Tagarchief: relatie

1000 vragen

1000 vragen #121 Verkies je wel eens je werk boven de liefde ?

Werk en liefde, het is meestal een gespannen relatie

Ik vrees dat ik – zoals veel Vlamingen – ben opgevoed met een arbeidsethos dat zegt dat je zonder werken geen reden hebt van bestaan. Eerst werken en dan de rest. Alleen, er is altijd werk. Bovendien leert het leven ons met vallen en opstaan dat het omgekeerd is: zonder liefde geen reden van bestaan. De liefde is alles. Althans, dat geloof ik, maar het is niet dat ik er altijd naar handel.

Liefde vraagt tijd zonder deadline

Zonder tijd geen liefde. Hoeveel er ook wordt geschreven over kwaliteit versus kwantiteit, er zijn zaken die geen tijdsdruk verdragen. Het genieten van elkaar, het zomaar wandelen in een bos en vervolgens tot een diep gesprek komen. Dat kan je niet even doen in 1,2,3. Liefde vraagt tijd en is allergisch aan tijdsdruk. Maar waar vind je die tijd ? Door hem te maken natuurlijk, maar daar wringt (bij mij toch) dikwijls het schoentje.

Werken is gemakkelijk

Bovendien is werken soms the easy way out. Wanneer je werkt hoef je niet na te denken over je leven of je relatie. Werken geeft structuur en zekerheid. Op je werk kan je je ‘rol’ aannemen, de kwetsbaarheid is er stukken geringer en de verwachtingen zijn meestal goed omschreven. Je kan onderhandelen over wat je wil en niet wil, je werk organiseren zoals je wil.

Kies ik voor liefde of het werk ?

Natuurlijk is het geen of/of verhaal, laat staan een zwart/wit verhaal waarbij werken als een noodzakelijk kwaad wordt gezien en liefde als de grootste voldoening. Het is – wat had je gedacht – een kwestie van balans. Er zijn tijden dat die balans doorslaat bij mij. Meestal richting werk. Dan vlucht in in het werk, in de zekerheid ervan, in het sussende ervan. Dan hoef ik niet over moeilijke zaken na te denken. 

Of ik word helemaal opgeslorpt door die arbeidsethos die er van kindsbeen werd ingehamerd en zie niet meer wanneer de grens overschreden is, wanneer ik geen aandacht meer heb voor de mensen om mij heen en al helemaal niet voor mezelf.

Liefde en werk, ik vind het een moeilijke balans. Ook werk geeft voldoening. Liefde is ook meer dan de liefde tot de partner, de kinderen. Hoeveel tijd en energie is er nog voor familie en vrienden ?

Ik besef heel goed, dat als het er op aankomt, die liefde (voor partner, familie, vrienden, maar evengoed voor de natuur en deze aarde) mij veel meer kracht geeft dan welk werk ook. Dat dit het is wat mij leven maakt.

En dat ik dat soms vergeet. Heel veel zelfs.

1000 vragen

1000 vragen #107 Wie kent jou het best ?

Hij kent mij beter dan mezelf

Soms vind ik dat best griezelig. Dat er iemand is die mij beter kent dan mezelf. Kennen, niet in de zin van ‘weten’. Soms ziet hij zo wat er gaande is, nog voor ik door heb dat er überhaupt iets gaande is. Hij waarschuwt mij voor de valkuilen waar ik met mijn ogen open inloop. Dat lief van mij kent mij goed. Beregoed.

Kwetsbaar en geborgen

Soms voel ik mij behoorlijk kwetsbaar door zijn kennis. Anderzijds is het ook een geweldige geborgenheid. Ik hoef niet veel uit te leggen, er zijn weinig woorden nodig. Het is allemaal goed. Hij kent mij door en door en heeft mij lief.

Hoeveel mooier kan het nog zijn ?

Niet dacht ik.

 

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !
Snapshot diary

Snapshot dairy week #21 Terug thuis uit het ziekenhuis

ziekenhuis

Terug thuis !

Sedert vrijdag zijn we terug thuis. We, want zo voelt het wel aan. Tien dagen lang was ik er van ’s morgens vroeg tot ongeveer half tien ’s avonds. Dat ze daar in het ziekenhuis totaal niet moeilijk over deden is iets wat ik enorm apprecieerde. Nooit werd ik ‘buiten’ gestuurd, niet bij de verpleging, niet bij de dokters. Misschien is dat tegenwoordig de normale gang van zaken bij partners, maar toch. Op die manier hebben wij dit hele eerste hoofdstuk ‘diagnose, operatie, ziekenhuisherstel’ toch helemaal samen meegemaakt. We hebben samen gelachen en gehuild. Ik heb met eigen ogen gezien hoe hij aanvankelijk amper 5 stappen kon zetten en op het eind van de week – met kinesist – twee verdiepingen op en neer ging. Hoera, hoera !

Dat het niet gedaan is, niet over

Wanneer je dat verhaal bekijkt, dan zou je bijna denken dat het ergste voorbij is en dat het nu in rechte lijn naar omhoog gaat. Dat is ook zo, zelfs de dokter schetste dit, maar dan gaat het enkele over de operatie. Hoe die kankercellen zich verder bewegen (en hopelijk niet vermenigvuldigen), daar weten we maar weinig over. Eerst het herstel van de operatie, en dan de ‘nabehandeling’. Ook dat klinkt alsof het peanuts is tegenover de operatie, maar we weten dat het wellicht helemaal niet zo is. Het is bang afwachten op de resultaten. De eerste krijgen we in de loop van komende week, maar die zijn nog maar voorlopig en heel gedeeltelijk, tot het grote onderzoek (nog 3 lange weken wachten !) een volledig zicht heeft. Dan komt het MOC  (Multidisciplinair Oncologisch Consult) samen en krijgen we een eerste beeld op onze toekomst.

Dat hier veel liefde is

Met één dag sociaal verlof is het mij gelukt om de ganse periode bij het lief te zijn. Ik prijs ons gelukkig. Wij hebben de voorbije periode absoluut niet gezien als een nachtmerrie (wel de diagnose) maar als een week van sterkte verbondenheid. We beseffen nog maar eens hoe wij elkaars kracht zijn, hoe gelukkig we zijn met elkaar. Ik geloof niet wel elkaar ooit ‘for grantend’ hebben gezien, maar nu beseffen we het toch maar des te meer. Hoe belangrijk mensen voor elkaar kunnen zijn.

Hoe gaat het met mij ?

Ik krijg die vraag wel meer en al vind ik van mezelf dat ik over voldoende woordenschat beschik om dit te beantwoorden, het lukt mij deze keer totaal niet. Verdoofd zou zeker in het antwoord passen. Bovenal doodvermoeid. Gelukkig ook, met dat lief van mij en dankbaar. Dankbaar om wie hij is maar ook dankbaar om al die artsen en wat de wetenschap allemaal voor elkaar krijgt. Knippen ze een stuk van je darmen weg en eet je een week nadien al (ziekenhuis-)hamburger met witlof. Hoe wonder is dat ?
Dat de emoties hier nogal op en neer gaan en dat dat zeer snel kan gaan. Maar bovenal dat ik het precies nog niet door heb. Dat alle ‘controle’ nu uit handen moet worden gegeven. Want de agenda wordt door andere bepaald en onze toekomst is een groot vraagteken en soms ook regelrecht taboe. Ik begrijp het helemaal als mensen na zo’n ervaring zeggen dat ze ‘het nu’ zoveel belangrijker vinden en zich veel minder zorgen maken om de toekomst of om zogenaamde futiliteiten.

Ons motto

Van bij het begin van dit verhaal hadden we een motto. ‘Stap voor stap, dag na dag’. Dit is dus ook exact wat we zullen doen.

Snapshot diary

Snapshot diary week #20 De dokter die het f*ckwoord uitsprak

Geen vuiltje aan de lucht

Deze week vierde onze school het leerlingenfeest. Een soort festival met veel leuke spelen op de uitgebreide velden rondom de school. Klimmuur, waterbanen, free podium, gekke fietsen, pizza en cola. Stoelenvoetbal, dat ik nog altijd niet goed snap. Hoe dan ook, een hoogdag voor de leerlingen. We genoten van de schitterende zon en de zinderende energie van leerlingen die zich vollen bak lieten gaan. Wat een dag !

Het leerlingenfeest betekent evengoed het naderend eind van het schooljaar. Zonnige dagen. Uitzien naar die lange zomervakantie waarvoor we best al wat plannen hadden.

Zwarte woensdag

Woensdag stond er een routinebezoek op de agenda voor het lief. Hij had al een paar keer hevige darmkrampen gehad en zag dat liever niet nog eens gebeuren. Wij zagen er geen graten in, misschien een allergie ? Een ontsteking ? Wat de dokter ons vertelde sloeg de grond onder onze voeten weg. Dat we best even naar huis gingen om kleren bij elkaar te rapen en vervolgens meteen richting ziekenhuis zouden rijden. Want dit was dringend en niet goed. Hij sprak het f*ckwoord uit. Ik krijg het nog niet uitgesproken.

Emotieloos

En plots stond onze hele toekomst wankel. Sedert woensdag leef ik zo goed als continu in het ziekenhuis. Hoe ons leven na de ziekenhuisopname zal zijn, weten we niet.
Soms vragen mensen me hoe het met me gaat en ik kan werkelijk niets zeggen. Men waarschuwt me dat ik ook voor mezelf moet zorgen, maar ik begrijp amper wat dat betekent. Het lief en ik zijn altijd zo met elkaar verbonden geweest dat ik mij niet kan voorstellen om niet bij hem te zijn. Zelfs niet om ‘even’ voor mezelf te zorgen, of zoals het lief zelf zei ‘kom morgen wat later, doe eens iets wat je leuk vindt’. Wat zou ik dan leuk vinden ? Er is maar één focus nu: dat hij het zo goed mogelijk heeft. Dat hij niet alleen is. Dat hij ten alle tijde kan rekenen op mij.

Hoe gaat het verder met deze blog ?

Ik weet dat dat het laatste van mijn zorgen moet zijn. Deze blog is een hobby. Toch wil ik iets hier meteen iets duidelijk maken. Ik heb geen idee of ik ooit nog zal vertellen over de verschrikkelijke woensdag en over de gigantische uitdaging die voor ons ligt. Ik weet niet of ik er echt kan over schrijven. Ik wil meer zijn dan de vrouw van iemand die heel erg ziek is. Niet zozeer omdat ik dat wil, maar omdat ik ook mijn lief zo zie. Hij is nog altijd helemaal dezelfde man waar ik smoorverliefd op ben en ja, hij heeft een ziekte.
Misschien draai ik mezelf een rad voor de ogen als ik zeg: fundamenteel is er niets veranderd. Hij is de allerliefste. Hij is de bron van al mijn geluk.