Tagarchief: lopen

Snapshot diary

Snapshot diary week #16/2018 Zomerdagen! Overmoed en blessurevrees

Zomerse dagen is zoveel mogelijk buiten zijn en toerist in eigen land !

Wat een zomerse temperaturen !

Temperaturen boven de 20, zelfs boven de 25 graden, zijn helemaal mijn ding. Ik heb het niet op de koude. Zelfs een skivakantie met blakende zon kan mij niet bekoren. Maar wel deze dagen. Dus ja, ik voelde mij prima in mijn vel de voorbije week. Ik heb er dan ook echt van geprofiteerd en wel om deze reden:

Ik vertrouw het Belgische weer niet

Dacht ik vroeger nog dat enkele opeenvolgende zomerse dagen in de lente het begin waren van een zalige lente en zwoele zomer, dan weet ik uit ervaring dat dat helemaal niet zo is. Er kunnen best zomerse temperaturen zijn in de lente, maar dat zegt niets over de hele lente, noch over de zomer. Eind maart sneeuwde het nog ! EIND maart ! SNEEUW ! Dus mij maak je niets wijs.

What you see is what you get

Zo is dat in België wat het weer betreft. Dus redeneer ik: pakken die zomerdagen ! Het leek wel alsof ik extra vakantiedagen nam (al moest ik ook zaterdag werken, wat een beetje balen was met zo’n mooi weer). Ik probeerde me te beperken tot alles wat écht een deadline had en probeerde zoveel mogelijk buiten te zijn. Lange fietstochten in het Hageland, buiten eten, wandeltochten, het eindelijk weer in orde maken van de tuinkamer. Als het maar niet binnen was.

eten in de fruitboomgaard onder de zalige bloesem !

Met alle gevolgen vandien … toch geen blessure zeker ?

Tja. Echt wel. Want je kan ook aan overdaad doen. Toen ik vrijdag in volle hitte mijn looptraining afwerkte na al twee dagen intens gefietst te hebben, deed mijn quadriceps plots moeilijk.  Zo net boven de knie. O wee, toch geen blessure zeker ? Dat kan ik echt missen als kiespijn. Want hé, ik was weer zo lekker aan het lopen ! Met regelmaat ! Met een schema ! Zelfs in de bloedhete zon ! De dag erop voelde ik het opnieuw, maar heel even. Voor alle zekerheid toch maar de training van zondag geskipt (ik voel mij behoorlijk schuldig) en de volgende LOOPtraining is pas woensdag. Ik heb goede hoop dat het niet al te erg wordt, de pijn was dan ook niet zo hevig. Want tja, van een blessure kan ik behoorlijk  depressed raken.

Na de training plofte ik op het tuinbed. Rest needed !

Ik denk dat die zomerse temperaturen mij fysiekgewijs een beetje overmoedig maken.

Omdat ik alles op alles zette om toch maar buiten te zijn en er in die zin een stuk vakantie aan breidde, is er binnen niet veel gebeurd. Dat betekent dus dat ik deze week – nu de temperaturen behoorlijk zakken – flink wat in te halen heb. Maar hé, de zomer zal NIET aan mij gepasseerd zijn ! Ook niet als ze zich niet aan haar agenda houdt !

Have fun en een fijne week ! 

 

Snapshot diary week #12/2018 Eindelijk ook weer lente in mijn hoofd !

snapshot diary

Lente in de lucht, lente in mijn hoofd

Alsof ik eindelijk weer kan ademen ! Oef ! En dat zonnetje, dat zorgde ervoor dat alles netjes synchroon liep. Soms moet je nee durven zeggen, hoe goed het voorstel ook is en toen ik dat eindelijk had gedaan stond ik verrast over de impact. Ik voelde me terstond lichter, vrijer, blijer, energieker. Als dat niet goed is !
Ik was zo enthousiast dat ik het ging vieren in Het Moment, alwaar ik mijzelf trakteerde op ‘wentelteefjes van peperkoek met ijs en vers fruit’. Wat een feest !

Het Moment Averbode

Ja, de foto doet onrecht aan hoe geweldig lekker het was. De peperkoek wordt daar trouwens ter plaatse gebakken, ambachtelijk als alles daar is. Kan het nog verser ?

Eindelijk weer energie

Met het eind van de lente komt ook de broodnodige energie eindelijk weer vrij. Ik mag adn al de 40-dagenfitchallenge hebben opgegeven, ik hou mij tegenwoordig netjes aan mijn looptrainingen. Dat blijft lastig maar de beloning is o zo groot ! Lopen blijft wonderen doen voor mij. Er komt energie vrij, het zelfvertrouwen groeit, het lichaam wordt fitter, kortom, wat een boost !

Wandeling in Maastricht

Vrijdag bracht ik nog een bezoekje aan Maastricht waar ik eindelijk het Bonifantenmuseum bezocht. Ik vrees dat ik onvoldoende voorbereid was, want ik leek geen samenhang te vinden. Het museum was kleiner dan verwacht en ik vrees dat ik doorgaans nogal verwend ben wat musea betreft. Hier had ik het gevoel dat ik het zelf een beetje moest uitzoeken en dat verschillende collecties, zomaar zonder uitleg (of ik vond die niet) naast elkaar stonden. Het meest boeiende vond ik echter dit :

Bonifantenmuseum

In de cupola (dat is een soort kegelvormig dak, hét kenmerk van het Bonnefantenmuseum) maakte Stanley Donwood een wandschilderij in de vorm van een optical glade. Thom Yorke (Radiohead) maakte er een geluidscompositie bij. Echt een wonderlijk gevoel, alsof je totaal ergens anders was ! Vol rust en vrede ! (Klinkt goed, niet ?)
Ik had best zin om mij ook zomaar in die kussens te gooien, maar hé, ik blijf een Belg. Dat gaat nog niet zo vlot bij mij als bij die Nederlanders !

Vol plannen

Eenmaal de lente in huis komt ook de paasvakantie eraan en die zit vol plannen ! Ik hoop op een droge vakantie (zon durf ik niet te vragen, maar dat zou natuurlijk geweldig zijn), want met mijn huis op wielen trek ik richting noorden ! Up we go !

Nog één weekje werken !

 

zelf-sabotage. En dat ik daar goed in ben.

zelf sabbotageBig fail. Schaamte en boosheid

De 40dagen fit challenge is een big fail geworden. Zelfs terwijl ik dit aan het schrijven ben overvalt mij niet alleen het gevoel van falen maar ook van schaamte en zelfs boosheid. Boosheid op mezelf. Omdat ik geen zinnig excuus kan bedenken. Of jawel, ik heb er wel, maar ik aanvaard ze niet.

Dat stemmetje in mijn hoofd

Woensdag besloot ik dat het niets zou worden, die uitdaging. Ik zat zo achterop dat het met geen mogelijkheid meer goed te krijgen was. Drie weekends op rij ziek en tussendoor gaan werken om na het werk compleet uitgeput in de zetel te landen. (Wat ik dus niet als excuus aanvaard). Bevrijd van de uitdaging of opgelucht ging ik woensdag eindelijk lopen. Lopen ! Dat was een eeuwigheid geleden ! En toen gebeurde het. Het gebeurt best veel, maar nu stond ik er zelf van te kijken. De stemmetjes in mijn hoofd.

  • Wat goed van mij dat ik aan het lopen ben, doet vreselijk deugd ! Ik geef dan wel de challenge op, maar ik ben nu toch goed bezig. Ik voel mij compleet in mijn nopjes. Fier op mezelf ! Eindelijk weer buiten om te lopen ! Zalig, zalig, zalig !  (Dat was bij de eerste kilometer)
  • Bij kilometer twee : Man, da’s toch wel lastig. Misschien ben ik te snel begonnen. Even gas terugnemen. Ho, mijn conditie is toch ook niet veel. Gezucht en gepuf.
  • En toen was ik aan kilometer drie : hoe snel loop ik eigenlijk ? Zou ik eens checken ? OMG ! Ik loop gelijk een tachtigjarige ! Dat is niet lopen, dat is strompelen ! Dat moet hier een serieus stuk sneller gaan ! 
  • Mijn longen liggen hier zowat uit mijn lijf. Ik ben kapot maar nee, ik geef niet op ! Ik haat dat toch lopen. Wat voor een onnozel wicht ben ik ! Ik weeg teveel ! Als ik 10 kg minder zou wegen zou ik veel sneller lopen. Had ik niet opgehouden met lopen, zou ik nu niet zo traag lopen. Heeft het zin dat ik weer herbegonnen ben ? Aan zo’n slakkentempo ? 

Soit, in die 5 km was ik van euforie en fierheid gegaan naar haat tegenover het lopen en een zelfwaardegevoel dat onder nul zat. Hoe was dat in hemelsnaam gebeurd ?

Ik bak er niets van

Onlangs hoorde ik van een opdrachtgever dat ik mezelf (te)veel druk op leg. Het was dezelfde man die mij in zak en as had gezien toen ik terloops van mijn eigen werk zei dat ik vond dat ik er niets van bakte. Ik kreeg terstond een mail dat ik niet aan mezelf moest twijfelen. Ik probeerde naar mijn werk te kijken en te zien wat ik anders kon doen en vooral te bepalen wanneer ik het goed zou vinden. Tot mijn grote verbazing (?) kwam ik tot de conclusie dat ik die grens niet vond. Met andere woorden ik kon mij niet voorstellen dat ik het ooit überhaupt goed zou vinden.
Toen kreeg ik van mijn begeleider de opdracht om naar mijn werk te kijken als naar dat van een collega. Wat zou ik van dit werk vinden als mijn collega het zou hebben gemaakt ? Weerom tot mijn grote verbazing had ik een ander en veel milder oordeel. Ik vond het niet zo slecht. Ik vond het zeker voldoende en er zaten goede stukken in. Waarop de begeleider zei: waarom vind je dat dat niet over je eigen werk ?

