Tagarchief: mijmeringen

Snapshot diary

Snapshot diary week week 08/2017 dat hart van mij

hart van mij

Veel gebabbel … met artsen enzovoort

Omdat ik vorige week op Spoed was beland en het niet helemaal duidelijk was hoe dat  nu mogelijk was, wachtten me deze week een aantal gesprekken als navolging van het incident. De boodschap die ik kreeg was enerzijds geruststellend (geen blijvende schade etc.) maar anderzijds ook wel wat verontrustend, want niemand kon garanderen dat dit niet opnieuw zou voorvallen.

Dus zat ik een week thuis tussen de afspraken door en werd er nieuwe medicatie opgestart die probleemloos lijkt aan te slaan. Hip hip hoera !

Eten en nog eens eten

Veel heb ik dus niet te vertellen  over de voorbije week. Ik las twee boeken uit, waaronder het boek van Marcel Hendrickx over perfectionisme en schreef de wandeling van de Zilveren Helmen uit op mijn wandelpagina. Ik experimenteerde nogmaals met het ontbijt door wafels te bakken op basis van havermout, moerbei en kokos. Een geslaagde combinatie trouwens en geen suiker ! Anders was het met de  moelleux. Een caloriebom moet dat zijn en ik vrees dat er weinig is dat er gezond aan is !
Tussendoor bezochten het lief en ik nog eens Noordoever in Leuven en deden we ons weerom te goed bij P’trus Kitchen, wat een topper is voor mij, gezien de halve kilometer van ons huis en de prima koffie en gebak !

Aarzeling

Thuis

Een hele week thuis was het en ik vond die eindeloos lang duren. Gelukkig kreeg ik van de dokter groen licht, zodat de geplande vakantie kon doorgaan. Ik zag de aarzeling in mijn smekende vraag om na de vakantie terug aan het werk te mogen, maar kreeg ook hier groen licht omdat ook de paasvakantie lonkt. Pietzak ben ik, ik weet het !

Bang hart

Na de krokusvakantie sta ik er dus terug en ik heb er alle vertrouwen in. Dat zal wel lukken. Dat moet lukken. Al zal het toch een beetje met een bang hart zijn. Liever geen twee keer terug naar Spoed.

Ik wens jullie allen een fijne werk/vakantieweek toe ! Every moment counts ! 

 

Gelezen

Gelezen : Zeg me dat ik oké ben, over perfectionisme – Marcel Hendrickx

Perfectionisme

Perfectionisme

Soms denk ik dat perfectionisme een kwaal is die veel meer verspreid is dan we denken. Perfectionisme zorgt voor stress. Het is het ‘nooit genoeg’ en het steeds opnieuw hoger leggen van de lat. Maar wat houdt perfectionisme nu echt in ? Wanneer wordt het ongezond ? En wat is het profiel van een perfectionist ? Het is alvast niét iemand die meent dat hij/zij alles beter weet of kan.

Perfectionisme is niet ongevaarlijk

Met perfectionisme op zich is desondanks niet noodzakelijk iets mis. Er bestaat immers ook ‘gezond’ perfectionisme. De lat hoog leggen, streven naar een beter leven, een betere job, een betere relatie, een betere gezondheid – het zijn lovenswaardige doelen. Maar zelfs dat gezonde perfectionisme kan doorschieten in een streven naar een onbereikbaar ideaal. Het wordt dan een valkuil, want het ideale lichaam, de ideale job, de ideale relatie bestaan niet. De laatste twee decennia heeft wetenschappelijk onderzoek dan ook genoegzaam aangetoond dat perfectionisme een belangrijke rol speelt in een aantal veelvoorkomende psychische aandoeningen, zoals depressie, angst, burn-out en eetstoornissen. Diverse maatschappelijke trends, die ook in dit boek uitgebreid aan bod komen, beloven in deze context echter niet veel goeds. Ze zorgen er immers voor dat de druk op veel mensen, en vooral op jonge en kwetsbare mensen, alleen maar toeneemt. Je ‘moet’ presteren van jongs af aan, op school, in hobby’s, in de sportclub. Sociale media bulken van de ‘perfecte’ selfies, citytrips en gezinsuitjes.

Als ik rond mij kijk, dan lijkt de hele wereld wel besmet met perfectionisme en niet in de laatste plaats de leerlingen aan wie ik les geef. Onlangs was nog te lezen hoe leerlingen gebukt gaan onder stress en dat is niet verwonderlijk als ik hoor hoeveel ballen ze in de lucht moeten houden. Het zou speels moeten zijn maar het is dodelijk ernstig. De school met toetsen en examens, de trainer die uitdaagt om altijd iets beter te zijn, muziekschool, ballet. Het zijn zelden oorden waar géén expliciete evaluatie (lees : oordeel) aan te pas komt. Ouders kijken mee over de schouder. En zelfs als was er geen enkele vorm van evaluatie binnen de activiteit zelf, dan nog dwingt de sociale media je om een perfect leven te hebben. Je wil toch niet aanzien worden als saai ? Er moet toch wat gebeuren in je leven ?

Dit geldt trouwens even goed voor volwassenen, al denk ik dat jongeren kwetsbaarder zijn. Ze zoeken hun identiteit en spiegelen zich aan de groep. Slanke lijn. Sportief zijn. Guitig uit de hoek komen. Een lief hebben. Op reis gaan. Misschien niet eens omdat ze het diep in hun hart zo willen, maar wel omdat ze denken dat het zo moet.

Altijd opgejaagd

Veel rust komt er niet aan te pas. De volgende horde moet worden genomen. Zelfs genieten wordt een must.

Wie opgejaagd wordt door een knagend gemis, is immers bang om ‘stil te vallen’, want dat stilvallen confronteert hem of haar met wat niet perfect is. Dat uit zich bijvoorbeeld in vluchten in het werk, in de drank, in zelfbeschadigend gedrag, maar verrassend genoeg bijvoorbeeld ook in ontspanning: ontspanning wordt dan inspanning (‘ Ik moet genieten’).

Ik ben niet goed zoals ik ben

Aan de basis van perfectionisme ligt het willen voldoen aan een beeld. Dat beeld is niets anders dan wie volgens zichzelf zou moeten zijn maar niet is. Volgens Hendrickx is het vaak terug te leiden tot de kindertijd.

 Het verstandige of brave kind in ons zorgt dat we ons aanpassen, zodat we in de maatschappij een plek hebben. De ontwikkeling van dat verstandige of brave kind kun je zien als een overlevingsmechanisme. Dit is aangeleerd, vaak onbewust gedrag, dat als doel heeft je te helpen bij bepaalde pijnlijke of onplezierige situaties. Het is de beste (meestal onbewuste) keuze die het kind kan maken in een situatie waarin het zich bedreigd voelt. ‘Zich bedreigd voelen’ betekent hier ‘zich niet aanvaard voelen zoals het is’ of ‘met zachte of harde hand gecorrigeerd worden’.

Getuigenissen

In het boek van Marcel Hendrickx staan vele getuigenissen over mensen met perfectionisme. Je leest er hoe zo’n manier van leven een uitputtingsslag is. Het is immers nooit genoeg. Perfectionisten hebben het heel moeilijk om ‘nee’ te zeggen. Ze zien ook bij voorbaat de dingen die niet oké zijn. De 98 % die uitmuntend is, laten ze zo aan zich voorbij gaan.  Die 2 procent ‘minder goed’, achtervolgt hen.

Controledwang

Niet weinig perfectionisten zijn heel efficiënt. Ze hebben een manier van werken ontwikkeld die hen tot de beste resultaten leidt. Ze gaan recht op het resultaat af, zonder omwegen en met een plan in hun hoofd. Ze hebben het dan ook heel moeilijk wanneer dat plan anders uitpakt dan verwacht of wanneer collega’s of naasten het anders willen doen. Dan maar liever alleen.

Als ze dan toch niet anders kunnen dan delegeren, wordt de taak vaak gewoon overgedragen. In de zin van: ‘Tot vandaag was dit mijn taak, vanaf morgen is het jouw verantwoordelijkheid, en ik zou liefst hebben dat je het me niet lastig maakt met vragen.’ Dit fenomeen speelt op het werk, maar ook thuis in de privésfeer steekt het de kop op: ‘Ik zal het zelf wel doen, want mijn partner kan dat toch niet.’

Te veel verantwoordelijkheid

Volgens Hendrickx nemen perfectionisten dikwijls teveel verantwoordelijkheid op zich. Dat heeft alles te maken met de nood aan controle en het omgaan met angst.

 

Dit symptoom doet je alert zijn voor dingen die niet goed lopen of voor taken die over het hoofd gezien worden. Als het ware vanzelf ga je extra verantwoordelijkheden op je nemen. Je ziet dingen die zouden moeten gebeuren, en zonder je af te vragen of die nu door jou uitgevoerd moeten worden, begin je eraan.

Grote verwachtingen

Ik vond het boek behoorlijk confronterend omdat ik veel herkende.  Het leerde me mezelf en anderen beter begrijpen. Ik zat dan ook op de punt van mijn stoel om te horen hoe je het beste met perfectionisme kan omgaan en of het überhaupt mogelijk is om uit die cirkel te stappen.

Die verwachtingen werden echter niet ingelost. Na zoveel helderheid (en rationaliteit) leek ik plots in de jaren 90 waarin New Age zijn welig tierde. De auteur heeft zijn wortels in NLP, Neuro Linguistisch Programmeren en laat dat toch nog te zweverig zijn voor mij.

Grote verdienste

Toch zou ik het boek aan veel (heel veel !) mensen willen aanraden omdat ik meen dat Hendrickx heel goed weet wat perfectionisme is en een schitterend beeld schetst van de perfectionist. Voor mij was het een behoorlijke eye-opener, zowel voor mezelf als voor de vele leerlingen met wie ik samenwerk.

De hele wereld roept ons op perfectionistisch te zijn !

Perfectionisme gedijt overigens zeer goed in onze maatschappij die ons om de oren slaat met slogans als ‘The sky is the Limit’ of ‘Just do it’, alsof het enkel en alleen een kwestie is van doen en dat je dan wel slaagt. Er is politiek steeds meer onbegrip voor mensen die niet kunnen, omdat ze worden voorgesteld als ‘niet willen’.  Lees maar het boek van Paul Verhaege. We geloven dat we alles kunnen en dat het een kwestie van keuzes en werken is. Dus als het niet lukt, is dat ook onze schuld. Geen wonder dat veel mensen gebukt gaan onder het gevoel niet goed genoeg te zijn.

Praktisch

Ik heb het boek graag gelezen en raad het aan omwille van de prima beschrijving van wat perfectionisme is en wat het doet met een mens. Het boek gaat ook naar de wortels van perfectionisme.

Marcel Hendrickx, Zeg me dat ik oké ben, over perfectionisme en bevestigingsdrang, Manteau 2016, 196 bladzijden.
Te koop bij Bol.com voor € 19,99 (Paperback). Ik las de Kindle-editie $ 16,36

Snapshot diary

Snapshotdiary week 05/2017 vakantieplannen !

snapshot diary week 05/2017

Wie bij de hond slaapt

krijgt zijn vlooien. Zo gaat het spreekwoord en net toen het lief zich fit genoeg voelde om terug te gaan werken had het virus zich eenvoudigweg verplaatst naar mij. Veel gebeurde er niet deze week, maar dat maakte ik goed door veel te dromen en vakantieplannen te maken !

Het gaat niet goed met de wereld / VS


Tijdens dat ziek-zijn had ik geweldig veel tijd om na te denken en naar de radio te luisteren.Het maakte me echt niet vrolijker. Vulde mijn hart zich eerst met ongeloof als het over Trump ging dan is het nu toch wel met angst. Mij lijkt het alsof hij meent dat hij als verkozene gewoon alle macht heeft en zich van niets of niemand nog iets moet aantrekken. Dat vind ik bijzonder gevaarlijk.

Vakantieplannen lente 2017 (caravan)

Gelukkig waren er ook zonnigere gedachten tijdens al dat ziek-zijn, zo maakte ik plannen voor de komende lente.  Ik hoop dat alleen al die plannen me nu en dan energie geven als het even niet gaat of als de dagen nog opvallend donker en koud zijn. Dan weet ik tenminste dat er iets in het verschiet is !

  • Maart : weekend Gent

    Geen idee wanneer juist, maar vanaf 1 maart is de gemeentelijke camping opnieuw open en een weekend Gent is altijd goed meegenomen.
    Ik was er al eens met een tent en in het najaar met de caravan.

    Gent Pixabay

  • April :  richting Cape Griz-Nez, Picardië

    Dat is nog altijd niet ver en ik heb er prachtige (kinder-)herinneringen aan. Momenteel kijk in naar een locatie die pal aan zee ligt, met zeezicht. Het kon erger, geef toe.

    Wellicht zal het lief mij achterna reizen met de trein.
    Franse kust

  • Mei : Nieuwpoort

    Start to Camp weekend met Pasar al waar ik praktische lessen zal krijgen om ‘achteruit’ te rijden. Ik kijk er heel erg naar uit, want ik mis nog altijd een portie zelfvertrouwen.

    Pier van Nieuwpoort

  • Verlengd weekend O.L.H-Hemelvaart :  Veere

    Veere is de mooist gelegen camping die ik ken. Niet de mooiste camping, maar wel het allerbeste gelegen ! Ik was er op een rustig weekend, vraag me af wat het wordt als het drukker is. Want toe ik de camping boekte zag ik dat er nog drie (!) plaatsen vrij waren. Veere is blijkbaar heel erg gegeerd, al verwondert mij dat niet.

    Veere

Ik weet sowieso daar nog weekends bij komen, het grote voordeel van een huis op wielen !

 Home is where the heart is

Maar ik mag nog zoveel plannen hebben de beste plaats is toch bij de geliefden. Zo vierden we zondag de verjaardag van het lief. De zoon had gebakken en ik had de keuken in sneltempo versierd, een beetje zoals we dat deden toen de kinderen nog klein waren.
Omdat de examens gedaan waren hadden we eindelijk alle tijd om bij te praten, al zat – net om diezelfde reden – de dochter in Barcelona.

Op naar een nieuwe week

Vandaag sta ik aan de start van een nieuwe week en het belooft weer drukker te worden dan normaal. Onze school organiseert een interscolair schaaktoernooi op vrijdag staat een lange en wellicht zware vergadering gepland (op mijn vrije dag).
Eigenlijk is er maar één remedie hiervoor : een fijn weekend plannen !

Krijgen jullie ook extra energie van toekomstige plannen ?
Alvast een fijne week ! 

1000 vragen over mezelf

1000 vragen #33 Ben je verslaafd aan je telefoon ?

smartphone

Verslaafd aan de smartphone ?

Ik loop de vragen af zoals ze in het Flowboekje staan, maar kan het actueler ? De voorbije week hoorde je het overal :  1 op 8 Vlamingen zou verslaafd zijn aan de smartphone.


Bekijk meer video’s van vtmnieuws op nieuws.vtm.be

De dag dat ik dit nieuws hoorde zat ik in de auto op weg naar het werk. Het was een goddelijk toeval : ik was mijn smartphone vergeten. Ik was zo’n 2 km van thuis weg en één seconde dacht ik erover om terug te rijden, maar besloot dat het niet nodig was. Concreet zou het betekenen dat ik geen foto’s kon nemen, maar meer ook niet. Of maak ik mezelf iets wijs ?

Test jezelf : ben je verslaafd aan je smartphone ?

De Iowa State University ontwikkelde een test om te zien of je lijdt aan nomophobia, “No mobile phone”.  Het gaat om een reeks stellingen die je kan beoordelen met een cijfers van 1 tot 7, waarbij 1 staat voor helemaal niet akkoord en 7 voor helemaal akkoord.

