Tagarchief: relatie

Snapshot diary

snapshot diary – week 45 – herfst en Citadel’Arte

Citadel'Arte

Herfst : je kan er niet naast kijken

Eerst waren was er nog de mooie nazomer en de blaren die overal mooi kleurden. Maar toen kwam (vorige week al) een pak regen en een gigantische temperatuursval.  Gelukkig was er ook De winterjas is al uitgehaald en ’s avonds – om aan 10 0000 stappen te raken – wandel ik in ons dorp alsof ik in het koude Rusland rondloop. Wanneer ik naar het werk rijd is het donker en wanneer ik terug thuis komt is het bijna donker ! Echt wel iets nieuws ! Gelukkig was er Citadel Arte en een zondag waarop ik netjes tussen twee regenbuien door ging wandelen !

Herfst : tijd voor een manifest !

Ik ben best gevoelig aan warmte en licht en al is de herfst amper halfweg, ik mis nu al de zomer en de lente. De lange dagen. Het gemak waarmee ik buiten zit. Het liefste kroop ik onder het donsdeken en begon aan een winterslaap. Nee, al die duisternis hoeft voor mij niet !
Dus moet ik wel een herfstplan maken. Nee, het is er nog niet, maar het krijgt vorm.
Het wordt een balanceren tussen binnen en buiten en daar hoort bij dat ik het binnen gezellig maak maar vooral : dat ik mezelf een schop onder m’n kont geef om toch buiten te gaan. Want ik ben toch een buitenmens. Komende week maak ik mijn herfstmanifest op !

Tijd van bakken

bananenbrood

Ik kook zo goed als nooit en de enige keren dat ik toch iets doe in de keuken is het om te bakken. Mijn gang naar zoet en lekker is in de herfst ook dubbel zo erg. Dus waagde ik mij deze keer aan bananenbrood. Het recept is simpel : bananen, eieren, stukjes appel, paar lepels havermoutvlokken en zelfrijzend meel in de blender en that’s it. Geen bakstof en ook geen suiker. De basis haalde ik uit het het sportkookboek, maar omdat ik geen dadels in huis had gaf ik er mijn eigen twist aan. Het draaide uit in iets dat je het beste kan vergelijken met broodpudding maar dan met een behoorlijke bananensmaak. Suiker hoeft echt niet, de (rijpe) bananen zorgen dat het zoet genoeg  is. Een dessertje zou ik het niet noemen maar wel een prima ontbijt of om mee te nemen als tussendoortje.

Citadel’Arte

Citaldel Arte
Foto links : is dit binnen of buiten. Ik zag binnen het lief buiten wandelen. Een bijzondere ervaring. (Citadel Arte) Foto rechts : De oude gebouwen van de citadel.

’s Zaterdags wou het lief toch het huis uit – opmerkelijk voor deze notoire huisduif – en daarom stelde ik voor dat we naar Citadel’Arte in Diest zouden gaan. De vorige editie was mij prima bevallen en ik gokte dat de setting – de oude citadel van Diest – sowieso een treffer zou zijn bij de echtgenoot. Goed gegokt want het was een meevaller.
Ook nu vond ik de tentoonstelling sterk filosofisch. Het meeste werk was best maatschappijkritisch en deed je als toeschouwer eens een andere kant zien, wat toch een behoorlijke verdienste is van kunst. Verder zien dan het dagdagelijkse of net door dat dagdagelijkse heen zien.
Citadel’Arte loopt nog tot en met volgend weekend, woon je in de buurt of heb je zin in een prachtige daguitstap (bv. de combinatie met Diest of wandelen in het schitterende Hageland), dan is dit zeker aan te raden.

Feestelijke wandeling

In het weekend ga ik traditioneel wandelen, en dit keer vierde een naburige wandelclub feest. Dat deden ze op bijzonder originele wijze : een receptie in het park ergens op het midden van de wandelroute. Het smaakte bijzonder ! Het werd wandelen tussen mist en zachte regen door, er was nauwelijk echt zonlicht en het weer was behoorlijk grauw. Toch kan ik er van genieten. Van de cadans van het wandelen, van de natuurelementen, van het in volle natuur zijn.

De komende weken

De komende weken blinken niet uit in straffe plannen. Het zal dus allemaal van dat zogenaamde herfstmanifest moeten komen. Want hé, tenslotte ben ik zelf verantwoordelijk voor dit leven én deze herfst. En straks wordt het nog donkerder !

Hebben jullie last van de dagen die korter worden ? Tips zijn welkom om het toch een beetje aangenamer te maken ! 

