Tagarchief: west-vlaanderen

Wandeltip

De Vierdaagse van de IJzer: je kan nog altijd meedoen !

Een onvergetelijke ervaring

Ondertussen ben ik al vergeten hoe vaak we deelgenomen hebben aan de Vierdaagse van de IJzer, maar dit blijft hoe dan ook het hoogtepunt van onze vakantie.  Ik kan het iedereen aanraden ! (En nee hoor, dit is geen gesponsorde post !)

Heb je toch koudwatervrees, dan kan dit je misschien overtuigen

  • Je kan nog de ochtend zelf inschrijven. Je hoeft dus niet op voorhand te beslissen. Misschien wacht je liever het weer af ? Of zie je een snipperdagje tussen al dat werken wel zitten ?
  • Je kiest zelf of je voor 1 dag wil deelnemen of voor verschillende. Je hoeft het niet eens in één keer te beslissen !
  • verschillende afstanden: 8 – 16 – 24 of 32 km
  • de 8 km mikt op gezinnen met kinderen, met opdrachten tussendoor en een pannenkoek als beloningi
  • De organisatie is super: flesje water bij aanvang, bevoorradingsposten (water) in overvloed. Onderweg hier en daar mogelijkheden tot het kopen van een snack. Of je neemt natuurlijk je boterhammen mee.
  • Je kan onmogelijk verloren lopen. Eerst en vooral omdat je niet de enige zal zijn, maar natuurlijk om het geweldig goed bepijld is.
  • Schrik van de drukte? Die is er vooral als je start bij het startschot, maar dat hoeft niet. Je kan ook later starten en dan loop je alleen over de startmeet. Bij de start zijn alle afstanden bij elkaar, maar al na de eerste splitsing is het behoorlijk minder drukt !

Nog 13 redenen !

Deze redenen schreef ik vorig jaar al, maar herhaling kan geen kwaad !

  1. De relatie met uw lief, uw vriendin, uw hond of kat zal er zeker beter op worden !
  2. Je hoeft je nergens zorgen om te maken, de  Vierdaagse van de IJzer heeft een ijzersterke  (what’ is in a name ?) traditie wat organisatie betreft. Het is gewoon van a tot z in orde.
  3. Je moet niet eens echt kunnen wandelen, de afstanden zijn 8 – 16 – 24 – 32, allemaal vrij te combineren. Je moet zelfs niet eens vier dagen gaan (maar doe dat toch maar, wat…)
  4. Vier dagen na elkaar stappen en je noemt je problemen uitdagingen in plaats van zorgen.
  5. Je bent nooit alleen, reken maar op duizenden deelnemers, dik, dun, groot, klein, jong en oud, van stappen met bittere ernst tot prettig gestoord.
  6. Je wordt deel van een traditie, de meeste mensen komen terug. Er is dus wel enig verslavingsgevaar.
  7. Je kan als volwassene nog eens op kamp, helemaal in de stijl van de jeugdbeweging : reken dus met veel matrasjes en veldbedden allemaal lekker gezellig in een tent. (Of je brengt gewoon je eigen tent mee).
  8. Nooit verveling :  vier verschillende startplaatsen
  9. Je bent koning van de weg, want de “MP’s houden van je en leggen zelfs het drukste verkeer voor je plat. King of the Road !
  10. Je krijgt snoepjes, drankjes, ze zorgen gewoon voor alles.
  11. Er is bijgot en heel kinderprogramma uitgewerkt met zoekopdrachten
  12. Randanmiatie : ik geef toe, vroeger leek het er wat ‘weelderiger’ aan toe te gaan, maar het blijft wel : zowel voor kinderen als volwassenen, foto-zoektochten, muurklimmen, deadride, voor wie iets anders zoekt dan enkel wandelen.
  13. Het is in West-Vlaanderen. Oké, da’s er een beetje over. Op een ander is het ook schoon. Maar dat sappige taaltje, daar moet ge toch van houden (alzo sprak het kind in mij dat geboren en getogen is in dit West-Vlaanderen).

Praktische info vind je hier, maar bedenk dat je ook ter plaatse ‘s morgens nog kan inschrijven.

Snapshot diary

snapshot diary week #18/2017

snapshot diary
Kloksgewijs : fietsen in de regen, bobotie, Pasar weekend, fietsen in Nieuwpoort, Vissersmuseum Oostduinkerke, doosje vol wijsheid, Opa en ik = teamwork ! ; C-mine site, koorts, manlief altijd studerend voor de betere zet. Midden : Nieuwpoort.

Een dag te laat

De voorbije week was heftig, heel heftig, maar ook mooi. Dat er gisteren geen snapshot diary was – ik probeer me nogal aan de opgelegde deadline te houden – had met niets anders te maken dan met dit :

38,6 graden koorts. Dat is trouwens de laatste keer dat ik hem gemeten heb, hij bleef in stijgende lijn gaan. Het lief zegt dan met de allerwarmste glimlach: het is wat het is. Waarmee hij bedoelt dat ik geen energie moet steken in verzet. Dat helpt toch niet. Maar het is niet mijn beste.

“Je zal veel geduld moeten hebben”

Ik passeerde opnieuw de nodige wachtzalen en hoorde de dokter zeggen “Je zal veel geduld moeten hebben”. Soms lukt me dat, dan weer helemaal niet. Ik leef bij het adagio ‘problemen moet je oplossen’, maar als er geen kant-en-klare oplossing is, zoals dat bij mij het geval is, dan begeef ik mij in onbekend land. Hoezo geen oplossing ? Hoezo je weet het niet ? Ik weet graag waar ik aan toe ben, zelfs al zint het mij niet. Dan kan ik mij tenminste aanpassen. Hoor de controlefreak !

Dan maar praten tegen de wind

Ik las op Facebook het verhaal van een jonge vrouw die aan het zwemmen was en zwemmend rouwde, huilde om het verlies van haar zoon. Dat het daar niet opviel, als je huilde in het water. Ik kon mij daar wel wat bij voorstellen. Dinsdag fietste ik urenlang in de regen. Daar viel het ook niet op. Bijkomend voordeel: ik kon mijn frustratie en kwaadheid toch wat kwijt. Hard trappen. Tegen weer en wind. Ik werd er zowaar toch kalmer van. Ik fietste naar C-mine in Beringen, altijd goed, want je waant je daar in een ander werelddeel, met de grote moskee en de vele halalrestaurantjes. Op Instagram postte ik deze foto. En dat was het wel helemaal.

Weekend aan zee

In het weekend waaide ik uit in Nieuwpoort. Ik genoot er zo van ! Ik leerde een hoop nieuwe mensen kennen en vond het heerlijk om helemaal uit mijn normale habitat te zijn. En de zee, ja de zee doet altijd goed. Het was lang geleden dat ik nog aan de Belgische kust was, Zeeland is immers dichterbij huis. Ik fietste tot in Oostduinkerke waar in het zomerverlof de Vierdaagse van de IJzer begint. Ik wou dat het al zover was !

 

 

Wijsheid

En hier nog wijsheid als extraatje :

Ik besef heel goed dat dit gelezen kan worden als ‘als je maar genoeg wilskracht hebt lukt alles’. Laat ik maar meteen zeggen dat dat volgens mij pure nonsens is. Alles heeft zijn grenzen. Maar alles heeft ook zijn ‘andere kant’. Genieten van vriendschap (en die toelaten), blij zijn dat het zonnetje schijnt. Beseffen dat je toch dik geluk hebt met al die lieve mensen om je heen. Dat is voor mij een kant die mij sterk houdt !

1000 vragen over mezelf

1000 vragen #46 Vier je altijd uitgebreid je verjaardag ?

verjaardag

Het leukste cadeau voor mijn verjaardag: een vulpen van Waterman

Ik hecht best wel belang aan verjaardagen. Dus ook wel aan de mijne ! Ik herinner me echter maar 2 feesten. Toen ik 18 werd hielden mijn ouders onverwacht een verjaarsfeest voor me. Twee taarten die samen het getal 18 vormden. En ook: een dure vulpen van Waterman. Geen idee van wie ik die kreeg, maar dit was recht in de roos. In die tijd schreef ik enkel met vulpen. Of misschien zeg ik het beter anders: de tijd waarin er nog met vulpen geschreven werd !

En toen werd ik 33 !

Fast forward en ik organiseerde opnieuw een feest. Voor mijn 33ste verjaardag. Gewoon omdat ik er zin in had. Met vrienden en familie, niet al te groot en in het voormalig huis van minister Eyskens. Het restaurant/koffiehuis heeft de economie niet overleefd. Spijtig, want het was een prachtige locatie.

Tijd is het meest kostbare geschenk

Met het ouder worden raakte het vieren van mijn verjaardag wat in de verdrukking. De drukte nam het over en uiteindelijk eindigde het in de stress bij manlief over ‘welk cadeau te kopen’. Het werd zo materialistisch dat er niets feestelijks meer aan was. Uitwisseling van geschenken, de taart en hup dat was het. Niet dat daar iets mis mee was.
Tot het jaar dat mijn man vroeg: wat je graag voor je verjaardag en ik antwoordde: een dagje weg met jou. Sedertdien is een nieuwe traditie aangebroken. We nemen ‘s morgens de trein en zijn een hele dag op pad. Meestal naar een stad(je). We vinden wel ergens een restaurantje en trakteren ons daarna op koffie en taart. We genieten van het wandelen en bovenal van elkaar.
Zo gingen we dit jaar naar Brugge. Ondanks de regen heb ik er schitterende herinneringen aan.

24 uur verjaardag vieren

Dus ja, ik vier best wel uitgebreid mijn verjaardag. Zeker in tijd. Het liefst met mijn liefste alleen. Daarna komen nog de kleine koffietafels en de traktatie. Maar die éne dag is het lief van mij alleen. En dat is het mooiste geschenk.

Welke manier van vieren vinden jullie het leukste ?

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !

Ook interessant

1000 vragen over mezelf

1000 vragen #42 Was je goed op school ?

school

Plichtsgetrouw

Over deze vraag hoef ik niet lang na te denken. Ja, ik was goed op school en ja, ik ging voor de cijfers. Ik wou presteren voor mijn ouders, voor de leraren en voor mezelf. Daarenboven heeft Moeder Natuur mij gezegend met iets wat echt wel helpt bij een schoolcarrière : een interesse is zowat alles. Ik was hongerig naar kennis en het maakte (bijna) niet uit wat het was, ik vond alles goed en alles interessant. Bovendien kan ik mij niet herinneren dat het concept ‘slechte leraar’ in de zin van ‘slecht lesgeven’ in onze gedachten opkwam, gezagsgetrouw als wij waren.  Een ‘slechte leraar’ was in onze ogen iemand die geen gezag had. Maakte niet uit of hij of zij al dan niet goed les gaf.

Werken

Die interesse en het feit dat ik – nu nog altijd – gewoonweg graag studeer heeft me echt wel ver gebracht. Want in alle eerlijkheid : dat ik goed presteerde had ook veel te maken met mijn gedisciplineerd en hard werken. Ik was geen leerling (of later student) die er al flierefluitend door walste.  Natuurlijk heb je een stel hersenen nodig, maar toch denk ik dat ik het vooral van het werken resultaat haalde. Werken en regelmaat, wachten tot de examens er waren is nooit mijn ding geweest. Dat zou mij knock-out slaan van de stress.

Zelden kritisch

Als ik terugkijk naar mijn scholieren- en studententijd dan kijk ik naar mezelf als iemand die weinig kritisch was.  Ik las ontzettend veel en stelde veel vragen, maar ik ging er redelijk van uit dat al die mensen (leraren en schrijvers) het sowieso bij het rechte eind hadden. Dat ook grote geesten het verkeerd voor kunnen hebben, kwam niet in mij op.
Zo was ik tijdens mijn studententijd een gigantische fan van Simone de Beauvoir en geloofde vol overtuiging de stelling dat je vrouw/man ‘gemaakt’ wordt door de maatschappij en dat niet bent bij geboorte. Een stelling die door tal van neurologisch onderzoek ondertussen compleet ondermijnd is. Maar dat laatste maakt eigenlijk niets uit, ik dacht ‘waarom zou het niet waar zijn als zo iemand dat zegt ?’

Trouw aan het gezag

Ik volgde les in een homogeen meisjesschool waar ik – alle dagen met schort aan – gedrild werd om gehoorzaam te zijn en ‘Gezag’ als een absolute waarde werd aanbeden. Opvoeden tot kritische volwassenen zat er niet in. Opvoeden tot zelfstandigheid ook niet. En al werd het niet expliciet meegegeven, het onderwijs was ronduit seksistisch. Wie tijdens het vrije half uurtje (internaat) met een jongen praatte op weg naar de bibliotheek kon zich aan een fikse straf verwachten. Tenslotte wilden jongens maar één ding en wie met jongens praatte verkocht in hun ogen al lijf en leden.  Wij morden wel wat, maar waren verder trouw aan het gezag. We durfden niet anders.  Het was de tijd waar je nog van school kon vliegen omdat je met jongens omging.

Gehoorzaam zijn

Soms vraag ik mij af of ik niet beter meer had gerebelleerd. Het gezag in vraag had gesteld. Kritischer was geweest. Ik vrees echter dat je kritisch zijn ook moet leren. Nu lijkt het alsof ouders en leerlingen overal vraagtekens bij plaatsen, maar toen zat dat allemaal op één lijn. Gehoorzaam zijn, don’t make waves. 

Ja, ik was een goede leerling. Maar nu ik er op terugkijk is dat toch met gemengde gevoelens.