Tagarchief: keuzes

1000 vragen

1000 vragen #123 Zeg je altijd wat je denkt ? Nog altijd teveel

Ik babbel teveel

Althans, tegen het lief. Het lief is de stilte zelf. Eén en al gehoor. Altijd een luisterend oor, een glimlach, een flinke vleug humor als aan dat babbelen van mij geen einde komt. Het is namelijk zo: ik wil het liefste zoveel mogelijk delen met het lief. Het lief is mijn toetssteen, mijn ‘even checken’, mijn intellectuele uitdaging en dikwijls ook mijn kompas. Allerlei gedachten en redeneringen rollen door mijn hoofd en dan wil ik dat toch maar het liefste met hem delen, weten wat hij er van denkt. Géén goedkeuring, maar wel een soort negenproef. Of het wel allemaal steek houdt wat ik denk.

Het lief zegt weinig, maar zit er altijd recht op. Hij vindt de rode draad in het kluwen van mijn denken, als ik vastzit in ideeën en overtuigingen, dan stelt hij net dié vraag waardoor ik weer verder kan.

Dus ja, wat het lief betreft zeg ik, wellicht meer dan hem lief is, wat ik allemaal denk. En dat is véél, heel véél.

Er is altijd een andere kant die ik niet ken

Maar voor de rest merk ik dat ik steeds minder zeg wat ik denk. Ik vrees (ja, vrees !) dat het een kenmerk van ouder worden is. Wanneer ik sommige commentaren op Facebook lees schrik ik dikwijls van de heftigheid. Ja, daar wordt gezegd wat er gedacht wordt. Mensen met een heel duidelijke mening.

Ik heb dikwijls niet echt één mening. Ik dénk wel van alles, maar meteen stel ik mijn eigen denken in vraag. Want dan bekijk ik het weer van een andere kant en denk ik: tja, dat is ook wel waar en na verloop van tijd wordt er zo geschaafd aan mijn mening en zoveel aan toegevoegd dat die mening één complex verhaal wordt, waarvan ik weer twijfel of ik toch wel alles heb gezien.

Hoe heviger andere mensen een mening over iets hebben, hoe meer ik zwijg. Wellicht omdat sterke meningen mij onzeker maken. Zeker als het gaat over sterke negatieve meningen, die toch grotendeels de meerderheid vormen. De anderen hebben het niet goed gedaan, de anderen zijn verkeerd, de anderen moeten dit of dat …

Wat mezelf betreft zou ik liever nog stiller worden, méér nadenken voor ik iets zeg. Eenmaal iets op tafel kan het immers alle kanten op. Ook de verkeerde kant. Dan moet er soms uitleg volgen, is het niet duidelijk, wordt het verkeerd begrepen.

Dus ja, liever wat stilte hier. Stilte van mijn kant.
Of bewijst deze blog weer net het omgekeerde ?

 

Snapshot diary week 39/2018 – zo gaat het niet meer – Valkenburg to the rescue !

Valkenburg

samengevat: er kwam veel slecht nieuws binnen deze week, al was dat niet voor ons persoonlijk. Ik zag het echt niet meer zitten. Zelfs op het werk liep het fout, geen internet. Tot ik dacht ‘zo gaat het niet meer’ en er op het eind van de week toch nog licht was. 

Mag ik deze bladzijde snel omslaan ?

Als ik het écht over deze week zou hebben, dan zou ik vertellen dat de woorden ziekte (niet alleen bij ons), palliatieve, terminaal en hopen verdriet veel gevallen zijn. Het lijkt even met onze hele omgeving echt niet goed te gaan. Ik verloor ook wel wat de moed hier. De dokter had nog iets gezegd over ‘laatste loodjes’, maar hé, met eind december als eindmeet kan je begin oktober bezwaarlijk ‘laatste loodjes’ noemen.

Vier maanden en een half zijn we nu al ver. Het beeld dat ik krijg van het lief is het lief in de zetel. Soms in de ‘rode’ zetel, dan weer in de TV-kamer. Soms zittend, soms liggend. Maar dat is het wel zo’n beetje. Hij wordt stiller (er gebeurt ook niet veel) en ik weet het soms ook niet meer.