1000 vragen over mezelf

1000 vragen #21 Maakt het veel uit wat anderen over je zeggen ?

yada-yada-1432921_1280

Waarom kleuters zoveel wijzer zijn

Ik wou dat ik antwoorden dat ik mij nooit iets heb aangetrokken van wat mensen over mij zeiden, maar dat is niet zo.  In mijn hart leven de kleuterjuffen nog altijd : dat je met iedereen vriendjes moet zijn.  Ik neem het die juffen absoluut niet kwalijk, want als er één leeftijdsgroep is die ongedwongen vriendschappen sluit, dan zijn het wel kleuters. Misschien juist omdat kleuters nooit nadenken over wat anderen van hen denken. Die leven compleet vanuit het buikgevoel. Met zowel plakkerige kussen en dikke knuffels en wanhopige huilbuien als het niet meezit.

Hoeveel betekenis heeft hetgeen wat een ander over je zegt ?

Het heeft bijzonder lang geduurd voor ik door had dat je met de beste wil van de wereld niet voor iedereen goed kan doen. Vroeger dacht ik dat als ik mijn motieven uitlegde, de andere begrip zou hebben voor mij standpunt of handelen, tegenwoordig weet ik dat dat een illusie is. Soms zijn mensen slechtgehumeurd en kan je er geen kant mee op. Of ze moeten je niet om redenen waar je totaal geen vat op hebt of die zelfs onbestaand zijn. Of het interesseert hen gewoon niet. Wat je dan doet of zegt is gewoon een stoorzender. Of soms hebben ze gewoon een slechte dag en betekent het allemaal zoveel niet wat ze over je zeggen.

Vooral dat laatste was voor mij een eye-opener. Mensen zeggen snel iets. Door hen daarover aan te spreken merkte ik keer na keer dat ik er veel meer gewicht aan hechtte dan zijzelf. “Och dat ? Echt ? O, maar dat bedoelde ik niet zo”. Met ‘dat bedoelde ik niet zo’ nemen ze niet noodzakelijk hun woorden terug, maar wel het gewicht.

Sterke mensen brengen het beste in je boven

Toch zijn er een hoop mensen van wie het mij juist veel doet wat ze over mij zeggen. Dat zijn de mensen die ik graag zie wiens oordeel ik hoog acht. Met sommigen heb ik niet zo’n hechte relatie maar ik zie ze als mentors.
Die mensen weten dat zelf niet, maar ik kies ze uit, mensen met bepaalde vaardigheden die ik ook onder de knie wil hebben. Mensen met talenten die ik bewonder. Ik probeer van hen te leren. Ik leer van hen over hoe ze met situaties omgaan, ga met hen in gesprek over mijn zoeken om dingen beter te kunnen. En wat blijkt ? Er is niets om bang voor te zijn. Want sterke mensen brengen het beste in je naar boven. Zij zijn niet beroerd om je advies te geven of om kritisch te zijn over je daden. Alleen : zij hebben het beste met je voor.

Conclusie :  het is maar wie het zegt en waarom het gezegd wordt. 

De rest is onbelangrijk. De rest is blablabla. Dan toch liever gewoon luisteren naar de stem van mijn hart en mijn geweten.

En dat wens ik jullie ook toe. Negativisme brengt niemand verder. Loze oordelen ook niet. Wat niet wil zeggen dat het er in kan hakken als mensen iets over je zeggen dat niet zo positief is. Maar soms, en dikwijls vaak… zegt het meer over diegene die het zegt dan wat het echt waard is.

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !
Snapshot diary

Snapshot diary week 41 en Bokrijk in de herfst !

2016-10-week-41-large

Wat een prachtig herfstweer !

Ik was niet echt tevreden over het weer tijdens de zomer, maar de herfst kan wel tellen ! Wat een mooie dagen ! Wat een mooie kleuren ! Ik mag dan wel geen vakantie meer hebben (spijtig !) ik probeer toch zoveel mogelijk van deze zon te profiteren en buiten te zijn. Deze week logeerde ik in West-Vlaanderen voor Buren bij de Kunstenaars om vervolgens de andere kant van Vlaanderen te bezoeken : Bokrijk in de herfst !

Aanvaarden of uitdagen ?

Net zoals wellicht heel Vlaanderen blijf ik zoeken naar evenwicht en hip hip hoera het lijkt de laatste weken toch een beetje te lukken. Ik wéét dat maandag en dinsdag ‘monsterdagen’ zijn, op die twee dagen geef ik immers 2/3 van mijn hele lesopdracht. Maar het betekent natuurlijk ook dat eenmaal dinsdag voorbij is het ‘rustige’ deel van de week er komt.
Toch ben ik nog niet helemaal tevreden over mezelf. Op maandag, dinsdag én zelfs woensdag krijg ik na het werken zo’n klop van de hamer dat het wel lijkt alsof er een lichtje dooft in mijn hersenen en mijn lichaam in staking gaat. Ik balanceer nog tussen aanvaarden (het zijn nu eenmaal zware dagen, niets aan te doen) of uitdagen. Misschien moet ik gewoon gaan sporten na zo’n zware dagen. Het hoeft niet veel te zijn … Maar zomaar in slaap vallen op de bank, daar ben ik toch te jong voor, niet ?

