Tagarchief: relatie

1000 vragen over mezelf

1000 vragen #69 Geef je mensen een tweede kans?

Tweede kans hoeft niet, eentje is genoeg

Ik heb het geluk in een omgeving te leven waar alles nogal vlotjes verloopt. Mijn grenzen worden niet overschreden. Ik ervaar respect en warmte. Ik kan mij bijgevolg niet echt herinneren dat ik stilstond bij het geven van een tweede kans. Grote conflicten zijn mij gelukkig bespaard. Toch niet van dien aard dat relaties op het spel stonden.  Bijgevolg ben ik geen ervaringsdeskundige in het geven van tweede kansen. Wat mij op de vraag brengt of ik in staat zou zijn om een tweede kans te geven als het er echt om spant.

Liegen en bedriegen

Ik probeer mij voor te stellen in welke gevallen ik mensen geen tweede kans zou geven en dat is niet eens zo moeilijk. Als mensen mij continu iets voorliegen zou ik er al snel een streep onder zetten. Eerlijkheid staat hier hoog aangeschreven en ik kan best tal van kansen geven zolang iemand eerlijk is en er wil voor gaan. Maar continu liegen. Nee, ik denk niet dat ik veel geduld zou hebben.

Geweld

Geweld, dat is er ook zo eentje. Ik weet natuurlijk niet wat ik écht zou doen mocht iemand van wie ik houd geweldadig zijn, maar zoals het nu zit zeg ik ronduit nee. Geen tweede kans. Geweld is erover. Daar is geen excuus voor. Misschien zijn er verzachtende omstandigheden. Grote emoties gecombineerd met alcohol bijvoorbeeld. Ik verzin maar wat. Maar toch. Het geweld is een taaie. Die tweede kans zal zeker niet evident zijn. Goed dat alchol en geweld niet tot mijn leefwereld behoren, lucky me.

Pesterijen

Dit is ook een no-go. Ik heb geen begrip voor pesten. Ik lijk het niet eens tenvolle te begrijpen. Welk voordeel haalt iemand daaruit. Het leven van iemand anders wordt zomaar onderuit gehaald met een sluipend vergif. Maar pesten is een kwestie van herhaling. Tweede kans is hier niet aan de orde. Een pester is al vaak over de schreef geweest.

Wie geen tweede kans geeft blijft eenzaam over

Ik veronderstel dat het geven van tweede kansen altijd te maken heeft met het overschrijden van grenzen. Het bewaken en leren kennen van je grenzen is een levenstaak. Gevoel krijgen voor de grenzen van een ander is dat al evenzeer. Mensen zijn dikwijls gevoelig voor totaal andere zaken. Het is gebeurd voor je het weet. Gelukkig bestaan er inderdaad tweede kansen. Wanneer iemand aangeeft dat hij iets niet fijn vond of waardeerde. Wie niemand een tweede kans geeft blijft eenzaam over.
Sommige mensen zijn gul in het geven van tweede, derde, vierde en vijfde kansen. Dat is best knap. Al kan het best wel gevaarlijk zijn. Als het over echt belangrijke grenzen gaat, kan het eindeloos geven van tweede kansen je onderuit halen. Grenzen bepalen tenslotte onze identiteit.

  Welke grenzen mogen van jou niet overschreden worden ? 

 

1000 vragen over mezelf

1000 vragen #67 Welke eigenschap waardeer je enorm in een geliefde ?

Verliefdheid kent geen aan te vinken lijstjes eigenschappen

Sommige mensen hebben een beeld over hoe hun geliefde zou moeten zijn. Of met wie ze wel en niet een relatie zouden willen hebben. In alle eerlijkheid: ik had ook wel een beetje een beeld over wie het wel en niet zou worden, maar de werkelijkheid bleek heel anders. Verliefdheid rekent niet met lijstjes. Zo trouwde ik met iemand die zwaar rookte en laat dat echt een geweldige ‘no go’ geweest zijn op mijn lijstje. Gelukkig rookt hij nu al jaren niet meer en kwam het initiatief te stoppen met roken van hem. Idem met zetelatleet (zonder goed einde !). “Sportief” stond ook hoog op het lijstje en in volle verliefdheid deed hij de eerste jaren echt wel zijn best, maar sportief staat voor hem al jaren gelijk met schaken. Drie uur of meer in stilte op een stoel zitten dus. En laat dat nou net iets zijn dat ik absoluut niet associeer met sportief. Gelukkig wandelt hij toch nog ieder jaar met mij de Vierdaagse. Maar tot zover reikt zijn invulling voor wat ‘sportief’ betreft.

Dingen die ik waardeer in mijn lief

Ik vrees dat ik nogal lyrisch kan zijn daarover, want na al die jaren ben ik nog altijd behoorlijk verliefd. Het gaat maar niet over. Wie denkt dat ik in overdrive zit, weet dus vanwaar het komt. Deze eigenschappen staan niet in volgorde van belang en er zijn er véél meer ! Verliefd, weet je wel ?

  1. Affectie tonen – verbondenheid

    Het zit in kleine dingen. Wanneer we naar het werk vertrekken een kus. Een knuffel tussendoor. Een briefje op de keukentafel. Een dekentje leggen over de andere als die voor TV in slaap gevallen is. Thuis komen van de winkel en een bouché van Cote D’Or op je bureau zien liggen (mijn geval), of een Duveltje (voor hem). Bij elkaar checken of de dag goed was. De verbondenheid is groot, zeer groot. Ook al ga ik alleen weg met de caravan en zijn er hele avonden en namiddagen dat hij weg is. Dat maakt niets uit. We zijn heel erg verbonden. Die kleine tekens voeden dat. Ik vind mijn lief ‘echt lief‘, een eigenschap die ik misschien allerhoogst acht.

  2. Goed kunnen communiceren

    Mijn lief is absoluut geen babbelaar. De behoefte om dingen te zeggen zit er bij hem niet in. Ook niet als het ernstig is. Hij is zeer rustig en introvert. In het begin van onze relatie vond ik dat best lastig. Zelf ben ik immers een spraakwaterval en verwachte evenveel woorden en enthousiasme terug. Zoveel stilte maakte mij bij tijden onzeker. Goed kunnen communiceren staat voor mij gelijk aan wanneer het nodig is rond de tafel kunnen zitten en dingen uitpraten of delen. Daar scoort hij heel goed in !  Het zit ‘m vooral in dat ‘wanneer het nodig is’. Ik kan gerust een uur babbelen over wat op het werk gebeurd is. Hij heeft daar geen behoefte aan. Dat is oké voor mij.

  3. Mildheid

    Mijn lief is mild en rustig. Niet alleen tegenover mij maar tegenover de hele wereld. Ik heb daar veel van geleerd. Zijn grootmoeder gebruikte blijkbaar veel de uitspraak ‘Het is zoals het is’ en ondertussen heb ik dat overgenomen. Zeker nog niet voldoende en ik moet nog véél leren. Ik maak mij gemakkelijk druk over zaken die niet efficiënt zijn, die slecht georganiseerd zijn, die ronduit onrechtvaardig zijn. Ik durf mij nogal te ergeren terwijl ik in vele gevallen niets kan veranderen. Hij heeft daar geen last van. Ik denk dat het zijn leven makkelijker maakt en ik hoop nog zoveel van hem te leren dat ik daarin rustiger word.

  4. Ruimte en vrijheid

    schaken

    Liefde is de andere gelukkig willen zien. Maar dat betekent niet dat we warm lopen voor dezelfde dingen. Je zou daar een punt kunnen van maken. Dat de andere toch mee enthousiast moet zijn voor wat jou gelukkig maakt. Ik geloof niet dat dat echt werkt. Interesse misschien nog wel, maar enthousiast ? Mijn lief is door het dolle heen als het over schaken gaat. Schaken neemt echt een belangrijke plaats in zijn leven en zijn geluk. Ik begrijp niet wat er leuk kan zijn aan drie uur stil op een stoel pionnen verschuiven en je hersenen pijnigen. Maar ik zie dat het hem gelukkig maakt en ik supporter (niet fysiek ter plaatse) mee voor elke wedstrijd. Ik weet waar en tegen wie hij speelt en wat zijn kansen zijn. Hij houdt niet van kamperen, terwijl ik het liefst elk weekend de caravan zou aanhaken. Geen probleem, ik kampeer meestal alleen. Ik kom blij en gelukkig terug.

Dit vind ik allemaal heel belangrijk in een geliefde. Heb ik naar deze zaken gezocht ? Nee ! Het mentale lijstje was echt heel anders. Toch zou ik hem voor niemand anders willen ruilen. Zelfs niet voor iemand die perfect voldoet aan het lijstje dat ik een half leven geleden had ! Dankjewel lief !

Wat vinden jullie fijn aan jullie geliefde ? Of heeft iedereen ongeveer hetzelfde lijstje ? Wellicht niet !

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !
Snapshot diary

Snapshot diary week 2017/27 Hoera vakantie !

kloksgewijs : samen wandelen, Auvergne, ilhandlettering, hiking, Villers-La-Ville voor een tweede keer, promotie van de oudste zoon, zoete aardappelmuffin, kaartjes naar de nichtjes en neefjes op kamp, de tuinmaker, Auvergne, promotie,

Bouwperikelen, betaal niet te snel

Hier werd niet stilgezeten tijdens de eerste week van de vakantie, integendeel ! De angst dat er niet genoeg zou gedaan worden zat er toch al te dik in. Ofwel moesten we beiden wennen aan het nieuwe ritme en lukt het niet van ‘haast-haast’ naar ‘rustig aan’ te gaan. Die eerste dag werden aannemers gebeld van allerlei soort. Plots kon ik het niet meer aanzien, die ‘laatste restjes’ van een gigantische verbouwing 10 jaar geleden. Allemaal kleine zaken die de ondernemers met grote opdrachten niet hebben afgewerkt. Wij weten best dat we strenger hadden moeten zijn. Wie hier dagen komt pleisteren kan ook wel de stopcontacten ‘afwerken’, de vloerder deed het grote werk prima maar liet steken vallen bij de details. 10 jaar geleden ! Dat werkt dus al 10 jaar op mijn zenuwen. Maar hé, het lief zette er zijn schouders op en straks loopt het hier (ja toch ?) vol met stielmannen. Ik ben te optimistisch zeker ?

Die eerste vakantiedag werkte het lief zich in het zweet met een bosmaaier door onze veel te grote tuin. Het achterste stuk dat voorheen onze jungle was is weer even bereikbaar. Ik deed wat moeite met de tuinkamer en zette er prompt een bed in – kwestie van te kunnen rusten na al dat werk. Missie geslaagd.

We hebben weer tijd voor elkaar

Dat we weer tijd hebben om samen aan onze projecten te werken, is heerlijk. We wandelen weer samen en vertellen elkaar over de boeken die we lezen. Ik hield me verder aan een streng sportschema en hield de pas er goed in. Niet alleen wat het sporten betreft maar schema’s en doelstellingen alom. Ik zal moeten oppassen dat ik niet overdrijf, dat ik niet al te zeer in de productiviteitsval trap.   Er was ook weer tijd voor de kinderen. Zij kwamen beiden met goed nieuws uit Leuven. De oudste afgestudeerd, de jongste een zorgeloze vakantie. Kan het nog beter ? Hip hip hoera voor beiden ! En blij dat we zijn. Want eerlijk, ik gun het elke jongere: een lange zorgeloze zomervakantie. Mijn hart blijft pijn doen als ik studenten zie die echt hard gewerkt hebben en ‘beloond’ worden met extra werk in de vakantie. Ik wou dat iedereen die hard werkte die vakantie kreeg !

Tijd voor experimenteren

Ik maakte ook tijd om nieuwe ontbijtrecepten uit te proberen. De zoeteaardappelmuffin was een echt succes. Geen toegevoegde suiker, geen bloem. Het recept verschijnt woensdag.  Echt lekker, al was de commentaar van het lief dat ‘het te gezond smaakt’. Hij mist nogal snel de suiker.
Ik waagde me ook aan handlettering. Best leuk en inspirerend, maar ik heb geen idee of ik er het geduld voor heb. Fijn dat er in de vakantie tijd is voor al die dingen. En boeken, natuurlijk boeken ! Zalig dat ik uren aan een stuk kan lezen. In mijn al te groot enthousiasme zou ik er meteen een hoop kopen, maar ik hou mij aan ‘eerst uitlezen’ en ‘dan pas nieuwe kopen’. Gelukkig valt de prijs bij de Kindle-Store meestal mee.

Ik ben best benieuwd naar andere experimenten tijdens de vakantie. Suggesties ? 

 

vakantiestress : ik zal deze tijd toch goed benutten ?

Vakantiestress : Er moet van alles gebeuren !

De vakantie is voor ons begonnen en het ongeduld is niet geminderd.  Je zou denken dat een mens rustig wordt van vakantie, maar ook in deze zeeën van tijd schreeuwt de productiviteitsduivel. Er moet gelezen worden ! Kasten uitgeruimd ! Meer sporten ! Meer wandelen, musea bezoeken, kortom : die tijd mag niet verloren gaan.

Plannen

Dus zit ik met rechts van mij met een stapeltje brochures en bijeen gespaarde knipsels met allerlei zaken die ik toch wel wil bezoeken, lezen, meemaken. Eerste planning : de data op de agenda zetten. Een wandelvierdaagse staat op data, je kan die niet verplaatsen. Als we ieder jaar zo gelukkig zijn tijdens de Vierdaagse van de IJzer, waarom dan niet ook nog een Vierdaagse in Nederland ? Het lief wil schaken. Waarom geen schaakvakantie ? En we ‘moeten’ toch ook nog eens ‘gewoon’ op vakantie ?

Daarbuiten lonkt alles

Onlangs kreeg ik een brochure in handen waarin het Eifelgebergte als prachtig wandelgebied werd voorgesteld. ‘Zouden we niet ?’, zei ik, maar het lief zei dat hij het al druk genoeg vond.  Hij is een huisduif pur sang. Al verleid ik hem wel om nu en dan het nest te verlaten.

Ik zie daarentegen tal van mogelijkheden, nieuwe avonturen. Maar in mijn hart ben ik evenzeer een huisduif. Boekje in de hand en onder een dekentje. Lekker eten bij de hand. Koel wijntje. ‘Lummelen in huis’, zoals het lief het zegt. Op een regenachtige middag binnen naar een film zien.  Hangen in de hangmat. Nog maar eens ontdekken dat wij en een BBQ-stel een slechte combinatie zijn.

De vakantiestress van het organiseren

Bij het begin van deze vakantie ben ik dus wel een beetje (luxeprobleem !) verscheurd door keuzestress. De angst om nà die vakantie te denken ‘Had ik maar ….’. De angst dat, eenmaal het werkjaar begonnen, een heel aantal zaken gewoon niet meer mogelijk zijn. De angst aan gebrek aan herinneringen, want echt wel – zo’n vakanties laden de batterijen op.

De onverbiddelijke heimwee

Gelukkig kunnen wij het ‘huis’ gewoon meenemen. Achterop. Slapen in ons donsdeken, onze eigen frigo met ‘onze’ wijn. Maar toch. Het blijft moeilijk kiezen. Als ik te lang op ‘een ander’ ben slaat de heimwee onverbiddelijk toe. Dan idealiseer ik weer het eigen bakstenen huis, onze straat en dorp waar alles rustig is. Tot de onrust mij daar weer overvalt en ik weer weg wil.

Ik wil thuisblijven. Maar ik wil ook weggaan.
Ik kan niet kiezen.

 

Thuis of toch weg ? Gelukkig hoeven de meeste mensen niet of/of te kiezen. Maar toch, ben ik de enige die het daar soms moeilijk mee heeft ?