Ik dacht: zo gaat het niet meer

Ik voelde hoe wij weggleden in duisternis en inactiviteit. Het lief is stoïcijns: één en al aanvaarding. Dat kan misschien wel heldhaftig zijn (en ik bewonder hem er wel een beetje voor), het ligt zeker niet in mijn aard. Ik wil altijd de grenzen opzoeken. Zien waar de rek is. Misschien kan er toch meer. Ik ben niet het ‘we leggen er ons bij neer’-type.

Dus zeg ik tegen het lief (die een verlaagde chemokuur heeft sedert vorige therapie): ik ga weg met u. Naar Nederland. En als we om de kilometer moeten stoppen omdat je naar het toilet moet, dan zij het zo. Als we buiten zijn en je wil zitten: ik heb zelfs een stoeltje bij. Of we gaan gewoon van terras naar terras, drinken desnoods ons drankje niet uit, maar we gaan naar buiten ! Naar buiten ! Deze vier muren maken ons gek en straks ben jij een deel van het behangpapier!

Het lief was niet enthousiast. Dat het toch lastig zou zijn. En dan nog meteen een uur rijden van hier. Maar ik wou weg. En ik was wanhopig. Eerlijk waar.  Ik wou iets met hem meemaken dat leuk was, dat ons deed glimlachen. En echt waar:  ik zou zorg voor hem dragen. Héél erg. Eén kick en we pasten onze plannen aan. Het hoefde helemaal niet ‘actief’ (mijn ding) te zijn. Nee, ik zou rustig mee zitten en mee rusten !

Het werd een heerlijke dag

Het lief sjokte uiteindelijk toch mee en ja, nu en dan zaten we op een trap, een bankje, een terrasje. Hij genoot van die buitenwereld en glunderde toen bleek dat er ondertussen al Hugo-ijs bestaat ! We aten ontzettend licht en genoten met volle overgave van de zon. Het lief zag in de Hema filmrolletjes liggen (van die oude) en begon te dromen van opnieuw analoog fotograferen. Voorzichtig vroeg ik: en wil je dan graag zo’n analoog fototoestel ? Ik weet hier wel een kringloopwinkel.

Hij glunderde. Voor amper 10 euro had hij een analoog toestel in handen en was bezig met filmrolletjes en foto’s nemen. Herinneringen uit zijn jeugdjaren, de camera van zijn vader.

Valkenburg

Ik wist precies wat ik deed toen ik naar Valkenburg reed. Twee jaar geleden had ik er in de buurt gekampeerd. Het stadje is klein en toeristisch, er zijn vele banken en terrasjes. Het centrum is autovrij en je kan makkelijk dichtbij parkeren. Bovendien ligt in Valkenberg de beroemde Cauberg, iets waar het lief maar niet uitgepraat over geraakt wegens ‘zwaar onderdeel van de Amstel Gold Race’. En laat dat lief behoorlijk gek zijn van alles wat met wielrennen te maken heeft.

Klein en toeristisch, met strakblauwe hemel boven ons, dat geeft hoe dan ook een instant vakantiegevoel.

De blik naar buiten gericht

Deze dag waren we beiden kankervrij. Eenmaal in Nederland hebben we het er nooit over gehad. Onze blik was naar buiten gericht. Flanerende mensen, kinderen op klein fietsjes, dat Zuid-Limburgse dialect waar we niets van begrepen, genietend van een zalig ijsje op de trappen in de zon.

En gewoon dankbaar. Om wat is. En vergeten wat niet is.

 

 

Gelezen

Gelezen: Leerschool – Tara Westover (must read !)

Beklemmende biografie van Tara Westover

Tara Westover groeit op in een Mormoons gezin in Utah met een vader en moeder die steeds fantatieker worden in hun geloof. Tara’s vader is bezeten met door het vooruitzicht van het eind van de wereld. Alleen wie voorbereid is (en gelovig) zal overleven. Het gezinsleven staat dan ook in het teken van deze voorbereiding. Enerzijds worden er gigantische hoeveelheden voedsel ingemaakt en ingeslagen, anderzijds wordt er een gewapende verdediging rond het huis gemaakt. Want wie bij het Eind der tijden voorbereid is, zal in het vizier komen van diegenen die dat niet zijn.

Tara’s vader is doordrongen van wantrouwen ten aanzien van de overheid. Tara gaat niet naar school (dat is indoctrinatie) en wordt bij haar geboorte niet aangegeven. Voor de staat bestaat ze niet. Medische zorg beperkt zich tot de kruiden van haar moeder. Ziekenhuizen en dokters worden niet bezocht.