Donderdag begint het weekend !

HobbyTime Lerouge

Nee, niet echt, maar toch. Het is niet meer zo hard werken als op maandag en dinsdag !
Donderdagavond trok ik richting West-Vlaanderen om er het begin Buren bij Kunstenaars mee te maken. Mijn zus is behalve een wereldreizigerster, ook gigantisch creatief. Het zijn genen die ik geenszins geërfd heb, want geef mij een penseel in mijn handen, klei, kleuren of wat dan ook en ik maak er een grote kliederboel van. Ik heb er gewoon het geduld niet voor.

Bokrijk in de herfst

Bokrijk in de herfst

Omdat het lief in interprovinciale schaakcompetitie zit moest ik hem zo wat de hele zondag missen. We maakten de hele zaterdag vrij om gewoon samen te zijn en niet te werken. Hij niet en ik niet, wat anders wel gebeurt. Niet werken voor ‘het werk’ maar ook geen karweien in het huis. Dat lukt het beste als we op uitstap gaan en we kozen opnieuw voor Bokrijk. Klinkt geweldig ouderwets en alsof we oudjes worden, maar misschien is dat ook wel zo. Wandelen, genieten van de acteurs, genieten van de prachtige herfstkleuren.
Maar ook genieten van Limburgse vlaai, Limburgs bier. Mooi was dat !

Ik hoop dat jullie ook allemaal volop genieten van de herfst ! 

 

1000 vragen over mezelf

1000 vragen #18 Hoe voelt liefdesverdriet voor jou

liefdesverdriet

Liefdesverdriet was een zaak van alle dagen

Ik beken meteen : het is gigantisch lang geleden dat ik liefdesverdriet had. Als het toesloeg ging ik er echter helemaal voor. Geen liefdesverdriet erger dan het liefdesverdriet van een 12-jarige. Tenminste, zo leek het toen. Ik kweelde mee met Nazareth  tot mijn ingewanden er zowat uitlagen : Love Hurts. Tot tranens toe, hele kussenslopen nat.
Ik kan mij niet eens meer herinneren om welke jongens het ging. Zo erg moet dat liefdesverdriet zijn geweest.

 

Veel vrienden weinig liefjes

Ik overleefde de puperteit en de heftige emoties. Het hoofd werd zwaarder dan het hart. Geen idee of dat per definitie een goede evolutie is. Er waren nog liefjes en er was nog liefdesverdriet, maar de kussenslopen bleven droog. Misschien keerde het gewoon meer naar binnen. Er werd niet meer gekweeld. Er was wel stil verdriet. Er kwam nieuwe liefde.

Rouw als een gebroken hart

Het is nu alweer héél lang geleden dat ik liefdesverdriet had. Dat zit wel snor, dat lief en ik. Maar er is wel liefdesverdriet geweest. Het allergrootste toen ik afscheid moést nemen. Willen of niet. Toen er na 11 maand huwelijk een eind kwam aan een pasbegonnen verhaal omdat de dood er zich ging mee moeien. Mensen zullen zeggen : dat is rouw, dat is geen liefdesverdriet. Maar wat is rouw anders dan een gebroken hart ?

Gemis

Het ‘klassieke’ liefdesverdriet is mij gelukkig al jaren bespaard. Liefdesverdriet is altijd hevig. Het lief en ik zijn ondertussen alweer jaren en jaren getrouwd, maar nooit vergeet ik de kwetsbaarheid van het leven en dus ook het (mogelijk) liefdesverdriet. Nooit vergeet ik dat de liefde die er nu is niet vanzelfsprekend is, dat dit een kwestie is van alle dagen dankbaar zijn en alle dagen genieten van wat is. Wéten dat het zo gedaan kan zijn. Een ongeval, een ziekte. Maar ook weten dat je er zorg moet voor dragen. Voor je het weet zit je zo verstrikt in je eigen drukte dat je de andere stuk voor stuk vergeet.

Innerlijke gemismeter

Gelukkig heb ik een soort innerlijke ‘gemismeter’.  Ik mis mijn liefste nogal snel. Het  is geweldig dat we beiden ook ons eigen leven hebben. Onze eigen avonturen en passies. Dat we een eigen vriendenkring hebben en dat we het beiden absoluut niet nodig vinden om alles samen te doen. Maar nu en dan voel ik weer het gemis. Dan trekken we samen weg. Een dagje, of een week. Of we gaan lang wandelen. Lang lekker eten. Gewoon om samen te zijn. Om te genieten. Zodat het gemis nooit te groot wordt. Zodat het nooit écht liefdesverdriet wordt.

Hoe voelt liefdesverdriet voor jou ? 

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !