Tagarchief: werk

Snapshot diary

Snapshot diary week #45/2017 – hoe ziek moet je zijn om thuis te blijven ?

ziek

Ben ik ziek genoeg ? Even doorzetten !

Er achtervolgt mij al een hele tijd een of ander virus met liefde voor de luchtwegen. Het begon al voor we naar Scheveningen vertrokken. Dikke keel, nu en dan hees. Maar het brak niet door.
‘s Maandags trok ik richting het werk en voelde me slapjes. Het zou wel overgaan. Nachtje slapen en dinsdag terug aan het werk. Tegen het laatste uur had ik al compleet geen stem meer. Ik bleef dus werken en dacht als ik maar genoeg mijn best zou doen dat het zou overgaan. De illusie dat wilskracht en gezondheid iets met elkaar te maken hebben. Maar ik bleef de werkdagen netjes volhouden.

Ondertussen ben ik compleet geveld – en wel in het weekend  dus – en ziet het er naar uit dat het virus nog even huis zal houden. Had ik moeten thuis blijven ? Had ik al naar een dokter moeten gaan ?  Ik dacht aan een kennis van ons die vorig jaar door een hel is gegaan door het niet verzorgen van een luchtinfectie. Hel als in Gasthuisberg.
Wanneer blijf je thuis ?

Niets doen stimuleert de creativiteit

Eenmaal thuis van het werk zocht ik het bed op. Gewapend met een thermos thee met honing en huismiddeltjes als Dafalgan (voor de koorts) en Mucodox. Weerom de illusie dat ik dat alles wel zelf kan oplossen.

Niets doen en zomaar ‘liggen’, het is niet aan mij besteed. Tijdens dat niets doen is mijn brein vooral creatief in het bedenken van nieuwe zaken die ik toch ook zou moeten doen. Alsof mijn brein het sein krijgt om zomaar na te denken in het wilde en bijgevolg met goede ideeën komt. Want er zitten best wel goede ideeën bij. Misschien zijn er dus toch wel voordelen aan niets doen.

Netflix

Tussendoor zapte ik, volgde ik een serie, viel in slaap tijdens de serie en spoelde de hele aflevering de volgende keer terug naar het begin. Laat ons zeggen dat ik héél goed het begin ken van Stranger Things !

Wanneer ben je eigenlijk echt té ziek ?

 

1000 vragen over mezelf

10 000 vragen #73 Wanneer was je voor het laatst gestresseerd ?

gestresseerd

Ik ben een stresskip, dus gestresseerd

Het lààtst gestresseerd? Daar kunnen nooit 24 uur overheen zijn gegaan. Of het moet vakantie zijn – en laat het dat nu net zijn op dit moment. Maar zelfs dan kan ik zenuwachtig zijn omdat ik heel moeilijk kan loslaten. Ik ben een probleemoplosser, terwijl ik dat geeneens altijd wil zijn. Alleen, ik zie iets en ik denk: dat kan efficiënter, dat kan anders en beter worden opgelost, ik zou hier wel een beetje kunnen helpen. Die drang om altijd iets verder te gaan, de lat iets hoger te leggen, de grens een béétje te rekken. Of ik zie ronduit onrechtvaardigheid en vraag mij af hoe dat nu mogelijk is. Dan gaat dat bloed wel iets sneller pompen.
Dat zit er diep in. Het status quo is niet iets dat aan mij besteed is. Omgaan met onrechtvaardigheid evenmin.
Daar zijn veel voordelen aan. Zo zal ik mij nooit vervelen en word ik continu uitgedaagd. Ik vind het geweldig om mijn hersenen op iets los te laten. ‘Laten we dat varkentje even wassen’, ook al is het een weerbarstig en vet varken dat zich niet wil laten vangen. Het heeft mij diepe vriendschappen opgeleverd.

