Tagarchief: school

1000 vragen over mezelf

1000 vragen #66 Op welk nummer kan je lekker dansen ?

Over die keer dat ik helemaal uit de bol ging met honderden leerlingen rond mij (die niet dansten !) Ook dat.

Geef mij maar de hele dansvloer

Ik dans ontzettend graag.  Het liefst in een lege sportzaal zonder zweetgeur en met een klein groepje vrienden. Geloof het of niet, maar ik kan echt wel de hele dansvloer aka de ruimte van een sportzaal benutten. Of de helft toch. Ik kan helemaal uit mijn bol gaan. Dat heb ik trouwens bewezen.

Helemaal los op de keukenvloer

Het lief en ik dansen geweldig graag en we spreken van geluk dat onze keuken groot genoeg is. Het lief is al even gek als ik. Horen we plots iets op de radio, dan gooien we echt helemaal los. Lang houden we het nooit vol, want we dansen beiden zo intens dat het kan tellen als een crossfit workout ! 

Elektriciteit – verdwijnen

Wanneer ik dans dan ervaar ik hetzelfde als Billy Elliot. Hij verwoordde het zo toen hem gevraagd werd wat hij voelde bij het dansen :

 Don’t know. Sorta feels good. Sorta stiff and that, but once I get going… then I like, forget everything. And… sorta disappear. Sorta disappear. Like I feel a change in my whole body. And I’ve got this fire in my body. I’m just there. Flyin’ like a bird. Like electricity. Yeah, like electricity.

Dansen op het werk

Een tijd geleden was er op onze school een free podium en het nummer ‘Happy’ werd gezongen. Het lief en ik stonden helemaal achteraan in de zaal. Honderden leerlingen voor ons keken allemaal richting podium. Het lief en ik hadden als taak te surveilleren. We stonden elk aan een kant en hadden echt niets afgesproken, maar begonnen plots te dansen. We gingen er helemaal in op. We dachten – omdat we toch helemaal achteraan stonden – dat de leerlingen er niets van zouden merken.

Maar een dansend lerarenkoppel dat plots vollen bak danst, dat is voor leerlingen best bijzonder. Zo bijzonder dat het hele publiek zich draaide en wij een heel nummer ten beste gaven. We kregen de hele ‘turnzaal’ voor ons. Geweldig was dat.

Bekaf waren we nadien. Dat ook.

Maar het blijft één van de mooiste herinneringen ooit op het werk. Het lief en ik, ‘in functie’, zomaar dansend op ‘Happy’. Zalig !

Hebben jullie ook zo één lied dat eruit schiet ? 

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !
Snapshot diary

Snapshot diary week #36/2017 Terug naar school !

Dit overzicht is precies een ‘onderwijs’babbel geworden. Het begin van het schooljaar zit daar natuurlijk voor alles tussen !

De leerlingen vielen net niet in slaap

Het echte lesgeven begon voor mij pas op maandag. Nou ja, voor vele van mijn collega’s. Niet dat de leerlingen er vrijdag niet waren, maar er werd nog niet vollen bak les gegeven. Dit jaar heb ik allemaal nieuwe leerlingen en was het vooral een kwestie van wederzijdse kennismaking. Ze waren enthousiast en vol energie. Althans op maandag. Dinsdag waren ze nog altijd enthousiast, maar ik zag de vermoeidheid in hun lijf. De ijdele hoop om echt geconcentreerd te zijn. Even dacht ik : we trekken naar het LO-lokaal en leggen ons daar neer op de matten. In een kring. Met kussentjes. Ik lees wel een goed verhaal.
Dat heb ik nog nooit gedaan. Dat lijkt mij iets van de lagere school. Toch had ik echt medelijden met hen. Sommigen waren op van 6 uur. Dat is toch niet min.
Sommige leerlingen zijn maandag begonnen aan het opbouwen van hun slaaptekort. Een gigantisch onderschat probleem.

Die vakantie lijkt al weer eeuwen geleden

Dat is natuurlijk overdreven. Héél erg. Want ik doe het regelmatig. Mijn ogen sluiten en ik ben weer in Pollinkhove, waar het lief en ik het hoogtepunt van onze vakantie beleefden. Toch viel het mij op hoe snel we beiden weer in de routine zaten. Naar verluidt duurt het positieve effect van vakantie maar 1 week.  Dat geloof ik best. Anderzijds geloof ik enorm in de kracht van (positieve) herinneringen en ook wel van het uitzien naar iets. Er zijn al nieuwe (kleine) vakanties gepland. Dat maakt al de rest heel draagbaar.  Oké, nu is het druk, maar er komt weer iets moois. Het is geen eindeloze routine. Er zit ritme in het verhaal.

Ook in de leraarskamer leek niets te zijn veranderd in vergelijking met 3 maanden geleden. We eten weer uit brooddozen en snacken weer massaal om 10 uur.  We zeulen met flesjes water en kijken nog snel onze lessen na.  Niets lijkt veranderd.

 

Nieuwe routines

Een nieuw schooljaar betekent ook nieuwe routines. Mijn opdracht is behoorlijk minder zwaar dan vorig jaar dus heb ik meer tijd over.  Tijd die ik nog in schema wil brengen. Tijd om te sporten, tijd om met ‘opa’ te wandelen. Gek genoeg (of juist niet) ook tijd om méér bezig te zijn met de lessen die ik geef. Zodat ik ze dieper kan evalueren. Ik kan daar best van genieten.

Het lief als de bewaker van kwaliteit

Het lief is zo’n beetje de bewaker van mijn ritme. Ik zou àltijd achter mijn bureau zitten. Er is altijd iets te doen en het is nooit genoeg in mijn ogen. Ik zal dàn wel eten. Als alles af is, zal ik wel ontspannen. Alleen is dat natuurlijk een illusie. Het werk is nooit af. Het huis toont nog altijd alle sporen van de werkmannen die hier hevig te keer gingen. In mijn hoofd heb ik allerlei dromen over dat huis.

Gelukkig zegt het lief dan: kom, we gaan wandelen. Kom, we gaan uit eten. Laten we eens naar Hasselt gaan.

Waarom, zeg ik dan, heb je kleren nodig of zo ? Om bij jou te zijn, zegt hij. Want ook dat zou ik vergeten.

Een geweldig lief heb ik !

 

 

Terug aan het werk : 10 zaken waar ik gigantisch moet aan wennen !

Terug aan het werk en het lijkt wel alsof ik op een andere planeet terecht gekomen ben met andere gewoontes en een andere cultuur. Oké, dat is overdreven natuurlijk, maar dat van die cultuur die ànders is geenzins ! Lees maar mee !

1 Nadenken over welke kleren ik aandoe

Kijk, in de vakantie stak het niet zo nauw. Ik liep in shorts, droeg Birkenstocks en durfde al iets zonder mouwtjes te draag. Allemaal voorbij.

2 Nadenken over tijd

Ook in de vakantie maakte ik een planning over wat er op die dag te gebeuren stond. Maar of ik er nu een uur later of vroeger aan begon maakte niets uit. Het was zelfs helemaal niet erg als het een hele dag vooruitgeschoven werd omdat vrienden langskwamen. Onverwachte bezoekjes en zomaar zonder klok leven is passé.

3 Laat dat West-Vlaams maar achterwege ! 

Iedere zomervakantie praat ik meer West-Vlaams. Hoe relaxter, hoe meer West-Vlaams. Dat heeft natuurlijk te maken met het verhoogde contact met West-Vlaanderen en mijn familie aldaar. Eenmaal terug op het werk was het weer ‘Standaard Nederlands’

4 Zoveel volk op de wereld ! 

Deze week zat ik plots over vergaderingen waar meer dan 100 man aanwezig waren. Nou ja, eerder infosessies. Dat ben ik niet meer gewoon. Het klinkt nog al zoemende bijen rond mijn hoofd. Al dat volk ! Al die collega’s (en weet ik nog wel alle namen !). Tijdens mijn lessen zelf zit er constant 24 man voor mij. 24 ! help !

5 Ik maak weer deel uit van de file

Deze week mocht ik dat opnieuw ervaren. 100 minuten per dag. Behalve de tijd vind ik het filerijden best stresserend. Openbaar vervoer is geen alternatief. Met de elektrische fiets doe ik er nog langer over.  Maar ik overweeg het toch opnieuw. Omdat het toch wel stresslozer is. Algemeen is terug aan het werk toch ook wel terug naar meer stress.

6 Ik word weer aangesproken met ‘Mevrouw’

Toen ik de eerste dagen terug op het werk was, had ik niet eens door dat het over mij ging.
Mijn naam op het werk is blijkbaar ‘Mevrouw’.

7 Het moet allemaal héél juist zijn

Wat ik doe, wat ik ‘verkondig’, het moet allemaal helemaal juist zijn. Nauwkeurig. Dubble-checked. Kan mij niet herinneren dan ik in de vakantie ooit iets twee keer controleerde. Of het moesten de openingsuren van het zwembad zijn !

8 Sport en vrije tijd moeten worden gepland

Ik heb best veel gesport in de zomervakantie. Aangezien ik tijd genoeg had gebeurde dat bijna organisch. Ik hoefde mezelf niet eens extra te motiveren. Nu ik terug aan het werk ben loop ik het risico dat er van sporten niets in huis komt. Niet alleen van sporten, maar ook van echte ontspanning. Ik ben gevoelig aan werkverslaving. Het kan altijd beter en ik wil het ook echt goed.

