Tagarchief: mijmeringen

Snapshot diary

Snapshot diary week #42/2017 – Kent iemand deze vreemde plant?

Toch is de herfst onmiskenbaar in het land

Wanneer ik ‘s ochtends naar het werk vertrek, zit er nog flink wat duisternis in de lucht. Het gebeurt meer en meer dat de velden ontwaken met een deken van mist over zich heen. Ik vind dat behoorlijk prachtig, alleen helpt het niet echt bij de files. 1 uur onderweg voor 25 km, dat blijft lang. En nee, een elektrische fiets is niet echt een oplossing, want met een maximumsnelheid van 25 km per uur ligt het gemiddelde nog lager en de reistijd bijgevolg nog hoger. Plus dat ik nog eens verplicht ben om mij te wassen nadien. Liever niet met een zweetgeur tussen de collega’s. Nadenken dus !

 

Nog enkele extra zomerdagen

Gelukkig werden we deze week op ronduit zomerse dagen getrakteerd. Dat viel best mee, aangezien onze voortuin nog altijd niet in orde is. We gingen naar een prachtige plantenzaak. Ik genoot van al dat moois en benijd wie groene vingers heeft (en tijd) om zelf zo’n tuin aan te leggen. Wij hebben sedert de renovatie resoluut voor minimaal onderhoud gekozen, wat resulteerde in siergras. Daar zouden we amper moeten naar omzien. Onszelf kennende is dat amper al veel gevraagd. De idéé van een mooie tuin zit er bij ons beiden echt wel in, het enthousiasme niet. Ik zou kunnen zeggen dat we er de tijd niet voor hebben,maar eerlijkheidshalve hebben we gewoon beiden geen zin om er tijd in te steken. Confession made ! 

Het blijft moeilijk

Rust in het weekend is nog altijd iets dat mij moeilijk ligt. Ik zie vooral mogelijkheden om van alles te doen. Zaken in te halen. Dingen af te werken. Langer aan projecten te werken. Gelukkig is het lief van een ander soort. Hij ontbijt en vervolgens leest hij de krant aan tafel. Zo lang hij zin heeft. Om vervolgens wat schaakoefeningen te doen.
Meestal ben ik dan alweer druk in de weer met was en plas en loop ik drukdoende rond. Dit weekend nam ik een stuk van de krant en nam even gas terug. Het blijft moeilijk. Ik herinner mij geeneens wat ik gelezen heb. Dus heb ik misschien wel wat mijn tijd verdaan. Maar de koffie smaakte. En al helemaal de artisanale speculoos !

Relatietherapie

In ons dorp werd zaterdag een wandeling georganiseerd. De startplaats was amper 500 meter van ons huis af. Het zou zonde zijn om niet mee te wandelen. Stiekem hoopte ik toch nog wegen te ontdekken die ik niet kende. De meeste buurtwegen ken ik ondertussen, maar ik werd niet ontgoocheld. Er zijn toch nog altijd buurtwegen in ons dorp die ik niet ken. Het wandelen met het lief is altijd een verademing. Volgens het lief is wandelen één van de beste relatietherapieën. Niet dat wij het gevoel hebben dat we therapie of zo nodig hebben, maar echt tijd samenbrengen komt er soms gewoonweg niet van. We zijn dan wel samen maar hebben beide onze agenda en doelstellingen. Vandaar ook dat we zo uitzien naar vakantietijd. Om gewoon samen te zijn.
Deze wandeling was een prima voorschot op de komende vakantie. Zalig gewoon.

Vreemde plant

Op onze wandeling zagen we een vreemde plant die onze aandacht trok. Ze stond aan de rand van een maïsveld en was mansgroot. Iemand een idee wat het is ? Ik ben echt benieuwd. Hieronder een foto van zowel de zaadkas als de plant in zijn geheel.

 Naar verluidt komen er nog zonnige dagen. Ik wens het jullie allemaal toe !

Een fijne week gewenst ! 

 

1000 vragen over mezelf

1000 vragen #69 Geef je mensen een tweede kans?

Tweede kans hoeft niet, eentje is genoeg

Ik heb het geluk in een omgeving te leven waar alles nogal vlotjes verloopt. Mijn grenzen worden niet overschreden. Ik ervaar respect en warmte. Ik kan mij bijgevolg niet echt herinneren dat ik stilstond bij het geven van een tweede kans. Grote conflicten zijn mij gelukkig bespaard. Toch niet van dien aard dat relaties op het spel stonden.  Bijgevolg ben ik geen ervaringsdeskundige in het geven van tweede kansen. Wat mij op de vraag brengt of ik in staat zou zijn om een tweede kans te geven als het er echt om spant.

Liegen en bedriegen

Ik probeer mij voor te stellen in welke gevallen ik mensen geen tweede kans zou geven en dat is niet eens zo moeilijk. Als mensen mij continu iets voorliegen zou ik er al snel een streep onder zetten. Eerlijkheid staat hier hoog aangeschreven en ik kan best tal van kansen geven zolang iemand eerlijk is en er wil voor gaan. Maar continu liegen. Nee, ik denk niet dat ik veel geduld zou hebben.