Dit valt nog mee voor mezelf

  1. Ik ben NIET bang om ergens te stranden zonder smartphone. Ik denk dat ik evengoed mijn weg vind zonder.
  2. Ik vind een platte batterij NIET beangstigend. Soms vervelend in het geval ik weet dat er iemand van plan was om mij te bellen, maar beangstigend zeker niet.
  3. Ik erger me NIET als ik mijn smartphone niet kan gebruiken. Soms vind ik het heerlijk zonder. Maar ik geef toe dat dit verraadt dat ik er toch teveel mee bezig ben.
  4. Ik zou mij NIET ergeren als ik niet onmiddellijk informatie zou kunnen opzoeken. Nu ben ik maar een occasionele treinreiziger, zou ik meer de trein gebruiken, dan zou ik dat ‘onmiddellijke’ wel missen.
  5. Ik vind het NIET erg dat ik niet alle soorten breaking news, weerberichten etc. mis. Ik vrees dat ik daar nogal fatalistisch in ben. Ik zal het wel horen en ik kan er toch niets aan doen, niet ?
  6. Ik panikeer NIET als mijn datalimiet is overschreden. Ik zal eerlijk zijn, dat is nog maar zelden gebeurd. Ik heb een limiet van 400 MB per maand, dat zegt misschien ook al iets. Anderzijds, laten we eerlijk zijn : het grootste gebruik gaat via Wifi.
  7. Ik vind het ook NIET erg als ik een tijdje mijn smartphone niet zou kunnen checken.
  8. En nee, ik zoek ook niet voortdurend een Wifi-signaal.

Misschien niet verslaafd maar zou ik zonder kunnen ?

Bovenstaande test peilt vooral naar het onmiddellijke en daarom scoor ik daar naar ‘niet verslaafd’. Maar zou ik dagen aan een stuk zonder een smartphone kunnen ? Dat zou al stukken moeilijker zijn. Bovenstaand onderzoek peilt ook specifiek naar het telefoongebruik, en niet naar het gebruik van sociale media dat ook via een pc of tablet kan gebeuren. Mocht dat inclusief zijn, dan zou ik er ‘slechter’ (what’s in a name) uitkomen.

Ontkenning is eigen aan verslaving

Toch is er een groot verschil tussen ‘ik zou zonder kunnen’ en het effectieve gedrag. Ik kan dénken dat ik zonder kan en ik  zou wellicht zonder kunnen als het écht moet, maar wat is mijn echte gedrag ?

  • Ik heb mijn smartphone zo goed als altijd bij.
  • Ik gebruik ‘m heel veel.
  • Vooral in tijden van verveling (ergens wachten etc.) ga ik soms obsessief checken. Ik wéét dat mij dat niet rustiger maakt, maar ik loop toch in die val.
  • Er gaat geen dag voorbij zonder dat ik Instagram gecheckt heb.
  • Ik volg vrij veel blogs via Feedly, zo ongeveer om de dag check ik die.
  • Ik gebruik zelden mijn smartphone in het gezelschap van anderen. Dat blijf ik onbeleefd vinden en al zeker op restaurant. Toch ‘betrap’ ik mij erop dat wanneer de andere naar het toilet gaat ik gebruik maak om ‘toch maar even te checken’.

Onrust en het verhaal van de kip en het ei

Al bij al geef ik mezelf een goede score maar ik weet dat het gevaar altijd loert. Als ik onrustig ben, dan ga ik met die smartphone aan de gang. Die maakt mij natuurlijk weer onrustiger. Ik leid ook wel aan controledrang. Ik wil méé zijn, al gaat het mij dan niet over sociale media maar bv. zaken die mijn werk aanbelangen. Ik wil geen informatie missen. Dat lijkt onschuldiger, maar het is maar de vraag of het zo is.

Digitale onbereikbaarheid

Dat ik gedurende het hele weekend berichten kan krijgen van mijn ‘baas’ en collega’s is dan weer iets waar ik tegenop zie. Het veroorzaakt veel onrust. Ik zit graag ‘on top of things’ en dénk dat ik rustiger zal zijn als ook dàt weer is afgewerkt. Tot er natuurlijk weer een nieuw bericht komt. Alles laten liggen tot maandag is niet mijn sterkste kant. Wat mij betreft zou het dus beter zijn mocht er zoiets als digitale onbereikbaarheid bestaan. Want ja, dat mailtje van mijn baas in het weekend zorgt er toch voor weer voor dat mijn hoofd bij het werk is. En dat vind ik niet zo fijn.

Ben jij verslaafd aan je telefoon ? Of is het iets tussenin ? 

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !