Tagarchief: productiviteit

Bullet Journaling: doe vooral je eigen ding

Believers and non-believers over Bullet Journalling/Bujo

Ik las vorige week tot bij Annelies een post over Bullet Journaling die me enigszins verwonderde. De titel luidde: waarom ik niet geloof in bullet journals. Ze begrijpt niet waarom je sommige zaken op papier zou zetten als dat evengoed of beter digitaal kan.
Ik volg haar volledig, maar je kan niet op tegen de duizenden mensen voor wie echt wel een wereld van verschil maakt. Het maakt sommige mensen wel degelijk productiever. Ik durf dus te betwijfelen of het over geloof gaat. Ik denk dat het eerder gaat over wat voor jou werkt en wat niet.

Toen ik het post helemaal las, was mijn verwondering nog groter, want blijkbaar doe ik hetzelfde als Annelies. Alleen noem ik dat éne schrift Bujo en noemt zij het een schriftje. Het deed me heel erg denken aan de discussie over de e-reader. Sommige mensen zweren bij een papieren boek, andere geven voorkeur aan een e-reader. Maar uiteindelijk lezen ze beide hetzelfde boek.

De wijsheid van  Kelly Deriemaeker

Kelly Deriemaeker slaat de nagel op de kop wanneer ze in haar boek (over bullet journaling) schrijft dat het bovenal moet werken voor jou. Doet het dat niet, dan zal je er niet productiever van worden. Er is ook geen enkele ‘regel’ die zegt dat een Bujo creatief moet zijn, verzorgd, netjes, etc. Je doet ermee wat je wil. Kelly is de eerste om meermaals toe te geven dat ze een digitale agenda gebruikt. Het één staat het andere niet in de weg. Als het maar werkt voor jou.

Bujo is niet uit de lucht komen vallen

Je hoeft geen expert te zijn om de overlappingen te zien tussen David Allens ‘Getting this done’ en ‘Bujo’. Lijstjes, alles op één plaats… Wie vertrouwd is met Stephen Covey merkt dat er ook hier kruisbestuiving is. Onze hele evolutie is gebouwd op kruisbestuiving en het beste bijhouden. Waarom zou je niet profiteren van de resultaten van verschillenden ? En toepassen wat jou het beste uitkomt ?

Het allerbeste dieet

Ik las het onlangs nog opnieuw. Het allerbeste dieet is datgene dat je resultaat geeft en dat je kan volhouden. Of het nu Pascal Naessens is of Bekari (ook hier een resem believers en non-believers). Ik denk dat dit evengoed geldt voor eender welk productiviteitssysteem. Het is maar zo goed als het resultaat dat je er mee boekt. Niemand weerhoudt je om de ene dag een recept uit het ene boek en de andere dag een recept uit het andere uit te proberen. Het is niet OF digitaal OF op papier. Het is niet OF bullet journaling OF via allerlei apps en spreadsheets werken. Het is wat jij wil.

Doe gewoon je eigen ding. Datgene wat bij jou past.

Met heel vriendelijke groeten aan Annelies trouwens. Wij zitten meer dan eens op dezelfde lijn. En soms ook niet. Verschil doet denken. Zoals het artikel van Annelies mij aan denken heeft gezet. Dankjewel !

 

 

Terug aan het werk : 10 zaken waar ik gigantisch moet aan wennen !

Terug aan het werk en het lijkt wel alsof ik op een andere planeet terecht gekomen ben met andere gewoontes en een andere cultuur. Oké, dat is overdreven natuurlijk, maar dat van die cultuur die ànders is geenzins ! Lees maar mee !

1 Nadenken over welke kleren ik aandoe

Kijk, in de vakantie stak het niet zo nauw. Ik liep in shorts, droeg Birkenstocks en durfde al iets zonder mouwtjes te draag. Allemaal voorbij.

2 Nadenken over tijd

Ook in de vakantie maakte ik een planning over wat er op die dag te gebeuren stond. Maar of ik er nu een uur later of vroeger aan begon maakte niets uit. Het was zelfs helemaal niet erg als het een hele dag vooruitgeschoven werd omdat vrienden langskwamen. Onverwachte bezoekjes en zomaar zonder klok leven is passé.

3 Laat dat West-Vlaams maar achterwege ! 

Iedere zomervakantie praat ik meer West-Vlaams. Hoe relaxter, hoe meer West-Vlaams. Dat heeft natuurlijk te maken met het verhoogde contact met West-Vlaanderen en mijn familie aldaar. Eenmaal terug op het werk was het weer ‘Standaard Nederlands’

4 Zoveel volk op de wereld ! 

Deze week zat ik plots over vergaderingen waar meer dan 100 man aanwezig waren. Nou ja, eerder infosessies. Dat ben ik niet meer gewoon. Het klinkt nog al zoemende bijen rond mijn hoofd. Al dat volk ! Al die collega’s (en weet ik nog wel alle namen !). Tijdens mijn lessen zelf zit er constant 24 man voor mij. 24 ! help !

5 Ik maak weer deel uit van de file

Deze week mocht ik dat opnieuw ervaren. 100 minuten per dag. Behalve de tijd vind ik het filerijden best stresserend. Openbaar vervoer is geen alternatief. Met de elektrische fiets doe ik er nog langer over.  Maar ik overweeg het toch opnieuw. Omdat het toch wel stresslozer is. Algemeen is terug aan het werk toch ook wel terug naar meer stress.

6 Ik word weer aangesproken met ‘Mevrouw’

Toen ik de eerste dagen terug op het werk was, had ik niet eens door dat het over mij ging.
Mijn naam op het werk is blijkbaar ‘Mevrouw’.

7 Het moet allemaal héél juist zijn

Wat ik doe, wat ik ‘verkondig’, het moet allemaal helemaal juist zijn. Nauwkeurig. Dubble-checked. Kan mij niet herinneren dan ik in de vakantie ooit iets twee keer controleerde. Of het moesten de openingsuren van het zwembad zijn !

8 Sport en vrije tijd moeten worden gepland

Ik heb best veel gesport in de zomervakantie. Aangezien ik tijd genoeg had gebeurde dat bijna organisch. Ik hoefde mezelf niet eens extra te motiveren. Nu ik terug aan het werk ben loop ik het risico dat er van sporten niets in huis komt. Niet alleen van sporten, maar ook van echte ontspanning. Ik ben gevoelig aan werkverslaving. Het kan altijd beter en ik wil het ook echt goed.

9 Ik moet daadwerkelijk het eten organiseren

In onze vakantie planden we niets. Soms werd er gekookt en dan stapten we gewoon naar de winkel in ons dorp. Nog veel meer werd er niet gekookt en vonden we prima adresjes waar we verwend werden op lekker eten. We waren grote klanten van AH waarin we alle slaatjes hebben uitgeprobeerd. Nu moet dat eten georganiseerd worden of ik leef op snacks. Of erger nog: ik neem er gewoonweg de tijd niet voor.

10 de dagen worden korter

Dat vind ik misschien nog het allerergste. Het eind van de zomervakantie betekent ook het eind van de lange zomerdagen. Het vele licht buiten. Dat zal ik nog het meeste missen.

Welke grote veranderingen bracht het nieuwe werkjaar voor jullie mee ? Ik ben benieuwd !

 

1000 vragen over mezelf

1000 vragen #47 Hoe vaak per dag kijk je op Facebook ?

facebook

Is Facebook op zijn retour ?

Eerste vaststelling: mijn facebookgebruik is veranderd. Eerst en vooral kijk ik merkelijk minder. Facebook is door de jaren heen veranderd en ook ik ben dezelfde niet meer.

  • Facebook ordent zelf zijn berichten

    Vroeger stonden de berichten chronologisch en kon ik duidelijk zien tot waar ik het gelezen heb. Nu schuift Facebook zogenaamd belangrijke berichten (via een of ander algoritme veronderstel ik) naar boven ook al heb ik ze al gelezen. Daartussen staan dan weer berichten die ik niet gelezen heb waardoor het heel onoverzichtelijk wordt.

  • Facebook als newsfeed van groepen

    Volgde ik vroeger vooral mensen, dan zijn het nu vooral thematische groepen. Zo ben ik lid van groepen die te maken hebben met wandelen en kamperen. Ik leer er veel bij ! Die berichten staan ook ‘verspreid’ tussen alle andere, maar meestal groepeer ik ze zelf door op de groep te klikken en zo te zien wat er gepost is.

  • Minder persoonlijk

    Bovendien heb ik de indruk dat meer en meer mensen afgestapt zijn van FB zoals die vroeger bestond. Er minder statusupdates en dat ten voordele van Instagram. Zuckerberg heeft dat goed gezien door Instagram op te kopen !

  • Niet meer op mijn telefoon

    Ik heb Facebook al een tijd geleden van mijn Smartphone gehaald omdat ik meende dat ik er teveel naar keek en het mij onrustig maakte. Nu mis ik het geheel niet, al heeft Instagram dat wel deels overgenomen. Een andere verslaving ?

 

Digitale drugs

Ik veronderstel dat de vraag vooral wil peilen naar de verslavingsdrang en ja, die is er bij mij wel. Ik merk in mijn omgeving dat ze er bij de meeste mensen is, al is het in verschillende vormen. Mijn echtgenoot zit dan wel niet op sociale media, hij volgt wel andere media en geeft zelf toe dat hij veel onzin (lees: sensatie) nieuws onder ogen krijgt van allerlei mediasites. Ook kranten willen hun klanten binden.  Lees hier maar.

Het is geen toeval dat je moeilijk bij je scherm kunt wegkomen, schrijft Alter in zijn nieuwste boek. Internettechnologie is namelijk ontworpen om je verslaafd te maken. Producten als webgames, e-mail, Facebook of Netflix bevatten ingrediënten die de menselijke soort maar lastig kan weerstaan. Ze stimuleren gedragsverslavingen, compulsief handelen dat we nauwelijks kunnen stoppen. Tech-tycoons weten dat maar al te goed. Irresistible heet Alters boek, dat nu in het Nederlands is vertaald als Superverslavend. Een titel die de lading eigenlijk nog beter dekt: want Twitter, games, Instagram of andere internetproducten werken volgens Alter – zelf nog altijd verslaafd aan het checken van zijn e-mail – als digitale drugs.

Ik denk dat het voortdurend op de hoogte willen zijn van welk nieuws dan ook, verslavend werkt. Het ‘nieuwe’ waar onze hersenen op zo dol op zijn dat ze ons een belonen !

Geheel ongevaarlijk is die digitale drugs niet, dat kon je hier al lezen, naar aanleiding van de bookreview ‘ontketen je brein’. 

Hoeveel kijk ik ?

Ik laat Facebook even achterwege en denk aan Instagram en besluit: teveel. Zeker in niet-georganiseerde tijd. Als ik aan het werk ben is het de normaalste zaak van niet te kijken omdat ik mijn telefoon dat uitzet. Ik vind het zelf nog altijd uitermate onbeleefd om met mijn telefoon bezig te zijn in gezelschap van anderen. Dus dat is ook een behoorlijke beperking, maar verder kijk ik nog altijd teveel. ‘s Morgens bijvoorbeeld, of als ik aan het opruimen ben, zo even tussendoor. Als ik ergens wacht. In allerlei zogenaamde verloren momenten die ik meestal in ‘verlies’ nog uitbreid door teveel aandacht te geven aan die digitale aandachtstrekker. Want dat is hij toch, of niet ?

Wie tips heeft om mijn gebruik te minderen, mag zich altijd melden !

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !

 

Gelezen

Gelezen : Zeg me dat ik oké ben, over perfectionisme – Marcel Hendrickx

Perfectionisme

Perfectionisme

Soms denk ik dat perfectionisme een kwaal is die veel meer verspreid is dan we denken. Perfectionisme zorgt voor stress. Het is het ‘nooit genoeg’ en het steeds opnieuw hoger leggen van de lat. Maar wat houdt perfectionisme nu echt in ? Wanneer wordt het ongezond ? En wat is het profiel van een perfectionist ? Het is alvast niét iemand die meent dat hij/zij alles beter weet of kan.

Perfectionisme is niet ongevaarlijk

Met perfectionisme op zich is desondanks niet noodzakelijk iets mis. Er bestaat immers ook ‘gezond’ perfectionisme. De lat hoog leggen, streven naar een beter leven, een betere job, een betere relatie, een betere gezondheid – het zijn lovenswaardige doelen. Maar zelfs dat gezonde perfectionisme kan doorschieten in een streven naar een onbereikbaar ideaal. Het wordt dan een valkuil, want het ideale lichaam, de ideale job, de ideale relatie bestaan niet. De laatste twee decennia heeft wetenschappelijk onderzoek dan ook genoegzaam aangetoond dat perfectionisme een belangrijke rol speelt in een aantal veelvoorkomende psychische aandoeningen, zoals depressie, angst, burn-out en eetstoornissen. Diverse maatschappelijke trends, die ook in dit boek uitgebreid aan bod komen, beloven in deze context echter niet veel goeds. Ze zorgen er immers voor dat de druk op veel mensen, en vooral op jonge en kwetsbare mensen, alleen maar toeneemt. Je ‘moet’ presteren van jongs af aan, op school, in hobby’s, in de sportclub. Sociale media bulken van de ‘perfecte’ selfies, citytrips en gezinsuitjes.

Als ik rond mij kijk, dan lijkt de hele wereld wel besmet met perfectionisme en niet in de laatste plaats de leerlingen aan wie ik les geef. Onlangs was nog te lezen hoe leerlingen gebukt gaan onder stress en dat is niet verwonderlijk als ik hoor hoeveel ballen ze in de lucht moeten houden. Het zou speels moeten zijn maar het is dodelijk ernstig. De school met toetsen en examens, de trainer die uitdaagt om altijd iets beter te zijn, muziekschool, ballet. Het zijn zelden oorden waar géén expliciete evaluatie (lees : oordeel) aan te pas komt. Ouders kijken mee over de schouder. En zelfs als was er geen enkele vorm van evaluatie binnen de activiteit zelf, dan nog dwingt de sociale media je om een perfect leven te hebben. Je wil toch niet aanzien worden als saai ? Er moet toch wat gebeuren in je leven ?

Dit geldt trouwens even goed voor volwassenen, al denk ik dat jongeren kwetsbaarder zijn. Ze zoeken hun identiteit en spiegelen zich aan de groep. Slanke lijn. Sportief zijn. Guitig uit de hoek komen. Een lief hebben. Op reis gaan. Misschien niet eens omdat ze het diep in hun hart zo willen, maar wel omdat ze denken dat het zo moet.

Altijd opgejaagd

Veel rust komt er niet aan te pas. De volgende horde moet worden genomen. Zelfs genieten wordt een must.

Wie opgejaagd wordt door een knagend gemis, is immers bang om ‘stil te vallen’, want dat stilvallen confronteert hem of haar met wat niet perfect is. Dat uit zich bijvoorbeeld in vluchten in het werk, in de drank, in zelfbeschadigend gedrag, maar verrassend genoeg bijvoorbeeld ook in ontspanning: ontspanning wordt dan inspanning (‘ Ik moet genieten’).

Ik ben niet goed zoals ik ben

Aan de basis van perfectionisme ligt het willen voldoen aan een beeld. Dat beeld is niets anders dan wie volgens zichzelf zou moeten zijn maar niet is. Volgens Hendrickx is het vaak terug te leiden tot de kindertijd.

 Het verstandige of brave kind in ons zorgt dat we ons aanpassen, zodat we in de maatschappij een plek hebben. De ontwikkeling van dat verstandige of brave kind kun je zien als een overlevingsmechanisme. Dit is aangeleerd, vaak onbewust gedrag, dat als doel heeft je te helpen bij bepaalde pijnlijke of onplezierige situaties. Het is de beste (meestal onbewuste) keuze die het kind kan maken in een situatie waarin het zich bedreigd voelt. ‘Zich bedreigd voelen’ betekent hier ‘zich niet aanvaard voelen zoals het is’ of ‘met zachte of harde hand gecorrigeerd worden’.

Getuigenissen

In het boek van Marcel Hendrickx staan vele getuigenissen over mensen met perfectionisme. Je leest er hoe zo’n manier van leven een uitputtingsslag is. Het is immers nooit genoeg. Perfectionisten hebben het heel moeilijk om ‘nee’ te zeggen. Ze zien ook bij voorbaat de dingen die niet oké zijn. De 98 % die uitmuntend is, laten ze zo aan zich voorbij gaan.  Die 2 procent ‘minder goed’, achtervolgt hen.

Controledwang

Niet weinig perfectionisten zijn heel efficiënt. Ze hebben een manier van werken ontwikkeld die hen tot de beste resultaten leidt. Ze gaan recht op het resultaat af, zonder omwegen en met een plan in hun hoofd. Ze hebben het dan ook heel moeilijk wanneer dat plan anders uitpakt dan verwacht of wanneer collega’s of naasten het anders willen doen. Dan maar liever alleen.

Als ze dan toch niet anders kunnen dan delegeren, wordt de taak vaak gewoon overgedragen. In de zin van: ‘Tot vandaag was dit mijn taak, vanaf morgen is het jouw verantwoordelijkheid, en ik zou liefst hebben dat je het me niet lastig maakt met vragen.’ Dit fenomeen speelt op het werk, maar ook thuis in de privésfeer steekt het de kop op: ‘Ik zal het zelf wel doen, want mijn partner kan dat toch niet.’

Te veel verantwoordelijkheid

Volgens Hendrickx nemen perfectionisten dikwijls teveel verantwoordelijkheid op zich. Dat heeft alles te maken met de nood aan controle en het omgaan met angst.

 

Dit symptoom doet je alert zijn voor dingen die niet goed lopen of voor taken die over het hoofd gezien worden. Als het ware vanzelf ga je extra verantwoordelijkheden op je nemen. Je ziet dingen die zouden moeten gebeuren, en zonder je af te vragen of die nu door jou uitgevoerd moeten worden, begin je eraan.

Grote verwachtingen

Ik vond het boek behoorlijk confronterend omdat ik veel herkende.  Het leerde me mezelf en anderen beter begrijpen. Ik zat dan ook op de punt van mijn stoel om te horen hoe je het beste met perfectionisme kan omgaan en of het überhaupt mogelijk is om uit die cirkel te stappen.

Die verwachtingen werden echter niet ingelost. Na zoveel helderheid (en rationaliteit) leek ik plots in de jaren 90 waarin New Age zijn welig tierde. De auteur heeft zijn wortels in NLP, Neuro Linguistisch Programmeren en laat dat toch nog te zweverig zijn voor mij.

Grote verdienste

Toch zou ik het boek aan veel (heel veel !) mensen willen aanraden omdat ik meen dat Hendrickx heel goed weet wat perfectionisme is en een schitterend beeld schetst van de perfectionist. Voor mij was het een behoorlijke eye-opener, zowel voor mezelf als voor de vele leerlingen met wie ik samenwerk.

De hele wereld roept ons op perfectionistisch te zijn !

Perfectionisme gedijt overigens zeer goed in onze maatschappij die ons om de oren slaat met slogans als ‘The sky is the Limit’ of ‘Just do it’, alsof het enkel en alleen een kwestie is van doen en dat je dan wel slaagt. Er is politiek steeds meer onbegrip voor mensen die niet kunnen, omdat ze worden voorgesteld als ‘niet willen’.  Lees maar het boek van Paul Verhaege. We geloven dat we alles kunnen en dat het een kwestie van keuzes en werken is. Dus als het niet lukt, is dat ook onze schuld. Geen wonder dat veel mensen gebukt gaan onder het gevoel niet goed genoeg te zijn.

Praktisch

Ik heb het boek graag gelezen en raad het aan omwille van de prima beschrijving van wat perfectionisme is en wat het doet met een mens. Het boek gaat ook naar de wortels van perfectionisme.

Marcel Hendrickx, Zeg me dat ik oké ben, over perfectionisme en bevestigingsdrang, Manteau 2016, 196 bladzijden.
Te koop bij Bol.com voor € 19,99 (Paperback). Ik las de Kindle-editie $ 16,36