Tagarchief: keuzes

vakantiestress : ik zal deze tijd toch goed benutten ?

Vakantiestress : Er moet van alles gebeuren !

De vakantie is voor ons begonnen en het ongeduld is niet geminderd.  Je zou denken dat een mens rustig wordt van vakantie, maar ook in deze zeeën van tijd schreeuwt de productiviteitsduivel. Er moet gelezen worden ! Kasten uitgeruimd ! Meer sporten ! Meer wandelen, musea bezoeken, kortom : die tijd mag niet verloren gaan.

Plannen

Dus zit ik met rechts van mij met een stapeltje brochures en bijeen gespaarde knipsels met allerlei zaken die ik toch wel wil bezoeken, lezen, meemaken. Eerste planning : de data op de agenda zetten. Een wandelvierdaagse staat op data, je kan die niet verplaatsen. Als we ieder jaar zo gelukkig zijn tijdens de Vierdaagse van de IJzer, waarom dan niet ook nog een Vierdaagse in Nederland ? Het lief wil schaken. Waarom geen schaakvakantie ? En we ‘moeten’ toch ook nog eens ‘gewoon’ op vakantie ?

Daarbuiten lonkt alles

Onlangs kreeg ik een brochure in handen waarin het Eifelgebergte als prachtig wandelgebied werd voorgesteld. ‘Zouden we niet ?’, zei ik, maar het lief zei dat hij het al druk genoeg vond.  Hij is een huisduif pur sang. Al verleid ik hem wel om nu en dan het nest te verlaten.

Ik zie daarentegen tal van mogelijkheden, nieuwe avonturen. Maar in mijn hart ben ik evenzeer een huisduif. Boekje in de hand en onder een dekentje. Lekker eten bij de hand. Koel wijntje. ‘Lummelen in huis’, zoals het lief het zegt. Op een regenachtige middag binnen naar een film zien.  Hangen in de hangmat. Nog maar eens ontdekken dat wij en een BBQ-stel een slechte combinatie zijn.

De vakantiestress van het organiseren

Bij het begin van deze vakantie ben ik dus wel een beetje (luxeprobleem !) verscheurd door keuzestress. De angst om nà die vakantie te denken ‘Had ik maar ….’. De angst dat, eenmaal het werkjaar begonnen, een heel aantal zaken gewoon niet meer mogelijk zijn. De angst aan gebrek aan herinneringen, want echt wel – zo’n vakanties laden de batterijen op.

De onverbiddelijke heimwee

Gelukkig kunnen wij het ‘huis’ gewoon meenemen. Achterop. Slapen in ons donsdeken, onze eigen frigo met ‘onze’ wijn. Maar toch. Het blijft moeilijk kiezen. Als ik te lang op ‘een ander’ ben slaat de heimwee onverbiddelijk toe. Dan idealiseer ik weer het eigen bakstenen huis, onze straat en dorp waar alles rustig is. Tot de onrust mij daar weer overvalt en ik weer weg wil.

Ik wil thuisblijven. Maar ik wil ook weggaan.
Ik kan niet kiezen.

 

Thuis of toch weg ? Gelukkig hoeven de meeste mensen niet of/of te kiezen. Maar toch, ben ik de enige die het daar soms moeilijk mee heeft ? 

 

 

 

Snapshot diary

snapshot diary week 19/2017 – van een kleine dip naar een grote

dip
Van links naar rechts: gezonde smoothies zijn goed voor wie verder niets in zijn maag krijgt. Nogmaals in het ziekenhuis, het huis rond op zoek naar de zon, boek “On the Go” van Rens Kroes, met de openbaring (voor mij) van meal preps, citroentaart is dan weer onweerstaanbaar. Bloemen voor moederdag en mijn eerste koken sedert lang, een recept van Sandra Bekkari.

De kleine dip die groot werd

Nee, het werd niet beter met de koorts. De dip werd alleen maar groter.  Toch is er winst. Ik dacht deze week na over mijn slechte eetgewoontes, ondanks alle goede voornemens. Ik heb zelfs gekookt !

Het hoogtepunt van iedere dag was trouwens een dubbelaflevering van Scandal. Geen idee aan welke seizoen ze bezig zijn op TV, ik pikte in en was verkocht, wat echt veel zegt over mijn mentale en fysieke toestand !

En toen dacht ik aan eten !

Niet dat ik hongerig was. Niet dat het lief hier niet zijn allerbeste talenten dag na dag blijft bovenhalen. Maar het was een bijna aarzelend uitgesproken zin van de arts, dat goede voeding belangrijk is. Het hart kan er maar deugd van hebben.

Ik heb geen idee waarom hij het zo aarzelend zei want ik beaamde meteen: ik ben een slechte eter. Meestal ben ik n zo zenuwachtig dat ik weinig eet, mijn slokdarm gaat in protest en van pure zenuwen krijg ik weinig binnen. Om te eten neem ik weinig tijd en koken vind ik al helemaal een tijdsverspilling. Als ik al kan genieten van goed eten, dan is het op restaurant, waar het lief en ik de tijd nemen en waar geen to do’s schreeuwen in mijn oor. Tussendoor snoep ik. Veel te veel, niet eens echt met volle goesting of genot, gewoon om even dat hongergevoel te stillen. Kost geen tijd en hup, hongergevoel weg. Dat het zo onbewust gebeurt is dubbel erg, want ik geniet er niet eens van !

Mijn 6-1 vastendieetboek,
dag- en doeboek

Mijn grootste uitdaging is bewust eten. Ik ben er zelfs van overtuigd dat ik het snoep totaal niet zou missen mocht ik geen honger hebben. Dat snoep is gewoon de ‘snelste oplossing’. Zo’n dag- en doeboek lijkt me wel een goede manier om mij bij de les te houden (bewust-zijn !). Zo’n doeboek, dat zint me wel, omdat ik hou van lijstjes invullen, (liefst met mijn Parkervulpen !) en terugbladeren. En er staan ook recepten in. Misschien leer ik nog van eten te houden. Voor het gewichtsverlies ga ik voorlopig niet. Ik ga voor de gezondheidswinst én de bewustwording.

Op naar de volgende week !

Ze zenden Scandal niet meer uit, dus moet het echt wel gedaan zijn met die koorts en al dat ziek gedoe ! Ik heb er goede hoop op, want ik wil er zo invliegen ! En ik ga koken ! Niet alle dagen, no way. Een mens moet ergens beginnen. Lijstjes invullen ga ik ook !

Yes I can !

 

 

40 dagen fit

40 dagen fit challenge : evaluatie

Terugblik

Vorige week zondag was het Pasen en ja, dan is die veertigdagen zeker voorbij.  Wanneer ik terugkijk naar de 40-dagen fit challenge dan ben ik tevreden en ook een beetje niet. Gemengde gevoelens dus.

Algemene tevredenheid

Het algemene gevoel is tevredenheid en wel omdat ik geleerd heb uit deze uitdaging.  En leren is vooruitgang !

fit

Hier heb ik mij misrekend

  • De uitdaging was te groot. De combinatie 10 000 stappen én sporten was te hoog gegrepen. Dat had ik behoorlijk snel door. Soms was het ronduit ontgoochelend, dan had ik 3 uren flink gefietst en stond ik in het zweet te dampen en dan kon ik nog 4000 stappen zetten. Van demotiveren gesproken, en dat terwijl dit juist niet de bedoeling was !
  • Zowel het uitdenken van de uitdaging als de uitvoering begon in een week vakantie. Daardoor had ik een al te idealistisch idee van mijn tijd. Vandaar dat het de eerste week ook zo goed lukte.
  • Ik had geen plan B terwijl dat eigenlijk voor de hand lag: kon ik niet sporten, dan kon ik voor de 10 000 stappen gaan of omgekeerd. Maar dat zat niet in mijn initeële plan.

Dit vond ik heel leuk

  • Ik deed van alles en dat was leuk. Ik zat niet vast aan een schema. Had ik zin in fietsen, dan deed ik dat. Steples ? Dan maar steppen. Op naar de gym ? Waarom niet. Anderzijds heeft dit ook wel een nadeel. Je ziet nergens echt vooruitgang in, behalve de wetenschap dat je fitter en gezonder wordt natuurlijk. Alles beter dan zetelatleet !  Volgend jaar wil ik het opnieuw doen en er een loopschema in verweven.
  • Het was verslavend, en wel in de letterlijke zin. Na een paar weken begon mijn lichaam zelf te ‘schreeuwen’ om beweging, dat helpt de motivatie enorm.
  • Ik heb er veel plezier aan gehad

Maar dit is nog het beste:

Door het plezier sport ik nu per week meer dan voor de uitdaging. De ‘kriebel’ is er nog altijd. Er is wel geen ‘moeten’ weer en er valt geen verantwoording af te leggen, toch probeer ik elke dag te bewegen/sporten.

En dat is misschien nog de grootste winst !

40 dagen fit

40 dagen fit challenge week #04 – Falen is ook winnen

40 dagen fit challenge week 5

Alles is winst

Als ik één ding geleerd heb met allerlei uitdagingen (ook in het leven) is dat een veldslag verloren nog niet betekent dat de oorlog verloren is. Klinkt super negatief, maar laat ik het zo vertalen : het is niet omdat je geen enkele dagen geen 100 procent haalt, je de boel maar moet laten schieten. Gewoon, terug beginnen en àlles is winst.

Als ik minder wil wegen en ik slaag er die ene dag niet in om mezelf aan het dieet te halen, dan is het domste wat ik kan doen alles gewoon opgeven. Nee, gewoon : volgende dag opnieuw, alsof er werkelijk niets gebeurd is ! Opgeven is verlies, doorgaan is winst !

Geen schrik voor falen

Bovenstaande zal meteen duidelijk maken dat ik soms wel vecht met motivatie. Ik heb ondertussen aanvaard dat ik de complete uitdaging niet zal halen. Het wordt dus geen 100 procent. Ik zal niet alle dagen 10 000 stappen gezet hebben én gesport. Laat ik dit falen als leermoment zien : misschien was de uitdaging te hoog gegrepen en moet ik gaan voor iets minder. En ik moet natuurlijk leren zien waar mijn eigen weerstanden en moeilijkheden zijn. Nummer 1 is het gebrek aan planning en prioriteiten stellen.
De volgende uitdaging is dan ook werken aan deze ‘belemmeringen’ en zien hoe ik ze kan voorkomen.

Resultaat

  • Donderdag : crosstrainer op de zolder, half uur
  • Vrijdag : crosstrainer op de zolder, half uur
  • Zaterdag : wandeling met rolstoel 6 km
  • Zondag : fietstocht in Vlissingen
  • Maandag : fietstocht Vlissingen – Middelburg
  • Dinsdag : knooppuntwandeling omgeving Domburg (aanrader !)
  • Woensdag : simpelweg 10 000 stappen !