Tagarchief: relatie

Snapshot diary

Snapshot diary week 2017/27 Hoera vakantie !

kloksgewijs : samen wandelen, Auvergne, ilhandlettering, hiking, Villers-La-Ville voor een tweede keer, promotie van de oudste zoon, zoete aardappelmuffin, kaartjes naar de nichtjes en neefjes op kamp, de tuinmaker, Auvergne, promotie,

Bouwperikelen, betaal niet te snel

Hier werd niet stilgezeten tijdens de eerste week van de vakantie, integendeel ! De angst dat er niet genoeg zou gedaan worden zat er toch al te dik in. Ofwel moesten we beiden wennen aan het nieuwe ritme en lukt het niet van ‘haast-haast’ naar ‘rustig aan’ te gaan. Die eerste dag werden aannemers gebeld van allerlei soort. Plots kon ik het niet meer aanzien, die ‘laatste restjes’ van een gigantische verbouwing 10 jaar geleden. Allemaal kleine zaken die de ondernemers met grote opdrachten niet hebben afgewerkt. Wij weten best dat we strenger hadden moeten zijn. Wie hier dagen komt pleisteren kan ook wel de stopcontacten ‘afwerken’, de vloerder deed het grote werk prima maar liet steken vallen bij de details. 10 jaar geleden ! Dat werkt dus al 10 jaar op mijn zenuwen. Maar hé, het lief zette er zijn schouders op en straks loopt het hier (ja toch ?) vol met stielmannen. Ik ben te optimistisch zeker ?

Die eerste vakantiedag werkte het lief zich in het zweet met een bosmaaier door onze veel te grote tuin. Het achterste stuk dat voorheen onze jungle was is weer even bereikbaar. Ik deed wat moeite met de tuinkamer en zette er prompt een bed in – kwestie van te kunnen rusten na al dat werk. Missie geslaagd.

We hebben weer tijd voor elkaar

Dat we weer tijd hebben om samen aan onze projecten te werken, is heerlijk. We wandelen weer samen en vertellen elkaar over de boeken die we lezen. Ik hield me verder aan een streng sportschema en hield de pas er goed in. Niet alleen wat het sporten betreft maar schema’s en doelstellingen alom. Ik zal moeten oppassen dat ik niet overdrijf, dat ik niet al te zeer in de productiviteitsval trap.   Er was ook weer tijd voor de kinderen. Zij kwamen beiden met goed nieuws uit Leuven. De oudste afgestudeerd, de jongste een zorgeloze vakantie. Kan het nog beter ? Hip hip hoera voor beiden ! En blij dat we zijn. Want eerlijk, ik gun het elke jongere: een lange zorgeloze zomervakantie. Mijn hart blijft pijn doen als ik studenten zie die echt hard gewerkt hebben en ‘beloond’ worden met extra werk in de vakantie. Ik wou dat iedereen die hard werkte die vakantie kreeg !

Tijd voor experimenteren

Ik maakte ook tijd om nieuwe ontbijtrecepten uit te proberen. De zoeteaardappelmuffin was een echt succes. Geen toegevoegde suiker, geen bloem. Het recept verschijnt woensdag.  Echt lekker, al was de commentaar van het lief dat ‘het te gezond smaakt’. Hij mist nogal snel de suiker.
Ik waagde me ook aan handlettering. Best leuk en inspirerend, maar ik heb geen idee of ik er het geduld voor heb. Fijn dat er in de vakantie tijd is voor al die dingen. En boeken, natuurlijk boeken ! Zalig dat ik uren aan een stuk kan lezen. In mijn al te groot enthousiasme zou ik er meteen een hoop kopen, maar ik hou mij aan ‘eerst uitlezen’ en ‘dan pas nieuwe kopen’. Gelukkig valt de prijs bij de Kindle-Store meestal mee.

Ik ben best benieuwd naar andere experimenten tijdens de vakantie. Suggesties ? 

 

vakantiestress : ik zal deze tijd toch goed benutten ?

Vakantiestress : Er moet van alles gebeuren !

De vakantie is voor ons begonnen en het ongeduld is niet geminderd.  Je zou denken dat een mens rustig wordt van vakantie, maar ook in deze zeeën van tijd schreeuwt de productiviteitsduivel. Er moet gelezen worden ! Kasten uitgeruimd ! Meer sporten ! Meer wandelen, musea bezoeken, kortom : die tijd mag niet verloren gaan.

Plannen

Dus zit ik met rechts van mij met een stapeltje brochures en bijeen gespaarde knipsels met allerlei zaken die ik toch wel wil bezoeken, lezen, meemaken. Eerste planning : de data op de agenda zetten. Een wandelvierdaagse staat op data, je kan die niet verplaatsen. Als we ieder jaar zo gelukkig zijn tijdens de Vierdaagse van de IJzer, waarom dan niet ook nog een Vierdaagse in Nederland ? Het lief wil schaken. Waarom geen schaakvakantie ? En we ‘moeten’ toch ook nog eens ‘gewoon’ op vakantie ?

Daarbuiten lonkt alles

Onlangs kreeg ik een brochure in handen waarin het Eifelgebergte als prachtig wandelgebied werd voorgesteld. ‘Zouden we niet ?’, zei ik, maar het lief zei dat hij het al druk genoeg vond.  Hij is een huisduif pur sang. Al verleid ik hem wel om nu en dan het nest te verlaten.

Ik zie daarentegen tal van mogelijkheden, nieuwe avonturen. Maar in mijn hart ben ik evenzeer een huisduif. Boekje in de hand en onder een dekentje. Lekker eten bij de hand. Koel wijntje. ‘Lummelen in huis’, zoals het lief het zegt. Op een regenachtige middag binnen naar een film zien.  Hangen in de hangmat. Nog maar eens ontdekken dat wij en een BBQ-stel een slechte combinatie zijn.

De vakantiestress van het organiseren

Bij het begin van deze vakantie ben ik dus wel een beetje (luxeprobleem !) verscheurd door keuzestress. De angst om nà die vakantie te denken ‘Had ik maar ….’. De angst dat, eenmaal het werkjaar begonnen, een heel aantal zaken gewoon niet meer mogelijk zijn. De angst aan gebrek aan herinneringen, want echt wel – zo’n vakanties laden de batterijen op.

De onverbiddelijke heimwee

Gelukkig kunnen wij het ‘huis’ gewoon meenemen. Achterop. Slapen in ons donsdeken, onze eigen frigo met ‘onze’ wijn. Maar toch. Het blijft moeilijk kiezen. Als ik te lang op ‘een ander’ ben slaat de heimwee onverbiddelijk toe. Dan idealiseer ik weer het eigen bakstenen huis, onze straat en dorp waar alles rustig is. Tot de onrust mij daar weer overvalt en ik weer weg wil.

Ik wil thuisblijven. Maar ik wil ook weggaan.
Ik kan niet kiezen.

 

Thuis of toch weg ? Gelukkig hoeven de meeste mensen niet of/of te kiezen. Maar toch, ben ik de enige die het daar soms moeilijk mee heeft ? 

 

 

 

Snapshot diary

snapshot diary – week 45 – herfst en Citadel’Arte

Citadel'Arte

Herfst : je kan er niet naast kijken

Eerst waren was er nog de mooie nazomer en de blaren die overal mooi kleurden. Maar toen kwam (vorige week al) een pak regen en een gigantische temperatuursval.  Gelukkig was er ook De winterjas is al uitgehaald en ‘s avonds – om aan 10 0000 stappen te raken – wandel ik in ons dorp alsof ik in het koude Rusland rondloop. Wanneer ik naar het werk rijd is het donker en wanneer ik terug thuis komt is het bijna donker ! Echt wel iets nieuws ! Gelukkig was er Citadel Arte en een zondag waarop ik netjes tussen twee regenbuien door ging wandelen !

Herfst : tijd voor een manifest !

Ik ben best gevoelig aan warmte en licht en al is de herfst amper halfweg, ik mis nu al de zomer en de lente. De lange dagen. Het gemak waarmee ik buiten zit. Het liefste kroop ik onder het donsdeken en begon aan een winterslaap. Nee, al die duisternis hoeft voor mij niet !
Dus moet ik wel een herfstplan maken. Nee, het is er nog niet, maar het krijgt vorm.
Het wordt een balanceren tussen binnen en buiten en daar hoort bij dat ik het binnen gezellig maak maar vooral : dat ik mezelf een schop onder m’n kont geef om toch buiten te gaan. Want ik ben toch een buitenmens. Komende week maak ik mijn herfstmanifest op !

Tijd van bakken

bananenbrood

Ik kook zo goed als nooit en de enige keren dat ik toch iets doe in de keuken is het om te bakken. Mijn gang naar zoet en lekker is in de herfst ook dubbel zo erg. Dus waagde ik mij deze keer aan bananenbrood. Het recept is simpel : bananen, eieren, stukjes appel, paar lepels havermoutvlokken en zelfrijzend meel in de blender en that’s it. Geen bakstof en ook geen suiker. De basis haalde ik uit het het sportkookboek, maar omdat ik geen dadels in huis had gaf ik er mijn eigen twist aan. Het draaide uit in iets dat je het beste kan vergelijken met broodpudding maar dan met een behoorlijke bananensmaak. Suiker hoeft echt niet, de (rijpe) bananen zorgen dat het zoet genoeg  is. Een dessertje zou ik het niet noemen maar wel een prima ontbijt of om mee te nemen als tussendoortje.

Citadel’Arte

Citaldel Arte
Foto links : is dit binnen of buiten. Ik zag binnen het lief buiten wandelen. Een bijzondere ervaring. (Citadel Arte) Foto rechts : De oude gebouwen van de citadel.

‘s Zaterdags wou het lief toch het huis uit – opmerkelijk voor deze notoire huisduif – en daarom stelde ik voor dat we naar Citadel’Arte in Diest zouden gaan. De vorige editie was mij prima bevallen en ik gokte dat de setting – de oude citadel van Diest – sowieso een treffer zou zijn bij de echtgenoot. Goed gegokt want het was een meevaller.
Ook nu vond ik de tentoonstelling sterk filosofisch. Het meeste werk was best maatschappijkritisch en deed je als toeschouwer eens een andere kant zien, wat toch een behoorlijke verdienste is van kunst. Verder zien dan het dagdagelijkse of net door dat dagdagelijkse heen zien.
Citadel’Arte loopt nog tot en met volgend weekend, woon je in de buurt of heb je zin in een prachtige daguitstap (bv. de combinatie met Diest of wandelen in het schitterende Hageland), dan is dit zeker aan te raden.

Feestelijke wandeling

In het weekend ga ik traditioneel wandelen, en dit keer vierde een naburige wandelclub feest. Dat deden ze op bijzonder originele wijze : een receptie in het park ergens op het midden van de wandelroute. Het smaakte bijzonder ! Het werd wandelen tussen mist en zachte regen door, er was nauwelijk echt zonlicht en het weer was behoorlijk grauw. Toch kan ik er van genieten. Van de cadans van het wandelen, van de natuurelementen, van het in volle natuur zijn.

De komende weken

De komende weken blinken niet uit in straffe plannen. Het zal dus allemaal van dat zogenaamde herfstmanifest moeten komen. Want hé, tenslotte ben ik zelf verantwoordelijk voor dit leven én deze herfst. En straks wordt het nog donkerder !

Hebben jullie last van de dagen die korter worden ? Tips zijn welkom om het toch een beetje aangenamer te maken ! 

1000 vragen over mezelf

1000 vragen #21 Maakt het veel uit wat anderen over je zeggen ?

yada-yada-1432921_1280

Waarom kleuters zoveel wijzer zijn

Ik wou dat ik antwoorden dat ik mij nooit iets heb aangetrokken van wat mensen over mij zeiden, maar dat is niet zo.  In mijn hart leven de kleuterjuffen nog altijd : dat je met iedereen vriendjes moet zijn.  Ik neem het die juffen absoluut niet kwalijk, want als er één leeftijdsgroep is die ongedwongen vriendschappen sluit, dan zijn het wel kleuters. Misschien juist omdat kleuters nooit nadenken over wat anderen van hen denken. Die leven compleet vanuit het buikgevoel. Met zowel plakkerige kussen en dikke knuffels en wanhopige huilbuien als het niet meezit.

Hoeveel betekenis heeft hetgeen wat een ander over je zegt ?

Het heeft bijzonder lang geduurd voor ik door had dat je met de beste wil van de wereld niet voor iedereen goed kan doen. Vroeger dacht ik dat als ik mijn motieven uitlegde, de andere begrip zou hebben voor mij standpunt of handelen, tegenwoordig weet ik dat dat een illusie is. Soms zijn mensen slechtgehumeurd en kan je er geen kant mee op. Of ze moeten je niet om redenen waar je totaal geen vat op hebt of die zelfs onbestaand zijn. Of het interesseert hen gewoon niet. Wat je dan doet of zegt is gewoon een stoorzender. Of soms hebben ze gewoon een slechte dag en betekent het allemaal zoveel niet wat ze over je zeggen.

Vooral dat laatste was voor mij een eye-opener. Mensen zeggen snel iets. Door hen daarover aan te spreken merkte ik keer na keer dat ik er veel meer gewicht aan hechtte dan zijzelf. “Och dat ? Echt ? O, maar dat bedoelde ik niet zo”. Met ‘dat bedoelde ik niet zo’ nemen ze niet noodzakelijk hun woorden terug, maar wel het gewicht.

Sterke mensen brengen het beste in je boven

Toch zijn er een hoop mensen van wie het mij juist veel doet wat ze over mij zeggen. Dat zijn de mensen die ik graag zie wiens oordeel ik hoog acht. Met sommigen heb ik niet zo’n hechte relatie maar ik zie ze als mentors.
Die mensen weten dat zelf niet, maar ik kies ze uit, mensen met bepaalde vaardigheden die ik ook onder de knie wil hebben. Mensen met talenten die ik bewonder. Ik probeer van hen te leren. Ik leer van hen over hoe ze met situaties omgaan, ga met hen in gesprek over mijn zoeken om dingen beter te kunnen. En wat blijkt ? Er is niets om bang voor te zijn. Want sterke mensen brengen het beste in je naar boven. Zij zijn niet beroerd om je advies te geven of om kritisch te zijn over je daden. Alleen : zij hebben het beste met je voor.

Conclusie :  het is maar wie het zegt en waarom het gezegd wordt. 

De rest is onbelangrijk. De rest is blablabla. Dan toch liever gewoon luisteren naar de stem van mijn hart en mijn geweten.

En dat wens ik jullie ook toe. Negativisme brengt niemand verder. Loze oordelen ook niet. Wat niet wil zeggen dat het er in kan hakken als mensen iets over je zeggen dat niet zo positief is. Maar soms, en dikwijls vaak… zegt het meer over diegene die het zegt dan wat het echt waard is.

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !