Tagarchief: stress

vakantiestress : ik zal deze tijd toch goed benutten ?

Vakantiestress : Er moet van alles gebeuren !

De vakantie is voor ons begonnen en het ongeduld is niet geminderd.  Je zou denken dat een mens rustig wordt van vakantie, maar ook in deze zeeën van tijd schreeuwt de productiviteitsduivel. Er moet gelezen worden ! Kasten uitgeruimd ! Meer sporten ! Meer wandelen, musea bezoeken, kortom : die tijd mag niet verloren gaan.

Plannen

Dus zit ik met rechts van mij met een stapeltje brochures en bijeen gespaarde knipsels met allerlei zaken die ik toch wel wil bezoeken, lezen, meemaken. Eerste planning : de data op de agenda zetten. Een wandelvierdaagse staat op data, je kan die niet verplaatsen. Als we ieder jaar zo gelukkig zijn tijdens de Vierdaagse van de IJzer, waarom dan niet ook nog een Vierdaagse in Nederland ? Het lief wil schaken. Waarom geen schaakvakantie ? En we ‘moeten’ toch ook nog eens ‘gewoon’ op vakantie ?

Daarbuiten lonkt alles

Onlangs kreeg ik een brochure in handen waarin het Eifelgebergte als prachtig wandelgebied werd voorgesteld. ‘Zouden we niet ?’, zei ik, maar het lief zei dat hij het al druk genoeg vond.  Hij is een huisduif pur sang. Al verleid ik hem wel om nu en dan het nest te verlaten.

Ik zie daarentegen tal van mogelijkheden, nieuwe avonturen. Maar in mijn hart ben ik evenzeer een huisduif. Boekje in de hand en onder een dekentje. Lekker eten bij de hand. Koel wijntje. ‘Lummelen in huis’, zoals het lief het zegt. Op een regenachtige middag binnen naar een film zien.  Hangen in de hangmat. Nog maar eens ontdekken dat wij en een BBQ-stel een slechte combinatie zijn.

De vakantiestress van het organiseren

Bij het begin van deze vakantie ben ik dus wel een beetje (luxeprobleem !) verscheurd door keuzestress. De angst om nà die vakantie te denken ‘Had ik maar ….’. De angst dat, eenmaal het werkjaar begonnen, een heel aantal zaken gewoon niet meer mogelijk zijn. De angst aan gebrek aan herinneringen, want echt wel – zo’n vakanties laden de batterijen op.

De onverbiddelijke heimwee

Gelukkig kunnen wij het ‘huis’ gewoon meenemen. Achterop. Slapen in ons donsdeken, onze eigen frigo met ‘onze’ wijn. Maar toch. Het blijft moeilijk kiezen. Als ik te lang op ‘een ander’ ben slaat de heimwee onverbiddelijk toe. Dan idealiseer ik weer het eigen bakstenen huis, onze straat en dorp waar alles rustig is. Tot de onrust mij daar weer overvalt en ik weer weg wil.

Ik wil thuisblijven. Maar ik wil ook weggaan.
Ik kan niet kiezen.

 

Thuis of toch weg ? Gelukkig hoeven de meeste mensen niet of/of te kiezen. Maar toch, ben ik de enige die het daar soms moeilijk mee heeft ? 

 

 

 

1000 vragen over mezelf

1000 vragen #45 Hoe laat sta je meestal op ?

opstaan

Opstaan in een ideale wereld

In een ideale wereld zou ik rond half acht opstaan. Dat is ook het uur dat ik prefereer in de vakanties en als er ooit zoiets komt als een lang en gezond pensioen, dan zou dit mijn uur zijn. Dit zou de rest van de dag worden :

  • 7u30 : opstaan
  • 8 uur : ontbijten met de krant. In mijn ideale wereld zou ik ik veel tijd besteden aan het (bereiden van) mijn ontbijt. Het blijft tenslotte mijn lievelingsmaaltijd. Dat kon je hier en daar al zien.
  • voormiddag : sporten en lezen
  • over de middag :  een lichte lunch
  • in de namiddag zou ik werken tot een uur of 6
  • vooravond : eten met vrienden
  • avond : lezen of verder werken

Maar dat ideale leven heb ik niet.

Reality-check : wanneer sta ik op ?

Toch verschilt het niet zo erg van de realiteit, tenminste het uur van opstaan. Ik sta meestal rond 6 uur 30 en dat vind ik dus echt een uur te vroeg. Ik heb het geluk een ochtendmens te zijn en geen last te hebben om uit bed te raken, maar het voelt niet synchroon met de natuur en de zon. Zeker al niet in alle seizoenen dat het géén zomer is !

Volgens mijn echtgenoot – die lekker langer slaapt – hoeft dat ‘vroeg opstaan’ niet. Maar ik heb het graag rustig ‘s morgens. Zo vertrek ik al voor 7 uur naar het werk, terwijl de eerste lessen pas om 8.15 beginnen. Dat heeft alles te maken met de verkeerschaos en de files. Ofwel vertrek ik zo vroeg en rijd ik vrij fileloos naar het werk en dan ben ik tegen 7.30 uur op het werk. (Nog altijd 45 minuten te vroeg !). Of ik vertrek een kwartier later en dan ben ik tegen 8 uur op het werk. Het betekent gewoon langer in de auto zitten én meer kans om te laat te komen. Eenmaal ik regio Leuven binnenrijd ‘stropt’ het, en zelfs op mijn werk geraken (met riante inrijlaan) is een probleem, een echte bottle-neck waardoor mijn werk tijdelijk bijna onbereikbaar wordt.

Het fileprobleem

Dat ik er zo lang over doe om 25 km te overbruggen doet mij soms zuchten én verlangen naar een andere werkplaats. Vroeger lukte het me nog om tenminste in het terugkeren fileloos naar huis te rijden, maar ook dat is niet meer het geval.

Een rustig begin van de dag is het vroege opstaan waard

Toch heb ik veel over voor een rustig begin van de dag. Wanneer ik om 7u30 op school arriveer is er bijna nog niemand. Het is er bijzonder rustig en dankzij een prima kok staat de verse koffie al klaar. Tijd om rustig mijn dag te overlopen en de lessen die moeten gegeven worden. Tijd om een praatje te slaan met andere vroege collega’s. Daar kan ik wel van genieten. Dat ik daarvoor vroeger moet opstaan deert me niet. Die rust is me veel waard ! Liever dat dan opgejaagd en lang in de file !

 

Ik durfde niet te zeggen dat ik leraar was

Leerlingen zouden mij een strever noemen

Onlangs schreef ik mij in voor een cursus.  Ik leer graag bij. Meer nog, ik studeer zelfs graag. laat maar komen die kennis ! Laat die hersenen maar eens op volle toeren draaien ! Ik vrees dat ik het type student ben dat vooraan in de klas wil zetten. Wil ik trouwens echt als het kan. Zo zie je maar wat 6 jaar internaat bij nonnen doet.

Goed, het klaslokaal was al goed gevuld en meteen merkte ik dat er geen bankje meer vrij was. Enkel een paar stoelen. Ik zocht naar de cursus (wellicht overijverig, ik weet het) en kreeg te horen dat die er niet was. Kleine paniek al. Maar goed, ik drukte op de knop ‘open de hersenen’ en keek vol spanning naar de slides … die niet kwamen.

En dan ben je ook nog leraar

Vier mensen uit de groep stelden zich voor als leraar, waarbij eentje al onmiddellijk zei ‘en ja ik heb veel vakantie’. Ik hield het netjes bij mijn naam en woonplaats en maakte een kleine uitweiding naar mijn mogelijks West-Vlaams accent. Kwestie van er toch nog een persoonlijke noot aan toe te voegen. Dat ik leraar ben laat ik al lang achterwege. Meestal komt er altijd een vervolg bij de anderen. Welk vak ik geef (dan zet ik de deur pas helemààl open) en wat in het onderwijs goed of slecht loopt en in vele gevallen inderdaad een verwijzing naar de vakantiedagen. Ik ben er dus zo één. Soms gebeurt het ook dat ik – als het ‘uitkomt’ – steunbetuigingen krijg. “Knap van je dat je nog (!)  in het onderwijs staat, ik zou het niet kunnen, met dat jong volk”. En natuurlijk is dat geweldig goed bedoeld, maar het duidt op hetzelfde probleem. Voelen mensen ook de neiging om te zeggen ‘knap dat je je iedere dag over die facturen buigt en de boekhouding doet’. 

Mocht er nog twijfel zijn

Op mijn blog heb ik er nooit een geheim van gemaakt. Ik geef les in een middelbare school. (En nu komt hier geen enkele verantwoording of whatsoever achter !) Voilà, moest je het nog niet weten.

Snapshot diary

Snapshot diary week 10/2017 toch op mijn tandvel

snapshot diary week 10/2017

Klein bang hart

Ik keek met angst en verwachting uit naar het begin van deze week. Eind vakantie maar ook mijn ‘herintrede’ sedert mijn bezoek op Spoed. Ik zag het allemaal heel goed zitten maar in mijn achterhoofd wist ik dat het niet helemaal klopte : nergens had mij mij kunnen verzekeren dat het niet wéér zou gebeuren of dat er een oplossing voor het probleem gevonden was. Het slapen was door de medicatie behoorlijk verbeterd, maar dat was tijdens de vakantie en er was nog behoorlijk veel rusten tussendoor. Wat zou deze week geven ? Ik begon de week met een bang hart en een koppig hoofd. Ik zou NIET toegeven.
Alsof het natuurlijk iets met toegeven te maken heeft als je lichaam/hart compleet in het rood gaat hollen. Meer nog : misschien is dat niet toegeven wel de oorzaak van het al te lang leven ‘in het rood’.

En toen was het weer van dat

Ja. En weerom op een onbewaakt moment. Niets bijzonders, tijdens de pauze. Veel volk, geroezemoes en ik voelde mijn spieren verslappen, het suizen in mijn hoofd overstemde alle andere geluiden. Alleen : ik kende het nu en ik was maar 300 meter van de buitendeur vandaan. Ik ging in de gietende regen staan. En dat deed deugd. Zo kreeg ik het minder warm. En toen ging het ook weer over. Ik sloeg me door de dag heen (met succes !) en kwam ‘s avonds compleet uitgeput thuis. Maar dat gaf niet. We did it !

De lente is in het land

Ongelooflijk wat voor positieve kracht dat is ! Er werd mij op het hart (!) gedrukt om voldoende te ontspannen én de sporten. Geen extreme dingen, maar wel zo bewegen dat de druk op het hart enerzijds verlicht wordt en dat dat hart anderzijds versterkt wordt. Ik hou me nog altijd aan mijn 40-dagen fit challenge en genoot ook de voorbije week van enkele fijne activiteiten.  Voor het eerst in mijn leven deed ik aan Nordic Walking. Ik had de indruk dat het mij goed afging (en ook goed voor de schouders) maar ik ben er helemaal niet zeker van dat ik het wel op de juiste manier doe ! Ik waagde me nogmaals aan yoga, maar het blijft me zo vreemd dat ik mij afvraag of je niet uit een bepaald soort hout gesneden moet zijn om dit te waarderen.

Fietsen !

hybride fiets

De nieuwe (hybride)  fiets werd, een maand na aankoop eindelijk uitgeprobeerd en op zondag haalde ik nog eens de koersfiets van stal. De eerste kilometers vielen dik tegen. Ik had al na anderhalve kilometer een flinke helling van maar liefst 45 meter stijging op een afstand van 2 kilometer. Geen idee of je je er iets kan bij voorstellen, maar dat is echt je longen uit je hart trappen. Gelukkig was het naderhand vooral bergaf ! De terugweg had gelukkig geen heuvels meer en dat liep nog eens zo snel.

Dromen

Het lenteweer doet mij gelukkig ook weer dromen. Dromen van vakanties, dromen vooral van heel veel buiten zijn ! Met of zonder caravan maar vooral dagen voor licht. Op de een of andere manier maakt dat licht buiten mijn dagen zelf ook lichter. Ik geloof dat ik wat dat betreft volgende week wel goed zit !

Een fijne week !

Voelen de dagen voor jullie ook lichter als het buiten fijn weer is ?