Tagarchief: onderwijs

onderwijspraat

11 Examentips – want ze komen er weer aan !

Examentips

Gratis en voor niets examentips die ik – na meer dan 20 jaar ervaring – als essentieel ervaar.  Aan alle scholieren ten lande, bezin eer ge begint en ga ervoor ! Veel succes !

1  Examens beginnen op schooldag 1

Oké, dit is geen leuke, want je kan die dagen niet meer inhalen natuurlijk, maar het is een waarheid als een koe, wie alles goed bijhoudt en regelmatig studeert, gaat een rustige periode tegemoet. Het is dan maar een kwestie van herhalen.

2  Voldoende slaap, ook op lange termijn

Wie helder wil denken heeft een fris hoofd nodig. Wanneer de examenreeks vordert zal je altijd maar meer vermoeid geraken, dus ga vooral niet ‘uitsparen’ op slaap.

3  Wissel intens werk af met ontspanning

Niemand kan uren aan een stuk geconcentreerd zijn. Plan werkblokken en pauzeblokken en baken die af. Zorg dat je hoofd nu en dan voorzien is van een flinke hap frisse lucht. Het hoofd ‘klaren’ bij wijze van spreken.

4  Breng jezelf niet in verleiding

Laat je Smartphone en laptop beneden of uit zicht en gehoorsafstand. Het is heel moeilijk om te weerstaan aan berichtjes van ‘wat moesten we van pagina 5 kennen ?‘ of een update op Facebook. Voor je het weet ben je weer een kwartier verder en moeten je hersenen weer al die informatie ‘inladen’, wat meer inspanning vraagt. Hetzelfde over alle andere spullen op je bureau : weg ermee !
OF… spreek virtueel met je vrienden een chatkwartiertje af… maar dan moet je wel écht stoppen na 15 minuten.

5  Beloon jezelf

Maak met jezelf een afspraak dat je bv. na het studeren, liefst op een gepland uur, wél voor bepaalde tijd iets doet wat je graag doet : een serie zien, een telefoontje naar je vriend(in) (spreek op voorhand af), ergens weg. Terwijl je studeert weet je : eerst werken, maar straks is er nog iets leuks !
Tussentijdse beloningen mogen best. Weten dat je om 16:00 een lekkere snack (liefst niet te vettig, want dat vraagt energie) zal eten, of trakteer jezelf met een smoothie.

6  Eet gezond en drink voldoende

En vooral : drink ook voldoende. Wie die dagen (en zeker voor oudere scholieren een gevaar) leeft op pizza en cola vraagt extra krachten van het lichaam. Je kan je krachten beter voor iets anders gebruiken.

7  Controleer je centrale verwarming

Eu, heeft dat iets met examens te maken ? In de winter wel. Je kan beter een extra trui aanhebben dan een verwarming die te hoog staat. De lucht wordt droger maar vooral: kans dat je loom wordt van al die warmte. Vraag het jezelf dus af of het niet een graadje lager kan – dat is meteen geweldig voor het milieu !

8  Leg alles ‘s avonds al kaar

Voor veel examens moet je materiaal bij hebben : rekenmachine, geo-driehoek, kleurtjes, atlas en wat al niet meer. Niets vervelender dan een examen moeten maken en zonder gerief te zitten. Voor niets nodig. Als je het ‘s avonds in orde maakt, ‘maalt’ het ‘s nachts ook niet door je hoofd. Je bent voorbereid.

9  Kom vroeger naar school

Dat klnkt zo logisch als iets, maar je zal zien, Murphy houdt van je in de examens ! Dan ben je net 5 minuten later vertrokken en zou dat geen probleem zijn mocht er nu niet toevallig ook nog een file zijn. Begint het nog keihard te regenen ook zeker ? Je moet nog door ‘de registratie van de te laat komers’ en dan nog naar je klas. Je staat dus al strak van de zenuwen nog voor je een examenvraag gezien hebt.

10 Kalmte zal je redden

Lees eerst alle vragen door voor je begint in te vullen. Zie het als een eerste kennismaking. Je zal onmiddellijk dingen heel goed herkennen, dat stelt je gerust. Eenmaal begonnen met het invullen van je vragen begin je met wat je zeker goed kan en op veel punten staat. Die heb je alvast ‘binnen’. Panikeer niet als je een vraag niet ‘herkent’, door de andere vragen te beantwoorden komt de hele leerstof terug in herinnering, dus mogelijks ook die vervelende vraag.

11 Doe je best, God doet de rest

Oké, da’s ook niet waar, van die rest, maar meer kan je ook niet doen. Schrijf bij iedere vraag een antwoord, al heb je de indruk dat het niet echt ‘dat’ is wat er gevraagd wordt. Je zal versteld staan hoeveel leraren toch nog ‘iets’ geven voor dat antwoord dat een beetje in die richting gaat. Vele beetjes kunnen het verschil maken. Geen enkele leraar geeft punten op een blanco antwoord. Misschien kom je, door te beginnen toch nog terecht bij het juiste antwoord.

Je bent je punten niet

Tenslotte : punten zeggen niets over wie je bent, alleen over in hoeverre je over bepaalde geëvalueerde vaardigheden of kennis beschikt.  Bepaalde, dus niet alles.   Cijfers zeggen niet noodzakelijk iets over je inzet – al kan dat wel.  Je bent niet minder omdat je een slecht punt haalde, misschien ligt het vak je niet, misschien heb je het verkeerd aangepakt. Misschien heb je te weinig gewerkt. Er zijn vele mogelijkheden. School is leren. Als je alles al kon, dan hoefde je niet eens meer naar school.

Examentips voor ouders

Soms zijn ouders nog meer gestresseerd dan de jongeren zelf. Dat is begrijpelijk, maar het risico bestaat dat de stress alleen maar groter wordt, of geïnterpreteerd wordt als weinig vertrouwen vanuit de kant van de ouder. Ik schreef er hier al een artikel over.

Vertrouwen geven aan je kinderen, niet bang zijn van het vallen maar geloven in de kracht van je kind, ik vind het zo belangrijk dat ik er al meermaals over schreef. Je kind overbeschermen helpt het in the long run echt niet. 

Rest me enkel allen een prima examenreeks te wensen !

Nog examentips ? Deel ze gerust via de reageerknop. 
Knop niet te zien ? Kijk onder de titel. 

Dit artikel is een lichte aanpassing van een artikel dat ik al eens schreef.  Ik sta er nog altijd volle 100 % achter.

onderwijspraat

Onderwijspraat: sober, sec, zonder toeters en bellen – rust in de klas

Als de rust in de klas (voorgoed) verdwenen is

“Ik geef anders les: sober, sec, zonder toeters en bellen”. Dit citaat komt niet van mij. Ook niet van een nabije collega. Aan het woord is een onderwijzeres uit het basisonderwijs. Haar school werd geconfronteerd met wat in de wandelgangen ‘een onhandelbare klas’ wordt genoemd. Een klas waar je nauwelijks of niet aan lesgeven toekomt omdat het gedrag voortdurend moet worden bijgestuurd. Een klas op stelten, volgens het artikel.

Een zeer diverse klasgroep

Volgens het artikel ging het om een “heel dynamische, diverse klasgroep: licht ontvlambare karakters, kinderen met leerstoornissen, anderstalige nieuwkomers”. Ik denk dat je al ver zal moeten zoeken om een klasgroep te vinden die een homogene culturele achtergrond heeft of waar géén kinderen met leer- of gedragsstoornissen zitten. De klasgroepen worden alsmaar diverser en de zorgvragen alsmaar groter. Spijtig genoeg ook de klassen, en dat is zeker niet bevorderlijk voor de rust van de klas.

Rust in de klas met tegendraads lesgeven

Wat mij het meest verwonderde in het artikel was de manier waarop de onderwijzers dit hebben aangepakt. Voor velen zal het lijken alsof ze een paar decennia terug zijn gegaan in de onderwijswereld. Vaste plaatsen. Vaste momenten. Een sobere klasinrichting. Wie het artikel leest kan zich moeilijk ontdoen van de indruk dat er duidelijke regels en afspraken zijn, dat het voor sommige leerlingen wat ‘streng’ kan overkomen.

Monkeymind

 

Er wordt wel eens gezegd dat jongeren moeite hebben met concentratie. (Brein-)deskundigen als Theo Compernolle verwijzen meermaals naar klik/switchcultuur van internet. Je hersenen krijgen bij iedere klik een shot dopamine. Verslavend werkt het, dus wie een lange tekst moet doornemen is gauw verveeld. Liever snel ‘kliksgewijs’ informatie verwerken. Informatie die trouwens niet al te lang blijft hangen. Als een aapje van het ene naar het andere springen. Het lijjkt mij absoluut niet bevordelijk voor de rust in de klas.

Angst voor grote gehelen, volledige zinnen

Laat dit nu (het continu switchen) net zijn wat in het onderwijs vaak wordt aangereikt. Kleines stukjes tekst. Woordjes invullen in plaats van zinnen te schrijven. Youtube fragmenten. Van het ene naar het andere. Door het continu schakelen van de aandacht “breekt” je aandacht. Geen verdeelde aandacht, maar een gebroken aandacht, dixit Compernolle.

Een vicieuze cirkel

Ik heb best wel mijn bedenkingen bij veel onderwijsmethoden en zeker diegene die het lezen van een langere tekst schuwen, methodes waarbij men continu goochelt met nieuwe input en nieuwe werkvormen. Ervan uitgaand dat kinderen toch niet rustig geconcentreerd kunnen zijn. Is het verwonderlijk dat kinderen onrustig zijn dan ? In een lesgebeuren dat continu, op allerlei manieren schreeuwt om aandacht ? Wordt hier niet gewerkt aan een vicieuze cirkel ?

Heimwee naar vroeger

De aangehaalde leraren hebben voor rust gekozen. Voorspelbaarheid als tegenhanger van ‘spannend en klick/switch’.  Uit ervaring weet ik dat het werkt. Soms schreeuwen leerlingen om rust. Het hele opzet van het uurrooster in het middelbaar is al voorzien op ‘schakelen’.  Concentreer je je 45 minuten op een verhaal uit een Franse roman, dan moet je brein weer omschakelen naar wiskunde. Versnippering zit in het onderwijs ingebakken.
Vele handboeken zijn gericht op het zo versnijden van informatie dat het dan misschien wel hapklaar is maar nog nauwelijks smaakt. Laat staan dat het blijft hangen.

Soms – en misschien wordt het mij kwalijk genomen – heb ik heimwee naar de ‘oude’ manier van lesgeven. Het werd ‘toegestaan’ dat je gewoon luisterde. Je kon zelfs dagdromen als je wou. Nu moet je actief meewerken, al is dat helemaal niet je aard. Je moet continu sociaal zijn.

Ik begrijp best dat leerlingen doodmoe zijn. Of onrustig. We moeten niet terug naar de leraar waar iedereen schrik voor had (was dat echt zo ?) en je amper mocht bewegen. Toch denk ik dat we momenteel het kind met het badwater weggooien….

 

1000 vragen over mezelf

1000 vragen #66 Op welk nummer kan je lekker dansen ?

Over die keer dat ik helemaal uit de bol ging met honderden leerlingen rond mij (die niet dansten !) Ook dat.

Geef mij maar de hele dansvloer

Ik dans ontzettend graag.  Het liefst in een lege sportzaal zonder zweetgeur en met een klein groepje vrienden. Geloof het of niet, maar ik kan echt wel de hele dansvloer aka de ruimte van een sportzaal benutten. Of de helft toch. Ik kan helemaal uit mijn bol gaan. Dat heb ik trouwens bewezen.

Helemaal los op de keukenvloer

Het lief en ik dansen geweldig graag en we spreken van geluk dat onze keuken groot genoeg is. Het lief is al even gek als ik. Horen we plots iets op de radio, dan gooien we echt helemaal los. Lang houden we het nooit vol, want we dansen beiden zo intens dat het kan tellen als een crossfit workout ! 

Elektriciteit – verdwijnen

Wanneer ik dans dan ervaar ik hetzelfde als Billy Elliot. Hij verwoordde het zo toen hem gevraagd werd wat hij voelde bij het dansen :

 Don’t know. Sorta feels good. Sorta stiff and that, but once I get going… then I like, forget everything. And… sorta disappear. Sorta disappear. Like I feel a change in my whole body. And I’ve got this fire in my body. I’m just there. Flyin’ like a bird. Like electricity. Yeah, like electricity.

Dansen op het werk

Een tijd geleden was er op onze school een free podium en het nummer ‘Happy’ werd gezongen. Het lief en ik stonden helemaal achteraan in de zaal. Honderden leerlingen voor ons keken allemaal richting podium. Het lief en ik hadden als taak te surveilleren. We stonden elk aan een kant en hadden echt niets afgesproken, maar begonnen plots te dansen. We gingen er helemaal in op. We dachten – omdat we toch helemaal achteraan stonden – dat de leerlingen er niets van zouden merken.

Maar een dansend lerarenkoppel dat plots vollen bak danst, dat is voor leerlingen best bijzonder. Zo bijzonder dat het hele publiek zich draaide en wij een heel nummer ten beste gaven. We kregen de hele ‘turnzaal’ voor ons. Geweldig was dat.

Bekaf waren we nadien. Dat ook.

Maar het blijft één van de mooiste herinneringen ooit op het werk. Het lief en ik, ‘in functie’, zomaar dansend op ‘Happy’. Zalig !

Hebben jullie ook zo één lied dat eruit schiet ? 

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !
Snapshot diary

Snapshot diary week #36/2017 Terug naar school !

Dit overzicht is precies een ‘onderwijs’babbel geworden. Het begin van het schooljaar zit daar natuurlijk voor alles tussen !

De leerlingen vielen net niet in slaap

Het echte lesgeven begon voor mij pas op maandag. Nou ja, voor vele van mijn collega’s. Niet dat de leerlingen er vrijdag niet waren, maar er werd nog niet vollen bak les gegeven. Dit jaar heb ik allemaal nieuwe leerlingen en was het vooral een kwestie van wederzijdse kennismaking. Ze waren enthousiast en vol energie. Althans op maandag. Dinsdag waren ze nog altijd enthousiast, maar ik zag de vermoeidheid in hun lijf. De ijdele hoop om echt geconcentreerd te zijn. Even dacht ik : we trekken naar het LO-lokaal en leggen ons daar neer op de matten. In een kring. Met kussentjes. Ik lees wel een goed verhaal.
Dat heb ik nog nooit gedaan. Dat lijkt mij iets van de lagere school. Toch had ik echt medelijden met hen. Sommigen waren op van 6 uur. Dat is toch niet min.
Sommige leerlingen zijn maandag begonnen aan het opbouwen van hun slaaptekort. Een gigantisch onderschat probleem.

Die vakantie lijkt al weer eeuwen geleden

Dat is natuurlijk overdreven. Héél erg. Want ik doe het regelmatig. Mijn ogen sluiten en ik ben weer in Pollinkhove, waar het lief en ik het hoogtepunt van onze vakantie beleefden. Toch viel het mij op hoe snel we beiden weer in de routine zaten. Naar verluidt duurt het positieve effect van vakantie maar 1 week.  Dat geloof ik best. Anderzijds geloof ik enorm in de kracht van (positieve) herinneringen en ook wel van het uitzien naar iets. Er zijn al nieuwe (kleine) vakanties gepland. Dat maakt al de rest heel draagbaar.  Oké, nu is het druk, maar er komt weer iets moois. Het is geen eindeloze routine. Er zit ritme in het verhaal.

Ook in de leraarskamer leek niets te zijn veranderd in vergelijking met 3 maanden geleden. We eten weer uit brooddozen en snacken weer massaal om 10 uur.  We zeulen met flesjes water en kijken nog snel onze lessen na.  Niets lijkt veranderd.

 

Nieuwe routines

Een nieuw schooljaar betekent ook nieuwe routines. Mijn opdracht is behoorlijk minder zwaar dan vorig jaar dus heb ik meer tijd over.  Tijd die ik nog in schema wil brengen. Tijd om te sporten, tijd om met ‘opa’ te wandelen. Gek genoeg (of juist niet) ook tijd om méér bezig te zijn met de lessen die ik geef. Zodat ik ze dieper kan evalueren. Ik kan daar best van genieten.

Het lief als de bewaker van kwaliteit

Het lief is zo’n beetje de bewaker van mijn ritme. Ik zou àltijd achter mijn bureau zitten. Er is altijd iets te doen en het is nooit genoeg in mijn ogen. Ik zal dàn wel eten. Als alles af is, zal ik wel ontspannen. Alleen is dat natuurlijk een illusie. Het werk is nooit af. Het huis toont nog altijd alle sporen van de werkmannen die hier hevig te keer gingen. In mijn hoofd heb ik allerlei dromen over dat huis.

Gelukkig zegt het lief dan: kom, we gaan wandelen. Kom, we gaan uit eten. Laten we eens naar Hasselt gaan.

Waarom, zeg ik dan, heb je kleren nodig of zo ? Om bij jou te zijn, zegt hij. Want ook dat zou ik vergeten.

Een geweldig lief heb ik !