Tagarchief: ziek

Snapshot diary

snapshot diary week 19/2017 – van een kleine dip naar een grote

dip
Van links naar rechts: gezonde smoothies zijn goed voor wie verder niets in zijn maag krijgt. Nogmaals in het ziekenhuis, het huis rond op zoek naar de zon, boek “On the Go” van Rens Kroes, met de openbaring (voor mij) van meal preps, citroentaart is dan weer onweerstaanbaar. Bloemen voor moederdag en mijn eerste koken sedert lang, een recept van Sandra Bekkari.

De kleine dip die groot werd

Nee, het werd niet beter met de koorts. De dip werd alleen maar groter.  Toch is er winst. Ik dacht deze week na over mijn slechte eetgewoontes, ondanks alle goede voornemens. Ik heb zelfs gekookt !

Het hoogtepunt van iedere dag was trouwens een dubbelaflevering van Scandal. Geen idee aan welke seizoen ze bezig zijn op TV, ik pikte in en was verkocht, wat echt veel zegt over mijn mentale en fysieke toestand !

En toen dacht ik aan eten !

Niet dat ik hongerig was. Niet dat het lief hier niet zijn allerbeste talenten dag na dag blijft bovenhalen. Maar het was een bijna aarzelend uitgesproken zin van de arts, dat goede voeding belangrijk is. Het hart kan er maar deugd van hebben.

Ik heb geen idee waarom hij het zo aarzelend zei want ik beaamde meteen: ik ben een slechte eter. Meestal ben ik n zo zenuwachtig dat ik weinig eet, mijn slokdarm gaat in protest en van pure zenuwen krijg ik weinig binnen. Om te eten neem ik weinig tijd en koken vind ik al helemaal een tijdsverspilling. Als ik al kan genieten van goed eten, dan is het op restaurant, waar het lief en ik de tijd nemen en waar geen to do’s schreeuwen in mijn oor. Tussendoor snoep ik. Veel te veel, niet eens echt met volle goesting of genot, gewoon om even dat hongergevoel te stillen. Kost geen tijd en hup, hongergevoel weg. Dat het zo onbewust gebeurt is dubbel erg, want ik geniet er niet eens van !

Mijn 6-1 vastendieetboek,
dag- en doeboek

Mijn grootste uitdaging is bewust eten. Ik ben er zelfs van overtuigd dat ik het snoep totaal niet zou missen mocht ik geen honger hebben. Dat snoep is gewoon de ‘snelste oplossing’. Zo’n dag- en doeboek lijkt me wel een goede manier om mij bij de les te houden (bewust-zijn !). Zo’n doeboek, dat zint me wel, omdat ik hou van lijstjes invullen, (liefst met mijn Parkervulpen !) en terugbladeren. En er staan ook recepten in. Misschien leer ik nog van eten te houden. Voor het gewichtsverlies ga ik voorlopig niet. Ik ga voor de gezondheidswinst én de bewustwording.

Op naar de volgende week !

Ze zenden Scandal niet meer uit, dus moet het echt wel gedaan zijn met die koorts en al dat ziek gedoe ! Ik heb er goede hoop op, want ik wil er zo invliegen ! En ik ga koken ! Niet alle dagen, no way. Een mens moet ergens beginnen. Lijstjes invullen ga ik ook !

Yes I can !

 

 

Snapshot diary

snapshot diary week #18/2017

snapshot diary
Kloksgewijs : fietsen in de regen, bobotie, Pasar weekend, fietsen in Nieuwpoort, Vissersmuseum Oostduinkerke, doosje vol wijsheid, Opa en ik = teamwork ! ; C-mine site, koorts, manlief altijd studerend voor de betere zet. Midden : Nieuwpoort.

Een dag te laat

De voorbije week was heftig, heel heftig, maar ook mooi. Dat er gisteren geen snapshot diary was – ik probeer me nogal aan de opgelegde deadline te houden – had met niets anders te maken dan met dit :

38,6 graden koorts. Dat is trouwens de laatste keer dat ik hem gemeten heb, hij bleef in stijgende lijn gaan. Het lief zegt dan met de allerwarmste glimlach: het is wat het is. Waarmee hij bedoelt dat ik geen energie moet steken in verzet. Dat helpt toch niet. Maar het is niet mijn beste.

“Je zal veel geduld moeten hebben”

Ik passeerde opnieuw de nodige wachtzalen en hoorde de dokter zeggen “Je zal veel geduld moeten hebben”. Soms lukt me dat, dan weer helemaal niet. Ik leef bij het adagio ‘problemen moet je oplossen’, maar als er geen kant-en-klare oplossing is, zoals dat bij mij het geval is, dan begeef ik mij in onbekend land. Hoezo geen oplossing ? Hoezo je weet het niet ? Ik weet graag waar ik aan toe ben, zelfs al zint het mij niet. Dan kan ik mij tenminste aanpassen. Hoor de controlefreak !

Dan maar praten tegen de wind

Ik las op Facebook het verhaal van een jonge vrouw die aan het zwemmen was en zwemmend rouwde, huilde om het verlies van haar zoon. Dat het daar niet opviel, als je huilde in het water. Ik kon mij daar wel wat bij voorstellen. Dinsdag fietste ik urenlang in de regen. Daar viel het ook niet op. Bijkomend voordeel: ik kon mijn frustratie en kwaadheid toch wat kwijt. Hard trappen. Tegen weer en wind. Ik werd er zowaar toch kalmer van. Ik fietste naar C-mine in Beringen, altijd goed, want je waant je daar in een ander werelddeel, met de grote moskee en de vele halalrestaurantjes. Op Instagram postte ik deze foto. En dat was het wel helemaal.

Weekend aan zee

In het weekend waaide ik uit in Nieuwpoort. Ik genoot er zo van ! Ik leerde een hoop nieuwe mensen kennen en vond het heerlijk om helemaal uit mijn normale habitat te zijn. En de zee, ja de zee doet altijd goed. Het was lang geleden dat ik nog aan de Belgische kust was, Zeeland is immers dichterbij huis. Ik fietste tot in Oostduinkerke waar in het zomerverlof de Vierdaagse van de IJzer begint. Ik wou dat het al zover was !

 

 

Wijsheid

En hier nog wijsheid als extraatje :

Ik besef heel goed dat dit gelezen kan worden als ‘als je maar genoeg wilskracht hebt lukt alles’. Laat ik maar meteen zeggen dat dat volgens mij pure nonsens is. Alles heeft zijn grenzen. Maar alles heeft ook zijn ‘andere kant’. Genieten van vriendschap (en die toelaten), blij zijn dat het zonnetje schijnt. Beseffen dat je toch dik geluk hebt met al die lieve mensen om je heen. Dat is voor mij een kant die mij sterk houdt !

Snapshot diary

Snapshot diary week #12/2017 – stay positive !

Een nieuw ritme

Examens op school en dat betekent een nieuw ritme van surveilleren en gaan op momenten dat je anders niet moet gaan en omgekeerd. Zo had ik de maandag vrij in plaats van de vrijdag.  Als ik op vrijdag geen vergaderingen heb (wat teveel voorvalt naar mijn zin) dan is dat de allerbeste dag van de week : een dat zonder verplichtingen die helemaal open ligt. Ik besloot om van de maandag een vrijdag te maken en ging op pad richting Zelem. Goed voor een flinke wandeling, hier en daar sporen van de lente, maar toch nog donker. Helemaal niet zoals de dagen die zouden volgen.

Niet zo gezond

Hoe zeer ik het ook probeer te ontkennen en onderdrukken. Met die gezondheid wil het maar niet lukken. Sedert mijn bezoek op Spoed in Gasthuisberg blijf ik op de sukkel. De medicatie die eerst een wondermiddel leek, maakt geen enkel verschil meer. Misschien zelfs in tegendeel. Opnieuw : 4 tot maximum 5 uur slaap per nacht. Oorsuizingen om gek van te worden en nu en dan de wereld om mee heen zien tollen. Hoofdpijn met bakken. Ik put zowat alle mogelijke reserves uit en leef op wilskracht. Dat dat niet blijft duren is geen hogere wiskunde.  De arts zag donderdag de wanhoop in mijn ogen en zei : we blijven zoeken, en proberen. En als het ene niet lukt, dan zoeken we iets anders. Ik heb mij zelden zo afhankelijk gevoeld.

Stay positive

Dat is het motto ! Ik zie hierin niet het omkeren van de realiteit (want dat is toch maar jezelf iets wijsmaken en zijn er echt mensen die zich zo erg kunnen bedotten ?) maar het waarderen van wat mooi is en het uitbenen van de mooie momenten. Zo kan ik echt diep dankbaar zijn om sommige collega’s. Die er gewoonweg zijn. Die al een lange weg met mij gaan en het zelfs aanvaarden dat ik nog altijd durf te leven in ontkenning.

Er zijn dagen dat het helemaal niet gaat. Prachtige lentedagen dat ik denk : dit is nou mijn dag. Ik ben net twee uur op school geweest, de rit op en neer en that’s it. Meer zal er niet van komen. Of toch :  de hangmat. Bladeren door een tijdschrift. Een koffie bij de Zuid-Afrikaanse buur. Doen alsof ik creatief ben. (Niet dus).

Bijna vakantie

Nog een week te gaan (met daarintussen bezoeken aan specialisten en artsen) en dan is het vakantie. Er is nog niets geboekt (hoeft niet echt met een caravan tijdens de paasvakantie) maar de nood om iets te hebben om naar uit te zien wordt wel heel groot. De geplande reis naar de Opaalkust wordt het wellicht niet. Al bij al te ver mocht er niets gebeuren en gezien ik het gebied niet ken misschien ook wel overmoedig.

Dan maar Zeeland denk ik. Zeeland is altijd goed.

week in beelden – snapshot diary – week 4

snapshot diary week 4

De winterse week

“Probeer te aanvaarden dat je ziek bent”, zei het lief, maar het mocht niet baten, want ziek zijn staat nooit op mijn planning en zou ik daaraan toegeven, dan gaat die hele planning de mist in. Dus behielp ik me met pilletjes en vitamines in de hoop dat het wel over zou gaan. Tot ik voor de klas stond en per 4 woorden adem moest happen. ‘Misschien kunnen jullie nu …. pau-ze …. je map nemen en eens zien …. pau-ze, snotter, zitten…  En tegen dat ik eindelijk weer adem had wist ik bijgot niet meer wat ik wou zeggen. Want zo’n koortstoestanden, dat vreet ook aan je hersenen, zeker weten. Moogt ge niet naar huis ?, vroegen mijn leerlingen me, en ik glimlachte, het zweet liep ondertussen over mijn rug.

Dus uiteindelijk toch het bed gevonden.

De helderheid van een mossel

Het idiote is dat die productiviteitsregels zo diep in mij geworteld zijn dat mijn hersenen onmiddellijk denken : tijd om aan projecten te doen die passen bij het ziek-zijn ! Mentale opdrachten ! Veel lezen ! Een beetje studie ! Nadenken ! Ja, dat wou ik dus allemaal doen, zij het dat mijn hersenen ondertussen de helderheid van een mossel hadden aangenomen. Frustratie alom. Aanvaarden dat je ziek bent, ja,ja.  Het lukte me niets eens om een aflevering van een serie uit te zien.  Ben ik de enige die het daar zo moeilijk mee heeft ?

Het eind in zicht

Eindelijk voelde ik me beter worden en liep meteen van stapel, overenthousiast, ik zou weer véél gaan sporten, ik zou mij niet laten doen, ik zou dit en zou dat. Dat enthousiasme resulteerde in het maken van energierepen, het receptje zette ik zaterdag online.
Ik vrees dat dat dan ook ongeveer de grootste prestatie deze week was.

bonjour micro !

En die micro dan ? Die was maandag via de post geleverd en daar had ik allerlei plannen mee nu ik weer wild ben van de actioncamera. Ik zou mijn video’s van commentaar voorzien en geef toe, zo’n micro, dat is toch een kinderdroom die uitkomt ? Je kan ‘m zelf zo in de hand nemen.
Maar met al dat gesnotter en nauwelijks stem kwam daar natuurlijk niets van in huis.
Toch liet ik ‘m enkele dagen staan op mijn bureau, als had ik mijn eigen live-radioshow.

Een mens mag dromen, niet ?

Een fijne week gewenst en hopelijk geen grieptoestanden ! 

 

Geen reactieknop te zien ? 
Zie onder de titel.