Tagarchief: review

Ik loop nooit zonder … mijn Garmin Forerunner 620

Garmin Forerunner 620

 

Wie mij volgt weet dat ik een trage loper ben en mezelf meermaals een schop onder mijn kont moet geven om de deur uit te raken. Lopen moet je zelf doen en een motiverend maatje zou perfect zijn. De Garmin Forerunner 620 loopt nog altijd niet voor mij, maar hij is wel mijn maatje en motivator. Niet voor niets stond hij vorig jaar op mijn lijst van ‘onmisbaar’ en daar stonden maar 8 zaken op ! Ik heb ‘m al een behoorlijke tijd, maar hij wordt nog altijd verkocht  en hij is oerdegelijk. Zo gaat dat bij Garmin, die jagen je niet snel op kosten. Mijn volgende zou dus ook een Forerunner zijn, missschien wel  de Garmin Forerunner 735XT.

Mijn trouwe maatje ! Garmin Forerunner 620

Zoveel sporthorloges !

Tegenwoordig zijn er zoveel sporthorlogers te koop dat je tussen de bomen het bos niet meer ziet.  Met tal van activitytrackers kan je ook je snelheid en je hartslag meten. Ik beschik zelf nog (beetje verwend, ik geef het toe) over de VivoActive HR van Garmin en de Garmin Vivofit. Maar als het over lopen gaat, kies ik toch voor de Forerunner.

Waarom dan de Garmin Forerunner ?

  1. Het ingeven van trainingen

    Ik kan toch evengoed de snelheid meten met die andere ? In de Forerunnerreeks van Garmin kan ik mijn trainingen programmeren. Dat kan ik niet bij de Vivofit en ook niet bij VivoActive. Trainingen klinkt al alsof ik een echte atleet ben, lees dus evengoed ‘Start to Run’. In de tijd dat de dieren nog konden spreken en van GPS-horloges geen sprake was liep ik met een chronometer. 2 minuten lopen, 1 minuut wandelen. Je kent het wel. Nu hoef ik mij daar geen zorgen meer over te maken. Ik krijg een mooie ‘biep’ wanneer ik moet beginnen met lopen en hip hip hoera een ‘biep’ wanneer ik mag wandelen.  Muziekje in de oren ? Geen probleem, Garmin vibreert rond je pols en zo merk je het ook.

  2. Ik loop nooit te snel

    Ken je dat gevoel ? je begint met je training en je gaat er helemaal voor:  het kan niet hard genoeg gaan en je lijkt over wolkjes te lopen. Tot je 500 meter verder bent en hijgend langs de kant staat. Kijk, zo iemand ben ik en al helemaal als het over een wedstrijd gaat. De spanning van een wedstrijd is zo groot dat de adrenaline me die 500 meter in de waan laat dat ik plots wel heel erg snel kan lopen.
    Biep biep en ‘rustig aan’ verschijnt er op mijn scherm. Je kan een voorwerp niet bedanken, dat weet ik, maar die Garmin heeft me echt al gered !

  3. Ik loop nooit te traag

    Jaja, ik ben een trage loper. Ik vind duurlopen zalig. Net zoals ik wandelen zalig vind en soms gaat het zo goed dat ik ‘op mijn dooie gemak’ net niet aan snelwandelen doe. Op zich is daar niets mis mee, maar het is een training zonder rendement. Progressie kan alleen als het lichaam uitgedaagd wordt. Maar ook weer niet overbelast natuurlijk. Biep biep ‘sneller’ gaat dat dan. Niet mijn favoriete boodschap !

  4. Ik loop gezond

    Ik ben een grote fan van lopen/trainen op hartslag. Misschien ben ik ook een beetje een bange loper en al zeker een emotionele loper : sommige dagen heb ik de indruk dat ik alles aan kan (gaan met die banaan !) en andere dagen is het eerder schoffelen dan wel lopen. Weerom biep biep als ik te weinig inspanning lever, of biep biep als mijn hartslag te hoog is.
    Dat geeft me toch een veilig gevoel.