Tara Westover is geboren in 1986, exacte geboortedatum onbekend. Geboren in de Verenigde Staten. En nee, dit is geen fictie. Dit boek is de biografie van een jonge vrouw die continu weer en weer geslingerd wordt tussen de loyaliteit aan haar familie en geloof en het geweld en de bizarre overtuigingen in gezin waarin ze opgroeit.

Leerschool – Educated

De oorspronkelijke titel van het boek is “Educated” en wie het boek leest zal onmiddellijk doorhebben dat ‘leerschool’ echt wel compleet de verkeerde Nederlandse vertaling is. Leerschool verwijst naar wat je gaande weg door ervaringen leert, educated verwijst, in het geval van  Tara Westover letterlijk naar ‘getting an education‘ in de zin van ‘naar school gaan.

Wanneer Tara Westover 16 is beseft ze dat ze weinig van de wereld weet. Ze is nog nooit naar school geweest maar in haar groeit het verlangen om kennis te vergaren. Er zijn enkele boeken thuis, maar dat is zeer ontoereikend. Haar vader ziet scholen als instituten van de overheid waar je enkel leugens leert en op het verkeerde pad wordt gezet.

Met een wilskracht die ongezien is – Tara werkt immers op de sloopplaats van haar vader – studeert ze na het werken om deel te kunnen nemen aan een ingangsexamens om hoger onderwijs te kunnen aanvatten. Wiskunde lijkt overkomelijk, maar met de hulp van haar oudere broer (die in deze testen slaagde) lukt het haar toch.

Hoger onderwijs

Dat hoger onderwijs loopt niet van een leien dakje. Wanneer de professor verwijst naar de holocaust heeft ze geen idee waarover het gaat. Europa, is dat een land ? Ze mist fundamentele kennis én vaardigheden. Wat is multiple choice ? Wat is studeren ?
Bovendien moet ze allerlei jobs nemen om het hoofd financieel boven water te houden. Een prof stelt haar voor om een beursaanvraag te doen, maar daarvoor heeft ze de belastingaangifte van haar ouders nodig. Een beurs betekent ‘afhankelijkheid van de overheid’, dat zint haar vader niet. Toch slaagt ze erin, door haar moeder, om toch de beurs te krijgen. Wil ze die jaar na jaar krijgen, dan moet ze echter geslaagd zijn. Al snel blijkt dat Tara echt intelligent is, maar de gebeurtenissen thuis (geweld en onbegrip) leiden tot een depressie waarin ze vooral leeft op TV-kijken. Gelukkig kan ze toch tijdig het tij keren.

God werkt doorheen kruiden

Tussen haar studies door keert ze terug naar huis en werkt ze op de sloperij van haar vader. Ze doet er gevaarlijk werk, waardoor ze nu en dan (!) maar net aan de dood ontsnapt. Ernstige ongevallen maken daar deel uit van het leven. Haar vader is behoorlijk roekeloos en lijkt weinig bekommerd te zijn om de zorg voor zijn kinderen. Er gebeuren behoorlijk wat ongevallen in het boek, de kleren van haar broer branden in zijn lichaam wanneer hij gedrenkt wordt in een chemische stof (maar dat niet door heeft). Bij ieder ongeval luidt het devies: ‘moeder lost het op, want in haar kruiden werkt God’. Nooit wordt er naar het ziekenhuis gegaan, ook is het soms op leven en dood.

Geweld

Eén van haar broers is ziekelijk gewelddadig. Het is behoorlijk angstaanjagend om het te lezen, niet alleen wat het geweld zelf betreft, maar evengoed de ziekelijkheid ervan. De slogan ‘als je je gedraagt als een kind word je behandeld als een kind’, lijkt een excuus om Tara bij elk zogenaamd ongewenst gedrag alle hoeken van de kamer te laten zien.
Alsof het fysieke geweld nog niet genoeg is, komt daarbij het psychische geweld. Dat Tara een hoer is (een blik teveel naar eender wie) en dat ze zich van alles in het hoofd haalt (door te willen studeren).

It’s strange how you give the people you love so much power over you , I had written in my journal . But Shawn had more power over me than I could possibly have imagined . He had defined me to myself , and there’s no greater power than that .

Sterke bloedbanden

Een vraag die zich wellicht iedere lezer stelt: waarom breekt Tara Westover niet met haar ouders  en haar familie? Eens ze studeert is ze immers behoorlijk onafhankelijk. Waarom ondergaat ze iedere keer weer het geweld ? Tara geeft daar geen expliciete antwoorden op maar tussen de regels door kan je het wel lezen. Eerst en vooral: ze behoort tot een gesloten gezin dat het geloof of fundamentalistische manier interpreteert. Het wantrouwen wordt continu gevoed. Ze heeft geen leraren, geen (school-)vrienden en geen idee van wat er bijvoorbeeld bestaat aan sociale hulp.
Haar vader fungeert als een soort profeet. Als kind heeft ze zich nooit kritisch ten aanzien van haar vader opgesteld. Meer nog: nergens is haar geleerd om kritisch te zijn, dat er mogelijks nog andere waarheden zijn, dat dit het hele plaatje niet is. Het is net door haar education dat ze langzaamaan ziet dat er verschillende kanten zijn aan een verhaal.
Zo hoort ze in één van de lessen spreken over manisch depressiviteit en ze herkent in één blik haar vader.

I had begun to understand that we had lent our voices to a discourse whose sole purpose was to dehumanize and brutalize others — because nurturing that discourse was easier , because retaining power always feels like the way forward .

Loslaten

Uiteindelijk lukt het Tara Westover om haar ouders los te laten, maar dit blijft heel moeizaam. Haar studies bleken een succes, ze studeerde verder in Cambridge (UK) en aan de prestigieuze Harvarduniversiteit. Ze haalde een doctoraat in geschiedenis, waardoor ze haar eigen geschiedenis  – ze bestudeerde ook het mormonisme – met andere ogen zag.

Geraakt

Ik was behoorlijk geraakt door dit boek. Ik vroeg mij dikwijls af hoe zo’n situatie mogelijk was, maar wie het boek leest komt de conclusie dat zo’n verhalen zelden zwart/wit zijn. Tara Westover schrijft in de inleiding van haar boek dat dit geen boek over mormonisme is en dat pleit voor haar genuanceerd schrijven. Het is door haar eigen ‘leerproces’ dat ze gezien heeft dat haar verhaal eigen is aan haar gezin, aan haar manisch depressieve vader en haar afhankelijke (en bij tijden zeer dubbelzinnige) moeder.
Ik was geraakt door de sterkte van de banden, hoe moeilijk het is om je los te maken van het gezin waarin je opgroeide, evenals de overtuigingen die je met de paplepel kreeg binnen gelepeld. Anderzijds kon ik er mij wel wat bij voorstellen. Familie heeft een gigantisch impact over hoe je over jezelf denkt en hoe je je in de wereld situeert. Ik denk dat we ons daar zelden echt helemaal van bewust zijn.

It’s strange how you give the people you love so much power over you , I had written in my journal . But Shawn had more power over me than I could possibly have imagined . He had defined me to myself , and there’s no greater power than that .

Uiteraard was ik ook heel erg geraakt door haar wilskracht en gedrevenheid. Haar honger naar kennis was ontembaar. Ik denk dat het in haar geval evengoed de honger was naar zelfkennis. Het is pas tijdens haar studies dat ze ontdekt dat haar zelfbeeld compleet bepaald is door anderen.

Praktisch

Ik las het boek in het Engels (uitgegeven februari 2018) maar ik zag dat het al vertaald is in het Nederlands.

Tara Westover, Leerschool, 400 blz., een uitgave van de Bezige Bij. Te koop bij o.a. Bol.com voor € 22,99 (paperback) of € 7,99 ebook.

Snapshot diary

Snapshot diary week #32/2018 Hoeveel sportkleren heb je nodig ?

Samengevat: Ik vroeg me deze week vooral af hoeveel sportkleren ik eigenlijk nodig had en bedacht daar een formule voor die (voor mij) onweerlegbaar is. Waarom is het dan toch zo moeilijk? Vele dozen naar de kringloopwinkel, wandelen in het Leuvense en heerlijk lopen in de regen. Lees deze snapshot diary #32

Stille week

Ik begon de week vol goede moed. Ik besefte dat ik met steevast thuis blijven zitten en niets doen niemand een plezier deed. Toch blijft het moeilijk, er is veel schuldgevoel als ik uit het huis trek, ook moedigt het lief mij daartoe aan. Op maandag had ik een afspraak in Leuven die ik combineerde met een wandeling op de Kesselse Bergen. Trap op trap af, best een bijzonder landschap in dit Leuvense. Ik kon zelfs in de verte het atomium zien. Ik overzag de stad maar hoorde niets. Het was er stil en vooral vol schaduw. Dat mocht wel, want maandag was het best warm.

