Tagarchief: west-vlaanderen

1000 vragen over mezelf

1000 vragen #42 Was je goed op school ?

school

Gezagsgetrouw

Over deze vraag hoef ik niet lang na te denken. Ja, ik was goed op school en ja, ik ging voor de cijfers. Ik wou presteren voor mijn ouders, voor de leraren en voor mezelf. Daarenboven heeft Moeder Natuur mij gezegend met iets wat echt wel helpt bij een schoolcarrière : een interesse is zowat alles. Ik was hongerig naar kennis en het maakte (bijna) niet uit wat het was, ik vond alles goed en alles interessant. Bovendien kan ik mij niet herinneren dat wij het concept ‘slechte leraar’ in de zin van ‘slecht lesgeven’ in onze gedachten opkwam, gezagsgetrouw als wij waren.  Een ‘slechte leraar’ was in onze ogen iemand die geen gezag had. Maakte niet uit of hij of zij al dan niet goed les gaf.

Werken

Die interesse en het feit dat ik – nu nog altijd – gewoonweg graag studeer heeft me echt wel ver gebracht. Want in alle eerlijkheid : dat ik goed presteerde had ook veel te maken met mijn gedisciplineerd en hard werken. Ik was geen leerling (of later student) die er al flierefluitend door walste.  Natuurlijk heb je een stel hersenen nodig, maar toch denk ik dat ik het vooral van het werken resultaat haalde. Werken en regelmaat, wachten tot de examens er waren is nooit mijn ding geweest. Dat zij mij knock-out slaan van de stress.

Zelden kritisch

Als ik terugkijk naar mijn scholieren en studententijd dan kijk ik naar mezelf als iemand die weinig kritisch was.  Ik las ontzettend veel en stelde veel vragen, maar ik ging er redelijk van uit dat al die mensen (leraren en schrijvers) het sowieso bij het rechte eind hadden. Dat ook grote geesten het verkeerd voor kunnen hebben, kwam niet in mij op.
Zo was ik tijdens mijn studententijd een gigantische fan van Simone de Beauvoir en geloofde vol overtuiging de stelling dat je vrouw/man ‘gemaakt’ wordt door de maatschappij en dat niet bent bij geboorte. Een stelling die door tal van neurologisch onderzoek ondertussen compleet ondermijnd is. Maar dat laatste maakt eigenlijk niets uit, ik dacht ‘waarom zou het niet waar zijn als zo iemand dat zegt ?’

Trouw aan het gezag

Ik volgde les in een homogeen meisjesschool waar ik – alle dagen met schort aan – gedrild werd om gehoorzaam te zijn en ‘Gezag’ als een absolute waarde werd aanbeden. Opvoeden tot kritische volwassenen zat er niet in. Opvoeden tot zelfstandigheid ook niet. En al werd het niet expliciet meegegeven, het onderwijs was ronduit seksistisch. Wie tijdens het vrije half uurtje (internaat) met een jongen praatte op weg naar de bibliotheek kon zich aan een fikse straf verwachten. Tenslotte wilden jongens maar één ding en wie met jongens praatte verkocht in hun ogen al lijf en leden.  Wij morden wel wat, maar waren verder trouw aan het gezag. We durfden niet anders.  Het was de tijd waar je nog van school kon vliegen omdat je met jongens omging.

Gehoorzaam zijn

Soms vraag ik mij af of ik niet beter meer had gerebelleerd. Het gezag in vraag had gesteld. Kritischer was geweest. Ik vrees echter dat je kritisch zijn ook moet leren. Nu lijkt het alsof ouders en leerlingen overal vraagtekens bij plaatsen, maar toen zat dat allemaal op één lijn. Gehoorzaam zijn, don’t make waves. 

Ja, ik was een goede leerling. Maar nu ik er op terugkijk is dat toch met gemengde gevoelens.

Gelezen

Gelezen : Blindelings – Kris Van Steenberge

Grote verwachtingen

Woesten, het debuut van Kris Van Steenberge (1963)  stond vorig jaar nummer 1 in  mijn top 3. Wat een diepmenselijk verhaal, zinnen om te lezen en te herlezen. Puur genieten was dat. Het is dan ook niet verwonderlijk dat ik met grote verwachtingen begon aan de opvolger, Blindelings.

Structuur en opzet

Had Woesten een duidelijk historisch kader, Blindelings kan zich, op enige technische zaken na, eender wanneer afspelen. In kleine hoofdstukken volgen we beurtelings Abigaïl (moeder), Karel (ex-echtgenoot), Jonas (zoon) en Anouk (een vriendin van Jonas). Het zijn korte hoofdstukken waarin zowel hun leven als hun herinneringen worden geschetst. Hoofdstuk na hoofdstuk leren we hoe deze personages in elkaars leven haken en hoe ze ondanks hun gescheiden leven, blijvend invloed op elkaar oefenen.