  5. Gaat mijn conditie vooruit ?

    Dank zij de VO2-max meting weet ik wat de trend is voor wat mijn conditie betreft. Toegegeven, wanneer je je VO2-max laat meten via het ziekenhuis of een sportarts, zal dit nauwkeuriger zijn en ik lig dan ook niet wakker van het getal dat de Forerunner mij geeft. Ik zie wél naar de evolutie. Ben ik nu fitter aan het worden of niet ?

  6. Een ontzettend gedetailleerd logboek

    Wat ik ook zo ontzettend goed vind aan Garmin is dat alle trainingen geregistreerd worden en je jaren terug kan gaan. Mocht je trouwens andere producten (zoals ik) gebruiken van Garmin, dan komt dat allemaal netjes in het overzicht. Kaartjes waar je gelopen hebt, hoe snel je gelopen hebt, wat de hoogteverschillen waren etc. Wil je activiteiten delen via sociale media ? Dat is allemaal voorzien. Je kan je Garmin logboek (via Garmin Connect) ook met andere apps als Fitpal verbinden. Zie je meteen of je dat stuk chocolade hebt verdiend of niet ! En natuurlijk gaat alles ook via je smartphone.

    Vierdaagse van de IJzer, dag 4 Ieper
  7. De agenda – je vergeet het gewoonweg niet

    Nog een functie die ik geweldig vind is de agenda. Ik train momenteel voor een doel in maart. Alle trainingen staan gepland. Ik hoef dus maar één ding te doen: op de knop ‘training vandaag’ te duwen. Ben ik ze vandaag vergeten, dan kan ik nog altijd ‘training gisteren’ indrukken.

  8. Nu nog beter : Garmin heeft zelf trainingsplannen

    Het is nog redelijk makkelijk om aan een Start-to-Run schema te geraken, maar wat als je bv. voor de 10 miles wil trainen of iets anders ? Of :  je ziet het gewoon niet zitten om al die trainingen handmatig in te voeren?  Garmin maakt voor jou een schema op maat, jij geeft je einddatum in en de dagen die je wil trainen en hup, het hele schema wordt ingevoerd én op de juiste dagen.

  9. Ook voor wandelaars en fietsers ?

    Ben je voornamelijk een loper en ga je occasioneel wandelen, dan kan je natuurlijk ook je wandelingen ‘tracken’ via de Forerunner. Je ziet mooi je afstand en je snelheid, de verbruikte calorieën en eenmaal thuis, of via je smartphone,  kan je exact zien waar je gelopen hebt. Idem voor het fietsen. Het kaartje in dit artikel geeft de vierde dag weer van de Vierdaagse. Ik heb ‘m dus ook gebruikt om te wandelen. Navigeren of het volgen van routes die je ingeladen hebt is dan weer een andere zaak. Daarvoor raad ik je een echte wandelgps aan, maar dat is weer een ander blogje.

  10. En nu voor de echte ‘straffe loper’ : Running dynamics / looptechniek

    Ik zal eerlijk zijn, ik ken onderstaande cijfers, maar ik doe er niet veel mee. De Forerunner houdt immers ook bij hoe groot je looppas is, hoeveel passen je zet (cadans), hoe groot je verticale oscilatie is, hoe lang je voet de grond raakt en nog van dat meer.
    Al die zaken zijn belangrijk als je je looptechniek wil verbeteren, maar zoals gezegd, ik ben een trage (en soms luie) loper. Maar misschien wil jij het uiterste uit de kan halen en zijn dit de cijfers die er net zullen voor zorgen dat je een PR loopt !

Voor het lopen ben ik altijd binnen de Garmin Forerunner gebleven en ik kan er eigenlijk niets negatiefs over zeggen. Het is een geweldige serie. Garmin blijft ook updates en ondersteuning geven en dat vind ik maar net zo eerlijk.

Maar waarom heb je dan (ook) een Vivoactive ?

Hmm.. inderdaad, ja. Waarom twee ? En is dat wel nodig ? Telt het excuus dat het een cadeautje was dat eu … ik mezelf heb gedaan ? Oké, ik zal niet rond de pot draaien, de Vivoactive heb ik omdat ik geen loper puur sang ben. Ik zwem, dwaal rond in de fitness en daarvoor is de vivoactive weer beter geschikt. Als je zeker weet dat je nooit met een schema zal lopen of trainen, dan ben je met dit uurwerk (geïntegreerde hartslagmeter om de pols) beter af. Maar ik heb een loopschema nodig. Ik heb die schop onder mijn kont nodig. (Pro Forerunner) En ik ben ook een beetje een gadgetmadam, zo van ‘eu, even zien op mijn uurwerk of het gaat regenen’. (Excuus voor aankoop van de Vivoactive ! )

 

Samengevat

Train je voor een doel, dan is een sporthorloge uit de Garmin Forerunnerreeks echt een goede aankoop. Of je nu een ster in wording bent of gewoon aan een Start to Run wil beginnen én die 5 km halen, het uurwerk is een uitstekende aankoop dat je niet in de steek laat.  Dankjewel trouw maatje !

Wat neem jij altijd mee op je loopje ? Ik ben benieuwd ! 

Gelezen

Gelezen : De Val – Matthias Declercq

Het leven van een wielrenner

De Val neemt je mee in het leven van een groep wielrenners die als bij toeval allemaal uit dezelfde streek komen en rond hetzelfde moment carrière maken. Het gaat om Iljo Keise, Wouter Weylandt, Dimitri De Fauw, Bert De Backer en Kurt Hovelijnck. Hun levens zijn intens met elkaar verbonden.

De Val

Wie meedoet aan de koers valt. Zoveel is zeker.

Vallen hoort erbij. Geen enkele renner gaat in zijn carrière níét een keer tegen het hout of het asfalt. Sommigen vallen zelden, zoals Iljo. Maar in een lange carrière is er geen ontkomen aan.

Vallen met dood als gevolg is echter iets heel anders. Dat hoort niet bij het wielrennen. Toch is het datgene wat net gebeurt. Tijdens de Zesdaagse van  Gent (2006)  hapert Dimitri in het stuur van Isaac Galvez.  Beiden vallen. Isaac overleeft het niet. Het zal Dimitri blijven achtervolgen.

Een voortdurend vallen en opstaan

Het vallen beperkt zich niet tot het letterlijk vallen. De levens van de wielrenners zijn allebshalve gespaard van ellende. Het beeld van Isaac Galvez verlaat Dimitri de Fauw niet. Iljo Keise, die zich een weg naar de top baande, ziet zich plots geconfronteerd met een dubieus dopingsverhaal en wordt bijgevolg 2 jaar geschorst – een zaak waarvan hij later zal worden vrijgepleit. Kurt Hovelijnck komt tijdens een training zo zwaar ten val dat hij lang in coma ligt door een schedelbreuk. Frederik Nolf sterft door hartfalen in Quatar en ook verhaal van Frank Vandenbroucke eindigt in mineur. De ellende bij de wielrenners lijkt in die tijd niet te stoppen.  Dit alles in een paar maanden tijd.

Wielrennen is eenzaam en hard

Brouwers noemt wielrennen de hardste sport die er is: ‘In de koers heb je een leven in de ploeg. Daarbuiten ben je alleen en moet je jezelf organiseren. Je hebt vrienden nodig om overeind te blijven en samen te trainen. Als dat steeds minder gebeurt, om welke reden dan ook, dan wordt het moeilijk.’ Wielrennen is een ploegsport, maar geen enkele ploegsport is zo individueel.

