Tagarchief: keuzes

Snapshot diary

Snapshot diary week #32/2018 Hoeveel sportkleren heb je nodig ?

Samengevat: Ik vroeg me deze week vooral af hoeveel sportkleren ik eigenlijk nodig had en bedacht daar een formule voor die (voor mij) onweerlegbaar is. Waarom is het dan toch zo moeilijk? Vele dozen naar de kringloopwinkel, wandelen in het Leuvense en heerlijk lopen in de regen. Lees deze snapshot diary #32

Stille week

Ik begon de week vol goede moed. Ik besefte dat ik met steevast thuis blijven zitten en niets doen niemand een plezier deed. Toch blijft het moeilijk, er is veel schuldgevoel als ik uit het huis trek, ook moedigt het lief mij daartoe aan. Op maandag had ik een afspraak in Leuven die ik combineerde met een wandeling op de Kesselse Bergen. Trap op trap af, best een bijzonder landschap in dit Leuvense. Ik kon zelfs in de verte het atomium zien. Ik overzag de stad maar hoorde niets. Het was er stil en vooral vol schaduw. Dat mocht wel, want maandag was het best warm.

Dinsdag werd het nog warmer, ik denk dat toen het warmterecord van 1976 gesneuveld is. Ondanks de waarschuwing van de warmte, ging ik ’s morgens toch lopen. Het blijft mijn houvast. Omdat het zo vroeg in de ochtend was had ik geen last van de warmte. De rest van de dag bleef ik ‘noodgedwongen’ in het huis. Het is hier zalig fris in het huis en ik zag echt geen reden om de hitte te trotseren.

Afscheid van een hoop spullen

En toen keerde het weer ! Het regende ! Het goot ! Het donderde en bliksemde. Vorig jaar hadden we ‘onze hele beneden’ leeggehaald omwille van de renovatie. Wij hadden boven kamers op overschot, dus werd die als opslagplaatsen gebruikt. Je kan het zo al raden, een jaar na datum stond het er nog vol spullen. Ook al had ik vorig jaar tal van tripjes richting kringloop gedaan, ik deed dit dit jaar nog eens over. 12 verhuisdozen vol. Ik ben nog maar zelden zo resoluut geweest, als ik het een jaar niet gemist heb, dan zou ik het ook voor altijd kunnen missen. Ik leerde ook dat je er best niet al te veel aandacht aan besteedt, hoe meer je er over nadenkt en hoe moeilijker het wordt om afscheid te nemen van je spullen.

Hoeveel sportkleren heeft een mens nodig ?

Het enthousiasme beperkte zich niet tot de 2 opslagkamers. Ik ging meteen ook mijn kleerkast te lijf. Vorig jaar deed ik hetzelfde en wel behoorlijk grondig, dus ik was toch wel onder de indruk dat er opnieuw zoveel richting kringloop ging. Ik merkte dat mijn zwakke punt sportkleren zijn. Ik was, zoals Gretchen Rubin dat zo mooi zegt, ‘toerist in eigen huis’ en ontdekte dingen die ik niet wist. Hoeveel loopbroeken ik heb bijvoorbeeld. ‘Niet kunnen wegdoen’ was hier het punt, want het is niet dat ik er zoveel koop, alleen loopt dat op natuurlijk, als je meer dan 10 jaar loopt. Ik zou graag tot volgende regel willen komen :

  • 4 korte broekjes
  • 4 kuitbroeken
  • 4 leggings
  • 4 winterleggings (in tijden van grote koude)

Met 3 trainingen per week heb ik dan zeker genoeg voor elk seizoen. Momenteel train ik iets meer, maar er bestaat ook zoiets als een wasmachine. Toch lukte het mij (nog) niet om die regel toe te passen. Hetzelfde zou immers moeten gelden voor T-shirts en longsleeves.
Er is nog werk aan de winkel, maar ik denk dat het beter is om vanuit een rationele regel te werken dan wel ‘does it sparkle’ ? Want het sparkelt bij mij nogal snel en het dwingt mij niet om dingen weg te doen. ‘Ha, da’s toch een schoon ding !’.

Het eind van de 30 dagen 10 000 stappen

Deze week luidde ook het eind van de ‘elke dag 10 000 stappen in’. Ik was zo blij dat het over was, maar zag meteen ook de gevolgen. Binnen de 3 dagen had ik al een dag met amper 3000 stappen. Het was minder stressvol, dat ik niet met stappen moest bezig zijn, maar 3000 is echt niet oké. Dat ik de dag ervoor flink in de regen had gelopen (en daar zo van had genoten) telt niet echt. Ik vrees (?) dat ik mij dus toch een nieuw doel zal moeten stellen. Gelukkig kan je via Garmin (en andere stappentellers veronderstel ik) ook een ander getal dan wel 10 000 instellen. Is 8000 een goed getal ? Of ga ik voor elke dag een maand lang minimaal 30 minuten wandelen ?

Spannende volgende week

Volgende week staat er iets spannends op het programma. Ik ben er zenuwachtig voor, het kost moeite maar het is misschien best wel een goede beslissing. Ik hou jullie zeker op de hoogte !

 

Gelezen

Gelezen: Het verborgen brein – John Bargh

 

Verborgen brein: de kracht van het onbewuste

Na het lezen van “het verborgen brein” was ik alvast één illusie armer: de illusie dat wij grotendeels in volle vrijheid en bewustzijn ons gedrag bepalen. Het geloof in de eigen autonomie, de gedachte dat er altijd keuzevrijheid is.

Oké, zo’n vaart is het niet gelopen, maar het scheelt niet veel. Want als er één ding duidelijk geworden is na het lezen van het boek, dan is het wel dat ons onbewuste veel meer bepaalt dan wij denken. De illusie dat dit niet zo zou zijn, blijkt trouwens de grootste val. Want je kan natuurlijk bewuster leven en jezelf meer in vraag stellen. Zo heb je meer greep op dat onbewuste, al hoeft dat onbewuste echt niet altijd in je nadeel te werken. Dat “verborgen brein” levert ons tonnen voordelen op, al was het alleen maar dat we anders oververmoeid zouden zijn van elke beslissing die we moeten nemen. Je zou het kunnen vergelijken met al die programma’s die op de achtergrond van je pc werken, je merkt er niets van, maar ze zorgen wel dat alles vlotter verloopt.

We zijn verleden, heden en toekomst

Eén van de permisses van “het verborgen brein” is  dat het brein tegelijkertijd in het verleden, heden en toekomst is. Dat lijkt een beetje zweverig, maar het is zo evident als iets. Ons denken en handelen wordt deels bepaald door wat we vroeger hebben meegemaakt, maar het houdt onmiddellijk rekening met wat in het nu gebeurt. Onze dromen en ambities (toekomst) sturen onze handelingen. Soms zijn we ons daar heel erg van bewust, soms ook niet.
Het boek volgt deze drie delen. Verleden, heden en toekomst.

Het verleden

Weinig mensen zullen er aan twijfelen dat wat je vroeger meemaakte deel uitmaakt van je persoonlijkheid en dus ook van je denken en handelen. Maar ons verleden strekt zich verder uit dan ons individuele verleden, wij delen evengoed een evolutionair verleden. Het zit in onze genen om ons voort te planten en om onszelf te beschermen. Als we evolutionair bestemd zijn om onszelf te beschermen, dan betekent dat meteen dat we (onbewust) alles zullen doen voor dat zelfbehoud. Klinkt allemaal logisch en vertrouwd, maar het strekt zich veel verder uit. Zo zijn we van nature angstig om wat anders is, of zeg maar dat we van nature eerder conservatief zijn. Denk maar aan de gevolgen dat dit heeft voor onze visie op migratie.

Dat we van nature zo zijn, betekent niet dat dit per definitie de betere optie is. In het boek komen verschillende experimenten aan bod waaruit blijkt dat mensen onbewust negatief zijn tegenover andere volkeren, het rationele corrigeert als het ware. Hetzelfde geldt voor dat selfish gene, dat zich wil voortplanten. Onbewust oordelen we positiever over mooie mensen (betere vooruitzichten voor onze genen). Opnieuw corrigeert ons rationeel denken het verborgen brein. Die mooie man of vrouw blijkt helemaal niet zo’n fijn karakter te hebben, hoe mooi hij of zij ook is, de aantrekkelijkheid valt snel weg.

Het verleden beperkt zich niet tot het evolutionaire verleden of wat we als kind hebben meegemaakt, de cultuur waarin we zijn opgegroeid bepaalt mee ons denken en handelen. Ons recente verleden (wat we een paar uur geleden hebben meegemaakt) zindert dikwijls nog onbewust na, ook al is het afgesloten. Na een gigantisch stressvolle werkdag, kan de avond thuis echt nog gekleurd worden door die dag.

Intuïtie (heden)

Als er één ding is waarvan we ons bewust zijn dat ons verborgen brein hard aan het werk is, dan is het wel onze intuïtie. Ik vind intuïtie heel intrigerend. Soms ‘weet’ je iets, maar je kan er niet echt de vinger op leggen. Laat staan van naaldje tot draadje uitleggen hoe je iets weet. Soms geven we de voorkeur aan onze intuïtie als we iets beslissen, soms wantrouwen we juist ons gevoel. Ervaring leert dat onze intuïtie er er soms bonk op zit, maar dat is lang niet altijd zo.

In het ‘verborgen brein’ wijdt John Bargh er een heel hoofdstuk aan. ‘Wanneer kan je je intuïtie vertrouwen’ ? Je krijgt van hem een heel set regels in welke gevallen je juist wel of juist niet je intuïtie best volgt. Dit alleen al is een reden om het boek te lezen !

Toekomst

Ik vond dit een fijn deel om te lezen. Zo herkenbaar ! (Maar dat wist ik niet). Het klopt inderdaad dat als ik bezig ben om te trainen voor een (loop-)afstand, ik plots veel meer lopers in onze straat zie. Die lopers waren er natuurlijk al de maanden ervoor, maar toch vallen ze mij nu méér op. Onze bril is gekleurd door wat we willen. Daar ligt immers ook onze focus. Je kan zo ingenomen zijn door een doel (het halen van een deadline op het werk) dat je ondertussen niet door hebt dat je je relatie verwaarloost. Bargh citeert hier enkele interessante onderzoeken zoals het zogenaamde “Barmhartige Samaritaan Onderzoek”. Theologie studenten kregen een opdracht  over de parabel van de barmhartige Samaritaan, waar een noodlijdende wordt geholpen onder tijdsdruk. Die tijdsdruk primeerde op wat zij als fundamentele waarde achtten: het helpen van een medemens. Ze waren zo opgegaan in de tijdsdruk van de (op zich onbelangrijke) opdracht, dat ze de man in nood niet eens zagen.

Laat het onbewuste brein voor je werken

Je hoeft geen hele biografieën te lezen over succesvolle mensen of het woord ‘gewoontes’ of ‘rituelen’ valt wel. Ook jij en ik kunnen er van leren en ze integreren. Hier maken we volop gebruik van het onbewuste. Een gewoonte is pas een gewoonte als ze onbewust gebeurt. Ik sta op, maak het bed, stap naar de badkamer, ga naar het toilet. Daar denk ik niet over na. Net zomin als ik nadenk over het poetsen van mijn tanden. Rituelen kunnen je ontzettende voordelen opleveren, het kost tijd voor je verborgen brein ze over neemt, maar eenmaal het geval, kosten ze nauwelijks moeite.

Over het boek

Aanvankelijk dacht ik dat ik er echt mijn kiezen zou moeten in zetten, maar dit boek las als een trein. Bij iedere bewering staan tal van experimenten om ze te staven. Als je al zou denken ‘dat overkomt mij nooit’, dan moet je dit toch maar eens lezen. We worden allemaal onbewust gestuurd door onze omgeving.
Ik vond het een bijzonder prettig boek dat mij behoorlijk wat wijsheid opleverde, niet enkel over mezelf en mijn eigen denken en handelen, maar evengoed over de maatschappij, waarom sommige zaken zo moeilijk liggen.

Een echte aanrader dus !

Praktisch

John Bargh, Het verborgen brein, Hoe het onbewuste ons gedrag bepaald, uitgeverij Hollands Diep, 2018, 464 blz.  Te koop bij o.a. Bol.com voor €24,99

 

 

Snapshot diary

Snapshot diary week #28/2018 over wolken en zilveren randjes

Snapshot diary week 28/2018
Er is altijd ruimte voor geluk: ik leerde BBQ, had een blind date (lees verder), liep flink om al dat zoets dat hier binnenkomt de baas te blijven en genoot van De Duivels en een dagje Amsterdam.

De zogenaamde slechte week

Vorige vrijdag chemo, dus we wisten beiden dat dit opnieuw ‘de slechte’ week zou worden. Dat ‘weten’ is een wiskundige zekerheid. 4 dagen slap in bed, het huis niet uit. Hij is moedig, dat lief van mij. Tegen het weekend aan (nu dus) is het beter, gelukkig, want volgende week vrijdag is het opnieuw Gasthuisberg.

Elke dag een hoogtepunt

Toen de kinderen nog klein waren, zorgde het lief ervoor dat er elke dag een ‘hoogtepuntje’ was. Twee maanden lang. Dat ging van trakteren op een ijsje, tot ’s avonds een gezelschapsspel, een uitstapje of een bijzondere thuisactiviteit. Ik kan mij weinig van die concrete hoogtepuntjes herinneren, maar het idee is mij wel bijgebleven. Zo zoek ik ook iedere (vakantie-)dag naar een hoogtepuntje. Dat lijkt mij in deze tijden belangrijker dan ooit. Deze week zat vol hoogtepuntjes, er is altijd een zilveren lijntje, er is altijd licht. Of zoals ik een paar weken geleden al schreef: er is altijd plaats voor geluk.

Grenzen verleggen

Snapshot diary week 28/2018

Ik genoot van het vele gezelschap deze week. Ik profiteerde van het feit dat ik eindelijk kan BBQ-en zonder aangebrand eten of zo’n vieze BBQ die je niet meer schoon krijgt. Wie zegt dat je de campingBBQ thuis niet mag gebruiken ? Ik vind het ‘leren werken met eten’ (ik durf nog niet zeggen ‘koken’), best wel een uitdaging maar het is ook de zilveren lijn bij de donkere wolk. Het koken en verzorgen van eten komt mij nu toe, en tot mijn verrassing vind ik dat best wel leuk en lukt het me soms ook nog !

Ik had deze week een ‘blind date’, iemand die (tien jaar geleden ?) een blog had en mij een berichtje gestuurd had naar aanleiding van een post hier. We spraken af bij een koffie en het werd meteen een diep gesprek. Geloven jullie mij dat ik op van de zenuwen was ? Ik kijk op naar mensen die daar vlotjes in zijn, voor mij is het echt een gigantische overwinning. Maar wat valt er te verliezen ?  Dankjewel Lies ! Was super !

Bezoek en veel zoet

Snapshot diary week 28/2018

Omdat we sowieso thuis zijn én het vakantie is, vinden heel wat meer mensen ons huis. Ze brengen lekkere dingen mee (wat serieus gewaardeerd is), ik vind het al helemaal niet meer zo stressvol om iemand uit te nodigen voor een ontbijt hier in de tuinkamer. Weerom zilveren lijntjes.  Weerom ook een beetje grenzen verleggen. Niet zoveel, maar toch. Dankbaar, dankbaar !

Gelukkig ben ik weer flink aan het lopen, al denk ik niet dat dit al die calorieën in balans brengt !

Amsterdam en de voetbal

Snapshot diary week 28/2018

Tussendoor genoten we van het voetbal en net zoals wellicht heel België zeg ik ‘Dankjewewel Rode Duivels’, want ze hebben hier toch voor veel fijne avonden gezorgd. Vollen bak (ont-)spanning, genieten en supporteren met lekkere snacks en koel drankje.

Op zaterdag ging ik een dagje naar Amsterdam. Nederland maakt mij altijd gelukkig en ik werd netjes gevoerd, las zelfs een flink stuk uit een boek.

Snapshot diary

Snapshot diary week #27/2018 Kamperen in Dordrecht Zuid-Holland

Dordrecht
Op de foto: Kinderdijk, puzzelen op de camping, wandelen in de Antwerpse Kempen (terug thuis), ons geliefde mobile huisje (Dordrecht), afdeling oncologie en daaronder suppen in de Biesbosch.

Helemaal relaxed in het prachtige Zuid-Holland

Na familiefeest en file richting Antwerpen, arriveerden we zondagavond, net op tijd op de camping in Dordrecht. Gelukkig is het lang licht, zodat alles nog netjes geïnstalleerd kon worden. Een kleine maar rustige camping. Zoals dikwijls in Nederland: overal water. Tussen de huizen door, brugjes voor de fietsers, het leek een beetje op Venetië, al was het dan wel gewoon nieuwbouw en voor de Nederlanders o zo gewoon dat het toeristisch van weinig belang leek.

Campinglife

caravan tabtrailer

De eerste twee dagen vlogen we al te overmoedig uit de startblokken. We bezochten het historisch centrum van Dordrecht (5 km – fiets) maar dat was eigenlijk te zwaar. De warmte maakte het er trouwens niet echt makkelijker op. Op dinsdag waren we al iets wijzer. In plaats van de de fiets naar Kinderdijk te rijden, gingen we er met de auto naartoe. Ik wou het persé aan Hugo laten zien, maar het was er ’s morgens al zo druk dat het in niets leek op mijn herinnering van een aantal jaren geleden. Toen reed ik er kilometers met de fiets en was ik ver weg van de (Aziatische) toeristen.  Woensdag werd de prijs voor al die inspanning toch wel wat betaald. We leren bij.

’s Avonds werden de tafels van verschillende kampeerders bijeen geschoven en we genoten van een heerlijke BBQ. Drie nationaliteiten: Nederlanders, Britten en wij als Belgen. Zo ontspannend ! Tegen een uur of elf lagen we trouwens netjes in bed, afwas en al gedaan.

Voetbalgekte

Voetbalgekte, op de camping in Nederland, maar evengoed op de dienst oncologie !

Deze week genoten we ook heerlijk van de zeges van de Rode Duivels. De Nederlanders waren zo attent om niet al te luid te juichen bij een goal van de Belgen. Wij kregen de beelden immers met 2 minuten vertraging binnen en dat zou natuurlijk alle pret bedorven hebben. Voor de rest supporterden ze evengoed voor België. Met vol enthousiasme !

Warmte en heimwee

Donderdagavond waren we net op tijd thuis om het bed in te duiken en de wekker te zetten voor onze afspraak op Gasthuisberg vrijdagochtend. Het werd opnieuw een hele dag wachten. We vertrokken om 8.30 uur en waren om 17.30 weer thuis. Best een lange dag waarop niets gedaan wordt !

Toch voelden we ons nog helemaal in de ‘Campingsfeer’: zo’n fijne herinneringen, zo’n fijne mensen. Dat heeft ons ontzettend veel deugd gedaan. Soms ging het goed, maar soms ook niet. Wil daar meer wil over lezen kan dat hier lezen.

Maar samengevat houden we er heerlijke herinneringen aan over !

Dankjewel Hans, Anita, Ad, Anke, Kevin, Karen, Peter, Jennifer en Alfie voor het geweldige gezelschap !