Tagarchief: mijmeringen

Dinsdagwijsheid : tijd voor mensen

We love our stuff. We name our cars. We worship work. We pray at the altar of productivity. We use busy as a status symbol. Who has time for people?

Je werk komt niet naar je begrafenis

Ik las een schitterend artikel van Tod Brison over het belang van mensen. Deze zinnen troffen mijn oog :

We love our stuff.
We name our cars.
We worship work.
We pray at the altar of productivity.
We use busy as a status symbol.

Who has time for people?

Ik kon alleen maar zeggen. Eu ja, dat is zo. Op de auto na dan, want die heeft geen naam. De drukte achtervolgt mij overal. Durf ik ze te ontvluchten, dan overvalt ze mij toch, want de hele wereld zit in tijdsnood. Alsof het morgen gedaan is.
Ooit is het gedaan, en dan ?

Wat is de nalatenschap van mijn leven ?
Dat ik hard gewerkt heb en geen tijd had voor mensen ?

Ik hoop van niet.

 

1000 vragen over mezelf

1000 vragen #44 Denk je dat er buitenaards leven bestaat ?

Vorige week geen 1000 vragen

Vraag 43 heb ik overgeslagen en wel heel bewust. Niet omdat hij confronterend was (dat mag best) of te privé, maar gewoon omdat ik er geen raad mee wist. “hoe lang sta je onder de douche”, was de vraag. Eu. 10 minuten. Zoiets zal het zijn. Maar ik wist er niets meer over te vertellen. Vandaar. Geen vraag 43 !

Geloof ik in het bestaan van buitenaards leven ?

buitenaards

Geloven ? Ik twijfel er zelfs niet aan ! Het lijkt mij wiskundig zeer onwaarschijnlijk dat in dit heelal, dat wij bij gebrek aan beter weten nog altijd oneindig noemen, de aarde de enige planeet zou zijn waar er leven voorkomt. Dat zou wel heel sterk zijn ! Uiteraard, het is maar wat men begrijpt onder buitenaards leven. Het zal alvast niet zijn zoals op bovenstaande foto, een mens die een beetje ver-alien-d is. Het valt mij trouwens op dat de SF-reeksen zelden origineel zijn in deze, want de aliens die daar worden opgevoerd hebben meestal evengoed ogen, benen en armen. Soms in kleiner of groter getal dan die van ons mensen.

Evolutie

Een andere vraag is natuurlijk hoe ver dat leven geëvolueerd is. Gaande dat niets buiten de natuurwet van tijd kan bestaan, zal ook in dat oneindige wellicht niets stil staan, ons heelal is tenslotte in beweging.

Filosofische vragen

Maar verder dan dat raak ik niet. Kan ook niet, lijkt me. Toch durf ik me soms te laten gaan in enig gefilosofeer als zijnde het mogelijke bestaan van communicatieve wezen. Wat zouden ze van onze aarde vinden ? Van onze soort ? Zou iedere soort onder dezelfde ‘natuurwetten’ leven als bv. de nood aan voortplanting, de bescherming van de eigen soort ? Ik vind het best heerlijk om hierover te fantaseren.

Maar dat blijft het ook. Fantasie. Buitenaards leven is ook een beetje ‘buiten ons denken’ en bovenal, buiten ons weten.

Geloof jij in buitenaardswezen ? Wat zijn jouw fantasieën hierover ?

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !

Kwetsbaar, mag het nog ?

kwestbaar

Kwetsbaar is taboe

Soms lees ik iets waarvan ik denk. Wauw ! Of er worden dingen met elkaar verbonden en valt mijn frank. Of is het euro ?
Bovenstaand citaat laat me al de hele dag niet los. Het komt uit een nummer van De Standaard Weekblad dat gebouwd is rond Dirk De Wachter.

Ik kan het citaat en Dirk De Wachter wel volgen. Een off-day of iets niet kunnen, falen in iets… het wordt nog moeilijk aanvaard in een wereld waarin je alles moet kunnen en de ‘sky the limit’ is. De Wachter zegt “We voelen ons beschaamd om onze kwetsbaarheid, en zo wordt die kwetsbaarheid een ziekte”.  Dat had evengoed een citaat kunnen zijn dat ik hier even in de kijker zette.

Alles moet een oplossing krijgen

Wanneer ik – ook beroepsmatig – rond me heen kijk, dat moet er voor alles een oplossing zijn. Ik pleit evengoed schuldig, als iets niet gaat ‘naar de norm’ (hetzij zelf opgelegd, hetzij maatschappelijk of wat dan ook) dan ga ik al snel zoeken ‘wat er aan aan te doen’.  Dat is enerzijds logisch. Hadden mensen nooit problemen opgelost of gestreefd naar een betere versie (van zichzelf, van hun leven, van hun producten), dan was de evolutie anders uitgedraaid.  Maar toch ..

Het is zoals het is

Maar soms denk ik. Tja, dan is het maar zo. Zoals ik naar de regen kijk en er niets kan aan doen en zelfs dààr moeite heb om het te aanvaarden. Mijn lichaam, mijn geest wil niet altijd mee. Mijn lichaam en geest zijn kwetsbaar en niet onoverwinnelijk. Daar ben ik behoorlijk opstandig om. Ik wou dat ik kon zeggen dat ik het aanvaardde, maar dat is niet zo.
Anderzijds besef ik ook : als ze er nu een naam aan geven (diagnose), ben ik dan iets verder ? Moet ik het dan niet evengoed aanvaarden ?
Is het oké als ik kwetsbaar ben en dus niet onverwoestbaar en bij tijden gewoonweg over mijn eigen gedachten/voeten val ?

 

Snapshot diary

Snapshot diary week #11/2017 : alledaagse dingen

snapshot diary week 2017/11

Soms gebeurt hier weinig tot niets bijzonders. Veel zelfs.

Als ik terugkijk naar de voorbije week merk ik dat ze opnieuw door mijn handen is gegleden. Ik vrees dat ik alle energie nodig had om er gewoon door te raken.  Soms is dat gewoon zo. We begonnen op school met een waar dessertenbuffet. Heel wat leerlingen hadden zich uitermate ingezet voor onderwijs in Latijns-Amerika. Als beloning bakten de (vrouwelijke !) leraren zich te pletter. Er was een dessertbuffet dat eindeloos leek en dat ondanks de gretigheid van de leerlingen nog met overschotten zat die in de leraarskamer werden gesmaakt. Verse chocomousse ! Tiramissu !

Lentedagen op school

De lente leek vorig weekend op gang te zijn gekomen en dat zorgde voor een gezellige sfeer. Wij hebben ontzettend veel groen op onze school, ik geloof dat twee handen niet genoeg is om alle voetbalvelden te tellen. Tel daarbij het natuurreservaat en de (klooster-)binnentuin en je weet : die zon verandert alles. Er werd geschaakt in de binnentuin (ai ! geen foto’s ) en de leerlingbegeleiding (studeren) gebeurde onder een stralend zonnetje. Over de (lange) middag deed de schoolDJ extra zijn best en baadde onze school even in een relaxed festivalsfeertje.

Dat doet me trouwens denken aan mijn eigen middelbare school, waar je zelf niet tegen een muur mocht leunen tijdens de speeltijd en bij voorkeur in beweging moest zijn. Waar hadden ze in hemelsnaam zo’n schrik voor, die nonnen ? Dat we de grond of de muur vuil zouden maken ? (Terzijde en ja, ik weet de tijden zijn veranderd en dat is maar goed ook !)

Waanzin

Maar verder was de week alledaags, zoals het leven dikwijls is. Ik zat (opnieuw) meer bij artsen dan mij lief is, de strijk was groter dan voorzien (maar werd verzacht door Netflix !) en ik viel ten prooi aan een korte vlaag van waanzin toen ik het idee kreeg om aan een lenteschoonmaak te beginnen. Het heeft maar een halve dag geduurd, maar toch, ik vrees dat het nog niet over is.

Uiteraard werd er nog altijd flink gewerkt aan de sportchallenge, en ik blijf die zwaar vinden, maar dat is voor donderdag !

Ik hoop dat jullie een meer spectaculaire week achter de boeg hebben !