Samengevat

“De Val” is een prachtige kennismaking met  het alledaagse leven van een wielrenner en in het bijzonder het verhaal van vijf jongens uit het Gentse. Hun levens zijn verbonden door de wielrennerij maar evengoed door enkele tragische gebeurtenissen.

Het boek is biografisch, maar je hoeft geen bijzondere interesse te hebben in bovenstaande coureurs om toch van het boek te genieten. Het gaat evengoed over de willekeur van het leven. Alle renners gaan op een eigen wijze om met het noodlot dat altijd in de buurt lijkt mee te fietsen. Dat alleen al maakt dit een fijn boek om lezen.

=  fijn om te lezen, maar geen ‘must read’, aanrader voor de liefhebber van het thema en het verhaal

  • Taal : geen literair hoogstandje maar vloeiend verteld
  • Tempo : het gaat bij tijden ‘hard’, net zoals de wielrennerij !
  • Inhoud : verhaal van 5 wielrenners, hun vriendschap en hun vallen en opstaan wanneer ze geconfronteerd worden met extreme situaties
  • Emotie : empathisch – de auteur nodigt je voortdurend uit om in het vel van de wielrenner te krupen
  • Thema : wielrennen, begin en eind van carrière, vriendschappen
  • Grenre :  gedramatiseerde non-fictie, biografisch
  • Personages : Iljo Keise, Wouter Weylandt, Dimitri De Fauw, Bert De Backer en Kurt Hovelijnck, het zogenaamde ‘Scheldepeleton’
  • Context : omgeving Gent, wereld van wielrennen

Praktisch

Matthias M.R. Declercq, De Val, Manteau 2016, 400 bladzijden.
Paperback € 22,50 bij bol.com, ik las de Kindle versie $ 10,60 

Alle citaten komen uit het boek.

 

Piekeren : roep het een halt toe !

9 tips om te stoppen met piekeren – Gelezen – Dale Carnegie

 

Talent voor piekeren

Spijtig genoeg heb ik een behoorlijk talent tot piekeren. Ik denk dat dat te maken heeft met het beschikken over een rijke fantasie (ik ben een kei in worst case scenario’s !) én met de drang om zoveel mogelijk onder controle te hebben. Tel daarbij dat ik de de lat hoog wil leggen en je hebt alle ingrediënten om lekker diep te piekeren. Zoveel te piekeren dat er niets meer in huis komt van je écht wil.

Piekeren verlamt

Gelukkig heb ik doorheen de jaren heel wat geleerd om met dat piekeren om te gaan en herken ik het tegenwoordig al snel. Dat gevoel van vast te zitten, in cirkels te draaien, altijd weer hetzelfde te denken en niet verder te raken. Toch moet ik mijzelf bij de les houden. Het is zoiets als een mentaal dieet : het is de som van vele kleine dingen en het begint bij dat eerste stukje chocolade. Eentje is oké, maar het hoeft geen heel pak te worden. Ofwel : je zorgen over iets maken kan, maar piekeren (wat tot niets leidt) is weer iets anders.

Het boek van Dale Carnegie

Ik las de voorbije maanden een oud boek van Dale Carnegie dat nog altijd in de bestsellerslijsten staat. Het is een beetje gedateerd (manier van schrijven en de voorbeelden zijn soms behoorlijk oud) maar het raakt het hart van het piekeren. Het is veelal gezond verstand, maar Dale Carnegie werkt zoals bij velen de Weight Watchers werken of een sportcoach. Hij houdt je een spiegel voor en coacht je naar een beter leven.

Het boek in citaten

Zelden heb ik zoveel gemarkeerd in een boek. Ik las het in het Engels maar het is zonder problemen in het Nederlands te verkrijgen en het zou mij verwonderen als het niet in ongeveer iedere Vlaamse bibiotheek te vinden was.

 

 

  1. Doe iets !

    Do something about it. Unless we carry out our action, all our fact-finding and analysis is whistling upwind— it’s a sheer waste of energy.”


    Actie komt bij Carnegie veel terug. Je moet gwoon dingen doén in plaats van in je hoofd te leven. Dat doen kan zowel actie zijn om je zorg te verkleinen of gewoon iets doen dat je afleidt en dat je aandacht vraagt zodat het piekeren geen plaats meer krijgt. Heb je door dat je aan het piekeren bent, verleg dan je aandacht door iets te doen ! Dat doen begint bij het verzamelen van feiten (zodat je niet gaan fantaseren) en het analyseren van het probleem. Daarna moet actie volgen.
  2. Enkel vandaag bestaat, gisteren en morgen bestaan niet

    The load of tomorrow, added to that of yesterday, carried today, makes the strongest falter. Shut off the future as tightly as the past…. The future is today…. There is no tomorrow.

    Dit is iets wat me vaak overkomt. Ik denk aan alles wat ik nog moet doen en verlies de moed. De lijst lijkt eindeloos en dat is hij in feite ook. Heb ik net die hele wasmand weggewerkt, wacht daar alweer de vaatmachine. Heb ik eindelijk een grote taak van het werk kunnen afstrepen, er wachten alweer nieuwe. Tegenwoordig plan ik heel strikt mijn dag. Dit moet ik vandaag gedaan hebben en enkel dit. Sommige taken zijn voor morgen of overmorgen, maar zoals Carnegie het zegt, vandaag is er geen morgen.

  3. Laat het je gezondheid niet raken

    “I am willing to take your affairs into my hands but not into my liver and lungs.”

    Het gebeurt wel dat ik van sommige zaken niet meer kan slapen. Ik kan bezorgd zijn over wat met mensen gebeurt of wat de problemen op het werk zijn. Ik zie op het werk mensen die opbranden en futloos worden, die alle energie verliezen en verzanden in een burn-out. Ik probeer daar oog voor te hebben dat mij dat niet (meer ?) overkomt. Niets is het waard dat je gezondheid er onder lijdt. Voor mij niet maar ook voor een ander niet.
    Soms is dat heel erg opboksen tegen de idee (van sommigen althans) dat je werk het allerbelangrijkste moet zijn in je leven. Ik geloof dat niet.

  4. Piekeren is alles behalve onschuldig

    Worry is like the constant drip, drip, drip of water; and the constant drip, drip, drip of worry often drives men to insanity and suicide.

    Piekeren lijkt onschuldig maar dat is het absoluut niet. Ergens in het boek schrijft Carnegie dat piekeren een gewoonte is. Ik kan mij daar wel iets bij voorstellen. Je ziet een probleem en je wil het oplossen (goed !) maar ergens glijdt het af naar piekeren, wat zoveel is als er vast te blijven zitten en keer op keer ophetzelfde te stuiten. Een mens zou er inderdaad gek van worden !

  5. Maak de balans : is het dit je wel waard ?

    To put it another way: we are fools when we overpay for a thing in terms of what it takes out of our very existence.

    Volgens Carnegie moeten we ons bij alles afvragen hoeveel het ons waard is. Er zijn zaken waar ik met groot enthousiasme aan begonnen ben omdat ik het echt wou maar die mij uiteindelijk heel veel gekost hebben. Nu gaat niets zonder moeite en als je iets wil bereiken zal het sowieso lastig zijn. Velen onder ons horen continu het stemmetje dat je niet mag opgeven, en dat is echt wel een goed stemmetje. Maar soms is de prijs gewoon te hoog en moet je je afvragen of het zoveel moeite waard is. Ik denk hier aan een vriendin van mij die dit schooljaar besloot dat haar kinderen in het weekend één activiteit mochten doen. Hoe waardevol alle activiteiten zijn, ze merkte dat het hele weekend stresserend en hectisch was voor allen en het gewoon teveel ‘kostte’.

  6. Er gaan een hoop dingen goed : concentreer je hierop !

    About ninety per cent of the things in our lives are right and about ten per cent are wrong. If we want to be happy, all we have to do is to concentrate on the ninety per cent that are right and ignore the ten per cent that are wrong.

    Ik vind dit een heel mooie. Herinner je je dagelijks aan wat wél goed gaat in je leven. Count your blessings zeggen ze zo mooi en het is zo waar. Wat is het jammer als ik die 10 procent (en ik geloof niet eens dat het bij mij 10 procent is) tachtig procent van mijn aandacht en tijd geef ?

    Nu en dan voor jezelf opsommen wat wel goed loopt werkt ook. Of zien dat de zon schijnt, dat je gezond bent, dat je kinderen gelukkig zijn of dat je nét dat parkeerplaatsje vond toen je gehaast was. Klinkt melig, maar het kan vast niet erger zijn dan je ergeren in die andere 10 procent !

  7. Niets gaat vanzelf. Uitdagingen kosten moeite

    Harry Emerson Fosdick repeated it again in the twentieth century : “Happiness is not mostly pleasure; it is mostly victory.” Yes, the victory that comes from a sense of achievement, of triumph, of turning our lemons into lemonades.

    Dit dubbel gevoel zal iedereen wel kennen. Je wil iets en dat kost energie, maar je gaat door omdat je het doel ziet, omdat je weet dat aan het einde van al die inspanningen een gigantische beloning staat. Ik denk dat de meeste stress wel te dragen is juist door dit vooruitzicht. Er komt een vakantie. Of je kan eindelijk de beoogde afstand lopen. Of je hebt iets af waar je echt fier op bent. Dat je tussendoor soms eens vloekt en je tegen allerlei blokkades aanloopt is bijna ‘part of the game’. Zolang het je waard is en je blijft niet ter plaatse trappelen, gaat het helemaal goed !
  8. Verspil geen energie aan mensen die je niet mag

    Let’s do as General Eisenhouwer does : let’s never waste a minute thinking about people we don’t like. 

    Deze heb ik steeds meer onder de knie. Sommige mensen ergeren je. Dichtbij of veraf. Vroeger kon ik er wel energie aan verspillen. Pogingen doen om ze te overtuigen. Dat is natuurlijk een illusie ! Alsof mensen zo makkelijke te overtuigen zijn. Of ik zat er mee in mijn maag dat ik ze niet mocht. Alsof er een regel is die zegt dat je met iedereen bevriend moet zijn. Uiteindelijk heb ik dit aanvaard. Sommige mensen liggen me niet en dat zal omgekeerd ook wel zo zijn. No big deal ! Beleefdheid, respect en professionaliteit, oké. Maar meer ook niet. Dat hoeft ook niet.

  9. Werk jezelf in het zweet

I am a great believer in working up a tremendous sweat. I found that depression and worry oozed out of my system with the sweat.

Niet achter je computer of tijdens je werk, maar gewoon : fysieke inspanning. Op mijn instagram heb ik een hashtag ‘Sweatisthenewdrug’ en dat meen ik. Soms denk ik dat de mensheid binnen een paar eeuwen (liefst vroeger !) meewarrig zal kijken naar onze tijd. De tijd waarin we ondanks overtuiging dat ons lichaam en geest één is, toch vooral in het hoofd leven en ons lichaam eerder als een ‘last’ zien dan evengoed onze identiteit.
Werk je in het zweet of milder : beweeg. ik geloof niet dat iedereen plots moet gaan lopen of wielertoerist moet worden maar ik geloof wel dat méér beweging ons een stuk verder zou brengen. Zelfs al gaat het maar om een paar kilometer wandelen per dag.

Het boek

Ik heb lang over het boek gedaan en heb dikwijls het gevoel dat ik het nu en dan eens zou moeten doorbladeren. Ik heb immers veel meer gemarkeerd dan wat hier te lezen staat. Ik zou het boek echt aanraden aan iedereen die last heeft van piekeren. Leen het uit de bibliotheek of nog beter, koop het ! Het is echt een boek om te lezen en te herlezen.

Dale Carnegie, Leef gelukkig zonder zorgen
Ik las de Engelstalige Kindle versie  voor $4,14.  Ook al gebruik ik zelf een KindleReader, je hebt die niet nodig. Via de gratis Kindle-app kan je alle Kindle-boeken lezen.

 

 

 

 

Het bittere kruid

Gelezen – Het bittere kruid – Marga Minco

Het bittere kruid

Marga Minco put uit eigen herinneringen

Het bittere kruid (verwijzend naar de Sedermaaltijd) gaat over een joods gezin ten tijde van de tweede wereldoorlog. Het is een verhaal dat in je kleren kruipt, al wordt er niet met grote woorden over de oorlog gepraat. De oorlog lijkt continu een randverschijnsel, iets dat overwaait. Marga Minco (°1920) zou het verhaal deels op eigen ervaringen en deels op anekdotes hebben gebaseerd.

Het verhaal wordt verteld door een jong meisje dat ziet wat er rond haar gebeurt. Zij en haar familie lijken de oorlog te ondergaan, niet beseffend dat die oorlog een gruwelmachine is die het specifiek op hen gemunt heeft.

Na enige tijd zei mijn vader : “we wachten nog tien minuten, dan steken we het grote licht aan”. Maar voor die tien minuten om waren, ging de bel. Het was even voor negenen. We bleven zitten en keken elkaar verbaasd aan. Alsof we ons afvroegen : Wie zou daar zijn ? Alsof we het niet wisten ! Alsof we dachten : Het kan net zo goed een kennis wezen die op visite komt ! Het was immers nog vroeg in de avond en de thee stond klaar.

Alsof we ons afvroegen : Wie zou daar zijn ? Alsof we het niet wisten ! Alsof we dachten : Het kan net zo goed een kennis wezen die op visite komt ! Het was immers nog vroeg in de avond en de thee stond klaar.

Ze moeten een loper gehad hebben.

Ze stonden in de kamer voor we ons hadden kunnen verroeren. Het waren grote mannen en ze hadden lichte regenjassen aan.
“Haal onze jassen even”, zei mijn vader tegen mij.
Mijn moeder dronk haar kopje thee uit. (p. 52)

Ongeloof

Dat ongeloof blijkt door het hele boek.

“En jullie nu ?” zei de buurman. Hij kwam wat dichterbij. “Wat doen jullie ?”.
“Wij ?” zei mijn vader. “Wij doen niets. Waarom zouden we ?”
De buurman haalde zijn schouders op en plukte een blaadje uit zijn heg.
“Als je hoort wat ze daarginds….”
“Hier zal het wel niet zo’n vaart lopen,” zei mijn vader.

Stilte in het boek

Marga Minco schrijft ontzettend ingetogen. Alsof ieder woord gewogen is. Er wordt bijzonder zuinig omgesprongen met emotie. Ook al eindigt het boek allesbehalve goed, toch blijft de ingetogenheid. Alsof er Marga Minco vooral stilte in haar boek wou stoppen.

3-stars-out-of-5

Samengevat

  • Taal  : Vlot geschreven.
  • Inhoud : Het semi-autobiografisch verhaal van een joodse tiener ten tijde van de bezetting
  • Emotie : ingetogen
  • Themata :  joods gezin onder de bezetting, nauwelijks beseffend wat hen overkomt
  • Genre : autobiografie
  • Personages :  ik-figuur (naamloos), haar ouders, broer en zus
  • Tempo : vlot
  • Context : Nederland, WO II

Praktisch

  • Marga Minco, Het bittere kruid, uitgeverij Bert Bakker, 90 blz.
  • Te koop bij bol.com voor € 19,95, maar makkelijk te vinden in bibliotheken.

update 24/10/2016  : het boek is blijkbaar ook verfilmd. Je kan de hele film (Nederlandstalig) bekijken via Youtube.