Tagarchief: west-vlaanderen

Snapshot diary

snapshot diary week #18/2017

snapshot diary
Kloksgewijs : fietsen in de regen, bobotie, Pasar weekend, fietsen in Nieuwpoort, Vissersmuseum Oostduinkerke, doosje vol wijsheid, Opa en ik = teamwork ! ; C-mine site, koorts, manlief altijd studerend voor de betere zet. Midden : Nieuwpoort.

Een dag te laat

De voorbije week was heftig, heel heftig, maar ook mooi. Dat er gisteren geen snapshot diary was – ik probeer me nogal aan de opgelegde deadline te houden – had met niets anders te maken dan met dit :

38,6 graden koorts. Dat is trouwens de laatste keer dat ik hem gemeten heb, hij bleef in stijgende lijn gaan. Het lief zegt dan met de allerwarmste glimlach: het is wat het is. Waarmee hij bedoelt dat ik geen energie moet steken in verzet. Dat helpt toch niet. Maar het is niet mijn beste.

“Je zal veel geduld moeten hebben”

Ik passeerde opnieuw de nodige wachtzalen en hoorde de dokter zeggen “Je zal veel geduld moeten hebben”. Soms lukt me dat, dan weer helemaal niet. Ik leef bij het adagio ‘problemen moet je oplossen’, maar als er geen kant-en-klare oplossing is, zoals dat bij mij het geval is, dan begeef ik mij in onbekend land. Hoezo geen oplossing ? Hoezo je weet het niet ? Ik weet graag waar ik aan toe ben, zelfs al zint het mij niet. Dan kan ik mij tenminste aanpassen. Hoor de controlefreak !

Dan maar praten tegen de wind

Ik las op Facebook het verhaal van een jonge vrouw die aan het zwemmen was en zwemmend rouwde, huilde om het verlies van haar zoon. Dat het daar niet opviel, als je huilde in het water. Ik kon mij daar wel wat bij voorstellen. Dinsdag fietste ik urenlang in de regen. Daar viel het ook niet op. Bijkomend voordeel: ik kon mijn frustratie en kwaadheid toch wat kwijt. Hard trappen. Tegen weer en wind. Ik werd er zowaar toch kalmer van. Ik fietste naar C-mine in Beringen, altijd goed, want je waant je daar in een ander werelddeel, met de grote moskee en de vele halalrestaurantjes. Op Instagram postte ik deze foto. En dat was het wel helemaal.

Weekend aan zee

In het weekend waaide ik uit in Nieuwpoort. Ik genoot er zo van ! Ik leerde een hoop nieuwe mensen kennen en vond het heerlijk om helemaal uit mijn normale habitat te zijn. En de zee, ja de zee doet altijd goed. Het was lang geleden dat ik nog aan de Belgische kust was, Zeeland is immers dichterbij huis. Ik fietste tot in Oostduinkerke waar in het zomerverlof de Vierdaagse van de IJzer begint. Ik wou dat het al zover was !

 

 

Wijsheid

En hier nog wijsheid als extraatje :

Ik besef heel goed dat dit gelezen kan worden als ‘als je maar genoeg wilskracht hebt lukt alles’. Laat ik maar meteen zeggen dat dat volgens mij pure nonsens is. Alles heeft zijn grenzen. Maar alles heeft ook zijn ‘andere kant’. Genieten van vriendschap (en die toelaten), blij zijn dat het zonnetje schijnt. Beseffen dat je toch dik geluk hebt met al die lieve mensen om je heen. Dat is voor mij een kant die mij sterk houdt !

1000 vragen over mezelf

1000 vragen #46 Vier je altijd uitgebreid je verjaardag ?

verjaardag

Het leukste cadeau voor mijn verjaardag: een vulpen van Waterman

Ik hecht best wel belang aan verjaardagen. Dus ook wel aan de mijne ! Ik herinner me echter maar 2 feesten. Toen ik 18 werd hielden mijn ouders onverwacht een verjaarsfeest voor me. Twee taarten die samen het getal 18 vormden. En ook: een dure vulpen van Waterman. Geen idee van wie ik die kreeg, maar dit was recht in de roos. In die tijd schreef ik enkel met vulpen. Of misschien zeg ik het beter anders: de tijd waarin er nog met vulpen geschreven werd !

En toen werd ik 33 !

Fast forward en ik organiseerde opnieuw een feest. Voor mijn 33ste verjaardag. Gewoon omdat ik er zin in had. Met vrienden en familie, niet al te groot en in het voormalig huis van minister Eyskens. Het restaurant/koffiehuis heeft de economie niet overleefd. Spijtig, want het was een prachtige locatie.

Tijd is het meest kostbare geschenk

Met het ouder worden raakte het vieren van mijn verjaardag wat in de verdrukking. De drukte nam het over en uiteindelijk eindigde het in de stress bij manlief over ‘welk cadeau te kopen’. Het werd zo materialistisch dat er niets feestelijks meer aan was. Uitwisseling van geschenken, de taart en hup dat was het. Niet dat daar iets mis mee was.
Tot het jaar dat mijn man vroeg: wat je graag voor je verjaardag en ik antwoordde: een dagje weg met jou. Sedertdien is een nieuwe traditie aangebroken. We nemen ’s morgens de trein en zijn een hele dag op pad. Meestal naar een stad(je). We vinden wel ergens een restaurantje en trakteren ons daarna op koffie en taart. We genieten van het wandelen en bovenal van elkaar.
Zo gingen we dit jaar naar Brugge. Ondanks de regen heb ik er schitterende herinneringen aan.

24 uur verjaardag vieren

Dus ja, ik vier best wel uitgebreid mijn verjaardag. Zeker in tijd. Het liefst met mijn liefste alleen. Daarna komen nog de kleine koffietafels en de traktatie. Maar die éne dag is het lief van mij alleen. En dat is het mooiste geschenk.

Welke manier van vieren vinden jullie het leukste ?

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !

Ook interessant

1000 vragen over mezelf

1000 vragen #42 Was je goed op school ?

school

Plichtsgetrouw

Over deze vraag hoef ik niet lang na te denken. Ja, ik was goed op school en ja, ik ging voor de cijfers. Ik wou presteren voor mijn ouders, voor de leraren en voor mezelf. Daarenboven heeft Moeder Natuur mij gezegend met iets wat echt wel helpt bij een schoolcarrière : een interesse is zowat alles. Ik was hongerig naar kennis en het maakte (bijna) niet uit wat het was, ik vond alles goed en alles interessant. Bovendien kan ik mij niet herinneren dat het concept ‘slechte leraar’ in de zin van ‘slecht lesgeven’ in onze gedachten opkwam, gezagsgetrouw als wij waren.  Een ‘slechte leraar’ was in onze ogen iemand die geen gezag had. Maakte niet uit of hij of zij al dan niet goed les gaf.

Werken

Die interesse en het feit dat ik – nu nog altijd – gewoonweg graag studeer heeft me echt wel ver gebracht. Want in alle eerlijkheid : dat ik goed presteerde had ook veel te maken met mijn gedisciplineerd en hard werken. Ik was geen leerling (of later student) die er al flierefluitend door walste.  Natuurlijk heb je een stel hersenen nodig, maar toch denk ik dat ik het vooral van het werken resultaat haalde. Werken en regelmaat, wachten tot de examens er waren is nooit mijn ding geweest. Dat zou mij knock-out slaan van de stress.

Zelden kritisch

Als ik terugkijk naar mijn scholieren- en studententijd dan kijk ik naar mezelf als iemand die weinig kritisch was.  Ik las ontzettend veel en stelde veel vragen, maar ik ging er redelijk van uit dat al die mensen (leraren en schrijvers) het sowieso bij het rechte eind hadden. Dat ook grote geesten het verkeerd voor kunnen hebben, kwam niet in mij op.
Zo was ik tijdens mijn studententijd een gigantische fan van Simone de Beauvoir en geloofde vol overtuiging de stelling dat je vrouw/man ‘gemaakt’ wordt door de maatschappij en dat niet bent bij geboorte. Een stelling die door tal van neurologisch onderzoek ondertussen compleet ondermijnd is. Maar dat laatste maakt eigenlijk niets uit, ik dacht ‘waarom zou het niet waar zijn als zo iemand dat zegt ?’

Trouw aan het gezag

Ik volgde les in een homogeen meisjesschool waar ik – alle dagen met schort aan – gedrild werd om gehoorzaam te zijn en ‘Gezag’ als een absolute waarde werd aanbeden. Opvoeden tot kritische volwassenen zat er niet in. Opvoeden tot zelfstandigheid ook niet. En al werd het niet expliciet meegegeven, het onderwijs was ronduit seksistisch. Wie tijdens het vrije half uurtje (internaat) met een jongen praatte op weg naar de bibliotheek kon zich aan een fikse straf verwachten. Tenslotte wilden jongens maar één ding en wie met jongens praatte verkocht in hun ogen al lijf en leden.  Wij morden wel wat, maar waren verder trouw aan het gezag. We durfden niet anders.  Het was de tijd waar je nog van school kon vliegen omdat je met jongens omging.

Gehoorzaam zijn

Soms vraag ik mij af of ik niet beter meer had gerebelleerd. Het gezag in vraag had gesteld. Kritischer was geweest. Ik vrees echter dat je kritisch zijn ook moet leren. Nu lijkt het alsof ouders en leerlingen overal vraagtekens bij plaatsen, maar toen zat dat allemaal op één lijn. Gehoorzaam zijn, don’t make waves. 

Ja, ik was een goede leerling. Maar nu ik er op terugkijk is dat toch met gemengde gevoelens.

Gelezen

Gelezen : Blindelings – Kris Van Steenberge

Grote verwachtingen

Woesten, het debuut van Kris Van Steenberge (1963)  stond vorig jaar nummer 1 in  mijn top 3. Wat een diepmenselijk verhaal, zinnen om te lezen en te herlezen. Puur genieten was dat. Het is dan ook niet verwonderlijk dat ik met grote verwachtingen begon aan de opvolger, Blindelings.

Structuur en opzet

Had Woesten een duidelijk historisch kader, Blindelings kan zich, op enige technische zaken na, eender wanneer afspelen. In kleine hoofdstukken volgen we beurtelings Abigaïl (moeder), Karel (ex-echtgenoot), Jonas (zoon) en Anouk (een vriendin van Jonas). Het zijn korte hoofdstukken waarin zowel hun leven als hun herinneringen worden geschetst. Hoofdstuk na hoofdstuk leren we hoe deze personages in elkaars leven haken en hoe ze ondanks hun gescheiden leven, blijvend invloed op elkaar oefenen.

Verhaal

Blindelings begint met de dood van Tristan, de hond van Jonas. Met een ongekende koelheid schiet hij de hond dood, de hond die hem – als blinde – door het leven leidde.
Hoe het zover is kunnen komen vertelt de rest van het boek.

Clichés

Kris blijft een groot schrijver, maar hier en daar was ik werkelijk teleurgesteld. De karakterschets van Abigaïl is bij tijden zo bij de haren getrokken dat het er werkelijk over is. Hier en daar staan torenhoge cliché’s die het verhaal alleen maar onrecht aandoen. De thematiek mag dan wel behoorlijk ‘diep’ zijn, toch worden de karakters niet echt uitgewerkt. Het zijn penseeltrekken. Niets meer en ze zijn ook niet voldoende.

Samengevat

Het boek stelde me teleur. Heb je Woesten nog niet gelezen, lees/koop dan vooral dit boek ! Blindelings zou ik dan ook niet aanraden.

  • Taal : mooie zinnen om lezen. Er is werk van gemaakt !
  • Tempo : zeer traag. Het tempo draagt mee het boek.
  • Inhoud : verhaal van een uiteengevallen gezin
  • Emotie : donker
  • Thema : zinloosheid, materialisme, vervreemding, verloren dromen
  • Grenre : fictie, drama
  • Personages : Abigaïl, Karel, Jonas, Anouk, Theo
  • Context : West-Vlaanderen, hedendaags

Praktisch :

Kris Van Steenberge, Blindelings, uitgeverij Vrijdag, september 2016, 280 blz. Paperback te koop bij bol.com voor € 19,95. Ik las de Kindle-editie € 11,47