Dinsdag werd het nog warmer, ik denk dat toen het warmterecord van 1976 gesneuveld is. Ondanks de waarschuwing van de warmte, ging ik ’s morgens toch lopen. Het blijft mijn houvast. Omdat het zo vroeg in de ochtend was had ik geen last van de warmte. De rest van de dag bleef ik ‘noodgedwongen’ in het huis. Het is hier zalig fris in het huis en ik zag echt geen reden om de hitte te trotseren.

Afscheid van een hoop spullen

En toen keerde het weer ! Het regende ! Het goot ! Het donderde en bliksemde. Vorig jaar hadden we ‘onze hele beneden’ leeggehaald omwille van de renovatie. Wij hadden boven kamers op overschot, dus werd die als opslagplaatsen gebruikt. Je kan het zo al raden, een jaar na datum stond het er nog vol spullen. Ook al had ik vorig jaar tal van tripjes richting kringloop gedaan, ik deed dit dit jaar nog eens over. 12 verhuisdozen vol. Ik ben nog maar zelden zo resoluut geweest, als ik het een jaar niet gemist heb, dan zou ik het ook voor altijd kunnen missen. Ik leerde ook dat je er best niet al te veel aandacht aan besteedt, hoe meer je er over nadenkt en hoe moeilijker het wordt om afscheid te nemen van je spullen.

Hoeveel sportkleren heeft een mens nodig ?

Het enthousiasme beperkte zich niet tot de 2 opslagkamers. Ik ging meteen ook mijn kleerkast te lijf. Vorig jaar deed ik hetzelfde en wel behoorlijk grondig, dus ik was toch wel onder de indruk dat er opnieuw zoveel richting kringloop ging. Ik merkte dat mijn zwakke punt sportkleren zijn. Ik was, zoals Gretchen Rubin dat zo mooi zegt, ‘toerist in eigen huis’ en ontdekte dingen die ik niet wist. Hoeveel loopbroeken ik heb bijvoorbeeld. ‘Niet kunnen wegdoen’ was hier het punt, want het is niet dat ik er zoveel koop, alleen loopt dat op natuurlijk, als je meer dan 10 jaar loopt. Ik zou graag tot volgende regel willen komen :

  • 4 korte broekjes
  • 4 kuitbroeken
  • 4 leggings
  • 4 winterleggings (in tijden van grote koude)

Met 3 trainingen per week heb ik dan zeker genoeg voor elk seizoen. Momenteel train ik iets meer, maar er bestaat ook zoiets als een wasmachine. Toch lukte het mij (nog) niet om die regel toe te passen. Hetzelfde zou immers moeten gelden voor T-shirts en longsleeves.
Er is nog werk aan de winkel, maar ik denk dat het beter is om vanuit een rationele regel te werken dan wel ‘does it sparkle’ ? Want het sparkelt bij mij nogal snel en het dwingt mij niet om dingen weg te doen. ‘Ha, da’s toch een schoon ding !’.

Het eind van de 30 dagen 10 000 stappen

Deze week luidde ook het eind van de ‘elke dag 10 000 stappen in’. Ik was zo blij dat het over was, maar zag meteen ook de gevolgen. Binnen de 3 dagen had ik al een dag met amper 3000 stappen. Het was minder stressvol, dat ik niet met stappen moest bezig zijn, maar 3000 is echt niet oké. Dat ik de dag ervoor flink in de regen had gelopen (en daar zo van had genoten) telt niet echt. Ik vrees (?) dat ik mij dus toch een nieuw doel zal moeten stellen. Gelukkig kan je via Garmin (en andere stappentellers veronderstel ik) ook een ander getal dan wel 10 000 instellen. Is 8000 een goed getal ? Of ga ik voor elke dag een maand lang minimaal 30 minuten wandelen ?

Spannende volgende week

Volgende week staat er iets spannends op het programma. Ik ben er zenuwachtig voor, het kost moeite maar het is misschien best wel een goede beslissing. Ik hou jullie zeker op de hoogte !