Verhaal

Blindelings begint met de dood van Tristan, de hond van Jonas. Met een ongekende koelheid schiet hij de hond dood, de hond die hem – als blinde – door het leven leidde.
Hoe het zover is kunnen komen vertelt de rest van het boek.

Clichés

Kris blijft een groot schrijver, maar hier en daar was ik werkelijk teleurgesteld. De karakterschets van Abigaïl is bij tijden zo bij de haren getrokken dat het er werkelijk over is. Hier en daar staan torenhoge cliché’s die het verhaal alleen maar onrecht aandoen. De thematiek mag dan wel behoorlijk ‘diep’ zijn, toch worden de karakters niet echt uitgewerkt. Het zijn penseeltrekken. Niets meer en ze zijn ook niet voldoende.

Samengevat

Het boek stelde me teleur. Heb je Woesten nog niet gelezen, lees/koop dan vooral dit boek ! Blindelings zou ik dan ook niet aanraden.

  • Taal : mooie zinnen om lezen. Er is werk van gemaakt !
  • Tempo : zeer traag. Het tempo draagt mee het boek.
  • Inhoud : verhaal van een uiteengevallen gezin
  • Emotie : donker
  • Thema : zinloosheid, materialisme, vervreemding, verloren dromen
  • Grenre : fictie, drama
  • Personages : Abigaïl, Karel, Jonas, Anouk, Theo
  • Context : West-Vlaanderen, hedendaags

Praktisch :

Kris Van Steenberge, Blindelings, uitgeverij Vrijdag, september 2016, 280 blz. Paperback te koop bij bol.com voor € 19,95. Ik las de Kindle-editie € 11,47

 

Snapshot diary

Snapshot diary week 41 en Bokrijk in de herfst !

2016-10-week-41-large

Wat een prachtig herfstweer !

Ik was niet echt tevreden over het weer tijdens de zomer, maar de herfst kan wel tellen ! Wat een mooie dagen ! Wat een mooie kleuren ! Ik mag dan wel geen vakantie meer hebben (spijtig !) ik probeer toch zoveel mogelijk van deze zon te profiteren en buiten te zijn. Deze week logeerde ik in West-Vlaanderen voor Buren bij de Kunstenaars om vervolgens de andere kant van Vlaanderen te bezoeken : Bokrijk in de herfst !

Aanvaarden of uitdagen ?

Net zoals wellicht heel Vlaanderen blijf ik zoeken naar evenwicht en hip hip hoera het lijkt de laatste weken toch een beetje te lukken. Ik wéét dat maandag en dinsdag ‘monsterdagen’ zijn, op die twee dagen geef ik immers 2/3 van mijn hele lesopdracht. Maar het betekent natuurlijk ook dat eenmaal dinsdag voorbij is het ‘rustige’ deel van de week er komt.
Toch ben ik nog niet helemaal tevreden over mezelf. Op maandag, dinsdag én zelfs woensdag krijg ik na het werken zo’n klop van de hamer dat het wel lijkt alsof er een lichtje dooft in mijn hersenen en mijn lichaam in staking gaat. Ik balanceer nog tussen aanvaarden (het zijn nu eenmaal zware dagen, niets aan te doen) of uitdagen. Misschien moet ik gewoon gaan sporten na zo’n zware dagen. Het hoeft niet veel te zijn … Maar zomaar in slaap vallen op de bank, daar ben ik toch te jong voor, niet ?

Donderdag begint het weekend !

HobbyTime Lerouge

Nee, niet echt, maar toch. Het is niet meer zo hard werken als op maandag en dinsdag !
Donderdagavond trok ik richting West-Vlaanderen om er het begin Buren bij Kunstenaars mee te maken. Mijn zus is behalve een wereldreizigerster, ook gigantisch creatief. Het zijn genen die ik geenszins geërfd heb, want geef mij een penseel in mijn handen, klei, kleuren of wat dan ook en ik maak er een grote kliederboel van. Ik heb er gewoon het geduld niet voor.

Bokrijk in de herfst

Bokrijk in de herfst

Omdat het lief in interprovinciale schaakcompetitie zit moest ik hem zo wat de hele zondag missen. We maakten de hele zaterdag vrij om gewoon samen te zijn en niet te werken. Hij niet en ik niet, wat anders wel gebeurt. Niet werken voor ‘het werk’ maar ook geen karweien in het huis. Dat lukt het beste als we op uitstap gaan en we kozen opnieuw voor Bokrijk. Klinkt geweldig ouderwets en alsof we oudjes worden, maar misschien is dat ook wel zo. Wandelen, genieten van de acteurs, genieten van de prachtige herfstkleuren.
Maar ook genieten van Limburgse vlaai, Limburgs bier. Mooi was dat !