Geweld

Geweld, dat is er ook zo eentje. Ik weet natuurlijk niet wat ik écht zou doen mocht iemand van wie ik houd geweldadig zijn, maar zoals het nu zit zeg ik ronduit nee. Geen tweede kans. Geweld is erover. Daar is geen excuus voor. Misschien zijn er verzachtende omstandigheden. Grote emoties gecombineerd met alcohol bijvoorbeeld. Ik verzin maar wat. Maar toch. Het geweld is een taaie. Die tweede kans zal zeker niet evident zijn. Goed dat alchol en geweld niet tot mijn leefwereld behoren, lucky me.

Pesterijen

Dit is ook een no-go. Ik heb geen begrip voor pesten. Ik lijk het niet eens tenvolle te begrijpen. Welk voordeel haalt iemand daaruit. Het leven van iemand anders wordt zomaar onderuit gehaald met een sluipend vergif. Maar pesten is een kwestie van herhaling. Tweede kans is hier niet aan de orde. Een pester is al vaak over de schreef geweest.

Wie geen tweede kans geeft blijft eenzaam over

Ik veronderstel dat het geven van tweede kansen altijd te maken heeft met het overschrijden van grenzen. Het bewaken en leren kennen van je grenzen is een levenstaak. Gevoel krijgen voor de grenzen van een ander is dat al evenzeer. Mensen zijn dikwijls gevoelig voor totaal andere zaken. Het is gebeurd voor je het weet. Gelukkig bestaan er inderdaad tweede kansen. Wanneer iemand aangeeft dat hij iets niet fijn vond of waardeerde. Wie niemand een tweede kans geeft blijft eenzaam over.
Sommige mensen zijn gul in het geven van tweede, derde, vierde en vijfde kansen. Dat is best knap. Al kan het best wel gevaarlijk zijn. Als het over echt belangrijke grenzen gaat, kan het eindeloos geven van tweede kansen je onderuit halen. Grenzen bepalen tenslotte onze identiteit.

  Welke grenzen mogen van jou niet overschreden worden ? 

 

1000 vragen over mezelf

1000 vragen #65 Ben je geworden wat je vroeger wilde worden ?

Nog niet eens afgestudeerd en … ‘raak’ !

Ik werd gerekruteerd toen ik nog studeerde. Dat klinkt alsof ik een bijzonder talent heb, maar het was van beide kanten (werkgever en mezelf) de logica zelve. Sedert mijn 16de werkte ik freelance voor een aantal tijdschriften die onder hetzelfde uitgevershuis woonden, een contract voor onbepaalde duur leek het logische gevolg.
Schrijven, research, persconferenties, ik had er echt wel mijn ding. Dit was mijn droom en hij werd mij op een plaatje geserveerd.

Zo jong, (zo mooi ?) en zo alleen

Ik kwam terecht in een team van mensen die allemaal stukken ouder waren dan ik. Daar kwam bij dat ze minder verdienden. Niet dat ik ooit over mijn loon heb onderhandeld. Ik had werkelijk geen idee. Alles leek mij ‘veel geld’ in vergelijking met mijn studententoelage. Maar het geen goede start. Ik kwam in een team terecht dat goed draaide en geweldig geroutineerd was en van mij werd ‘het verse bloed’ verwacht. Er was geen coaching en ik kreeg alle vrijheid die ik wilde. Maar ik was te jong. ‘Nieuwe ideeën’ werden onmiddellijk van de tafel geveegd als ‘we hebben dat al geprobeerd’. Men hield me niet tegen en ik werd alsmaar eenzamer. De verkoopcijfers gingen niet spectaculair naar omhoog en dat werd ook wel verwacht.

Ik nam ontslag en zou gaan studeren

Dit zou het dus niet worden.  Mijn man zou aan zijn (betaalde) doctoraat beginnen en ik zou terug gaan studeren. Filosofie.  De eerste jaren was ik broodwinner voor hem – hij studeerde nog – nu werden de rollen omgekeerd. Mijn werkgever was netjes, betaalde me door tot mijn studie in oktober zou beginnen. Er wachtte ons een zomervakantie van 3 maand. Hij afgestudeerd, ik uitziend naar een volgende studie.

Het liep helemaal mis

Het loopt niet altijd zoals we willen en in wat drie zalige zomermaanden moesten worden, werd ik weduwe, waardoor het de donkerste maanden van mijn leven werden. Het betekende ook ‘einde droom studie filosofie’ want er moest brood op de plank komen. Ik nam een interim aan in het onderwijs en van het één kwam het ander. Lees : meer dan een kwarteeuw onderwijs.

Is dit wat ik wilde ?

Een kwarteeuw onderwijs dus. Meer zelfs. Zou ik het opnieuw doen ? Nee. Zeker niet. Doe ik het tegen mijn zin, gelukkig ook niet. Die jonge mensen maken véél goed. Heel veel. Ik zie mezelf als een enthousiaste leraar. Mijn leerlingen liggen me héél na aan het hart. Ik geef met hart en ziel les. Toch begrijp ik dat het beroep van leraar niet aantrekkelijk is. Voor wie denkt dat het om het loonbriefje gaat, dat is bij mij zeker niet het geval. Er zijn andere redenen waarom ik niet meer in het onderwijs zou gaan.

Taboe onder leraren

Misschien moet ik daar eens een apart blogje over schrijven. Het taboe onder leraren is echter zeer groot. Deze leraren krijg snel het etiket lui te zijn en snel te klagen. Er wordt snel met cliché’s gegooid: zoveel vakantie ! Dat ze eens op een ander werken ! Dat op zich is soms echt vermoeiend. Al die meningen over het onderwijs. Ik heb nooit zoveel meningen gehoord over het beroep van slager. Of van postbode. Metsers komen zelden of nooit in het nieuws. Over het beroep van leraar is er een grote publieke opinie.  Dat het niet goed gaat met het beroep verwondert me niets.

Noot : geheel onafhankelijk schreef Elke vandaag iets in dezelfde trant. Specifieker, maar ik kon het evengoed zelf geschreven hebben.

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !

Terug aan het werk : 10 zaken waar ik gigantisch moet aan wennen !

Terug aan het werk en het lijkt wel alsof ik op een andere planeet terecht gekomen ben met andere gewoontes en een andere cultuur. Oké, dat is overdreven natuurlijk, maar dat van die cultuur die ànders is geenzins ! Lees maar mee !

1 Nadenken over welke kleren ik aandoe

Kijk, in de vakantie stak het niet zo nauw. Ik liep in shorts, droeg Birkenstocks en durfde al iets zonder mouwtjes te draag. Allemaal voorbij.

2 Nadenken over tijd

Ook in de vakantie maakte ik een planning over wat er op die dag te gebeuren stond. Maar of ik er nu een uur later of vroeger aan begon maakte niets uit. Het was zelfs helemaal niet erg als het een hele dag vooruitgeschoven werd omdat vrienden langskwamen. Onverwachte bezoekjes en zomaar zonder klok leven is passé.

3 Laat dat West-Vlaams maar achterwege ! 

Iedere zomervakantie praat ik meer West-Vlaams. Hoe relaxter, hoe meer West-Vlaams. Dat heeft natuurlijk te maken met het verhoogde contact met West-Vlaanderen en mijn familie aldaar. Eenmaal terug op het werk was het weer ‘Standaard Nederlands’

4 Zoveel volk op de wereld ! 

Deze week zat ik plots over vergaderingen waar meer dan 100 man aanwezig waren. Nou ja, eerder infosessies. Dat ben ik niet meer gewoon. Het klinkt nog al zoemende bijen rond mijn hoofd. Al dat volk ! Al die collega’s (en weet ik nog wel alle namen !). Tijdens mijn lessen zelf zit er constant 24 man voor mij. 24 ! help !

5 Ik maak weer deel uit van de file

Deze week mocht ik dat opnieuw ervaren. 100 minuten per dag. Behalve de tijd vind ik het filerijden best stresserend. Openbaar vervoer is geen alternatief. Met de elektrische fiets doe ik er nog langer over.  Maar ik overweeg het toch opnieuw. Omdat het toch wel stresslozer is. Algemeen is terug aan het werk toch ook wel terug naar meer stress.

6 Ik word weer aangesproken met ‘Mevrouw’

Toen ik de eerste dagen terug op het werk was, had ik niet eens door dat het over mij ging.
Mijn naam op het werk is blijkbaar ‘Mevrouw’.

7 Het moet allemaal héél juist zijn

Wat ik doe, wat ik ‘verkondig’, het moet allemaal helemaal juist zijn. Nauwkeurig. Dubble-checked. Kan mij niet herinneren dan ik in de vakantie ooit iets twee keer controleerde. Of het moesten de openingsuren van het zwembad zijn !

8 Sport en vrije tijd moeten worden gepland

Ik heb best veel gesport in de zomervakantie. Aangezien ik tijd genoeg had gebeurde dat bijna organisch. Ik hoefde mezelf niet eens extra te motiveren. Nu ik terug aan het werk ben loop ik het risico dat er van sporten niets in huis komt. Niet alleen van sporten, maar ook van echte ontspanning. Ik ben gevoelig aan werkverslaving. Het kan altijd beter en ik wil het ook echt goed.

9 Ik moet daadwerkelijk het eten organiseren

In onze vakantie planden we niets. Soms werd er gekookt en dan stapten we gewoon naar de winkel in ons dorp. Nog veel meer werd er niet gekookt en vonden we prima adresjes waar we verwend werden op lekker eten. We waren grote klanten van AH waarin we alle slaatjes hebben uitgeprobeerd. Nu moet dat eten georganiseerd worden of ik leef op snacks. Of erger nog: ik neem er gewoonweg de tijd niet voor.

10 de dagen worden korter

Dat vind ik misschien nog het allerergste. Het eind van de zomervakantie betekent ook het eind van de lange zomerdagen. Het vele licht buiten. Dat zal ik nog het meeste missen.

Welke grote veranderingen bracht het nieuwe werkjaar voor jullie mee ? Ik ben benieuwd !