Tagarchief: snapshot diary

Snapshot diary

Snapshot diary week #23/2018 het leven staat nog altijd ‘on hold’

Buiten eten als het kan - met prachtig zicht op het Schulensmeer! Centraal: de wachtzaal oncologie Gasthuisberg. Laatste puntenlijsten en aandachtige leerlingen. Het leven nu en dan on hold.

Het eind van het schooljaar is in zicht

Ik zal hout vasthouden, maar mijn leerlingen lijken nog niet veel last te hebben van het ‘eind van het jaar virus’. Andere jaren en klassen wel. De zesdes halen nog het één en ander uit de kast, soms grappig, soms er echt over vanuit een mentaliteit ‘ze kunnen ons toch niets doen’. Vandalisme. Ik vraag mij af of ze enig idee hebben wat dat doet met een school. De zinloze vernieling. Het grote egoïsme dat daarachter zit: wij weg, dus nu mag het kapot. Een kleine groep leerlingen, dat wel. Maar het effect is er niet minder om. Dat wij aangeslagen zijn. Ja. En dat diezelfde leerlingen op onze hulp rekenen (’s avonds, in het weekend) voor hun galadiner en allerhande recepties nav hun afzwaaien. Het liet bij menig leraar een bittere smaak na. Zijn wij te braaf geworden ?

Mijn leven staat op pauze

Iedere keer zeg ik tegen mezelf: ik moet mijn best doen om mijn leven terug te vinden. Ik moet stoppen met dat leven ‘on hold’ te zetten. Het lief geneest langzaamaan van de zware operatie. De kermismolen van de vele specialisten en ziekenhuizen blijft draaien, vult de agenda. Altijd met hoop. Maar dat het erger worden zal, dat is lastig. Heel lastig. Alsof er een kortsluiting door mijn hersenen is gegaan en alles voorlopig plat ligt.

Hoe moet ik verder ?

Ik weet (nog ?) niet goed hoe ik dat leven terug oppakken moet. Ik durf hem nog niet goed alleen te laten, al verzekert hij mij dat hij heus wel alleen kan blijven (ik ga tenslotte ook werken). Maar bij iedere stap buitenshuis voel ik mij schuldig. Wat voor vrouw ben ik als ik ga fietsen voor het plezier, terwijl hij genoodzaakt thuis moet blijven ? Wat voor vreugde kan ik vinden in wandelen als ik wéét wat hij doormaakt ?

Het herinnert mij heel pijnlijk aan het overlijden van mijn eerste man. Zomer. Vrienden hadden mij uitgenodigd. Ze hadden een buitenzwembad en op een bepaald moment stoeiden en speelden we met plastic gadgets. Het water zwiepte op, er werden ballen gegooid, het was dolle pret.

Plots realiseerde ik het mij. Dat ik plezier maakte. Dat ik het vergeten was.
Ik voelde me zo rot nadien, zo ontrouw.

Ik weet dat dit verkeerd is. Dat ik het lief niet help met het bannen van elk plezier. Dat hij niets anders wil dat ik gelukkig ben. “Dan ben je sterk voor mij, besef je dat wel ?” Als ik jou gelukkig zie, dan is het voor mij ook makkelijker”. 

Er is nog een lange weg te gaan. Voor ons beiden.
Dat ik nog van alles leren moet.

Het is de opdracht voor volgende week. Het leven terug opnemen. Het leven dat wij hebben en waar zoveel mooie dingen zijn. Duim gerust mee !

 

Snapshot diary

Snapshot diary #22 Vakantiegevoel naar huis brengen

snapshot diary week 22/2018

Home is where the heart is

Het is fijn om het lief terug thuis te hebben en weer in het eigen bed te kunnen slapen. Het leven gaat hier nog moeizaam en ieder bezoek aan de dokter zet ons met de voetjes terug aan de grond. Maar we beseffen dat we beiden geduldig moeten zijn en aanpassen. Om zo toch het mooiste uit iedere dag te halen. Nieuw leven, dus ook een nieuwe manier van leven ! Ik ben er behoorlijk van overtuigd dat we ook hier onze weg zullen vinden.

vakantiegevoel in huis halen

vakantiegevoel

Ik vrees dat de zomervakantie aan ons voorbij zal gaan. Vakanties (meervoud!) zijn geschrapt en na een heel huwelijksleven deel te hebben genomen aan de Vierdaagse van de IJzer, zullen wij dit jaar wellicht voor het eerst afwezig zijn. Alhoewel, we zoeken naar creatieve oplossingen !

