Tagarchief: ziek

Snapshot diary

Snapshot diary week #20 De dokter die het f*ckwoord uitsprak

Geen vuiltje aan de lucht

Deze week vierde onze school het leerlingenfeest. Een soort festival met veel leuke spelen op de uitgebreide velden rondom de school. Klimmuur, waterbanen, free podium, gekke fietsen, pizza en cola. Stoelenvoetbal, dat ik nog altijd niet goed snap. Hoe dan ook, een hoogdag voor de leerlingen. We genoten van de schitterende zon en de zinderende energie van leerlingen die zich vollen bak lieten gaan. Wat een dag !

Het leerlingenfeest betekent evengoed het naderend eind van het schooljaar. Zonnige dagen. Uitzien naar die lange zomervakantie waarvoor we best al wat plannen hadden.

Zwarte woensdag

Woensdag stond er een routinebezoek op de agenda voor het lief. Hij had al een paar keer hevige darmkrampen gehad en zag dat liever niet nog eens gebeuren. Wij zagen er geen graten in, misschien een allergie ? Een ontsteking ? Wat de dokter ons vertelde sloeg de grond onder onze voeten weg. Dat we best even naar huis gingen om kleren bij elkaar te rapen en vervolgens meteen richting ziekenhuis zouden rijden. Want dit was dringend en niet goed. Hij sprak het f*ckwoord uit. Ik krijg het nog niet uitgesproken.

Emotieloos

En plots stond onze hele toekomst wankel. Sedert woensdag leef ik zo goed als continu in het ziekenhuis. Hoe ons leven na de ziekenhuisopname zal zijn, weten we niet.
Soms vragen mensen me hoe het met me gaat en ik kan werkelijk niets zeggen. Men waarschuwt me dat ik ook voor mezelf moet zorgen, maar ik begrijp amper wat dat betekent. Het lief en ik zijn altijd zo met elkaar verbonden geweest dat ik mij niet kan voorstellen om niet bij hem te zijn. Zelfs niet om ‘even’ voor mezelf te zorgen, of zoals het lief zelf zei ‘kom morgen wat later, doe eens iets wat je leuk vindt’. Wat zou ik dan leuk vinden ? Er is maar één focus nu: dat hij het zo goed mogelijk heeft. Dat hij niet alleen is. Dat hij ten alle tijde kan rekenen op mij.

Hoe gaat het verder met deze blog ?

Ik weet dat dat het laatste van mijn zorgen moet zijn. Deze blog is een hobby. Toch wil ik iets hier meteen iets duidelijk maken. Ik heb geen idee of ik ooit nog zal vertellen over de verschrikkelijke woensdag en over de gigantische uitdaging die voor ons ligt. Ik weet niet of ik er echt kan over schrijven. Ik wil meer zijn dan de vrouw van iemand die heel erg ziek is. Niet zozeer omdat ik dat wil, maar omdat ik ook mijn lief zo zie. Hij is nog altijd helemaal dezelfde man waar ik smoorverliefd op ben en ja, hij heeft een ziekte.
Misschien draai ik mezelf een rad voor de ogen als ik zeg: fundamenteel is er niets veranderd. Hij is de allerliefste. Hij is de bron van al mijn geluk.

Snapshot diary

Snapshot diary week #9/2018 Het originele verjaardagscadeau

Snapshot diary

Ik heb zoiets als een weekendziekte

Het zal wellicht niet bestaan maar het is niet de eerste keer dat ik het meemaak. Fit tijdens de weekdagen en netje naar het werk, eenmaal weekend in de lappenmand. Vorige week was het trouwens nog erger: fit met zaterdag inclusief (want dan moest ik ook werken) en vanaf zondag ziek. Maandag terug op de been. Dit weekend hetzelfde. Komen de vrije dagen eraan en hop, is het gedaan met de energie. Ligt die stem helemaal plat.

Hip hip hoera verjaardag !

Die verjaardag, daar zie ik wel een beetje naar uit, omdat we er een bijzondere dag willen van maken. Ondanks het slappe lijf lukte dat nog. De sneeuw kleurde ons dorp wit – zoals de rest van Vlaanderen – en we maakten een kleine wandeling in het dorp. Dat is voor mij al verjaardagsgeschenk genoeg, al was het lief het daar niet mee eens. Hij kocht mij nota bene een pak dienstencheques ! Iets wat ik nooit zou kopen. Maar nu is er totaal geen drempel meer voor wat extra hulp. Al vrees ik nog altijd dat het meer gedoe zal zijn dan iets anders. ‘Geen materiële cadeau’s’ is ook hier de regel. Tja, dat valt er wat tussenin zeker ? Maar het beste cadeau blijft (zet u schrap voor enige meligheid) dat het lief het lief is. Echt waar. Het allerbeste dat ik mij kan wensen.

Ovenschotel zoete aardappel en geitenkaas

Het gebeurt zelden dat ik kook, ontbijt maken is meer mijn ding maar deze ovenschotel was best lekker.

  • Een laagje van zoete aardappel in schijfjes
  • Daar boven (al dan niet vegetarisch) gehakt met ajuin
  • Nog een laagje zoete aardappel schijfjes
  • Bloemkoolroosjes
  • Topping van geitenkaas

En dat alles een half uur de oven in. Het moet niet moeilijk zijn. Ik zag uit naar het effect van die zoete aardappel, maar denk eerlijk gezegd dat een gewone aardappel al net zo goed zou zijn.

Veel valt er dus niet te vertellen over de voorbije week. Dat ik hoop dat ik snel weer de oude word !

Snapshot diary

Snapshot diary week #5/2018 de week van het kotsbakje en feesten

Op de foto: verjaardagscadeautje voor de echtgenoot, collega’s die foto’s sturen van het feest waar hij zelf niet bij is, links beneden het kotsbakje. Tussendoor lekker eten. Dit is, voor zoverre het nog smaakte ! Op naar de volgende week ! (het soezengebakje dat wij kregen was er echt over – dat wil je niet in periodes van maagproblemen !)

Iedereen ziek – of toch bijna

Ja, je leest het goed. De volgorde is wel degelijk kotsen en dan feesten. Wij zagen ze sneuvelen, de leerlingen, in sommige klassen maar liefst een kwart van de leerlingen afwezig. Diegene die er wel waren moesten opvallend veel naar het toilet. Ik hield moedig stand en gaf keurig mijn lesjes, in de hoop dat het mij niet zou overkomen, maar tegen zoveel microbegeweld ben ik niet bestand. Zo ook niet het lief.

Feesten

Dat dit ongelooflijk slecht viel, ja. Want het lief werd gevierd op het werk. Een uitgesteld jubileum. Met hapjes en drankjes. Alleen moest hij net voor de festiviteiten forfait geven. De collega’s vierden dus alleen. Zonder het feestvarken.

Behalve het jubileum stond ook de verjaardag van de echtgenoot dit weekend op de agenda. We vierden het door een etentje in Hasselt, afgerond met koffie en gebak in Het Dagelijks Brood. Altijd goed daar en het was nog niet te druk. Maar volop genieten deden we niet. Beiden zaten nog onder het virus. Nog altijd trouwens, al gaan we netjes terug naar het werk, in de hoop dat wij winnen. En niet de microbes. Want het heeft lang genoeg geduurd !

Nu nog hopen dat onze verwarming het volhoudt. Want die loodgieter blijft maar komen, zonder oplossing ! Zou mijn communicatiestijl te soft zijn ?

Snapshot diary

Snapshot diary 47/2017 – Het leven wordt weer normaal !

 

week 47: alledaagse dingen met de auto naar de keuring, voor een zalig ontbijt en een wandeling in Mechelen (foto’s Dijle, kathedraal, kazerne Dossin), de verplichte keuring, plooifietsje opgepompt en hoera, afscheid van de zetel !

Dat je zo lang kan sukkelen …

Met een virale infectie op je luchtwegen. Veertien dagen na de werkdag compleet in de lappenmand liggen en geen enkele energie meer ! Aan het lief teken moeten geven dat praten zelfs te lastig is (en tegelijkertijd nood aan een babbel !) omdat de stem het niet meer doet en het hoofd vol koorts en snot zit. Veertien dagen ! Dat mijn immuunsysteem niet werkt zoals het hoort wist ik al lang, maar dit was nog eens een keiharde confrontatie. Maar goed, deze week voelde ik mij weer normààl  en kon ik met welgezinde moed goodbye zeggen aan die zetel die mij na het werk iedere keer verwelkomde !

Niet te stuiten – dus naar buiten

Veertien dagen lang had ik dus niet gelopen en niet gewandeld. Lees: niet naar buiten geweest. Ik had troost gevonden in Het Bosboek, maar dat was dubbel. Want ik kreeg alleen maar méér goesting om naar buiten te gaan. De natuur is tenslotte het beste medicijn !
Het werd alleen niet het bos – de weersvoorspellingen waren niet zo positief – maar wel Mechelen. Deze oude stad stond bovenaan mijn zomer (!) lijstje van to do’s. Het is er dus toch nog van gekomen. Hip hip hoera ! Een volledige beschrijving met gpx volgt snel !

Het is mij om jou te doen

Het lief en ik gingen dit weekend ook nog es op pad met het doel ergens iets te eten. Niets bijzonders eigenlijk, want zoals het lief zo mooi zegt ‘Het is om bij jou te zijn’.
Dat blijft mij wel vertederen, zo’n uitspraken. Hoe hij tijd vrij maakt om gewoon ‘te zijn’, hoe hij voelt dat ik dat best kan gebruiken (na zo’n zetelperiode).
We reden richting Beringen, naar de voormalige mijnsite. We spotten nogmaals de duikers in de voormalige wastoren (voor kolen) en ik zwijmelde bij zoveel tropische vissen.
Ik besloot in mijn hernieuwde gezondheid prompt dat ik het niet lang meer zou duren voor ik daar zou snorkelen. Duiken stel ik nog liever wat uit !

Zo, nu maar hopen dat jullie allen virusvrij blijven !