Ik hoop dat jullie ook allemaal volop genieten van de herfst ! 

 

Week in beelden – snapshot diary – week 48

Snapshot diary week 48

Back to work

Joewie, ik mocht deze week terug naar het werk ! Back to the collega’s, de leerlingen, de schoonste werkplaats van Vlaanderen (en omstreken !) en het gewone leven. Want zo heb ik het toch het liefste. Dat het allemaal lekker swingt en liefst nog gezond !

De leerlingen zuchtten opgelucht ‘o mevrouw, je bent terug, geweldig !’ en ik kreeg applaus van hele klassen. Niet dat ik zo’n bijzondere leraar ben, ook leerlingen hebben het liefste het leven zoals het is, lees dus : met dezelfde leraren die ze kennen.

Chapeau trouwens voor wie een ‘interim’ doet van luttel twee weken : onbekende school, leerlingen die je niet kan inschatten en die toch wel menig ‘nieuwe’ leraar eens testen om de grenzen af te tasten.

Een droom komt uit

t@b305

Als je mij vraagt naar mijn beste ‘kinderherinneringen’ dan moet ik niet lang nadenken : met de caravan op reis met mijn ouders. Ik was nog maar een kleine uk toen we richting Spanje reden, samen met een bevriend koppel van mijn ouders (met kinderen). Twee dagen deden we erover, want mijn pa vermeed de péage en genoot ervan om via kleine dorpjes te rijden om daar ‘gelijkeeen echte Fransman’ te eten.

Na veel reizen naar vooral Azië en het Midden-Oosten keer ik dus terug ‘naar mijn roots’ : kamperen ! En wel met een superleuke caravan (die nog geleverd moet worden).

t@b

Het moest een handige, kleine caravan worden met als belangrijkste eigenschap ‘een zo groot mogelijk bed’. Het lief is daarin nogal moeilijk. En ja hoor, het bestaat : het bed is immers 175×200 cm !  Ik ben er zo vol van dat ik er nog eens een apart blogbericht zal over schrijven. Hoe dan ook, ik kan niet wachten om te vertrekken ! Dat het maar snel lente wordt (al is zo’n caravan ook geschikt voor de winter, alleen ik weer niet !).

Snapshot diary van West-Vlaanderen !

snapshot diary

Kies ik terug voor dichtbij, mijn zus is een echte wereldreizigerster. Rugzak op en hup het vliegtuig op. En of het nu Iran is, Japan, Myanmar of waar dan ook, ze vindt overal haar weg. Een paar jaar geleden dus ook in Oezbekistan,. (Klik om haar blogs te vinden !). Nu en dan geeft ze daar een lezing over en nu was ze uitgenodigd door een vereniging die vriendschappelijke banden onderhoudt met democratische voormalige Sovjet-gebieden. De ambassadeur van Oezbekistan was aanwezig en trakteerde meteen met een Oezbeeks buffet.
Ik was ‘mental coach’, zo met een ambassadeur, ’t is niet dat ze dat dagelijks doet.

Soit, nadien bleef ik plakken en mocht ik genieten van de geest van een West-Vlaams dorp. Niet dat dat zo exotisch is voor mij, ik stam zelf uit die grond. Maar ik genoot er toch met volle teugen van : dat de hele baan wordt afgesloten om kinderen naar de vaart te leiden om Sinterklaas te begroeten, de majoretten en de fanfare voorop !

marjoretten Large
Majoretten ! Ik wist zelfs niet dat het nog bestond !

Sinterklaaslied Large

Terug lopen !

happy to run

Ik ben dus opnieuw begonnen met lopen. Een 15 km-schema dat rustig begint en waar bij de eerste weken nog wandelmomenten in zijn voorzien. Het ergste zou wel zijn dat ik door pure dommigheid opnieuw in de lappenmand beland. Het was heerlijk, ondanks de de regen en behoorlijke wind. Snelheid en grote afstanden zijn er (nog) niet, daar is het mij nog nooit om te doen geweest. Oké, laat ik eerlijk zijn : snelle afstanden zullen er nooit zijn, ik bedoel maar dat ik nu behoorlijk trager loop dan waar ik in augustus gestopt ben. Maar alles op zijn tijd.
Het regendichte jasje heb ik uiteindelijk gevonden (lekker fluo) en ja, ik wéét dat die koptelefoon er niet uitziet, maar die houdt gewoon ook mijn oren warm !

Ik wens jullie een prachtige week toe ! 

PS : wil je ook (alleen, als vrouw ?) naar één of andere uithoek van de wereld ? Mijn zus geeft haar tips gratis en voor niets ! Haar enthousiasme zal je overhalen !