Zo probeer ik zoveel mogelijk het vakantiegevoel thuis te halen. Door buiten te eten, meer aandacht te geven aan het eten, kleine uitstapjes met de auto naar prachtige plaatsen als het Schulensmeer. Dat lukt me redelijk. Maar het is behoorlijk bijstellen van ambities.

Nieuwe rollen – nieuwe uitdagingen

Hemsly Eat Happy

Het lief kookte vroeger altijd en ik probeer wat bij de dragen door ook te koken. Het lukt me nog niet echt goed. Met het boek ‘Eat Happy’ van Hemesly ben ik alvast goed. Dertig minuten en prima eten. Ik had gedacht dat het moeilijker zou zijn, maar valt mee. Aangezien het een totaal andere keuken is dan die van manlief, kan ik er hem wel mee bekoren.

Ook geleerd: spuiten zetten. Kan iedereen, zeiden ze hier en nu kan ik het al blindelings. Ik probeer er niet te veel over na te denken. Gewoon plaats bepalen, ontsmetten en doen. Hoe langer ik er over doe, hoe zenuwachtiger ik word.

Gefaald: het gras maaien. Ik weet dat dat niet moeilijk kan zijn, maar ik ben er evenwel in geslaagd om de (recent aangekochte) grasmachine in brand te krijgen. Dat had deels te maken met het gras dat zo gegroeid was na enkele weken verwaarlozing en mijn complete onwetendheid over grasmachines. Blijkbaar moet je lang gras (met het nodige onkruid) niet onmiddellijk op de laagste stand willen maaien. Ik had zelfs geen weet van ‘standen’. Overmoedigheid, ja. Het zal mij leren !

 

 

 

Snapshot diary

Snapshot diary week 18/2018 Zomer in Nieuwpoort !

Nieuwpoort - vakantie

Mei zit vol extra vakantiedagen !

Ik laat die extra vakantiedagen echt niet aan mij voorbij gaan  ! En als de zon ons dan nog eens trakteert op haar gulle aanwezigheid dan ben ik helemaal van de partij !

Dus trok ik deze week voor enkele dagen richting Nieuwpoort. Met de caravan, om te genieten van het buitenleven. Ik reed kilometers (totaal zo’n 80 !) met de fiets en deed mijn ogen te goed aan Beaufort.

Het campingleven

Het campingleven bevalt mij uitermate. Het leven is er trager, veel trager. Als het weer een beetje meezit (lees: geen of weinig regen) dan leef ik helemaal buiten. Ik vind het heerlijk om ’s morgens door het raam te kijken en te zien hoe de zon opkomt. Na sanitaire stop en warme douche rijd ik met mijn fiets richting campingbakkerij. Ik koop er meteen ook de krant. Tafel buiten, stoel buiten en ik ben goed voor anderhalf uur ontbijt en krant. Verse broodjes en verse krant. Dat zou ik evengoed thuis kunnen doen, maar dat gebeurt niet.

Ondertussen hebben al een paar mensen goede dag gewuifd of ‘smakelijk’ gewenst. Er is een warme vriendelijkheid op campings. Misschien komt dat omdat iedereen zo relaxed is.

Het valt mij verder op hoe stil het er is. Ook zijn er best wat kampeerders. Dit is nog mei, het voorseizoen en kinderen heb ik er zo goed als niet gezien.

