Tagarchief: stress

Snapshot diary

Snapshot diary week #28/2018 over wolken en zilveren randjes

Snapshot diary week 28/2018
Er is altijd ruimte voor geluk: ik leerde BBQ, had een blind date (lees verder), liep flink om al dat zoets dat hier binnenkomt de baas te blijven en genoot van De Duivels en een dagje Amsterdam.

De zogenaamde slechte week

Vorige vrijdag chemo, dus we wisten beiden dat dit opnieuw ‘de slechte’ week zou worden. Dat ‘weten’ is een wiskundige zekerheid. 4 dagen slap in bed, het huis niet uit. Hij is moedig, dat lief van mij. Tegen het weekend aan (nu dus) is het beter, gelukkig, want volgende week vrijdag is het opnieuw Gasthuisberg.

Elke dag een hoogtepunt

Toen de kinderen nog klein waren, zorgde het lief ervoor dat er elke dag een ‘hoogtepuntje’ was. Twee maanden lang. Dat ging van trakteren op een ijsje, tot ’s avonds een gezelschapsspel, een uitstapje of een bijzondere thuisactiviteit. Ik kan mij weinig van die concrete hoogtepuntjes herinneren, maar het idee is mij wel bijgebleven. Zo zoek ik ook iedere (vakantie-)dag naar een hoogtepuntje. Dat lijkt mij in deze tijden belangrijker dan ooit. Deze week zat vol hoogtepuntjes, er is altijd een zilveren lijntje, er is altijd licht. Of zoals ik een paar weken geleden al schreef: er is altijd plaats voor geluk.

Grenzen verleggen

Snapshot diary week 28/2018

Ik genoot van het vele gezelschap deze week. Ik profiteerde van het feit dat ik eindelijk kan BBQ-en zonder aangebrand eten of zo’n vieze BBQ die je niet meer schoon krijgt. Wie zegt dat je de campingBBQ thuis niet mag gebruiken ? Ik vind het ‘leren werken met eten’ (ik durf nog niet zeggen ‘koken’), best wel een uitdaging maar het is ook de zilveren lijn bij de donkere wolk. Het koken en verzorgen van eten komt mij nu toe, en tot mijn verrassing vind ik dat best wel leuk en lukt het me soms ook nog !

Ik had deze week een ‘blind date’, iemand die (tien jaar geleden ?) een blog had en mij een berichtje gestuurd had naar aanleiding van een post hier. We spraken af bij een koffie en het werd meteen een diep gesprek. Geloven jullie mij dat ik op van de zenuwen was ? Ik kijk op naar mensen die daar vlotjes in zijn, voor mij is het echt een gigantische overwinning. Maar wat valt er te verliezen ?  Dankjewel Lies ! Was super !

Bezoek en veel zoet

Snapshot diary week 28/2018

Omdat we sowieso thuis zijn én het vakantie is, vinden heel wat meer mensen ons huis. Ze brengen lekkere dingen mee (wat serieus gewaardeerd is), ik vind het al helemaal niet meer zo stressvol om iemand uit te nodigen voor een ontbijt hier in de tuinkamer. Weerom zilveren lijntjes.  Weerom ook een beetje grenzen verleggen. Niet zoveel, maar toch. Dankbaar, dankbaar !

Gelukkig ben ik weer flink aan het lopen, al denk ik niet dat dit al die calorieën in balans brengt !

Amsterdam en de voetbal

Snapshot diary week 28/2018

Tussendoor genoten we van het voetbal en net zoals wellicht heel België zeg ik ‘Dankjewewel Rode Duivels’, want ze hebben hier toch voor veel fijne avonden gezorgd. Vollen bak (ont-)spanning, genieten en supporteren met lekkere snacks en koel drankje.

Op zaterdag ging ik een dagje naar Amsterdam. Nederland maakt mij altijd gelukkig en ik werd netjes gevoerd, las zelfs een flink stuk uit een boek.

Snapshot diary

Snapshot diary week #25 Worldcup voetbal en niet opgeven !

Wordcup voetbal
Worldcup voetbal , onze paarse dorpskerk, wereldkaarten die doen dromen en de eerst keer chemo. Dit alles in één week ! En dat ik eindelijk goede pannenkoeken kan bakken !

Worldcup voetbal: zoveel emotie !

Toen ik met het lief naar de Worldcup Voetbal keek, viel het mij op hoe snel de emoties wisselden. Frustratie om de bal die net niet in was, opwinding als ze in de aanval waren, tandengeknars toen de tegenstander gevaarlijk dicht bij Thibault kwam. Maar ook: het vertrouwen dat België zou winnen. In dat opzicht zijn we een BE-liever. Althans in de eerste ronde! Niet dat we voetbalfans zijn of er er maar iets van af weten. We laten ons gewoon gaan en we vertrouwen op de pronostieken en de wetenschap dat België met de Rode Duivels gewoon een goede ploeg heeft. Een ploeg met knowhow en de nodige ervaring in huis.

De ploeg van Gasthuisberg

Dichter bij huis waren ook de emoties rond de eerste keer chemo spannend. Niet met een hevigheid zoals met het voetbal, maar wel op en neer. Er waren zaken die ons gelukkig maakten, zoals een eigen kamer voor de chemotherapie. Dat is niet iedereen gegeven, maar de chemo bij het lief nam dan ook bijna een dag in beslag. 36 uur eigenlijk, de rest loopt via een flesje en een portacath thuis verder.
We waren onder de indruk van de tijd die ze in Gasthuisberg voor ons namen. Ondanks ons bange hart weten we Gasthuisberg de knowhow heeft en de ervaring. En … dat onze kansen behoorlijk hoger liggen dan wel dat de Rode Duivels de Worlcup winnen. Dat vertrouwen blijven we houden. Dat moet ook wel.

We geven niet op

Natuurlijk geven we niet op en hoe moeilijk en onzeker het ook is, we proberen toch plannen te maken. We beseffen heel goed dat we momenteel de controle over ons leven voor een groot stuk kwijt zijn, maar er is altijd marge en die marge willen we echt gebruiken. Zo planden we dan toch een klein reisje (alweer !?) met de caravan. Het zal veel rusten worden en op nauwelijks 2 uur rijden van huis, maar ook als is het lief maar 5 uur echt goed op een dag, die 5 uur willen we gebruiken. En lukt het niet, dan is het ook goed. Dan kan er gerust worden, of we keren terug naar huis. Wie niet probeert…

Dromen

Omdat de geest zo ver reizen kan als hij wil, hing ik een wereldkaart op in huis en markeerde alvast de plaats van onze volgende bestemming op de kaart van Nederland: Dordrecht/Kinderdijk ! Ik maak de tuin vakantieproof en zoek de campinggrill die ik ooit van mijn broer kreeg. Wie zegt dat je zoiets alleen op een camping zou mogen gebruiken ? Aan BBQ heb ik mij nog nooit gewaagd en ook die partygrill van broerlief is nog niet uit de verpakking gehaald. Maar dit is het moment. Ik voel het gewoon !
Het moment om vakantie te vieren ! Om het leven te vieren !

 

Gelezen

Creative Flow – 365 dagen mindfulness – Jocelyn De Kwant

Creative Flow

Creative Flow: al even mijn metgezel

Dat ik een stresskip ben is geweten. Dat ik energie teveel heb en onrust mij niet vreemd is al evengoed. Om tot rust te komen loop ik, wandel ik en lees ik. Ik geloof heel erg in de kracht van mindfulness: waarbij je samenvalt met het moment en je hoofd niet in het verleden of in de toekomst is. Tenslotte is er alleen maar nu.

Het boek Creative Flow is exact wat de titel beweert: door de (kleine) creatieve voorstellen kan je even alles loslaten en is er geen enkel moeten. Ik ben niet iemand die in yogahouding het hoofd vrij kan maken. Er komt wel altijd iets voorbij. Maar met dit boek lukt dat wel. Niet in yogahouding, maar door mij als een argeloos aan de opdracht van de dag over te geven. Meestal gewoon met de bekende 4-kleurenbic. Al hoeft zelfs dat niet.

Opdrachten die je even doen stilstaan

De opdrachten zijn veelzijdig en daar hou ik wel van. Soms zijn ze bezinnend, soms dagen ze je uit om iets nieuws te proberen. Of je tekent een blad vol spiraaltjes in allerlei kleuren. Mocht je al denken dat het altijd om ‘tekenen en kleuren’ gaat, dan zit je er naast. Ik geef toe dat ik dat aanvankelijk dacht toen ik de cover van het boek zag.

Creative Flow
Rechtsboven een ingevuld blad uit Creative Flow. Je ziet meteen dat ik geen talent heb! Maar daar gaat het niet om. Ik was wel even helemaal uit mijn hoofd en bij het moment !

Kan een boek  rust brengen ?

Dit boek bracht me al meermaals tot rust. Toen ik mij op de camping plots begon te ergeren aan de totaal onverwacht gietende regen. Ik besef heel goed dat mij ergeren de situatie het alleen maar erger maakt. Een kwartiertje in dit boek en ik was de regen vergeten. Of liever de ergernis. De regen werd een rustig tikkend geluid op mijn caravan. Bonus maar niet gegarandeerd door het boek: het stopte met regen !
In het ziekenhuis had ik het boek altijd bij. Ik hield mij totaal niet meer aan de ‘1 opdracht per dag’ maar deed gewoon wat ik leuk vond. De 4-kleurenbic en het boek was genoeg. Het boek past trouwens mijn handtas en kan best tegen een stootje.

Samenvatting

Creative Flow is een prachtig geïllustreerd werkboek, dat je uitnodigt om elke dag iets met volledige aandacht te doen. De 365 praktische opdrachten helpen je om even uit de tredmolen van het dagelijkse leven te stappen en moedigen je aan om in het nu te leven. Eenvoudige teken en schrijfopdrachten worden afgewisseld door oefeningen die je zintuigen prikkelen, je met een frisse blik om je heen te laten kijken of je simpelweg even afremmen om op adem te komen. 

Dit staat ergens bij de inleiding van het boek en het is o zo waar.
Kan je zelf best nu en dan wat rust in je hoofd gebruiken, dan is dit een boek voor jou. Maar het is evengoed een schitterend boek om cadeau te doen, gezonder dan een doos chocolade (maar niet lekkerder) en het gaat veel langer mee dan een boeket bloemen !

Ik ben alvast heel blij met het boek !

Praktisch

Creative Flow, 365 dagen mindfulness – Jocelyn De Kwant, met illustraties van Sanny Van Loon is o.a. te koop via Bol.com voor € 14,99

 

 

 

De complete off-day – en de schuldgevoelens

off-day

Het wou gewoon niet lukken

Had ik het moeten zien aankomen ? Geen idee. Gisterenavond maakte ik de planning op voor vandaag en zag het helemaal zitten. Het zou een productieve dag worden en liep al over van goesting en energie. Ik zou beginnen met de ‘kikker’, oftewel het meest vervelende werk zodat ik de rest easy peasy zou zijn.

Toen ik opstond viel het nog mee. Het lief was ziekjes, maar ik niet. Op het werk liep één van mijn collega’s snotterend door de gangen, maar ik niet. De hele voormiddag werd er gewerkt en de kikken werd inderdaad ingeslikt. Na de middag viel ik echter als een vodje in de lappenmand. Weg spirit, weg enthousiasme, weg energie, weg overzicht. Ik laste een kleine pauze in in de hoop dat het na een half uurtje wel beter zou gaan. Maar zo liep het niet.

Help ! Daar zijn de schuldgevoelens !

Een paar dagen geleden was ik opnieuw onwel geworden op het werk, maar dat was na een paar uurtjes  en een pak medicatie toch wel overwonnen. Wat ik mij niet realiseerde is dat zo’n pak medicatie ook wel tol vraagt. Hoe dan ook, vandaag kreeg ik weinig gedaan en het lijstje van deze ochtend is heeft zijn houdbaarheidsdatum nog niet overschreden. Met andere woorden: het smeekt om aandacht.

Mannen zijn verstandiger – althans mijn lief

Het lief lag al evengoed in de lappenmand, maar behalve een fles water en het zoeken naar de afstandsbediening had hij weinig zorgen. ‘Het is wat het is’, luidt zijn devies. ‘Ertegen vechten zal ook niet helpen’. En laat dat nu net niet mijn sterkste kant zijn. In plaats van gewoon te aanvaarden dat er nu eenmaal dagen zijn waarop het niet zo lukt, voelde ik mijn emmer schuldgevoelens overlopen. Alsof het niet afgevinkte takenlijstje mijn dag tot een mislukking maakt. Wat is dat toch met al dat ‘moeten’ ? Met die schuldgevoelens om gewoon eens een day off te hebben ?

Of ben ik de enige die nog niet door heeft dat het soms simpelweg gebeurt ? Een dat waarin er weinig door je handen gaat ?