Behandel jezelf als een ander

Het is een advies dat ik ter harte moet nemen. Wat zou ik tegen mezelf zeggen als ik mezelf niet was ? Ik hoef, wat dat lopen betreft, niet ver te zoeken, wat dit zei het lief :

‘Ferm, dat je onmiddellijk zo’n stuk kunt lopen nadat je maanden niet gelopen hebt. Je lichaam zal zich snel aanpassen, dat zal dag na dag wel beter gaan’. 

Ik denk dat ik aan een ander hetzelfde zou zeggen. Meer nog, ik zou gezegd hebben dat het wel heel knap is om in de gietende regen (want dat was het !) te gaan lopen. Maar waarom kan ik dat niet tegen mezelf zeggen ?

Het antwoord weet ik niet, het zal wel een kluwen van factoren zijn. Eentje daarvan is het niet vinden van mijn eigen norm. Of anders gezegd: de hoogte waarop de lat voor mij moet liggen. Waarom laat ik mij uit het lood slaan door cijfertjes op mijn sporthorloge terwijl het mij uiteindelijk (echt waar !) om het plezier van het lopen gaat ?

Ik vond dat loopje best confronterend. Ondertussen ben ik nog gaan lopen en heb mezelf voorgenomen om sowieso niet meer naar de cijfertjes van mijn Garmin te kijken. En wat die stemmetjes betreft, ik loop weer met muziek. Wanneer één van die stemmetjes weer begint te zaniken, verplicht ik mezelf om, althans innerlijk mee te zingen met het nummer. 1 – 1 voorlopig !

 

 

Goodbye Hello

Goodbye January, je bracht geweldig goed nieuws !

February beats January

Ik las ergens dat januari een doorspoelmaand is. Een maand waarvan je het liefst op de fastforwardknop zou willen duwen zodat je verder kan gaan in februari. Ik herken het gevoel – januari is maar niets – anderzijds weet ik nauwelijks waar februari heen is. Alleen: dat het een véél betere maand was. Al was het maar omdat er uren zon waren (zij het in bittere koude) en er groot nieuws was.

Het verlossende bericht van januari

Net op de valreep van januari zat er een bericht in mijn mailbox dat als titel had ‘belangrijk bericht’. Eentje van mijn werkgever. Gericht aan àlle personeelsleden. Ik geef toe dat dergelijk ‘onderwerp’ niet altijd op feestvreugde wordt onthaald. Het kan immers over van alles gaan. Maar dit was een topper van formaat: het plan om het hele Leuvense (katholieke) net op te splitsen in eerstegraadscholen en vervolggraden, werd afgevoerd. Concreet zou dit een hertekening betekenen voor àlle Leuvense scholen van het net. Er zou gewoonweg geen school meer bestaan van 1 tot 6. Iedereen zou moeten verhuizen. Leerlingen, personeel en ook de directeurs. Na de overgang van lagere school naar middelbaar zouden alle leerlingen sowieso naar een andere school moeten gaan.

Er valt veel over te zeggen, maar laat ik het kort houden: dit is niet in het voordeel van de leerling. Rust is er nog niet echt, want werkelijk àlles in het onderwijs wil men hervormen. Alles ! Veel indringender dan – wie het nog kent – het VSO !

Soms is het zo simpel

Dat ik fijne dingen moet plannen. Dat het geen zin heeft om te wachten ‘tot er tijd is’, ‘tot het beter weer wordt’, ‘tot het vakantie wordt’ etc. Dat heb ik wel geleerd. Wachten is niet altijd wijs. Ik schreef het hier al:

Als ik wacht op de zomer
voor een ijsje

als ik wacht op een reden
voor mijn reisje

als ik wacht op de zon
om te kunnen stralen

als ik wacht op succes
zonder te willen falen

als ik wacht
Is vandaag minder leuk
is vandaag minder fijn

is vandaag minder spannend
dan vandaag zou kunnen zijn.

Dus ondanks het feit dat ik dacht geen tijd te hebben, dat ik het werk tussendoor liet voor wat het was, trok ik er deze maand op uit om te fietsen, te wandelen, te genieten van het buitenleven.

Het omgekeerd is waar. Ik haal er zoveel energie uit, het zet de dingen onmiddellijk weer in perspectief, zodat ik er volop tegenaan kan. Soms is zo eenvoudig als beslissen dat je wandelschoenen aantrekt.

Hallo maart !

Maart begint alvast goed ! We starten met het vieren van mijn verjaardag. Net zoals bij Annelies zijn we hier afgestapt van (materiële) cadeau’s maar kiezen we voor ervaringen. In mijn geval is dat een dagje uit. Er zit een mooie evolutie in het vieren van mijn verjaardag. Kan ik best wel smaken ! Geen idee wat het dit jaar wordt, maar Brugge of Gent zijn zeker kanshebbers. Trein op en hop toerist in eigen land.  Je hoort er nog van !

Ook op de planning: een weekendje Zeeland. Er zal moeten worden gewerkt tijdens dat weekend, maar de zee zal nooit ver weg zijn en alleen al het snuiven van de lucht daar doet mij deugd. Het wandelen naar de bakker, de onovertroffen ‘snert’soep die dubbeldik smaakt in wintertijden !

Dus ja, ik zie er naar uit. Welkom maart !