Beaufort

Ik heb mijn dagen voornamelijk gevuld met fietsen. Ik fietste het binnenland in maar fietste via de dijk evengoed zo’n 20 km naar Oostende. De eerste dag had ik de wind op kop, dat is niet min aan de kust, maar de langste rit van 40 km viel best mee. De wind was mij goed gezind. Ik zag werken van deze (2018) editie van Beaufort en voorgaande. Van alles wat ik gezien heb is onderstaand werk mijn huidige favoriet. Het is een werk van Nina Beier. Het knappe is dat het de natuur deel uitmaakt van het kunstwerk. Het staat immers op een golfbreker wat betekent dat het bij vloed helemaal overspoeld wordt door water en bij eb langzaam tevoorschijn komt.

Holy Land van Kader Attia (FR) raakte me toen ik de uitleg las. Spijtig dat het een tijdelijke installatie is, want het geeft zo te denken. Het is een sober werk en heeft volgens mij geen politiek statement. Het beschrijft de werkelijkheid zoals ze is, zonder stelling in te nemen. Dat maakt het volgens mij nog sterker.

Werk ik eigenlijk nog wel ?

Ik kan mij voorstellen dat die vraag soms wordt gesteld als je mijn snapshot diary leest. Over het werk vind je hier weinig, ook al zit daar een vat vol verhalen. Maar het ligt soms gevoelig, foto’s zijn al niet zo evident en veel komt ook ieder jaar terug. Maar dit was toch de eerste keer: een projectdag rond EHBO en verkeer gegeven door externen met véél kennis van zaken. De wereld is weer wat veiliger geworden !

 

 

 

Snapshot diary

Snapshot diary week #17/2018 4 seizoenen in een dag/week

Aprilse grillen

Maartse buien, aprilse grillen … betekent dit dat dit in mei allemaal over zal zijn ? Let’s hope ! En indien niet, we passen ons aan. Hoe dan ook, de voorbije week was voor mij persoonlijk én wat het weer betreft alsof alle seizoenen van het jaar passeerden. Ik had dagen waar ik amper het einde van de dag haalde, zo moe was ik en zoveel werk werd er verzet. Gelukkig probeer ik op heel drukke dagen toch nog leuke dingen te doen. Wanneer ik in de rand van Brussel moet zijn (omgeving Zaventem), dan trakteer ik mezelf op de typische Zweedse balletjes. En vrijdag, na een veel te lange vergadering én als eind van de werkweek, reden het lief en ik naar Het Moment, waar we onszelf trakteerden op het lekkerste ijs ! Ijs van Averbode !

Het Moment Averbode

Dat is dus ijs met zicht op de abdij !

Wandelen in Oostham

Midden in de week trakteerde ik mezelf ook nog es op een wandeling met de wandelclub. Wandelen maakt het hoofd vrij en is een zegen voor lichaam en geest. Dat het daar zo mooi was wist ik niet. Kilometers natuur zonder een levende ziel tegen te komen, ik heb amper – behalve in de cafetaria – deelnemers gezien. Bosrijk gebied en prachtige vergezichten. Geen voorbereiden werk om de wandeling uit te stippelen, ik hoefde alleen de pijlen (van 10 km) te volgen !

Nieuwe aanwinst: de step

Heb jij ze al gezien ? Ik zag ze al in de stad. Op de Bondgenotenlaan in Leuven maar ook in Brussel. Mensen met een rugzakje zoevend op een step. Drie keer sneller zou dat gaan dan gewoon wandelen en het kost inderdaad geen inspanning. Het intrigeerde mij. Zou ik het aandurven om naar de bakker te gaan op de step ? Ik woon immers in een klein dorp. En wat met mijn schoonouders die amper een kilometer ver weg wonen ? Dat vond ik allemaal prima afstanden om met de step te doen. Te voet gaat ook natuurlijk, maar met zo’n step is geweldig leuk. Ik schrijf er nog wel eens een apart postje over !

step voor volwassenen

En zo liep deze 17de week weer op z’n eind. Met werken en vergaderen maar ook met plezier en genieten van kleine dingen.

Hadden jullie een fijne week ? Ik hoop het !
Komende week is er alvast een extra vakantiedag, en misschien voor heel wat mensen (voor één keer ben ik er niet bij) zelfs een lang weekend !

Have fun !