Tagarchief: minimalisme

Het lief en ik, we bakken er niets van

Het lief en ik hebben kiezen beiden snel  voor eenvoud en duurzaamheid. Het is een keuze die we de voorbije maanden sterk hebben moeten verdedigen. We zijn er niet altijd in geslaagd. Ik ben onder de indruk van de zogenaamde ‘normen’ die er blijkbaar heersen over hoe je huis en tuin er moeten uitzien. Dat was/is best confronterend.

Straks durven we het huis niet meer uit

Het begon met de dakgoot. Die lekte niet, maar de bekisting zat was los. Dus – het verhaal is bekend – vroegen we een aannemer om het te herstellen. De aannemer – voor wie alle sympathie – vond dat onze voordeur er maar pover uit zag. Wij hadden al jaren niet naar de voordeur gekeken. Er mankeerde niets aan. Althans niet volgens ons. Maar nu de aannemer het zei begonnen we toch te twijfelen. Allez dan maar. Doe die voordeur ook.
De rest van het verhaal is gekend : onze hele benedenverdieping werd onder handen genomen. Niet dat we dat van plan waren. Maar volgens de aannemer ‘hoogst noodzakelijk’. 

Bivakzone

Het lief en ik hadden het wel gehad nu. Weken leven in een bivakzone waarbij kamperen op een camping – wat we ook deden – regelrechte luxe was. De vaklieden vertrokken. Lieten hopen stof en vuil na. Lieten een centrale verwarming na die plots niet meer werkte. Internet lag compleet plat. Geen warme douches meer. Nieuwe vaklui kwamen. De loodgieter, maar dat lukte ook niet. We gingen dus maar douchen op een ander. Zelfs de luxe van een douche op de camping was er niet meer bij.  Ik had het koud in huis. Niet heel erg koud, maar niet aangenaam om rustig achter je bureau te zitten. Hoe waren we hier terecht gekomen ?

Dakloos

Ik mocht me dan symbolisch al een beetje dakloos voelen, écht dakloos werd ik deze ochtend. Tenminste letterlijk. 12 jaar geleden is ons huis helemaal gestript tot een skelet. Nieuwe vloeren, nieuwe verwarming, nieuwe buitenmuren, nieuwe binnenmuren, nieuwe elektriciteit, enfin, alles dus. Ook een nieuw dak. Met alles erop en er aan. Alleen op de keuken (aanbouw) was het dak niet vernieuwd. Je kan het nauwelijks zien, maar ‘de aannemer’ zag het wel.  Nieuw dak dus. Episode zoveel.

Dat wij er niets van bakken

Zo lijkt het wel. Het kan natuurlijk een snode aannemer zijn die wil verkopen, maar toch. De werken zijn gerechtvaardigd. Het is geen bijzondere luxe. Maar in onze ogen is het wel luxe. Ons huis is in goede staat. Wij kiezen voor kwaliteit, duurzaamheid en eenvoud. Ik merk dat dat laatste moeilijk te verkopen is, dat wij daar moeilijk worden in begrepen. Natuurlijk zijn er vele mogelijkheden, snufjes en allerlei trends, maar dat hoeft voor ons niet. Wij hoeven geen duur behangpapier. Schilderwerken zijn voor ons oké. Niet dat wij de schoonheid van behangpapier niet inzien, maar het hoéft voor ons gewoonweg niet.

Als je het geld hebt dan doe je dat toch ?

Tja. Die hebben we ook gehoord. Meestal niet zo vlakaf maar wel tussen de lijnen. Of omgekeerd, als we aarzelend waren tegenover alle voorstellen lazen we ‘ligt het financieel moeilijk ?’. Dat is bij mij nooit de eerste vraag. Ik vroeg mij af of ik dat wel wilde. Of het mij wel zoveel waard was. Ik vrees dat er mensen zijn die menen dat wij behoorlijk gierig zijn.

Meubels als breekpunt

Als we dan toch bezig waren, dan zouden er ook nieuwe meubels komen op de benedenverdieping. Het lief kwam met deze gedachte. Ik zag al onmiddellijk op tegen het shoppen, het kiezen, het uitpakken. Om het huis een beetje leefbaar te maken zette ik de ‘oude’ meubels voorlopig terug. We hadden toch nog geen tijd om op zoek te gaan naar nieuwe meubels.

 

Zo zag/ziet het er dus uit. Het is een volledig salon, er is ook nog een twee-zit en twee ‘single seats’. Ik dacht waar we deze meubels naartoe zouden brengen. Naar de kringloopwinkel dus. Waar we ze ook hadden gehaald. Ik zag ze en dacht: waarom zouden we nieuwe meubels kopen ? Ik vind het best oké zo.

Met enige aarzeling sprak ik het lief aan. “Wil je echt nieuwe zetels ?”. 
“Nee,” zei hij, “maar ik dacht dat jij dat misschien wilde.”

Er ging toch wel een zucht van opluchting door mij heen. We waren dan toch niet helemaal opgezogen door plaatjes die niet bij ons passen.

 

Gelezen

Gelezen: leven in het Land van Genoeg – Courtney Carver

Wat maakt mij gelukkig ? Wat niet ?

Het boek gaat niet over ‘met zo weinig mogelijk leven’. Het gaat over gevoel krijgen over wat voor jou genoeg is. Zodat je spullen je gelukkig maken in plaats van fysieke en mentale ruimte in te nemen. Ben je iemand die graag veel kleren heeft en dikwijls van outfit verandert ? Laat ze dan vooral hangen ! Ben je een boekenworm die geniet van een eigen bibliotheek ? Geniet ervan !

Het leeghalen van ons halve huis omwille van de renovatiewerken vond ik heel confronterend. Het werk bleef maar duren. Kasten vol spullen en nog eens spullen. Van sommige wist ik amper dat ik ze had en andere had ik in een beschamend veelvoud. Ik zou kunnen zeggen dat het komt omdat ik niet gemakkelijk iets wegdoe. Maar dat is een nepexcuus. Al die zaken moeten immers mijn huis ook binnengekomen zijn ! Ik voelde al die spullen aan als ballast, een sprankle, om het met de woorden van Kondi te zeggen, was er zeker niet bij.

Ik besef heel goed dat ik al die spullen niet nodig heb. Maar op de een of andere manier komen ze toch het huis binnen. Daarom las ik nog maar een keer een boek over ‘minder spullen’. Of hoe het is om te leven in het land van genoeg.

 

Tips uit het land van genoeg

1. schrijf op wat je wil kopen / stel uit

Then, keep a list of purchases you would have made if you were using your credit card, or if you were shopping for sport, and take note of the money that you didn’t spend.

Deze tip heb ik gedurende heel de maand juli ‘onderhouden’. Eender wat ik wou kopen, hetzij in store of online, schreef ik op. Uitzonderingen waren huishoudwaren/etenswaren die op waren, maar géén andere zaken. Ik schreef alles  op in de verwachting en overtuiging dat ik ze op het eind van de maand ook zou kopen. Het was dus in mijn hoofd een kwestie van geduld en discipline. Op het eind van de maand juli bleek dat maar liefst 90% zijn ‘betovering’ had verloren. Ik vond het niet meer zo interessant of niet meer zo dringend. Het hoefde niet echt meer naar mijn gevoel. Ik spaarde geld – ook al was dat niet de bedoeling – maar een hoop spullen hebben vooral mijn huis niet bereikt !

Do not buy to feel. If shopping gives you a rush, you are missing something else. Every dollar you spend supports someone or something. By supporting what you care about, every dollar gets a vote.

2. Definieer hoeveel genoeg is

Test driving the move to the Land of Enough for a few days or weeks is one thing, but to ensure permanent change, you need to define what is enough. While each of us will have a different version of enough, and that definition will change throughout our lives, some of the basics will be universal.

Toen ik ons huis leeghaalde merkte ik dat ik veel zaken in veelvoud had. Zo had ik maar liefst 8 zomerhoedjes, die er dan nog redelijk hetzelfde uitzagen. Ik verbrand snel, dus een zomerhoedje is echt wel ‘nodig’, maar 8 ? Ik merkte bovendien dat ik er geen enkel bovenmatig mooi vond. Hoeveel kopjes hebben we nodig ? Hoeveel zomerbroeken en winterjassen ? Ik kan het behoorlijk moeilijk vinden om ook te handelen (= wegdoen) naar het antwoord dat ik geef. Op de een of andere manier – en ik zal daarin niet de enige zijn – geven spullen mij een vals gevoel van veiligheid. Terwijl ze omgekeerd ook veel investering vragen: geld en vooral tijd. Ook wel frustratie trouwens, want tenslotte heb ik bovenop al die spullen wel graag een opgeruimd huis.

3. Hoeveel geld heb je nodig ?

Ik heb gelukkig nog nooit het gevoel gehad dat ik te weinig geld had. Niet dat er hier ergens een verborgen geldkraantje is, maar op de een of andere manier ben ik altijd (maar niet met evenveel overschot – soms zelfs geen overschot) rondgekomen. Ik kan best rondkomen met weinig geld. Vooral in de eerste jaren na mijn studententijd was het soms een leuke sport. Alleen liggen die jaren nu al lang achter mij en is mijn loon niet meer te vergelijken met wat ik toen verdiende.

 There are 3 important things you can do with your money. You can save it, spend it or give it away.

Geld sparen. Ja, ik spaar, maar eigenlijk is dat bedrag er redelijk arbitrair gekomen. Uitgeven: ik weet hoeveel ik uitgeef per maand, maar echt stilstaan bij de vraag of al dat uitgeven ook nodig is of zelfs bijdraagt tot mijn geluk, is een opdracht die ik mij in de toekomst wil geven. Opnieuw: niet omdat ik er een sport wil van maken om zo weinig mogelijk uit te geven. Wel omdat er grenzen zijn aan ‘genoeg’ en ‘meer’ mij niet noodzakelijk  gelukkig maakt. Tenslotte zit ook dit in mijn hoofd: met ‘minder uitgeven’ kan ik misschien ook ‘minder werken’. En meer leven ? Ook dat laatste zal voor iedereen anders zijn.

When you can get anything you want, anytime of day, you become unsatisfied, uninspired and kind of lazy.

4. Steek je tijd in wat jou van waarde is

Toen ik aan het stuk over televisie en sociale media begon en las dat de auteur het wegdoen van de televisie het beste idee ooit vond, dacht ik: daar gaan we weer. Een anti-TV pleidooi en een anti-sociale mediapleidooi. Toch ging het helemaal niet die kant op. Net zoals bij omgaan met materiële spullen en geld is de vraag hier: wat is genoeg voor mij ? Tot welke grens draagt het bij aan mijn geluk ?

Dit vond ik best een uitdagende vraag:

At the end of the day, am I grateful for the day, or just grateful that it’s over?

Laat anderen niet je prioriteiten bepalen

Natuurlijk zullen er altijd vervelende zaken zijn die je moét doen. Maar zelfs dié kunnen je een gevoel van voldoening geven (Eindelijk ! Ik ben er van af !). Deze vond ik dan weer ronduit wijs:

 If you are checking your email more than 3 times a day, you are losing time. I know you want to be responsive and I know you are curious to see who sent what, but it can wait. If you aren’t ready to reduce  your email time to 2 or 3 times a day, at the very least, don’t check your email first thing in the morning. This is a tough habit to break, but unless you want to spend your day doing everyone else’s most important tasks, do yours before checking email.

Het is zeker iets wat ik wil onthouden. Ik ben ook geneigd om onmiddellijk mijn berichtenbox (van het werk) te openen en onmiddellijk te antwoorden. Dat geeft mij wel een kort gevoel van geluk (gedaan !), maar meestal komen er dan weer nieuwe mails als antwoord, wat betekent dat het begin van mijn dag al helemaal bepaald wordt door anderen. Terwijl het in de meeste gevallen niet eens zo dringend is. Ik zou evengoed in de loop van de dag kunnen antwoorden.

Disconnect

De auteur houdt een sterk pleidooi om tijd te plannen waarin je ‘disconnected’ bent. Dat zijn heel creatieve en productieve tijden ! Ik bouw vrij veel tijd in waarin ik ‘disconnected’ ben. Soms gebruik is de app Freedom (ook op pc) als ik een zetje nodig heb.

Tijden waarin ik digitaal disconnected ben :

  • Wanneer ik een boek lees. Ik zet er zelfs meestal een klokje op. Nu ga ik een half uur ononderbroken lezen. Telefoon wordt afgezet.
  • Wandelen. Geen internet dan. Ik neem mijn smartphone mee maar zet ‘m zelfs op ‘stil’ zodat ik de SMSjes niet hoor en zelf niet het bellen. Ik ben de president niet. Een paar uur later ben ik weer ‘beschikbaar’.
  • Sociale gelegenheden: ik begrijp niet dat mensen op alle mogelijke momenten hun telefoon checken en opnemen. Ik ben er graag voor mijn vrienden. Gelukkig zijn mijn vrienden van hetzelfde gedacht. Als iemand een (belangrijk) telefoontje verwacht, zegt hij dat gewoon. Geen probleem.
  • Eten: wij hebben hier lang de telefoon verboden bij onze kinderen en dat is lang gelukt. Ondertussen is onze oudste afgestudeerd en … lukt het hem niet om te eten zonder berichtjes van hier en daar. Ik vind dat spijtig. Maar volwassen kinderen moet je loslaten. (Hij zal het wel leren, denk ik).

Over het boek

Het is een ontzettend dun boekje dat je in geen tijd uit hebt. Goed opgebouwd en confronterend, absoluut niet zweverig en zeer praktisch. Ik was vooral blij met het uitgangspunt. Wat is het genoeg dat je gelukkig maakt ? Wanneer wordt meer dan genoeg een hinder en ballast ? Het was dus géén boek dat je allerlei schuldgevoelens aanpraat omdat je kast volgepropt is met CD’s. Dat kon ik heel erg smaken.

Carver Cortney, Living in The land of Enough, Kindleboek,
En hier komt het slechte nieuws: het is voorlopig niet meer te koop.  Ik hoop je met deze post wel de belangrijkste inzichten te hebben meegegeven. Het boekje was tenslotte maar 32 bladzijden lang.

 

Dinsdagwijsheid : rommel is vermoeiend

rommel

Lenteschoonmaak !

Eerlijk is eerlijk, ik ben helemaal niet huishoudelijk aangelegd en schoonmaken is écht geen hobby van me. Gelukkig is er de lente die wel hormonen in me loslaten die niet anders willen dan me in modus lenteschoonmaak zitten. En waarom zou ik daar niet gewoonweg aan toegeven ?

De kringloopwinkel is mijn maatje

Natuurlijk heb ik teveel rommel. Veel te veel. Koop ik te veel. Daarom heb ik tegenwoordig àltijd een kartonnen doos in de keuken staan die gevuld moet worden met overbodige spullen. Soms maak ik er een spelletje van : Een week lang minstens elke dag 2 zaken in die doos.
Verkopen doe ik niet, dat is een tijdsinvestering die ik er niet voor over heb en mijn redenering is dat ik ‘dankbaar afscheid neem‘ (à la Kondo) en hoop dat iemand anders er gelukkig mee is. Mooi idee vind ik dat : mijn ‘teveel’ wordt misschien nog het geluk van een ander.

Kringloopwinkels zijn gevaarlijk

Soms loopt het ook mis en dat terwijl ik het had kunnen weten. Manlief en ik leverden dozen vol af in de winkel tot de echtgenoot zegt dat hij ‘toch nog eens wil binnenlopen in de winkel’. Kringloopwinkels zijn bijzonder gevaarlijk. Bij andere (online-)winkels stel ik impulsaankopen uit. Soms blijken aankopen zelfs na 24 uur niet meer zo verleidelijk. Koop ik het toch dan heb ik het toch minstens even laten ‘zakken’.
Met de kringloopwinkel is die tijd er niet. Het kan bij wijze van spreken 10 minuten later weg zijn.  Je kan ‘morgen’ niet ‘toch nog kopen’. Zo zag het lief een tekentablet liggen in nieuwe verpakking, een Wacom Volito2 voor 10 euro. Nog nooit gebruikt, doos niet eens geopend.
“Je gaat die toch niet laten liggen ?” zei het lief. Ik aarzelde zo erg. Ja, ik wil al een tijdje een tablet, maar niet zo dringend. En nee, ik had niet voorzien om sowieso iets te kopen.
Toch thuisgekomen met de tablet. Werkt geweldig. Nieuwe wereld. Maar toch, ik blijf met een dubbel gevoel zitten.

Anderzijds : drie dozen versus 1 A5 tablet met pen. Toch al een beetje downsizing.

Nog een lange weg te gaan

Minimalisme, minder spullen, bewuster omgaan met tijd en ‘dingen’, ik heb nog een hele weg te gaan.

Lukt het bij jullie wat, die lenteschoonmaken en het ‘declutteren’ ? Ik ben benieuwd ! Tips (weerom !) zeer welkom !