Evengoed zijn daar nadelen aan. Zoals overal problemen zien, al noem ik het liever uitdagingen. Het maakt mij ook niet altijd sympathiek en dat begrijp ik wel. Sommige mensen houden van het status quo en willen vooral geen deining. Ook niet handelen betekent dat sommige mensen in de kou blijven staan.

Not my monkeys not my circus

Het schijnt een Pools spreekwoord te zijn en één dezer dagen zet ik het op mijn letterbord. Ik wil er graag naar leven maar het is bijna tegennatuurlijk. In mijn studententijd draaide heel veel om engagement en het ‘werken aan een betere wereld’, ik verdiepte me in de filosofie van Levinas waarin de Andere (hoofdletter omdat hij geheel anders is en ik die niet kan vatten) aanspraak maakt op mijn verantwoordelijkheid.
Misschien ben ik daar wel een beetje doorgeschoten. Het zal ook wel een beetje karakter zijn vrees ik. Het zal wel zijn kwaliteiten hebben, maar zeker ook zijn schaduwzijde. Een hoop stress bijvoorbeeld.

Laat het los

Op het werk is er een collega die nu en dan een liedje voor mij zingt. ‘Laat het los, laat het los’ zingt hij. Hij doet dat wanneer hij ziet dat mijn hersenen weer aan het kraken zijn omdat ik allerlei dingen zie waar ik het moeilijk mee heb. Hij ziet de spanning in mijn gezicht stijgen en begint te zingen. ‘Laat het los, laat het los ‘ ! Ik dacht dat hij dat liedje ter plekke had verzonnen, maar nu merk ik dat het werkelijk een bestaand liedje is !

Misschien moet ik, behalve de tekst van de monkeys, het liedje wel van buiten leren. Mee zingen en de apen laten dansen. Het zal mij alvast een hoop stress besparen. En laat de de status quo dan maar even zijn.

Not my monkeys not my circus !

Zijn er onder jullie nog stresskippen? Van dezelfde aard of zijn jullie allemaal de rust zelve ? Ik benijd ze wel, die mensen – zoals mijn lief – die omgeven lijken door een wolk van rust.

Snapshot diary

Snapshot diary week #37/2017 Het zit nog niet helemaal goed

Ik hol de dingen (nu al !) achterna

Althans, zo voorspelde mijn agenda het.  Op een extra avondvergadering na stond er weinig extra’s the usual. Alleen ben ik nog helemaal niet in mijn ritme en als ik terugkijk naar de voorbije week dan heb ik geen idee waar die tijd naar toe is ! Ik lijk (nu al ?) een beetje achter de dingen aan te hollen, maar gelukkig is de schade beperkt. Niets dat ik niet binnen een week kan rechtzetten. Tenminste, als het een beetje loopt zoals het op papier staat. Maar dat doet het zelden.

Er blijven vakmannen in ons huis

Naar ons gevoel is er een groot stuk van de renovatie die we in de zomer gepland hebben af. Toch voelt het nog altijd niet als thuis. Het huis is nog altijd behoorlijk leeg en het is soms ploeteren door de vele verhuisdozen die nu boven staan. Ze zijn nog niet toe aan een terugkeer naar beneden, want er moet hier en daar nog afgewerkt worden en dan kan best nog een paar maanden duren. Met de renovatie zijn trouwens ook een heel aantal zaken die wél werkten stuk gegaan: de centrale verwarming doet het niet meer en ook ons internet heeft rare kuren. Van het één komt echt het ander.

Help ! Ik heb geen talent !

Ook al heb ik totaal geen tijd voor een nieuwe passie, vorige week gebeurde er iets bijzonders. Ik was in een creatieve groep beland. Een ruimte vol canvassen, klei, verfborstels, verf… en als een soort meditatie was iedereen er in volle rust aan het werk. Ik wist dat het niets voor mij was, maar probeerde beleefd te zijn en stond open voor het verhaal. “Loop gewoon eens rond”, zei de begeleidster. “Misschien moet je gewoon aanvoelen wat jij graag zou doen, alles kan en alles mag. Stilte is de voorwaarde.” 

Mijn eerste gevoel in dergelijke ruimtes is altijd ‘dit is niets voor mij’. Het tweede gevoel is dat van wanhoop: ik heb geen talent !  Ik vroeg de lesgeefster of ik een opdracht kon krijgen maar ze weigerde. Doe gewoon waar je zin in hebt. Ik eindigde de les met een groot leeg blad voor mij maar toch met tal van beeldende gedachten. Deze week was ik een uur in de weer met tekenen – wat ik totaal niet kan – en er gebeurde inderdaad iets magisch. Ik voelde een ‘klik’. Dat ik graag met potloden bezig ben. Toch wel. Ook al bak ik er niets van.

Het lief als kwaliteitsbewaker

Het lief was (opnieuw) onverbiddelijk : zaterdag zouden we iets samen doen. Het is goed dat hij dat ‘bewaakt’, want door de week zijn we beiden zo met onze eigen activiteiten bezig dat onze gesprekken hoofdzakelijk over organisatie gaan. Soms slaapt hij al als ik thuis kom of omgekeerd. Er zijn dagen dat ik zo vroeg naar het werk vertrek dat ik hem ‘s morgens niet zie. Hij heeft gelijk, je kan niet wachten tot het opnieuw vakantie is om samen dingen te doen. Wandelen blijft onze nummer 1. Gewoon in de buurt hier. Dankjewel lief !

Een fijne werkweek toegewenst ! 

1000 vragen over mezelf

1000 vragen #66 Op welk nummer kan je lekker dansen ?

Over die keer dat ik helemaal uit de bol ging met honderden leerlingen rond mij (die niet dansten !) Ook dat.

Geef mij maar de hele dansvloer

Ik dans ontzettend graag.  Het liefst in een lege sportzaal zonder zweetgeur en met een klein groepje vrienden. Geloof het of niet, maar ik kan echt wel de hele dansvloer aka de ruimte van een sportzaal benutten. Of de helft toch. Ik kan helemaal uit mijn bol gaan. Dat heb ik trouwens bewezen.

Helemaal los op de keukenvloer

Het lief en ik dansen geweldig graag en we spreken van geluk dat onze keuken groot genoeg is. Het lief is al even gek als ik. Horen we plots iets op de radio, dan gooien we echt helemaal los. Lang houden we het nooit vol, want we dansen beiden zo intens dat het kan tellen als een crossfit workout ! 

Elektriciteit – verdwijnen

Wanneer ik dans dan ervaar ik hetzelfde als Billy Elliot. Hij verwoordde het zo toen hem gevraagd werd wat hij voelde bij het dansen :

 Don’t know. Sorta feels good. Sorta stiff and that, but once I get going… then I like, forget everything. And… sorta disappear. Sorta disappear. Like I feel a change in my whole body. And I’ve got this fire in my body. I’m just there. Flyin’ like a bird. Like electricity. Yeah, like electricity.

Dansen op het werk

Een tijd geleden was er op onze school een free podium en het nummer ‘Happy’ werd gezongen. Het lief en ik stonden helemaal achteraan in de zaal. Honderden leerlingen voor ons keken allemaal richting podium. Het lief en ik hadden als taak te surveilleren. We stonden elk aan een kant en hadden echt niets afgesproken, maar begonnen plots te dansen. We gingen er helemaal in op. We dachten – omdat we toch helemaal achteraan stonden – dat de leerlingen er niets van zouden merken.

Maar een dansend lerarenkoppel dat plots vollen bak danst, dat is voor leerlingen best bijzonder. Zo bijzonder dat het hele publiek zich draaide en wij een heel nummer ten beste gaven. We kregen de hele ‘turnzaal’ voor ons. Geweldig was dat.

Bekaf waren we nadien. Dat ook.

Maar het blijft één van de mooiste herinneringen ooit op het werk. Het lief en ik, ‘in functie’, zomaar dansend op ‘Happy’. Zalig !

Hebben jullie ook zo één lied dat eruit schiet ? 

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !