Tagarchief: onderwijs

Snapshot diary

Snapshot diary week #11/2017 : alledaagse dingen

snapshot diary week 2017/11

Soms gebeurt hier weinig tot niets bijzonders. Veel zelfs.

Als ik terugkijk naar de voorbije week merk ik dat ze opnieuw door mijn handen is gegleden. Ik vrees dat ik alle energie nodig had om er gewoon door te raken.  Soms is dat gewoon zo. We begonnen op school met een waar dessertenbuffet. Heel wat leerlingen hadden zich uitermate ingezet voor onderwijs in Latijns-Amerika. Als beloning bakten de (vrouwelijke !) leraren zich te pletter. Er was een dessertbuffet dat eindeloos leek en dat ondanks de gretigheid van de leerlingen nog met overschotten zat die in de leraarskamer werden gesmaakt. Verse chocomousse ! Tiramissu !

Lentedagen op school

De lente leek vorig weekend op gang te zijn gekomen en dat zorgde voor een gezellige sfeer. Wij hebben ontzettend veel groen op onze school, ik geloof dat twee handen niet genoeg is om alle voetbalvelden te tellen. Tel daarbij het natuurreservaat en de (klooster-)binnentuin en je weet : die zon verandert alles. Er werd geschaakt in de binnentuin (ai ! geen foto’s ) en de leerlingbegeleiding (studeren) gebeurde onder een stralend zonnetje. Over de (lange) middag deed de schoolDJ extra zijn best en baadde onze school even in een relaxed festivalsfeertje.

Dat doet me trouwens denken aan mijn eigen middelbare school, waar je zelf niet tegen een muur mocht leunen tijdens de speeltijd en bij voorkeur in beweging moest zijn. Waar hadden ze in hemelsnaam zo’n schrik voor, die nonnen ? Dat we de grond of de muur vuil zouden maken ? (Terzijde en ja, ik weet de tijden zijn veranderd en dat is maar goed ook !)

Waanzin

Maar verder was de week alledaags, zoals het leven dikwijls is. Ik zat (opnieuw) meer bij artsen dan mij lief is, de strijk was groter dan voorzien (maar werd verzacht door Netflix !) en ik viel ten prooi aan een korte vlaag van waanzin toen ik het idee kreeg om aan een lenteschoonmaak te beginnen. Het heeft maar een halve dag geduurd, maar toch, ik vrees dat het nog niet over is.

Uiteraard werd er nog altijd flink gewerkt aan de sportchallenge, en ik blijf die zwaar vinden, maar dat is voor donderdag !

Ik hoop dat jullie een meer spectaculaire week achter de boeg hebben !

Snapshot diary

Snapshot diary week week 08/2017 dat hart van mij

hart van mij

Veel gebabbel … met artsen enzovoort

Omdat ik vorige week op Spoed was beland en het niet helemaal duidelijk was hoe dat  nu mogelijk was, wachtten me deze week een aantal gesprekken als navolging van het incident. De boodschap die ik kreeg was enerzijds geruststellend (geen blijvende schade etc.) maar anderzijds ook wel wat verontrustend, want niemand kon garanderen dat dit niet opnieuw zou voorvallen.

Dus zat ik een week thuis tussen de afspraken door en werd er nieuwe medicatie opgestart die probleemloos lijkt aan te slaan. Hip hip hoera !

Eten en nog eens eten

Veel heb ik dus niet te vertellen  over de voorbije week. Ik las twee boeken uit, waaronder het boek van Marcel Hendrickx over perfectionisme en schreef de wandeling van de Zilveren Helmen uit op mijn wandelpagina. Ik experimenteerde nogmaals met het ontbijt door wafels te bakken op basis van havermout, moerbei en kokos. Een geslaagde combinatie trouwens en geen suiker ! Anders was het met de  moelleux. Een caloriebom moet dat zijn en ik vrees dat er weinig is dat er gezond aan is !
Tussendoor bezochten het lief en ik nog eens Noordoever in Leuven en deden we ons weerom te goed bij P’trus Kitchen, wat een topper is voor mij, gezien de halve kilometer van ons huis en de prima koffie en gebak !

Aarzeling

Thuis

Een hele week thuis was het en ik vond die eindeloos lang duren. Gelukkig kreeg ik van de dokter groen licht, zodat de geplande vakantie kon doorgaan. Ik zag de aarzeling in mijn smekende vraag om na de vakantie terug aan het werk te mogen, maar kreeg ook hier groen licht omdat ook de paasvakantie lonkt. Pietzak ben ik, ik weet het !

Bang hart

Na de krokusvakantie sta ik er dus terug en ik heb er alle vertrouwen in. Dat zal wel lukken. Dat moet lukken. Al zal het toch een beetje met een bang hart zijn. Liever geen twee keer terug naar Spoed.

Ik wens jullie allen een fijne werk/vakantieweek toe ! Every moment counts ! 

 

Gelezen

Gelezen : Zeg me dat ik oké ben, over perfectionisme – Marcel Hendrickx

Perfectionisme

Perfectionisme

Soms denk ik dat perfectionisme een kwaal is die veel meer verspreid is dan we denken. Perfectionisme zorgt voor stress. Het is het ‘nooit genoeg’ en het steeds opnieuw hoger leggen van de lat. Maar wat houdt perfectionisme nu echt in ? Wanneer wordt het ongezond ? En wat is het profiel van een perfectionist ? Het is alvast niét iemand die meent dat hij/zij alles beter weet of kan.

Perfectionisme is niet ongevaarlijk

Met perfectionisme op zich is desondanks niet noodzakelijk iets mis. Er bestaat immers ook ‘gezond’ perfectionisme. De lat hoog leggen, streven naar een beter leven, een betere job, een betere relatie, een betere gezondheid – het zijn lovenswaardige doelen. Maar zelfs dat gezonde perfectionisme kan doorschieten in een streven naar een onbereikbaar ideaal. Het wordt dan een valkuil, want het ideale lichaam, de ideale job, de ideale relatie bestaan niet. De laatste twee decennia heeft wetenschappelijk onderzoek dan ook genoegzaam aangetoond dat perfectionisme een belangrijke rol speelt in een aantal veelvoorkomende psychische aandoeningen, zoals depressie, angst, burn-out en eetstoornissen. Diverse maatschappelijke trends, die ook in dit boek uitgebreid aan bod komen, beloven in deze context echter niet veel goeds. Ze zorgen er immers voor dat de druk op veel mensen, en vooral op jonge en kwetsbare mensen, alleen maar toeneemt. Je ‘moet’ presteren van jongs af aan, op school, in hobby’s, in de sportclub. Sociale media bulken van de ‘perfecte’ selfies, citytrips en gezinsuitjes.

Als ik rond mij kijk, dan lijkt de hele wereld wel besmet met perfectionisme en niet in de laatste plaats de leerlingen aan wie ik les geef. Onlangs was nog te lezen hoe leerlingen gebukt gaan onder stress en dat is niet verwonderlijk als ik hoor hoeveel ballen ze in de lucht moeten houden. Het zou speels moeten zijn maar het is dodelijk ernstig. De school met toetsen en examens, de trainer die uitdaagt om altijd iets beter te zijn, muziekschool, ballet. Het zijn zelden oorden waar géén expliciete evaluatie (lees : oordeel) aan te pas komt. Ouders kijken mee over de schouder. En zelfs als was er geen enkele vorm van evaluatie binnen de activiteit zelf, dan nog dwingt de sociale media je om een perfect leven te hebben. Je wil toch niet aanzien worden als saai ? Er moet toch wat gebeuren in je leven ?

Dit geldt trouwens even goed voor volwassenen, al denk ik dat jongeren kwetsbaarder zijn. Ze zoeken hun identiteit en spiegelen zich aan de groep. Slanke lijn. Sportief zijn. Guitig uit de hoek komen. Een lief hebben. Op reis gaan. Misschien niet eens omdat ze het diep in hun hart zo willen, maar wel omdat ze denken dat het zo moet.

Altijd opgejaagd

Veel rust komt er niet aan te pas. De volgende horde moet worden genomen. Zelfs genieten wordt een must.

Wie opgejaagd wordt door een knagend gemis, is immers bang om ‘stil te vallen’, want dat stilvallen confronteert hem of haar met wat niet perfect is. Dat uit zich bijvoorbeeld in vluchten in het werk, in de drank, in zelfbeschadigend gedrag, maar verrassend genoeg bijvoorbeeld ook in ontspanning: ontspanning wordt dan inspanning (‘ Ik moet genieten’).

Ik ben niet goed zoals ik ben

Aan de basis van perfectionisme ligt het willen voldoen aan een beeld. Dat beeld is niets anders dan wie volgens zichzelf zou moeten zijn maar niet is. Volgens Hendrickx is het vaak terug te leiden tot de kindertijd.

 Het verstandige of brave kind in ons zorgt dat we ons aanpassen, zodat we in de maatschappij een plek hebben. De ontwikkeling van dat verstandige of brave kind kun je zien als een overlevingsmechanisme. Dit is aangeleerd, vaak onbewust gedrag, dat als doel heeft je te helpen bij bepaalde pijnlijke of onplezierige situaties. Het is de beste (meestal onbewuste) keuze die het kind kan maken in een situatie waarin het zich bedreigd voelt. ‘Zich bedreigd voelen’ betekent hier ‘zich niet aanvaard voelen zoals het is’ of ‘met zachte of harde hand gecorrigeerd worden’.

Getuigenissen

In het boek van Marcel Hendrickx staan vele getuigenissen over mensen met perfectionisme. Je leest er hoe zo’n manier van leven een uitputtingsslag is. Het is immers nooit genoeg. Perfectionisten hebben het heel moeilijk om ‘nee’ te zeggen. Ze zien ook bij voorbaat de dingen die niet oké zijn. De 98 % die uitmuntend is, laten ze zo aan zich voorbij gaan.  Die 2 procent ‘minder goed’, achtervolgt hen.

Controledwang

Niet weinig perfectionisten zijn heel efficiënt. Ze hebben een manier van werken ontwikkeld die hen tot de beste resultaten leidt. Ze gaan recht op het resultaat af, zonder omwegen en met een plan in hun hoofd. Ze hebben het dan ook heel moeilijk wanneer dat plan anders uitpakt dan verwacht of wanneer collega’s of naasten het anders willen doen. Dan maar liever alleen.

Als ze dan toch niet anders kunnen dan delegeren, wordt de taak vaak gewoon overgedragen. In de zin van: ‘Tot vandaag was dit mijn taak, vanaf morgen is het jouw verantwoordelijkheid, en ik zou liefst hebben dat je het me niet lastig maakt met vragen.’ Dit fenomeen speelt op het werk, maar ook thuis in de privésfeer steekt het de kop op: ‘Ik zal het zelf wel doen, want mijn partner kan dat toch niet.’

Te veel verantwoordelijkheid

Volgens Hendrickx nemen perfectionisten dikwijls teveel verantwoordelijkheid op zich. Dat heeft alles te maken met de nood aan controle en het omgaan met angst.

 

Dit symptoom doet je alert zijn voor dingen die niet goed lopen of voor taken die over het hoofd gezien worden. Als het ware vanzelf ga je extra verantwoordelijkheden op je nemen. Je ziet dingen die zouden moeten gebeuren, en zonder je af te vragen of die nu door jou uitgevoerd moeten worden, begin je eraan.

Grote verwachtingen

Ik vond het boek behoorlijk confronterend omdat ik veel herkende.  Het leerde me mezelf en anderen beter begrijpen. Ik zat dan ook op de punt van mijn stoel om te horen hoe je het beste met perfectionisme kan omgaan en of het überhaupt mogelijk is om uit die cirkel te stappen.

Die verwachtingen werden echter niet ingelost. Na zoveel helderheid (en rationaliteit) leek ik plots in de jaren 90 waarin New Age zijn welig tierde. De auteur heeft zijn wortels in NLP, Neuro Linguistisch Programmeren en laat dat toch nog te zweverig zijn voor mij.

Grote verdienste

Toch zou ik het boek aan veel (heel veel !) mensen willen aanraden omdat ik meen dat Hendrickx heel goed weet wat perfectionisme is en een schitterend beeld schetst van de perfectionist. Voor mij was het een behoorlijke eye-opener, zowel voor mezelf als voor de vele leerlingen met wie ik samenwerk.

De hele wereld roept ons op perfectionistisch te zijn !

Perfectionisme gedijt overigens zeer goed in onze maatschappij die ons om de oren slaat met slogans als ‘The sky is the Limit’ of ‘Just do it’, alsof het enkel en alleen een kwestie is van doen en dat je dan wel slaagt. Er is politiek steeds meer onbegrip voor mensen die niet kunnen, omdat ze worden voorgesteld als ‘niet willen’.  Lees maar het boek van Paul Verhaege. We geloven dat we alles kunnen en dat het een kwestie van keuzes en werken is. Dus als het niet lukt, is dat ook onze schuld. Geen wonder dat veel mensen gebukt gaan onder het gevoel niet goed genoeg te zijn.

Praktisch

Ik heb het boek graag gelezen en raad het aan omwille van de prima beschrijving van wat perfectionisme is en wat het doet met een mens. Het boek gaat ook naar de wortels van perfectionisme.

Marcel Hendrickx, Zeg me dat ik oké ben, over perfectionisme en bevestigingsdrang, Manteau 2016, 196 bladzijden.
Te koop bij Bol.com voor € 19,99 (Paperback). Ik las de Kindle-editie $ 16,36

Onderwijspraat : hoe maak je van een ‘slechte’ school een sterke ?

Hans Huizer

Van een zwakke naar een excellente school

Onlangs las ik hoe directeur Hans Huizer van een zwakke school een excellente school maakte. Het is een verhaal dat tot nadenken stemt. Je draait de klok van een school immers niet zomaar om. Iedere school heeft een traditie die door leerlingen, ouders en leraren jaar na jaar wordt doorgegeven. Het kan niet simpel zijn om het plots compleet over een andere boeg te gooien. Of om niet toe te geven aan fatalisme als het niet goed werkt. Je moet tenslotte roeien met de riemen die je hebt. Al kan je iets doen aan je roeitechniek.

Durf de lat hoog leggen

Het recept van Hans Huizer is samen te vatten in twee lijnen : de lat hoog leggen en prioriteiten kiezen.
Eerst en vooral legt hij de lat hoog voor alle participanten :  leerlingen én leraren.

„Onze visie is nu: alles wat we doen, moet van kwaliteit zijn.”

Ik kan dat alleen maar toejuichen omdat het het zelfrespect van eenieder vergroot, zowel bij de leraren als de leerlingen. Het moet zeer ontmoedigend zijn om dag na dag op een school te werken waar je geen resultaten ziet, waar je het gevoel hebt dat je werk toch niets uit haalt. Ik kan mij zonder moeite voorstellen dat je op termijn ook minder hard je best gaat doen. Dat lijkt mij puur menselijk. Probeer het anders maar vol te houden, jaar na jaar. Dus ja, leg de lat ook voor leraren maar hoog.
Dat kan echter alleen als ook de lat voor de leerlingen hoog wordt gelegd. In het artikel spreekt Hans Huizer over het veelvoudig toetsen en dat is zeker een begin, maar wat doe je als die leerling keer op keer niet studeert ? Geen boeken bij heeft ? In slaap valt in de les ? Dan kan die leerling nog zoveel potentie hebben, je zal het maar aanzien.
Ik zou het hem graag eens willen vragen.

Hans Huizer : school is geen zorginstelling

Hans Huizer gaat voor onderwijs en laat de zorg over aan professionals. Ik zou het graag in onze scholen zien.  Een professionele aanpak. Leraren moeten uitblinken in onderwijzen, motiveren, uitleggen, uitdagen. Je kan niet verwachten dat ze ook nog eens psychologen en sociale werkers zijn al is het in realiteit dikwijls wel zo. Een school die kiest voor een professionele aanpak neemt zorg bijzonder ernstig. Zij erkent haar grenzen én talenten.

Streng

De school heet streng te zijn. Ik denk dat dat in Vlaamse termen nogal meevalt.

je hebt een goede tas bij je; je gaat respectvol met elkaar om; geen geweld; je werkt hard. En in de tussenuren mag je niet naar buiten.

Het woord ‘streng’ heeft bij vele mensen een negatieve connotatie. Het wordt verbonden met zinloos gezag, het opvolgen van loze regeltjes. Dat heeft natuurlijk geen zin.

Maar was als ‘streng’ zijn betekent : ik verwacht veel van je ? Wat als streng zijn samengaat met motivatie en resultaat ? Wat als er een band is tussen duidelijkheid en strengheid, veiligheid en strengheid, weten waar iedereen aan toe is ? Klinkt streng zijn dan nog altijd zo negatief ?