Tagarchief: mijmeringen

Kwetsbaar, mag het nog ?

kwestbaar

Kwetsbaar is taboe

Soms lees ik iets waarvan ik denk. Wauw ! Of er worden dingen met elkaar verbonden en valt mijn frank. Of is het euro ?
Bovenstaand citaat laat me al de hele dag niet los. Het komt uit een nummer van De Standaard Weekblad dat gebouwd is rond Dirk De Wachter.

Ik kan het citaat en Dirk De Wachter wel volgen. Een off-day of iets niet kunnen, falen in iets… het wordt nog moeilijk aanvaard in een wereld waarin je alles moet kunnen en de ‘sky the limit’ is. De Wachter zegt “We voelen ons beschaamd om onze kwetsbaarheid, en zo wordt die kwetsbaarheid een ziekte”.  Dat had evengoed een citaat kunnen zijn dat ik hier even in de kijker zette.

Alles moet een oplossing krijgen

Wanneer ik – ook beroepsmatig – rond me heen kijk, dat moet er voor alles een oplossing zijn. Ik pleit evengoed schuldig, als iets niet gaat ‘naar de norm’ (hetzij zelf opgelegd, hetzij maatschappelijk of wat dan ook) dan ga ik al snel zoeken ‘wat er aan aan te doen’.  Dat is enerzijds logisch. Hadden mensen nooit problemen opgelost of gestreefd naar een betere versie (van zichzelf, van hun leven, van hun producten), dan was de evolutie anders uitgedraaid.  Maar toch ..

Het is zoals het is

Maar soms denk ik. Tja, dan is het maar zo. Zoals ik naar de regen kijk en er niets kan aan doen en zelfs dààr moeite heb om het te aanvaarden. Mijn lichaam, mijn geest wil niet altijd mee. Mijn lichaam en geest zijn kwetsbaar en niet onoverwinnelijk. Daar ben ik behoorlijk opstandig om. Ik wou dat ik kon zeggen dat ik het aanvaardde, maar dat is niet zo.
Anderzijds besef ik ook : als ze er nu een naam aan geven (diagnose), ben ik dan iets verder ? Moet ik het dan niet evengoed aanvaarden ?
Is het oké als ik kwetsbaar ben en dus niet onverwoestbaar en bij tijden gewoonweg over mijn eigen gedachten/voeten val ?

 

Snapshot diary

Snapshot diary week #11/2017 : alledaagse dingen

snapshot diary week 2017/11

Soms gebeurt hier weinig tot niets bijzonders. Veel zelfs.

Als ik terugkijk naar de voorbije week merk ik dat ze opnieuw door mijn handen is gegleden. Ik vrees dat ik alle energie nodig had om er gewoon door te raken.  Soms is dat gewoon zo. We begonnen op school met een waar dessertenbuffet. Heel wat leerlingen hadden zich uitermate ingezet voor onderwijs in Latijns-Amerika. Als beloning bakten de (vrouwelijke !) leraren zich te pletter. Er was een dessertbuffet dat eindeloos leek en dat ondanks de gretigheid van de leerlingen nog met overschotten zat die in de leraarskamer werden gesmaakt. Verse chocomousse ! Tiramissu !

Lentedagen op school

De lente leek vorig weekend op gang te zijn gekomen en dat zorgde voor een gezellige sfeer. Wij hebben ontzettend veel groen op onze school, ik geloof dat twee handen niet genoeg is om alle voetbalvelden te tellen. Tel daarbij het natuurreservaat en de (klooster-)binnentuin en je weet : die zon verandert alles. Er werd geschaakt in de binnentuin (ai ! geen foto’s ) en de leerlingbegeleiding (studeren) gebeurde onder een stralend zonnetje. Over de (lange) middag deed de schoolDJ extra zijn best en baadde onze school even in een relaxed festivalsfeertje.

Dat doet me trouwens denken aan mijn eigen middelbare school, waar je zelf niet tegen een muur mocht leunen tijdens de speeltijd en bij voorkeur in beweging moest zijn. Waar hadden ze in hemelsnaam zo’n schrik voor, die nonnen ? Dat we de grond of de muur vuil zouden maken ? (Terzijde en ja, ik weet de tijden zijn veranderd en dat is maar goed ook !)

Waanzin

Maar verder was de week alledaags, zoals het leven dikwijls is. Ik zat (opnieuw) meer bij artsen dan mij lief is, de strijk was groter dan voorzien (maar werd verzacht door Netflix !) en ik viel ten prooi aan een korte vlaag van waanzin toen ik het idee kreeg om aan een lenteschoonmaak te beginnen. Het heeft maar een halve dag geduurd, maar toch, ik vrees dat het nog niet over is.

Uiteraard werd er nog altijd flink gewerkt aan de sportchallenge, en ik blijf die zwaar vinden, maar dat is voor donderdag !

Ik hoop dat jullie een meer spectaculaire week achter de boeg hebben !

1000 vragen over mezelf

1000 vragen #40 Ga je naar de kerk ?

 

kerk

Plaatsen van rust

Als ik enigszins tijd heb zal ik altijd even binnen springen in een kerk. Zeker op reis en liefst in die kerken die toeristisch niet zo interessant zijn. Ik vind het zalig om dan even op te gaan in de rust die er heerst in zo’n kerk. Denk aan de St.-Pieterskerk in Leuven, die staat daar (uiteraard !) pal in het drukke centrum en plots valt al die drukte weg. Je moet niets in een kerk. Er staan zelfs stoelen. En er is stilte ! Niemand die je iets vraagt. Er wordt niets te koop aangeboden en er is zo goed als geen afleiding. Of toch, de geschiedenis die je meeneemt.

Verbonden met eeuwen voor mij

Zeker in gotische kerken kan ik mij echt verbonden voelen met al die mensen die voor mij in de kerk zaten. Welke zorgen brachten ze mee ? Waren ze rijk ? Arm ? Was het toen feestelijk ? Zat de kerk vol ? Mocht je er zomaar in ? Je mag mij gerust een romanticus vinden maar zo’n gedachten gaan echt wel in mijn om. Generaties ver waren hier en met een beetje geluk komen er ook generaties achter mij die hier neerzitten om na te denken, te genieten van de stilte, al dan niet hun zorgen en geluk te delen met God.

Rituelen en vieringen

Ik kan echt wel genieten van een ‘dienst’.  Er gebeurt niets bijzonders en ook dat kan ik waarderen in een wereld die zichzelf altijd opnieuw wil uitvinden en opbiedt om ‘meer’ te zijn, ‘nieuwer’ en ‘flitsender’.  Je wordt tijdens een dienst nooit verrast. De rituelen liggen vast. Het rinkelen van de belletjes. Het opstaan en weer gaan zitten. Het in koor ‘amen’ zeggen en het geven van een hand aan elkaar waarbij je gezamenlijk uitziet naar een wereld van vrede. Na die dienst gaat iedereen weer zijn weg en misschien is er van een betere wereld niet veel sprake meer, maar even toch stond hier een gemeenschap van mensen die het op de een of andere manier beter wilde.

Van de oude stempel

Ik vind het dus best. Kerken. Het herhalen van de rituelen en het uitzien naar een betere wereld. Zo lang die kerk en die dienst maar niet ingekapseld wordt door politieke boodschappen of ideologieën. Daarin ben ik nogal van de oude stempel. Doe aan een ander niet wat je zelf niet wil. Of : zie elkaar graag. Dat is natuurlijk ook een ideologie. Maar graag zien, wie kan daar nu tegen zijn ?

 

 

 

Ik durfde niet te zeggen dat ik leraar was

Leerlingen zouden mij een strever noemen

Onlangs schreef ik mij in voor een cursus.  Ik leer graag bij. Meer nog, ik studeer zelfs graag. laat maar komen die kennis ! Laat die hersenen maar eens op volle toeren draaien ! Ik vrees dat ik het type student ben dat vooraan in de klas wil zetten. Wil ik trouwens echt als het kan. Zo zie je maar wat 6 jaar internaat bij nonnen doet.

Goed, het klaslokaal was al goed gevuld en meteen merkte ik dat er geen bankje meer vrij was. Enkel een paar stoelen. Ik zocht naar de cursus (wellicht overijverig, ik weet het) en kreeg te horen dat die er niet was. Kleine paniek al. Maar goed, ik drukte op de knop ‘open de hersenen’ en keek vol spanning naar de slides … die niet kwamen.

En dan ben je ook nog leraar

Vier mensen uit de groep stelden zich voor als leraar, waarbij eentje al onmiddellijk zei ‘en ja ik heb veel vakantie’. Ik hield het netjes bij mijn naam en woonplaats en maakte een kleine uitweiding naar mijn mogelijks West-Vlaams accent. Kwestie van er toch nog een persoonlijke noot aan toe te voegen. Dat ik leraar ben laat ik al lang achterwege. Meestal komt er altijd een vervolg bij de anderen. Welk vak ik geef (dan zet ik de deur pas helemààl open) en wat in het onderwijs goed of slecht loopt en in vele gevallen inderdaad een verwijzing naar de vakantiedagen. Ik ben er dus zo één. Soms gebeurt het ook dat ik – als het ‘uitkomt’ – steunbetuigingen krijg. “Knap van je dat je nog (!)  in het onderwijs staat, ik zou het niet kunnen, met dat jong volk”. En natuurlijk is dat geweldig goed bedoeld, maar het duidt op hetzelfde probleem. Voelen mensen ook de neiging om te zeggen ‘knap dat je je iedere dag over die facturen buigt en de boekhouding doet’. 

Mocht er nog twijfel zijn

Op mijn blog heb ik er nooit een geheim van gemaakt. Ik geef les in een middelbare school. (En nu komt hier geen enkele verantwoording of whatsoever achter !) Voilà, moest je het nog niet weten.