Tagarchief: vrienden

1000 vragen

10 000 vragen #88 Wie van je vrienden ken je het langst ?

vrienden

Vrienden onder de kerktoren

“Rozen verwelken en schepen vergaan
maar onze vriendschap blijft steeds bestaan”

Het is een versje dat ik nu en dan terugvond ik mijn poëzie-album. Een soort boekje dat je doorgaf aan je vriendinnen (ik zat op een meisjesschool) om er een tekening in te maken. Links stond de tekening en rechts stond de naam van de vriendin, meestal vergezeld van een versje. Eentje zoals hierboven.
Geen idee of die gewoonte nog bestaat, maar ik weet wel dat ik er heilig van overtuigd was dat de mensen om mij heen altijd rond mij zouden blijven. Mijn leven speelde zich – wat contacten betreft – letterlijk onder de kerktoren af. Een dorpsschooltje, muziekschool, ‘Woord’, het waren altijd dezelfde kinderen in dezelfde klasjes. Een diameter van zo’n 5 km rond de kerk.
Vanaf de eerste kleuterklas was ik bevriend met Katrien en wij waren evengoed overtuigd dat het altijd zo zou blijven. Of liever: geen van ons beiden stelde zich daar vragen over.
Wij bleven in dezelfde klas (er was maar één klas per leeftijd) en zwaaiden beiden af in het zesde leerjaar. Ach ja, ‘afzwaaien’. Toen werd daar nog niet zoveel aandacht aan besteed. We bleven gewoon samen tot de laatste schooldag.

Naar de stad

Katrien en ik vertrokken naar dezelfde middelbare school zoals ongeveer iedereen in ons dorp. Maar we zaten niet meer in dezelfde klas. We volgde niet dezelfde richting. Ik ging op internaat en zij fietste op en neer naar huis. Ik ging haar missen. Geweldig missen. In dat eerste jaar waren 16 klassen. Van zo’n dikke honderd leerlingen naar zo’n kleine duizend. Ik miste de intimiteit van de dorpsschool. Het over en weer fietsen op de middag om thuis lekker warm te eten. De school werd een fabriek. Weg warmte en ook weg vrienden. Allemaal. Geen één heb ik over gehouden. Ik kreeg nieuwe vrienden dankzij het internaat. Maar omdat zij geografisch van overal kwamen was er buiten school geen contact. De ene keer zat ik in die klas en dan weer in een andere. Niet zo’n goede basis voor lange vriendschappen. Toen werd nog helemaal geen rekening gehouden met wie je in de klas zat. ‘Welzijn’ stond nog niet op de onderwijsagenda. Dat klinkt allemaal een beetje bitter, maar dat waren gewoon de tijden. Er werd ingezet op goed en degelijk onderwijs en op presteren. Nu lijkt de pendule in de omgekeerde richting te zijn omgeslagen.

Naar Gent en Leuven

De echte goede vrienden – met wie ik nog altijd contact heb – kwamen er in Gent en Leuven waar ik studeerde. Vriendschap heeft tijd en vrijheid nodig. Tijd om te babbelen, om samen dingen te doen, vrijheid om zelf te beslissen wat je samen doet. Als ik terugkijk naar mijn studententijd en de mensen die toen om mij heen waren, denk ik dikwijls dat dit de meest vormende jaren waren. Die vrienden hebben me toch wel behoorlijk beïnvloed. Door goede en kwade dagen gegaan. Door examenstress, liefdesverdriet en de opluchting van ‘eindelijk geen examen meer !’.  Het zijn ook die vrienden die gebleven zijn. Kotvrienden, vrienden van de faculteit, vrienden van vrienden die ook mijn vrienden werden, lieven van vrienden (die naderhand geen lief meer waren maar met wie ik wel bevriend bleef).

Studentenleven

Dat zijn de ‘langste vrienden’.

Men hen deel ik een heel lang verhaal. Langer dan dat met mijn lief/echtgenoot. En dat is toch bijzonder. Dat je zovele jaren terug kan kijken. Dat je een stuk zelfde geschiedenis deelt. Dat maakt het heel rijk en niet meer te evenaren door anderen.

Natuurlijk zijn er andere vrienden bijgekomen en zijn er ook ‘gegaan’. Maar die vrienden uit de studententijd blijven toch met ster bovenaan staan. Dat komt nooit, nooit meer terug. Daar ben ik bij tijden diep gelukkig om.

Ik hoop dat jullie ook zo’n vrienden hebben. Ik wens het jullie alvast toe.
En Katrien ? Ja die mis ik soms nog altijd.

 

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !
1000 vragen over mezelf

1000 vragen #70 Heb je veel vrienden ?

vrienden om mee te feesten

Nee, ik heb niet zoveel vrienden. Althans, zo zie ik het. In mijn vrienden- en kennissenkring zijn er mensen wiens hele leven rond vrienden draait. Dan gaan ze op weekend met vrienden, of op reis, ze organiseren feestjes, etentjes and so on. In vergelijking met hen ben ik geweldig a-sociaal en de muurbloem bij uitstek. En misschien ben ik dan ook wel. Een soort muurbloem. Een toeschouwer, zei iemand me onlangs. En nee, dat was niet negatief bedoeld.

 

Ik zie ze zo graag mijn vrienden. Eén voor één.

Toch heb ik vrienden en geniet ik van hen. Alleen zie ik ze het liefst één voor één. Of in een groepje van hooguit 3 tot 4. Kunnen de gesprekken de diepte ingaan. Kan er gelachen worden om humor die nooit te begrijpen is door een hele ‘groep’. Ik vind het heel fijn om met een vriend(in) op restaurant te gaan en gewoon even het leven te delen. De stand van zaken even bij te stellen. Hoe is het met je ? Alles goed ? Verder gaan dan de obligate antwoorden ‘Goed’. Ook ‘Het is wat minder’ durven zeggen of horen. Of zelfs ‘Het loopt  helemaal niet’. Zo’n dingen kan je kwijt aan mijn vrienden. Zonder dat ze in paniek schieten.

Niet veel woorden nodig

Men zegt dat men zijn vrienden kent in nood en dat is heel correct. Voor mij was dat een positieve openbaring. Wellicht bedoelt men in met het gezegde dat er veel vrienden wegvallen eens de feestvreugde voorbij, ik heb het al dikwijls anders ervaren. Dat mensen die ik anders niet veel zie er plots zijn. Zonder veel woorden. Maar ze zijn er met heel hun hart en al hun tijd. Ze zijn nooit verdwenen en nooit weggeweest. De verbondenheid is er altijd geweest. Ze zijn er altijd geweest. Die echte vrienden. Ik heb er meer dan ik vermoed.

Voor die vrienden dit liedje. Aangezien er flink wat  West-Vlamingen bij zijn, hoeft een vertaling niet !

Dikke merci !

 

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !

 

 

1000 vragen over mezelf

1000 vragen #61 Geloof je in leven na de dood ?

Leven na de dood is zo oneindig

Eindigheid en oneindigheid.  Het zijn twee concepten waar ik het moeilijk mee heb. Eindigheid confronteert me met grenzen. Ongenadig tikt de tijd verder weg. Kansen komen maar nog meer kansen lijken voorgoed verloren. Ik word ouder. Sommige deadlines zijn ‘once in a lifetime’. Geen herkansing.

Eindigheid geeft zin aan alles

Anderzijds is het juist de grens die zin geeft.  Zelfs een vakantie zonder einde lijkt me minder waardevol dan eentje die eindigt.  Geen zomer zonder winter. You get my drift.
Allemaal goed en wel als dit op gezette tijden gebeurt, zoals de seizoenen elkaar afwisselen, werktijden en vakantie, drukke tijden en rustige tijden. Zo blijft alles in balans. Kinderen die geboren worden, mensen die heel oud worden en uiteindelijk sterven. Met die eindigheid kan ik heel goed leven. Dat is prima.

Uit balans

Maar soms is die balans ver te zoeken. Sterven jonge mensen. Worden jonge mensen bedreigd door ziekte. Sterven mensen door toedoen van anderen. Dan is diezelfde eindigheid die zoveel zin geeft de grote dwarsbomer. Het zou mooi zijn mocht er na dat abrupt einde een leven na de dood zijn.

Over het leven na de dood weten we niets – of toch wel iets

Ik ben een romanticus. Zo kan ik niet geloven dat liefde tussen mensen eindigt. Ook niet na de dood. Op het gedachtenisprentje van mijn overleden moeder stond een dergeljk gedicht. Zo lang we haar naam herinneren is ze niet gestorven.  Ik leef al heel lang met ‘doden’ om mij heen. Mijn man die stierf toen hij 27 was en die ik blijf herinneren. Soms in de zin van ‘wat als’, maar ook ‘Hoe zou hij geworden zijn ?’.  Mijn ouders, van wie ik mij dikwijls vraag wat ze zouden denken van mijn doen en laten. Soms gebeurt er iets in mijn leven waarvan ik zeker weet dat ze fier zouden zijn. Andere dingen zouden ze niet begrijpen. Het hele worstelen van balans werk en leven bijvoorbeeld.

Geloof ik na leven in de dood ?

Het is maar zoals je het ziet.  Ik praat nog dikwijls met ‘de doden’, met één van mijn beste vrienden, en ik denk dat hij dat prima zou vinden. Of vindt. Ik weet het niet.

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !

 

 

Vrienden en feestjes – afscheid van het jaar 2003

Er was kaviaar, er was champagne, er was tiramissu en tussendoor ook hoofdgerecht en daarvoor uiteraard nog soep, kortom er was veel en het was reuzelekker !

Er waren cadeautjes, er waren grappen, er werden veel foto’s genomen, er werd serieus gepraat, er werden nonssens verteld.

Mijn vrienden dus.

Op naar het volgend feestje deze avond. Andere mensen, andere omgeving, en nu-al-zeker-weten totaal andere stijl. Andere leefwereld. Andere soep, andere toostjes, andere cadeautjes en andere grappen en gesprekken.

Maar zeker ook mooi.

Ook vrienden dus.