9 Ik moet daadwerkelijk het eten organiseren

In onze vakantie planden we niets. Soms werd er gekookt en dan stapten we gewoon naar de winkel in ons dorp. Nog veel meer werd er niet gekookt en vonden we prima adresjes waar we verwend werden op lekker eten. We waren grote klanten van AH waarin we alle slaatjes hebben uitgeprobeerd. Nu moet dat eten georganiseerd worden of ik leef op snacks. Of erger nog: ik neem er gewoonweg de tijd niet voor.

10 de dagen worden korter

Dat vind ik misschien nog het allerergste. Het eind van de zomervakantie betekent ook het eind van de lange zomerdagen. Het vele licht buiten. Dat zal ik nog het meeste missen.

Welke grote veranderingen bracht het nieuwe werkjaar voor jullie mee ? Ik ben benieuwd !

 

1000 vragen over mezelf

1000 vragen #42 Was je goed op school ?

school

Plichtsgetrouw

Over deze vraag hoef ik niet lang na te denken. Ja, ik was goed op school en ja, ik ging voor de cijfers. Ik wou presteren voor mijn ouders, voor de leraren en voor mezelf. Daarenboven heeft Moeder Natuur mij gezegend met iets wat echt wel helpt bij een schoolcarrière : een interesse is zowat alles. Ik was hongerig naar kennis en het maakte (bijna) niet uit wat het was, ik vond alles goed en alles interessant. Bovendien kan ik mij niet herinneren dat het concept ‘slechte leraar’ in de zin van ‘slecht lesgeven’ in onze gedachten opkwam, gezagsgetrouw als wij waren.  Een ‘slechte leraar’ was in onze ogen iemand die geen gezag had. Maakte niet uit of hij of zij al dan niet goed les gaf.

Werken

Die interesse en het feit dat ik – nu nog altijd – gewoonweg graag studeer heeft me echt wel ver gebracht. Want in alle eerlijkheid : dat ik goed presteerde had ook veel te maken met mijn gedisciplineerd en hard werken. Ik was geen leerling (of later student) die er al flierefluitend door walste.  Natuurlijk heb je een stel hersenen nodig, maar toch denk ik dat ik het vooral van het werken resultaat haalde. Werken en regelmaat, wachten tot de examens er waren is nooit mijn ding geweest. Dat zou mij knock-out slaan van de stress.

Zelden kritisch

Als ik terugkijk naar mijn scholieren- en studententijd dan kijk ik naar mezelf als iemand die weinig kritisch was.  Ik las ontzettend veel en stelde veel vragen, maar ik ging er redelijk van uit dat al die mensen (leraren en schrijvers) het sowieso bij het rechte eind hadden. Dat ook grote geesten het verkeerd voor kunnen hebben, kwam niet in mij op.
Zo was ik tijdens mijn studententijd een gigantische fan van Simone de Beauvoir en geloofde vol overtuiging de stelling dat je vrouw/man ‘gemaakt’ wordt door de maatschappij en dat niet bent bij geboorte. Een stelling die door tal van neurologisch onderzoek ondertussen compleet ondermijnd is. Maar dat laatste maakt eigenlijk niets uit, ik dacht ‘waarom zou het niet waar zijn als zo iemand dat zegt ?’

Trouw aan het gezag

Ik volgde les in een homogeen meisjesschool waar ik – alle dagen met schort aan – gedrild werd om gehoorzaam te zijn en ‘Gezag’ als een absolute waarde werd aanbeden. Opvoeden tot kritische volwassenen zat er niet in. Opvoeden tot zelfstandigheid ook niet. En al werd het niet expliciet meegegeven, het onderwijs was ronduit seksistisch. Wie tijdens het vrije half uurtje (internaat) met een jongen praatte op weg naar de bibliotheek kon zich aan een fikse straf verwachten. Tenslotte wilden jongens maar één ding en wie met jongens praatte verkocht in hun ogen al lijf en leden.  Wij morden wel wat, maar waren verder trouw aan het gezag. We durfden niet anders.  Het was de tijd waar je nog van school kon vliegen omdat je met jongens omging.

Gehoorzaam zijn

Soms vraag ik mij af of ik niet beter meer had gerebelleerd. Het gezag in vraag had gesteld. Kritischer was geweest. Ik vrees echter dat je kritisch zijn ook moet leren. Nu lijkt het alsof ouders en leerlingen overal vraagtekens bij plaatsen, maar toen zat dat allemaal op één lijn. Gehoorzaam zijn, don’t make waves. 

Ja, ik was een goede leerling. Maar nu ik er op terugkijk is dat toch met gemengde gevoelens.