Tagarchief: school

Snapshot diary

Snapshot diary week #26/2018 – Er is altijd ruimte voor geluk

De zomer is niet te stuiten: wandelen in Tervuren, voetbalgekte en ik die nog steeds het midden van de hangmat niet vind ! Nieuwe leerlingen op school en testen van de gasBBQ voor op de camping ! 

Er is leven naast kanker

Ik begon deze week met een topdag. Sedert half mei stond alles hier in het teken van kanker. Maar deze week leerde ik (en het lief) dat dat niet hoeft. Er is leven naast kanker en dat leven moeten we koesteren. Zo begon ik de week met een wandeling in Tervuren. Het was een prachtige zomerdag en de reigers, libellen en kikkers waren op hun best. Twee uur genieten was het en toen ik thuis kwam was ik één en al vrolijkheid.  Alsof ik mijn leven terug had !

Het nieuwe schooljaar is al in zicht

Vandaag is de vakantie echt begonnen, maar het was de voorbije week vooral een week van afronden en in orde maken. Zo mochten we de nieuwe leerlingen van volgend jaar op zaterdag al ontvangen. Een leuke bende leek het, maar ook al meteen een oververmoeide groep, zo leek. Ik vermoed dat ze het afscheid van hun vorige school al behoorlijk gevierd hadden en met een halve kater bij ons verschenen. Hoe dan ook, ze zijn heel welkom en ik zie er al naar uit om ze in september te leren kennen. Vroeger hoeft ook weer niet !

Met het lief op vakantie

Het was het lief zelf dat aandrong om toch maar te kamperen. ‘Anders mis ik heel de zomer en de vakantie’. De vraag verwonderde mij behoorlijk, niet in het minst omdat het lief het niet echt op kamperen heeft. Ik vroeg mij ook af hoe we dat zouden doen, want door de chemo blijft hij vermoeid en zijn zijn dagen onvoorspelbaar. Toch merkten we dat hij zo’n 6 dagen na de toediening van de chemo beter werd en meer ‘zijn normale zelf’. Lange en zware fysieke activiteiten zullen er wel niet bij zijn, maar toch gaan we het proberen. Hij heeft soms uren aan een stuk waar geen vuiltje aan de lijkt te zijn. Voorwaarde: doseren, voldoende rust tussendoor en bovenal: een goede nachtrust. Ik hoop dat we er in slagen ! Hoe dan ook, dit is ons al duidelijk: in iedere situatie zit ruimte en vrijheid. Soms is die ruimte klein, maar er valt toch iets mee te doen.  Die ruimte willen we volop benutten !

Bestemming is het prachtige Dordrecht met Kinderdijk, één van mijn eerste kampeeruitstappen van de tijd toen ik nog met de tent kampeerde. Wél een andere camping, want de eerste was nogal tegengevallen.

Geniet !

Of je nu vakantie hebt of  niet, ik hoop dat je genieten kan van het prachtige weer !

 

 

Snapshot diary

Snapshot diary week #23/2018 het leven staat nog altijd ‘on hold’

Buiten eten als het kan - met prachtig zicht op het Schulensmeer! Centraal: de wachtzaal oncologie Gasthuisberg. Laatste puntenlijsten en aandachtige leerlingen. Het leven nu en dan on hold.

Het eind van het schooljaar is in zicht

Ik zal hout vasthouden, maar mijn leerlingen lijken nog niet veel last te hebben van het ‘eind van het jaar virus’. Andere jaren en klassen wel. De zesdes halen nog het één en ander uit de kast, soms grappig, soms er echt over vanuit een mentaliteit ‘ze kunnen ons toch niets doen’. Vandalisme. Ik vraag mij af of ze enig idee hebben wat dat doet met een school. De zinloze vernieling. Het grote egoïsme dat daarachter zit: wij weg, dus nu mag het kapot. Een kleine groep leerlingen, dat wel. Maar het effect is er niet minder om. Dat wij aangeslagen zijn. Ja. En dat diezelfde leerlingen op onze hulp rekenen (’s avonds, in het weekend) voor hun galadiner en allerhande recepties nav hun afzwaaien. Het liet bij menig leraar een bittere smaak na. Zijn wij te braaf geworden ?

Mijn leven staat op pauze

Iedere keer zeg ik tegen mezelf: ik moet mijn best doen om mijn leven terug te vinden. Ik moet stoppen met dat leven ‘on hold’ te zetten. Het lief geneest langzaamaan van de zware operatie. De kermismolen van de vele specialisten en ziekenhuizen blijft draaien, vult de agenda. Altijd met hoop. Maar dat het erger worden zal, dat is lastig. Heel lastig. Alsof er een kortsluiting door mijn hersenen is gegaan en alles voorlopig plat ligt.

Hoe moet ik verder ?

Ik weet (nog ?) niet goed hoe ik dat leven terug oppakken moet. Ik durf hem nog niet goed alleen te laten, al verzekert hij mij dat hij heus wel alleen kan blijven (ik ga tenslotte ook werken). Maar bij iedere stap buitenshuis voel ik mij schuldig. Wat voor vrouw ben ik als ik ga fietsen voor het plezier, terwijl hij genoodzaakt thuis moet blijven ? Wat voor vreugde kan ik vinden in wandelen als ik wéét wat hij doormaakt ?

Het herinnert mij heel pijnlijk aan het overlijden van mijn eerste man. Zomer. Vrienden hadden mij uitgenodigd. Ze hadden een buitenzwembad en op een bepaald moment stoeiden en speelden we met plastic gadgets. Het water zwiepte op, er werden ballen gegooid, het was dolle pret.

Plots realiseerde ik het mij. Dat ik plezier maakte. Dat ik het vergeten was.
Ik voelde me zo rot nadien, zo ontrouw.

Ik weet dat dit verkeerd is. Dat ik het lief niet help met het bannen van elk plezier. Dat hij niets anders wil dat ik gelukkig ben. “Dan ben je sterk voor mij, besef je dat wel ?” Als ik jou gelukkig zie, dan is het voor mij ook makkelijker”. 

Er is nog een lange weg te gaan. Voor ons beiden.
Dat ik nog van alles leren moet.

Het is de opdracht voor volgende week. Het leven terug opnemen. Het leven dat wij hebben en waar zoveel mooie dingen zijn. Duim gerust mee !

 

Goodbye Hello

Goodbye January, je bracht geweldig goed nieuws !

February beats January

Ik las ergens dat januari een doorspoelmaand is. Een maand waarvan je het liefst op de fastforwardknop zou willen duwen zodat je verder kan gaan in februari. Ik herken het gevoel – januari is maar niets – anderzijds weet ik nauwelijks waar februari heen is. Alleen: dat het een véél betere maand was. Al was het maar omdat er uren zon waren (zij het in bittere koude) en er groot nieuws was.

Het verlossende bericht van januari

Net op de valreep van januari zat er een bericht in mijn mailbox dat als titel had ‘belangrijk bericht’. Eentje van mijn werkgever. Gericht aan àlle personeelsleden. Ik geef toe dat dergelijk ‘onderwerp’ niet altijd op feestvreugde wordt onthaald. Het kan immers over van alles gaan. Maar dit was een topper van formaat: het plan om het hele Leuvense (katholieke) net op te splitsen in eerstegraadscholen en vervolggraden, werd afgevoerd. Concreet zou dit een hertekening betekenen voor àlle Leuvense scholen van het net. Er zou gewoonweg geen school meer bestaan van 1 tot 6. Iedereen zou moeten verhuizen. Leerlingen, personeel en ook de directeurs. Na de overgang van lagere school naar middelbaar zouden alle leerlingen sowieso naar een andere school moeten gaan.

Er valt veel over te zeggen, maar laat ik het kort houden: dit is niet in het voordeel van de leerling. Rust is er nog niet echt, want werkelijk àlles in het onderwijs wil men hervormen. Alles ! Veel indringender dan – wie het nog kent – het VSO !

Soms is het zo simpel

Dat ik fijne dingen moet plannen. Dat het geen zin heeft om te wachten ‘tot er tijd is’, ‘tot het beter weer wordt’, ‘tot het vakantie wordt’ etc. Dat heb ik wel geleerd. Wachten is niet altijd wijs. Ik schreef het hier al:

Als ik wacht op de zomer
voor een ijsje

als ik wacht op een reden
voor mijn reisje

als ik wacht op de zon
om te kunnen stralen

als ik wacht op succes
zonder te willen falen

als ik wacht
Is vandaag minder leuk
is vandaag minder fijn

is vandaag minder spannend
dan vandaag zou kunnen zijn.

Dus ondanks het feit dat ik dacht geen tijd te hebben, dat ik het werk tussendoor liet voor wat het was, trok ik er deze maand op uit om te fietsen, te wandelen, te genieten van het buitenleven.

Het omgekeerd is waar. Ik haal er zoveel energie uit, het zet de dingen onmiddellijk weer in perspectief, zodat ik er volop tegenaan kan. Soms is zo eenvoudig als beslissen dat je wandelschoenen aantrekt.

Hallo maart !

Maart begint alvast goed ! We starten met het vieren van mijn verjaardag. Net zoals bij Annelies zijn we hier afgestapt van (materiële) cadeau’s maar kiezen we voor ervaringen. In mijn geval is dat een dagje uit. Er zit een mooie evolutie in het vieren van mijn verjaardag. Kan ik best wel smaken ! Geen idee wat het dit jaar wordt, maar Brugge of Gent zijn zeker kanshebbers. Trein op en hop toerist in eigen land.  Je hoort er nog van !

Ook op de planning: een weekendje Zeeland. Er zal moeten worden gewerkt tijdens dat weekend, maar de zee zal nooit ver weg zijn en alleen al het snuiven van de lucht daar doet mij deugd. Het wandelen naar de bakker, de onovertroffen ‘snert’soep die dubbeldik smaakt in wintertijden !

Dus ja, ik zie er naar uit. Welkom maart !

 

 

 

onderwijspraat

Daar is het (Kerst-)rapport ! Over de relativiteit van cijfers

rapport

Het kerstrapport

In vele huizen gebeurt het deze week: het ontvangen van het rapport. Zijn de verwachtingen ingelost, zijn de uitdagingen aangegaan of valt het toch minder mee dan verwacht. Wat er ook van zij, weinig mensen, zowel leerlingen als ouders zijn ongevoelig voor dat rapport. Staan daar ‘goede’ cijfers op, dan is het verhaal dikwijls kort. Een behoorlijke schouderklop en op naar de vakantie. Maar soms loopt het ook niet zo goed. Staan er cijfers onderlijnd of is de feedback van leraars onverwacht. Dat kan nogal eens tegenvallen.

Cijfers zeggen niets over wie je bent

Ik zie het al jaren en het gaat er niet uit: de identificatie van jongeren met hun cijfer. Vooral als dat cijfer zogezegd laag ligt. Dan kijken ze mij aan alsof ze zelf maar een zesje zijn. Alsof ze in de groep de zwakste zijn. Met pijn in het hart zie ik het aan. Zeker als leerlingen diep ontgoocheld zijn in zichzelf. Wat zeggen cijfers ? Ze zeggen iets over de mate waarin je een beperkte hoeveelheid leerstof beheerst. Misschien iets over je inzet, maar niet noodzakelijk over je talent. Iedereen kent het verhaal van de leerling die een overschot aan talent heeft maar niet presteert als het op punten aankomt. Dat cijfer zegt dat misschien vooral iets over inzet en motivatie, of over de leefwereld waarin een jongere leeft. Volwassen worden is bij tijden best heftig en niet elke jongere walst daar doorheen. Dus nee, je cijfer zegt niets over wie je bent.

Rapporten zijn er om vooruit te kijken, niet achteruit

In de onderwijswereld wordt het woord ‘toetsen’ meestal vervangen door evaluaties. Ik vind dat zelf veel beter klinken als een toets. Toetsen doen onmiddellijk denken aan punten en scoren. Evaluaties kijken eerder achterom om vervolgens gesterkt aan de toekomst te denken. Wat ging goed ? Wat niet ? Waarom ging het niet naar verwachtingen ? Waar moet worden bijgesteld ? Waar ben ik sterk in ? Waarom lukt het ene me zonder problemen en het andere niet ? Zijn er zaken waar ik teveel energie in steek en in andere te weinig ?

Het zijn vragen die dikwijls niet gesteld worden omdat rapporten veelal worden gezien als een blik in het verleden terwijl ze net een opstapje zouden moeten zijn naar de toekomst. Uit rapporten zou je moeten leren zodat je kan groeien en evolueren naar wat jouw talent is.

Wat als het rapport tegenvalt

Misschien beperkt het gesprek zich tot ‘Goed gedaan’ en die schouderklop. Geweldig is dat. Maar het is niet evident. De ontgoocheling zit soms diep. Ook voor wie hard gewerkt heeft en alles op alles heeft gezet. Dat kan hard aankomen. Werk dat niet lijkt te lonen. Dan is zo’n gesprek over de non-identificatie met cijfers bijzonder belangrijk. Wat een rapport evalueert is maar heel weinig van alle mogelijke talenten.

Zelden of nooit staan er cijfers op voor een geest van samenwerking, nauwgezetheid. Hoe kan je creatief denken omzetten in cijfers ? Kreeg ooit een leerling een goed cijfer omdat hij in een klasgroep diegene is die bij ruzies de kalmerende factor is ? Of de organisator van leuke dingen ? Kreeg iemand ooit een cijfer omdat hij zorgzaam was voor zijn medeleerlingen ? Omdat hij uitblonk in verantwoordelijkheidszin ? Toch allemaal talenten die heel belangrijk zijn ! Zit je kind echt in de put omwille van dit rapport, dan is het belangrijk om het op deze manier toch eens letterlijk te relativeren : in perspectief te zetten.

Soms lukt het niet in die studierichting

Soms lukt het niet. Ondanks de inzet en ondersteuning blijven de verwachte cijfers uit. Het is dan een kwestie van niet bij de pakken te blijven zitten, want laveert zo’n jongere van teleurstelling naar teleurstelling. Meestal wordt dan onmiddellijk gedacht op het hebben van talent voor een of andere studierichting, maar het kan evengoed om de aard van het beestje gaan. Er zijn jongeren voor wie 6 uur op een stoel zitten er over is. Die worden daar regelrecht gek van. Er zijn jongeren die zichzelf niet gemotiveerd krijgen om na al die uren stoel zitten ook nog eens terug de bureau op te zoeken om te studeren.

Het zijn mannen en vrouwen van de actie, van het overleg, van het experimenteren, van trial and error. Spijtig genoeg is ons onderwijs daar nog niet echt op voorzien op dit type jongeren en is de focus toch het verwerken van kennis door studie (lees: achter boeken en computers zitten) terwijl er natuurlijk tig manieren zijn om dingen te leren.  

De band met je zoon/dochter versterken

Wat er ook van zij, zo’n kerstrapport is het moment om eens een goede babbel te hebben met je zoon of dochter. Zodat hij of zijn zijn eigen traject in handen kan nemen, samen met jou kan bepalen wat belangrijk is en wat niet, waar aan gewerkt kan worden en waar het een kwestie is van nodeloze energie pompen. De band met je zoon/dochter kan er alleen beter op worden !