Tagarchief: Nederland

Snapshot diary week 39/2018 – zo gaat het niet meer – Valkenburg to the rescue !

Valkenburg

samengevat: er kwam veel slecht nieuws binnen deze week, al was dat niet voor ons persoonlijk. Ik zag het echt niet meer zitten. Zelfs op het werk liep het fout, geen internet. Tot ik dacht ‘zo gaat het niet meer’ en er op het eind van de week toch nog licht was. 

Mag ik deze bladzijde snel omslaan ?

Als ik het écht over deze week zou hebben, dan zou ik vertellen dat de woorden ziekte (niet alleen bij ons), palliatieve, terminaal en hopen verdriet veel gevallen zijn. Het lijkt even met onze hele omgeving echt niet goed te gaan. Ik verloor ook wel wat de moed hier. De dokter had nog iets gezegd over ‘laatste loodjes’, maar hé, met eind december als eindmeet kan je begin oktober bezwaarlijk ‘laatste loodjes’ noemen.

Vier maanden en een half zijn we nu al ver. Het beeld dat ik krijg van het lief is het lief in de zetel. Soms in de ‘rode’ zetel, dan weer in de TV-kamer. Soms zittend, soms liggend. Maar dat is het wel zo’n beetje. Hij wordt stiller (er gebeurt ook niet veel) en ik weet het soms ook niet meer.

Ik dacht: zo gaat het niet meer

Ik voelde hoe wij weggleden in duisternis en inactiviteit. Het lief is stoïcijns: één en al aanvaarding. Dat kan misschien wel heldhaftig zijn (en ik bewonder hem er wel een beetje voor), het ligt zeker niet in mijn aard. Ik wil altijd de grenzen opzoeken. Zien waar de rek is. Misschien kan er toch meer. Ik ben niet het ‘we leggen er ons bij neer’-type.

Dus zeg ik tegen het lief (die een verlaagde chemokuur heeft sedert vorige therapie): ik ga weg met u. Naar Nederland. En als we om de kilometer moeten stoppen omdat je naar het toilet moet, dan zij het zo. Als we buiten zijn en je wil zitten: ik heb zelfs een stoeltje bij. Of we gaan gewoon van terras naar terras, drinken desnoods ons drankje niet uit, maar we gaan naar buiten ! Naar buiten ! Deze vier muren maken ons gek en straks ben jij een deel van het behangpapier!

Het lief was niet enthousiast. Dat het toch lastig zou zijn. En dan nog meteen een uur rijden van hier. Maar ik wou weg. En ik was wanhopig. Eerlijk waar.  Ik wou iets met hem meemaken dat leuk was, dat ons deed glimlachen. En echt waar:  ik zou zorg voor hem dragen. Héél erg. Eén kick en we pasten onze plannen aan. Het hoefde helemaal niet ‘actief’ (mijn ding) te zijn. Nee, ik zou rustig mee zitten en mee rusten !

Het werd een heerlijke dag

Het lief sjokte uiteindelijk toch mee en ja, nu en dan zaten we op een trap, een bankje, een terrasje. Hij genoot van die buitenwereld en glunderde toen bleek dat er ondertussen al Hugo-ijs bestaat ! We aten ontzettend licht en genoten met volle overgave van de zon. Het lief zag in de Hema filmrolletjes liggen (van die oude) en begon te dromen van opnieuw analoog fotograferen. Voorzichtig vroeg ik: en wil je dan graag zo’n analoog fototoestel ? Ik weet hier wel een kringloopwinkel.

Hij glunderde. Voor amper 10 euro had hij een analoog toestel in handen en was bezig met filmrolletjes en foto’s nemen. Herinneringen uit zijn jeugdjaren, de camera van zijn vader.

Valkenburg

Ik wist precies wat ik deed toen ik naar Valkenburg reed. Twee jaar geleden had ik er in de buurt gekampeerd. Het stadje is klein en toeristisch, er zijn vele banken en terrasjes. Het centrum is autovrij en je kan makkelijk dichtbij parkeren. Bovendien ligt in Valkenberg de beroemde Cauberg, iets waar het lief maar niet uitgepraat over geraakt wegens ‘zwaar onderdeel van de Amstel Gold Race’. En laat dat lief behoorlijk gek zijn van alles wat met wielrennen te maken heeft.

Klein en toeristisch, met strakblauwe hemel boven ons, dat geeft hoe dan ook een instant vakantiegevoel.

De blik naar buiten gericht

Deze dag waren we beiden kankervrij. Eenmaal in Nederland hebben we het er nooit over gehad. Onze blik was naar buiten gericht. Flanerende mensen, kinderen op klein fietsjes, dat Zuid-Limburgse dialect waar we niets van begrepen, genietend van een zalig ijsje op de trappen in de zon.

En gewoon dankbaar. Om wat is. En vergeten wat niet is.

 

 

Snapshot diary

Snapshot diary week #33/2018 Op de camping

Zitten, lezen en kijken

De temperaturen waren gezakt en ik dacht dat dit misschien wel het moment was om toch nog een paar daagjes kamperen uit te proberen. De voorbije hitte was te vermoeiend voor Hugo. Misschien zou dit wel lukken.

Ik boekte een seniorencamping, wat meteen betekende dat wij de jongste telgen waren. De boeking was bewust, ik wou een plaats waar het bovenal rustig zou zijn. Uit ervaring weet ik dat de hoofdactiviteit op dergelijke campings zitten, lezen en kijken zijn. Tel daarbij ‘Nederland’ en er wordt natuurlijk ook wel eens gefietst. Op e-bikes wel te verstaan.

Wij wisten sowieso dat er ook van onze kant veel gerust moest worden, dus opvallen zouden we daar niet. Behalve wat onze leeftijd betreft misschien.

Een andere wereld

Ik zag Hugo zichtbaar genieten. We zaten (zoals de rest van de mensen) uren op onze stoel boeken te lezen en andere kampeerders te spotten. ‘goede morgen’, ‘goeie dag’, ‘leuke hond’, zo begonnen de kleine conversaties van mensen op weg naar de sanitaire blok. Tegen een uur of 17 werden de BBQ massaal bovengehaald. Of liever de skottelbraais,  klassieke BBQ’s zijn er niet meer. Best wel veiliger ook. Het is ongelooflijk wat er allemaal uit die Cadacs tevoorschijn kwam. Het is precies een kookkunst op zich.
Wij genoten, echt. Van de rust, van de mensen op de camping, van 4 dagen waarin het woord kanker niet viel en niemand overigens wist dat Hugo ziek was. Kan best goed doen !

Kessel, Venlo en Roermond

De eerste dag regende het de hele dag, maar de volgende dagen bezochten we Kessel, Venlo en Roermond. We aten er het typische ‘twaalfuurtje’, een mengeling van allerlei hapjes. Naar verluidt moet dat traditioneel een ‘kroket’ bij. We genoten van het uitzicht op de Maas, want alle drie liggen ze langs de Maas. Voor mij ook een prima streek op te lopen.

Nattevingerwerk

We rekten ons vakantie en boekten een halve dag bij zodat we pas donderdagavond moesten vertrekken. Kessel ligt op anderhalve uurtje rijden (met de caravan), dus dat gling vlot. Op vrijdag hadden we onze traditionele afspraak op Gasthuisberg. Weer een andere arts, ongelooflijk hoeveel artsen er wel niet moeten zijn met deze specialisatie, want wij hebben nog nooit 2 keer dezelfde gezien. De informatie die ze geven is niet altijd consistent, want bij ons soms voor verwarring zorgt. De ene zegt het zo, de andere zegt het anders. De voorgestelde behandeling bij het begin (na 3 maanden minder sterke chemo), daar wist deze arts niets van. Zodat het toch maar bij het oude bleef. Dat was mij al opgevallen en ik had er al iets over gezegd, maar het was de eerste keer dat ik Hugo hoorde zeggen dat ook hij de indruk had dat het een beetje nattevingerwerk was. Er was een afspraak voorzien met een (kanker-)psycholoog maar plots bleek die niet te vinden. Ook vorige keer vonden ze hem/haar niet. Ik had compassie met de verpleegster. Ze was werkelijk gegeneerd, voor iets waar ze helemaal niets kon aan doen.

Ik merk dat wij gelaten worden. Onze verwachtingen zijn niet hoog meer. Fabriek Gasthuisberg.

Schooljaar in zicht

Ondertussen komt het schooljaar in zicht. Gemengde gevoelens. Enerzijds ben ik blij dat deze vakantie, die helemaal geen vakantie was, voorbij is. Eind augustus zitten we aan de helft van de chemobeurten. De helft, dat telt toch !
Anderzijds heb ik best wel schrik. Komen de meeste collega’s opgeladen batterijtjes, hier is dat niet het geval. Ik breng een behoorlijk rugzakje mee.
Toch zie ik uit naar dat nieuwe jonge volkje. Naar een wereld die – net als de camping – ‘anders’ is, waar het niet allemaal rond kanker draait. Misschien vind ik mijn weg wel terug. 

Die paar dagen op de camping. Samen met het lief. Boeken lezen. Buiten ontbijten. Dat geluk zo eenvoudig mooi kan zijn ! Het heeft ons zo’n deugd gedaan !

vakantie halverwege : bucketlist

Halverwege de vakantie

Het is 2 augustus en dat betekent dat we halverwege de zomervakantie zijn. Tijd om toch eens goed na te denken over ik echt nog wil doen deze maand. Het gaat om dingen die al lang in mijn hoofd dwalen, gaande van ‘ooit wil ik eens’ tot ‘het zou leuk zijn om nog eens’…. Geen eens spectaculaire zaken, maar ik heb de neiging om te slabakken. Zeker deze zomer ben ik toch een beetje verlamd en daar wil ik niet aan toegeven.

Toen ik gisteren mijn lijstje ‘Goodbye July, Hello August’ maakte, dacht ik dat maar best eens goed nadacht over augustus.

Hier het lijstje !

SUPPEN, OFWEL STAND-UP PADDELEN IN OPENLUCHT ZWEMMEN ALLEEN KAMPEREN IN WALLONIË OF OOST-VLAANDEREN EEN ROMAN (FICTIE) LEZEN LOGEREN IN WEST-VLAANDEREN WANDELEN IN WALLONIË 3 NIEUWE RECEPTEN UITPROBEREN FIETSTOCHT OMGEVING BRUSSEL 1 MUSEUM BEZOEKEN BEZOEK AAN UTRECHT

Wat vinden jullie ervan ?

Ik ben een beetje benieuwd of ik het zal halen (lijstjes maken is makkelijk), dus misschien moet ik al aan de zogenaamde ‘eerstvolgende actie’ beginnen en zien wat/waar/hoe.

Wat ontbreekt er nog op mijn lijstje ? Iemand nog suggesties ? Het is tenslotte nog een lange (warme) zomer !

Gelezen

Te gekke slaapplaatsen – Nederland en Vlaanderen

te gekke slaapplaatsen

Lang leve de korte vakanties !

Het is geleden van mijn reis naar India en Nepal dat ik nog langer dan 8 dagen op reis ben geweest. Dat ik in een ziekenhuis in Kathmadu belandde zal er zeker mee te maken hebben, maar er zijn andere redenen. Lange reizen zijn vermoeiend, vragen veel voorbereiding en zijn al bij al duur, hoe budgetvriendelijk je het ook doet. Toch waren ze heerlijk, al die wereldreizen. Ze deden me verlangen naar méér, maar daar was mijn portemonnee niet op voorzien. Anderzijds lijk ik de laatste jaren continu op vakantie. Er zitten topjaren bij van  meer dan 120 overnachtingen buitenshuis en ik ben geenszins van plan om daar zuiniger in te worden. Dat ik altijd een volgende trip in gedachten heb houdt mij mentaal gezond en motiveert mij bij een zware dag.

Te gekke slaapplekken

Toen ik het boek ‘te gekke slaapplaatsen’ in handen was ik maar over één ding bezorgd: zouden die plaatsen nu niet in een mum van tijd volzet zijn en zou ik überhaupt nog een plekje vinden ? Ik gok erop dat dit niet zo’n probleem hoeft te zijn, want er zijn plaatsen voor alle seizoenen en het gaat nooit over lange vakanties.

Gewoon doen

Het boek doet dromen, echt ! Toch zijn het geen onbereikbare dromen. Oké, dat de auteur in het bezit heeft van een volkwagenbusje en ook nog eens op reis gaat met een kever, zorgt voor geweldig mooie plaatjes. Maar niemand beweert dat ik dat met mijn oldfashion Renaultje ook niet zou kunnen doen. Hé, ik kan zelfs slapen in dat Renaultje !

Voor de rest is het boek behoorlijk laagdrempelig. Het zijn geen kant en klare pakketjes. Je bent (letterlijk) op weg gezet en je ziet zelf maar hoe je het concreet doet.

Mijn te gekke slaapplaatsen top 3

Toen het lief het boek zag, was hij meteen ook verkocht. Het zijn korte trips in Nederland of Vlaanderen, dus je hoeft er geen honderden kilometers voor te rijden ! Ook al staan er tips voor kampeerders bij, je hoeft eigenaar van tent of caravan te zijn. Soms kan je iets huren (en dat zal dat niet de traditionele tent/caravan zijn) of je logeert in een pod, hutje, huisje .. soit, een gekke slaapplaats.

te gekke slaapplaatsen

Op nummer 1 staat bij mij de sterrenkubus om ’s nachts lekker vanuit het bed sterren te kunnen zien. De foto’s zijn duidelijk in de winter genomen, dus wat een idee om dit putje winter te doen ! Waarschijnlijk is de kans op een heldere hemel extra groot !  Op 2 staat de woonwagen (wil ik wel heel erg graag naartoe) en op 3 de wikkelboot hartje Rotterdam. Dat lijkt mij toch nog iets anders dan de boot waar wij een paar maanden geleden op logeerden !

Punt is, dit boek is zo leuk dat ik, toen ik de foto’s zocht voor dit artikel, alweer een nieuwe top 3 had om te besluiten dat ik ze eigenlijk allemaal wil doen !

Ik hou jullie op de hoogte van mijn mijn/onze avonturen !

Praktisch:

Renske Borst, Te gekke slaapplekken Nederland en Vlaanderen, Mo’Media, 208 blz. Te koop bij o.a. Bol.com voor € 14,99