Tagarchief: relatie

De complete off-day – en de schuldgevoelens

off-day

Het wou gewoon niet lukken

Had ik het moeten zien aankomen ? Geen idee. Gisterenavond maakte ik de planning op voor vandaag en zag het helemaal zitten. Het zou een productieve dag worden en liep al over van goesting en energie. Ik zou beginnen met de ‘kikker’, oftewel het meest vervelende werk zodat ik de rest easy peasy zou zijn.

Toen ik opstond viel het nog mee. Het lief was ziekjes, maar ik niet. Op het werk liep één van mijn collega’s snotterend door de gangen, maar ik niet. De hele voormiddag werd er gewerkt en de kikken werd inderdaad ingeslikt. Na de middag viel ik echter als een vodje in de lappenmand. Weg spirit, weg enthousiasme, weg energie, weg overzicht. Ik laste een kleine pauze in in de hoop dat het na een half uurtje wel beter zou gaan. Maar zo liep het niet.

Help ! Daar zijn de schuldgevoelens !

Een paar dagen geleden was ik opnieuw onwel geworden op het werk, maar dat was na een paar uurtjes  en een pak medicatie toch wel overwonnen. Wat ik mij niet realiseerde is dat zo’n pak medicatie ook wel tol vraagt. Hoe dan ook, vandaag kreeg ik weinig gedaan en het lijstje van deze ochtend is heeft zijn houdbaarheidsdatum nog niet overschreden. Met andere woorden: het smeekt om aandacht.

Mannen zijn verstandiger – althans mijn lief

Het lief lag al evengoed in de lappenmand, maar behalve een fles water en het zoeken naar de afstandsbediening had hij weinig zorgen. ‘Het is wat het is’, luidt zijn devies. ‘Ertegen vechten zal ook niet helpen’. En laat dat nu net niet mijn sterkste kant zijn. In plaats van gewoon te aanvaarden dat er nu eenmaal dagen zijn waarop het niet zo lukt, voelde ik mijn emmer schuldgevoelens overlopen. Alsof het niet afgevinkte takenlijstje mijn dag tot een mislukking maakt. Wat is dat toch met al dat ‘moeten’ ? Met die schuldgevoelens om gewoon eens een day off te hebben ?

Of ben ik de enige die nog niet door heeft dat het soms simpelweg gebeurt ? Een dat waarin er weinig door je handen gaat ?

Snapshot diary

Snapshot diary week #9/2018 Het originele verjaardagscadeau

Snapshot diary

Ik heb zoiets als een weekendziekte

Het zal wellicht niet bestaan maar het is niet de eerste keer dat ik het meemaak. Fit tijdens de weekdagen en netje naar het werk, eenmaal weekend in de lappenmand. Vorige week was het trouwens nog erger: fit met zaterdag inclusief (want dan moest ik ook werken) en vanaf zondag ziek. Maandag terug op de been. Dit weekend hetzelfde. Komen de vrije dagen eraan en hop, is het gedaan met de energie. Ligt die stem helemaal plat.

Hip hip hoera verjaardag !

Die verjaardag, daar zie ik wel een beetje naar uit, omdat we er een bijzondere dag willen van maken. Ondanks het slappe lijf lukte dat nog. De sneeuw kleurde ons dorp wit – zoals de rest van Vlaanderen – en we maakten een kleine wandeling in het dorp. Dat is voor mij al verjaardagsgeschenk genoeg, al was het lief het daar niet mee eens. Hij kocht mij nota bene een pak dienstencheques ! Iets wat ik nooit zou kopen. Maar nu is er totaal geen drempel meer voor wat extra hulp. Al vrees ik nog altijd dat het meer gedoe zal zijn dan iets anders. ‘Geen materiële cadeau’s’ is ook hier de regel. Tja, dat valt er wat tussenin zeker ? Maar het beste cadeau blijft (zet u schrap voor enige meligheid) dat het lief het lief is. Echt waar. Het allerbeste dat ik mij kan wensen.

Ovenschotel zoete aardappel en geitenkaas

Het gebeurt zelden dat ik kook, ontbijt maken is meer mijn ding maar deze ovenschotel was best lekker.

  • Een laagje van zoete aardappel in schijfjes
  • Daar boven (al dan niet vegetarisch) gehakt met ajuin
  • Nog een laagje zoete aardappel schijfjes
  • Bloemkoolroosjes
  • Topping van geitenkaas

En dat alles een half uur de oven in. Het moet niet moeilijk zijn. Ik zag uit naar het effect van die zoete aardappel, maar denk eerlijk gezegd dat een gewone aardappel al net zo goed zou zijn.

Veel valt er dus niet te vertellen over de voorbije week. Dat ik hoop dat ik snel weer de oude word !

1000 vragen over mezelf

1000 vragen #69 Geef je mensen een tweede kans?

Tweede kans hoeft niet, eentje is genoeg

Ik heb het geluk in een omgeving te leven waar alles nogal vlotjes verloopt. Mijn grenzen worden niet overschreden. Ik ervaar respect en warmte. Ik kan mij bijgevolg niet echt herinneren dat ik stilstond bij het geven van een tweede kans. Grote conflicten zijn mij gelukkig bespaard. Toch niet van dien aard dat relaties op het spel stonden.  Bijgevolg ben ik geen ervaringsdeskundige in het geven van tweede kansen. Wat mij op de vraag brengt of ik in staat zou zijn om een tweede kans te geven als het er echt om spant.

Liegen en bedriegen

Ik probeer mij voor te stellen in welke gevallen ik mensen geen tweede kans zou geven en dat is niet eens zo moeilijk. Als mensen mij continu iets voorliegen zou ik er al snel een streep onder zetten. Eerlijkheid staat hier hoog aangeschreven en ik kan best tal van kansen geven zolang iemand eerlijk is en er wil voor gaan. Maar continu liegen. Nee, ik denk niet dat ik veel geduld zou hebben.

Geweld

Geweld, dat is er ook zo eentje. Ik weet natuurlijk niet wat ik écht zou doen mocht iemand van wie ik houd geweldadig zijn, maar zoals het nu zit zeg ik ronduit nee. Geen tweede kans. Geweld is erover. Daar is geen excuus voor. Misschien zijn er verzachtende omstandigheden. Grote emoties gecombineerd met alcohol bijvoorbeeld. Ik verzin maar wat. Maar toch. Het geweld is een taaie. Die tweede kans zal zeker niet evident zijn. Goed dat alchol en geweld niet tot mijn leefwereld behoren, lucky me.

Pesterijen

Dit is ook een no-go. Ik heb geen begrip voor pesten. Ik lijk het niet eens tenvolle te begrijpen. Welk voordeel haalt iemand daaruit. Het leven van iemand anders wordt zomaar onderuit gehaald met een sluipend vergif. Maar pesten is een kwestie van herhaling. Tweede kans is hier niet aan de orde. Een pester is al vaak over de schreef geweest.

Wie geen tweede kans geeft blijft eenzaam over

Ik veronderstel dat het geven van tweede kansen altijd te maken heeft met het overschrijden van grenzen. Het bewaken en leren kennen van je grenzen is een levenstaak. Gevoel krijgen voor de grenzen van een ander is dat al evenzeer. Mensen zijn dikwijls gevoelig voor totaal andere zaken. Het is gebeurd voor je het weet. Gelukkig bestaan er inderdaad tweede kansen. Wanneer iemand aangeeft dat hij iets niet fijn vond of waardeerde. Wie niemand een tweede kans geeft blijft eenzaam over.
Sommige mensen zijn gul in het geven van tweede, derde, vierde en vijfde kansen. Dat is best knap. Al kan het best wel gevaarlijk zijn. Als het over echt belangrijke grenzen gaat, kan het eindeloos geven van tweede kansen je onderuit halen. Grenzen bepalen tenslotte onze identiteit.

  Welke grenzen mogen van jou niet overschreden worden ? 

 

1000 vragen over mezelf

1000 vragen #67 Welke eigenschap waardeer je enorm in een geliefde ?

Verliefdheid kent geen aan te vinken lijstjes eigenschappen

Sommige mensen hebben een beeld over hoe hun geliefde zou moeten zijn. Of met wie ze wel en niet een relatie zouden willen hebben. In alle eerlijkheid: ik had ook wel een beetje een beeld over wie het wel en niet zou worden, maar de werkelijkheid bleek heel anders. Verliefdheid rekent niet met lijstjes. Zo trouwde ik met iemand die zwaar rookte en laat dat echt een geweldige ‘no go’ geweest zijn op mijn lijstje. Gelukkig rookt hij nu al jaren niet meer en kwam het initiatief te stoppen met roken van hem. Idem met zetelatleet (zonder goed einde !). “Sportief” stond ook hoog op het lijstje en in volle verliefdheid deed hij de eerste jaren echt wel zijn best, maar sportief staat voor hem al jaren gelijk met schaken. Drie uur of meer in stilte op een stoel zitten dus. En laat dat nou net iets zijn dat ik absoluut niet associeer met sportief. Gelukkig wandelt hij toch nog ieder jaar met mij de Vierdaagse. Maar tot zover reikt zijn invulling voor wat ‘sportief’ betreft.

Dingen die ik waardeer in mijn lief

Ik vrees dat ik nogal lyrisch kan zijn daarover, want na al die jaren ben ik nog altijd behoorlijk verliefd. Het gaat maar niet over. Wie denkt dat ik in overdrive zit, weet dus vanwaar het komt. Deze eigenschappen staan niet in volgorde van belang en er zijn er véél meer ! Verliefd, weet je wel ?

  1. Affectie tonen – verbondenheid

    Het zit in kleine dingen. Wanneer we naar het werk vertrekken een kus. Een knuffel tussendoor. Een briefje op de keukentafel. Een dekentje leggen over de andere als die voor TV in slaap gevallen is. Thuis komen van de winkel en een bouché van Cote D’Or op je bureau zien liggen (mijn geval), of een Duveltje (voor hem). Bij elkaar checken of de dag goed was. De verbondenheid is groot, zeer groot. Ook al ga ik alleen weg met de caravan en zijn er hele avonden en namiddagen dat hij weg is. Dat maakt niets uit. We zijn heel erg verbonden. Die kleine tekens voeden dat. Ik vind mijn lief ‘echt lief‘, een eigenschap die ik misschien allerhoogst acht.

  2. Goed kunnen communiceren

    Mijn lief is absoluut geen babbelaar. De behoefte om dingen te zeggen zit er bij hem niet in. Ook niet als het ernstig is. Hij is zeer rustig en introvert. In het begin van onze relatie vond ik dat best lastig. Zelf ben ik immers een spraakwaterval en verwachte evenveel woorden en enthousiasme terug. Zoveel stilte maakte mij bij tijden onzeker. Goed kunnen communiceren staat voor mij gelijk aan wanneer het nodig is rond de tafel kunnen zitten en dingen uitpraten of delen. Daar scoort hij heel goed in !  Het zit ‘m vooral in dat ‘wanneer het nodig is’. Ik kan gerust een uur babbelen over wat op het werk gebeurd is. Hij heeft daar geen behoefte aan. Dat is oké voor mij.

  3. Mildheid

    Mijn lief is mild en rustig. Niet alleen tegenover mij maar tegenover de hele wereld. Ik heb daar veel van geleerd. Zijn grootmoeder gebruikte blijkbaar veel de uitspraak ‘Het is zoals het is’ en ondertussen heb ik dat overgenomen. Zeker nog niet voldoende en ik moet nog véél leren. Ik maak mij gemakkelijk druk over zaken die niet efficiënt zijn, die slecht georganiseerd zijn, die ronduit onrechtvaardig zijn. Ik durf mij nogal te ergeren terwijl ik in vele gevallen niets kan veranderen. Hij heeft daar geen last van. Ik denk dat het zijn leven makkelijker maakt en ik hoop nog zoveel van hem te leren dat ik daarin rustiger word.

  4. Ruimte en vrijheid

    schaken

    Liefde is de andere gelukkig willen zien. Maar dat betekent niet dat we warm lopen voor dezelfde dingen. Je zou daar een punt kunnen van maken. Dat de andere toch mee enthousiast moet zijn voor wat jou gelukkig maakt. Ik geloof niet dat dat echt werkt. Interesse misschien nog wel, maar enthousiast ? Mijn lief is door het dolle heen als het over schaken gaat. Schaken neemt echt een belangrijke plaats in zijn leven en zijn geluk. Ik begrijp niet wat er leuk kan zijn aan drie uur stil op een stoel pionnen verschuiven en je hersenen pijnigen. Maar ik zie dat het hem gelukkig maakt en ik supporter (niet fysiek ter plaatse) mee voor elke wedstrijd. Ik weet waar en tegen wie hij speelt en wat zijn kansen zijn. Hij houdt niet van kamperen, terwijl ik het liefst elk weekend de caravan zou aanhaken. Geen probleem, ik kampeer meestal alleen. Ik kom blij en gelukkig terug.

Dit vind ik allemaal heel belangrijk in een geliefde. Heb ik naar deze zaken gezocht ? Nee ! Het mentale lijstje was echt heel anders. Toch zou ik hem voor niemand anders willen ruilen. Zelfs niet voor iemand die perfect voldoet aan het lijstje dat ik een half leven geleden had ! Dankjewel lief !

Wat vinden jullie fijn aan jullie geliefde ? Of heeft iedereen ongeveer hetzelfde lijstje ? Wellicht niet !

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !