Tagarchief: relatie

Snapshot diary

Snapshot dairy week #21 Terug thuis uit het ziekenhuis

ziekenhuis

Terug thuis !

Sedert vrijdag zijn we terug thuis. We, want zo voelt het wel aan. Tien dagen lang was ik er van ’s morgens vroeg tot ongeveer half tien ’s avonds. Dat ze daar in het ziekenhuis totaal niet moeilijk over deden is iets wat ik enorm apprecieerde. Nooit werd ik ‘buiten’ gestuurd, niet bij de verpleging, niet bij de dokters. Misschien is dat tegenwoordig de normale gang van zaken bij partners, maar toch. Op die manier hebben wij dit hele eerste hoofdstuk ‘diagnose, operatie, ziekenhuisherstel’ toch helemaal samen meegemaakt. We hebben samen gelachen en gehuild. Ik heb met eigen ogen gezien hoe hij aanvankelijk amper 5 stappen kon zetten en op het eind van de week – met kinesist – twee verdiepingen op en neer ging. Hoera, hoera !

Dat het niet gedaan is, niet over

Wanneer je dat verhaal bekijkt, dan zou je bijna denken dat het ergste voorbij is en dat het nu in rechte lijn naar omhoog gaat. Dat is ook zo, zelfs de dokter schetste dit, maar dan gaat het enkele over de operatie. Hoe die kankercellen zich verder bewegen (en hopelijk niet vermenigvuldigen), daar weten we maar weinig over. Eerst het herstel van de operatie, en dan de ‘nabehandeling’. Ook dat klinkt alsof het peanuts is tegenover de operatie, maar we weten dat het wellicht helemaal niet zo is. Het is bang afwachten op de resultaten. De eerste krijgen we in de loop van komende week, maar die zijn nog maar voorlopig en heel gedeeltelijk, tot het grote onderzoek (nog 3 lange weken wachten !) een volledig zicht heeft. Dan komt het MOC  (Multidisciplinair Oncologisch Consult) samen en krijgen we een eerste beeld op onze toekomst.

Dat hier veel liefde is

Met één dag sociaal verlof is het mij gelukt om de ganse periode bij het lief te zijn. Ik prijs ons gelukkig. Wij hebben de voorbije periode absoluut niet gezien als een nachtmerrie (wel de diagnose) maar als een week van sterkte verbondenheid. We beseffen nog maar eens hoe wij elkaars kracht zijn, hoe gelukkig we zijn met elkaar. Ik geloof niet wel elkaar ooit ‘for grantend’ hebben gezien, maar nu beseffen we het toch maar des te meer. Hoe belangrijk mensen voor elkaar kunnen zijn.

Hoe gaat het met mij ?

Ik krijg die vraag wel meer en al vind ik van mezelf dat ik over voldoende woordenschat beschik om dit te beantwoorden, het lukt mij deze keer totaal niet. Verdoofd zou zeker in het antwoord passen. Bovenal doodvermoeid. Gelukkig ook, met dat lief van mij en dankbaar. Dankbaar om wie hij is maar ook dankbaar om al die artsen en wat de wetenschap allemaal voor elkaar krijgt. Knippen ze een stuk van je darmen weg en eet je een week nadien al (ziekenhuis-)hamburger met witlof. Hoe wonder is dat ?
Dat de emoties hier nogal op en neer gaan en dat dat zeer snel kan gaan. Maar bovenal dat ik het precies nog niet door heb. Dat alle ‘controle’ nu uit handen moet worden gegeven. Want de agenda wordt door andere bepaald en onze toekomst is een groot vraagteken en soms ook regelrecht taboe. Ik begrijp het helemaal als mensen na zo’n ervaring zeggen dat ze ‘het nu’ zoveel belangrijker vinden en zich veel minder zorgen maken om de toekomst of om zogenaamde futiliteiten.

Ons motto

Van bij het begin van dit verhaal hadden we een motto. ‘Stap voor stap, dag na dag’. Dit is dus ook exact wat we zullen doen.

Snapshot diary

Snapshot diary week #20 De dokter die het f*ckwoord uitsprak

Geen vuiltje aan de lucht

Deze week vierde onze school het leerlingenfeest. Een soort festival met veel leuke spelen op de uitgebreide velden rondom de school. Klimmuur, waterbanen, free podium, gekke fietsen, pizza en cola. Stoelenvoetbal, dat ik nog altijd niet goed snap. Hoe dan ook, een hoogdag voor de leerlingen. We genoten van de schitterende zon en de zinderende energie van leerlingen die zich vollen bak lieten gaan. Wat een dag !

Het leerlingenfeest betekent evengoed het naderend eind van het schooljaar. Zonnige dagen. Uitzien naar die lange zomervakantie waarvoor we best al wat plannen hadden.

Zwarte woensdag

Woensdag stond er een routinebezoek op de agenda voor het lief. Hij had al een paar keer hevige darmkrampen gehad en zag dat liever niet nog eens gebeuren. Wij zagen er geen graten in, misschien een allergie ? Een ontsteking ? Wat de dokter ons vertelde sloeg de grond onder onze voeten weg. Dat we best even naar huis gingen om kleren bij elkaar te rapen en vervolgens meteen richting ziekenhuis zouden rijden. Want dit was dringend en niet goed. Hij sprak het f*ckwoord uit. Ik krijg het nog niet uitgesproken.

Emotieloos

En plots stond onze hele toekomst wankel. Sedert woensdag leef ik zo goed als continu in het ziekenhuis. Hoe ons leven na de ziekenhuisopname zal zijn, weten we niet.
Soms vragen mensen me hoe het met me gaat en ik kan werkelijk niets zeggen. Men waarschuwt me dat ik ook voor mezelf moet zorgen, maar ik begrijp amper wat dat betekent. Het lief en ik zijn altijd zo met elkaar verbonden geweest dat ik mij niet kan voorstellen om niet bij hem te zijn. Zelfs niet om ‘even’ voor mezelf te zorgen, of zoals het lief zelf zei ‘kom morgen wat later, doe eens iets wat je leuk vindt’. Wat zou ik dan leuk vinden ? Er is maar één focus nu: dat hij het zo goed mogelijk heeft. Dat hij niet alleen is. Dat hij ten alle tijde kan rekenen op mij.

Hoe gaat het verder met deze blog ?

Ik weet dat dat het laatste van mijn zorgen moet zijn. Deze blog is een hobby. Toch wil ik iets hier meteen iets duidelijk maken. Ik heb geen idee of ik ooit nog zal vertellen over de verschrikkelijke woensdag en over de gigantische uitdaging die voor ons ligt. Ik weet niet of ik er echt kan over schrijven. Ik wil meer zijn dan de vrouw van iemand die heel erg ziek is. Niet zozeer omdat ik dat wil, maar omdat ik ook mijn lief zo zie. Hij is nog altijd helemaal dezelfde man waar ik smoorverliefd op ben en ja, hij heeft een ziekte.
Misschien draai ik mezelf een rad voor de ogen als ik zeg: fundamenteel is er niets veranderd. Hij is de allerliefste. Hij is de bron van al mijn geluk.

Snapshot diary

Snapshot diary week #19/2018 – Het lange thuisblijfweekend

Gemengde gevoelens

Ik geef toe. Toen ik de plannen van mijn collega’s en vrienden hoorde voor het komende lange weekend, kreeg ik nu en dan een kramp in mijn kampeerziel. Collega’s met tent, camper of caravan die naar alle windstreken reisden. Zeeland, de Ardennen, de Vlaamse Kust, Fontainnebleue, de Opaalkust in Frankrijk. Het waren allemaal bestemmingen die zo makkelijk waren. Kleren bij elkaar, caravan aanhaken en off we go. Maar het zou up I go zijn. De huisduif haalt het bij het lief van de reisduif. En mijn liefde voor het lief houdt mij soms thuis. Ook op dagen die zo zonnig zijn en waar het o zo makkelijk zou zijn om gewoon te vertrekken. Liefde doet iets met een mens. (En dat is maar goed ook !).

Het territorium van de huisduif: 25 m2

Dat betekent niet dat we letterlijk thuis gebleven zijn. We startten ons verlengde weekend met een wandeling georganiseerd door Wandelsport Vlaanderen. Startpunt 3 km van ons huis. We deden een citytrip in onze eigen stad. 4 km. Ik kon het lief overtuigen om in de tuinkamer te ontbijten. Buiten !
Deze dagen waren dus dagen van genieten van elkaar en familie. Allemaal op die 25 vierkante kilometer. Ik las buiten in het zonnetje en verzon even dat ik op mijn eigen camping was. Ja, ik blijf dromen. Mag toch ?

Ik kan nauwelijks wachten om opnieuw te vertrekken

Tijdens datzelfde weekend zijn wel tien mogelijke trips door mijn hoofd gepasseerd en lang zal het niet duren of dat huisje wordt weer gewoon aangehaakt. Terug naar Nieuwpoort, omwille van de zee (en prima camping) ? Of Gent, dat altijd bruist maar ook zalige fietspaden heeft langs Leie en Schelde. Of toch opnieuw richting Nederland, langs de Maas of Noord-Brabant ?

Hoe dan ook, lang zal het niet duren. Dat voel ik zo. En het lief, het lief vindt dat allemaal goed. Heb ik even geluk !

 

 

 

De complete off-day – en de schuldgevoelens

off-day

Het wou gewoon niet lukken

Had ik het moeten zien aankomen ? Geen idee. Gisterenavond maakte ik de planning op voor vandaag en zag het helemaal zitten. Het zou een productieve dag worden en liep al over van goesting en energie. Ik zou beginnen met de ‘kikker’, oftewel het meest vervelende werk zodat ik de rest easy peasy zou zijn.

Toen ik opstond viel het nog mee. Het lief was ziekjes, maar ik niet. Op het werk liep één van mijn collega’s snotterend door de gangen, maar ik niet. De hele voormiddag werd er gewerkt en de kikken werd inderdaad ingeslikt. Na de middag viel ik echter als een vodje in de lappenmand. Weg spirit, weg enthousiasme, weg energie, weg overzicht. Ik laste een kleine pauze in in de hoop dat het na een half uurtje wel beter zou gaan. Maar zo liep het niet.

Help ! Daar zijn de schuldgevoelens !

Een paar dagen geleden was ik opnieuw onwel geworden op het werk, maar dat was na een paar uurtjes  en een pak medicatie toch wel overwonnen. Wat ik mij niet realiseerde is dat zo’n pak medicatie ook wel tol vraagt. Hoe dan ook, vandaag kreeg ik weinig gedaan en het lijstje van deze ochtend is heeft zijn houdbaarheidsdatum nog niet overschreden. Met andere woorden: het smeekt om aandacht.

Mannen zijn verstandiger – althans mijn lief

Het lief lag al evengoed in de lappenmand, maar behalve een fles water en het zoeken naar de afstandsbediening had hij weinig zorgen. ‘Het is wat het is’, luidt zijn devies. ‘Ertegen vechten zal ook niet helpen’. En laat dat nu net niet mijn sterkste kant zijn. In plaats van gewoon te aanvaarden dat er nu eenmaal dagen zijn waarop het niet zo lukt, voelde ik mijn emmer schuldgevoelens overlopen. Alsof het niet afgevinkte takenlijstje mijn dag tot een mislukking maakt. Wat is dat toch met al dat ‘moeten’ ? Met die schuldgevoelens om gewoon eens een day off te hebben ?

Of ben ik de enige die nog niet door heeft dat het soms simpelweg gebeurt ? Een dat waarin er weinig door je handen gaat ?