Tagarchief: ziek

Snapshot diary

Snapshot diary 47/2017 – Het leven wordt weer normaal !

 

week 47: alledaagse dingen met de auto naar de keuring, voor een zalig ontbijt en een wandeling in Mechelen (foto’s Dijle, kathedraal, kazerne Dossin), de verplichte keuring, plooifietsje opgepompt en hoera, afscheid van de zetel !

Dat je zo lang kan sukkelen …

Met een virale infectie op je luchtwegen. Veertien dagen na de werkdag compleet in de lappenmand liggen en geen enkele energie meer ! Aan het lief teken moeten geven dat praten zelfs te lastig is (en tegelijkertijd nood aan een babbel !) omdat de stem het niet meer doet en het hoofd vol koorts en snot zit. Veertien dagen ! Dat mijn immuunsysteem niet werkt zoals het hoort wist ik al lang, maar dit was nog eens een keiharde confrontatie. Maar goed, deze week voelde ik mij weer normààl  en kon ik met welgezinde moed goodbye zeggen aan die zetel die mij na het werk iedere keer verwelkomde !

Niet te stuiten – dus naar buiten

Veertien dagen lang had ik dus niet gelopen en niet gewandeld. Lees: niet naar buiten geweest. Ik had troost gevonden in Het Bosboek, maar dat was dubbel. Want ik kreeg alleen maar méér goesting om naar buiten te gaan. De natuur is tenslotte het beste medicijn !
Het werd alleen niet het bos – de weersvoorspellingen waren niet zo positief – maar wel Mechelen. Deze oude stad stond bovenaan mijn zomer (!) lijstje van to do’s. Het is er dus toch nog van gekomen. Hip hip hoera ! Een volledige beschrijving met gpx volgt snel !

Het is mij om jou te doen

Het lief en ik gingen dit weekend ook nog es op pad met het doel ergens iets te eten. Niets bijzonders eigenlijk, want zoals het lief zo mooi zegt ‘Het is om bij jou te zijn’.
Dat blijft mij wel vertederen, zo’n uitspraken. Hoe hij tijd vrij maakt om gewoon ‘te zijn’, hoe hij voelt dat ik dat best kan gebruiken (na zo’n zetelperiode).
We reden richting Beringen, naar de voormalige mijnsite. We spotten nogmaals de duikers in de voormalige wastoren (voor kolen) en ik zwijmelde bij zoveel tropische vissen.
Ik besloot in mijn hernieuwde gezondheid prompt dat ik het niet lang meer zou duren voor ik daar zou snorkelen. Duiken stel ik nog liever wat uit !

Zo, nu maar hopen dat jullie allen virusvrij blijven !

 

Snapshot diary

Snapshot diary week #45/2017 – hoe ziek moet je zijn om thuis te blijven ?

ziek

Ben ik ziek genoeg ? Even doorzetten !

Er achtervolgt mij al een hele tijd een of ander virus met liefde voor de luchtwegen. Het begon al voor we naar Scheveningen vertrokken. Dikke keel, nu en dan hees. Maar het brak niet door.
‘s Maandags trok ik richting het werk en voelde me slapjes. Het zou wel overgaan. Nachtje slapen en dinsdag terug aan het werk. Tegen het laatste uur had ik al compleet geen stem meer. Ik bleef dus werken en dacht als ik maar genoeg mijn best zou doen dat het zou overgaan. De illusie dat wilskracht en gezondheid iets met elkaar te maken hebben. Maar ik bleef de werkdagen netjes volhouden.

Ondertussen ben ik compleet geveld – en wel in het weekend  dus – en ziet het er naar uit dat het virus nog even huis zal houden. Had ik moeten thuis blijven ? Had ik al naar een dokter moeten gaan ?  Ik dacht aan een kennis van ons die vorig jaar door een hel is gegaan door het niet verzorgen van een luchtinfectie. Hel als in Gasthuisberg.
Wanneer blijf je thuis ?

Niets doen stimuleert de creativiteit

Eenmaal thuis van het werk zocht ik het bed op. Gewapend met een thermos thee met honing en huismiddeltjes als Dafalgan (voor de koorts) en Mucodox. Weerom de illusie dat ik dat alles wel zelf kan oplossen.

Niets doen en zomaar ‘liggen’, het is niet aan mij besteed. Tijdens dat niets doen is mijn brein vooral creatief in het bedenken van nieuwe zaken die ik toch ook zou moeten doen. Alsof mijn brein het sein krijgt om zomaar na te denken in het wilde en bijgevolg met goede ideeën komt. Want er zitten best wel goede ideeën bij. Misschien zijn er dus toch wel voordelen aan niets doen.

Netflix

Tussendoor zapte ik, volgde ik een serie, viel in slaap tijdens de serie en spoelde de hele aflevering de volgende keer terug naar het begin. Laat ons zeggen dat ik héél goed het begin ken van Stranger Things !

Wanneer ben je eigenlijk echt té ziek ?

 

Snapshot diary

snapshot diary week 19/2017 – van een kleine dip naar een grote

dip
Van links naar rechts: gezonde smoothies zijn goed voor wie verder niets in zijn maag krijgt. Nogmaals in het ziekenhuis, het huis rond op zoek naar de zon, boek “On the Go” van Rens Kroes, met de openbaring (voor mij) van meal preps, citroentaart is dan weer onweerstaanbaar. Bloemen voor moederdag en mijn eerste koken sedert lang, een recept van Sandra Bekkari.

De kleine dip die groot werd

Nee, het werd niet beter met de koorts. De dip werd alleen maar groter.  Toch is er winst. Ik dacht deze week na over mijn slechte eetgewoontes, ondanks alle goede voornemens. Ik heb zelfs gekookt !

Het hoogtepunt van iedere dag was trouwens een dubbelaflevering van Scandal. Geen idee aan welke seizoen ze bezig zijn op TV, ik pikte in en was verkocht, wat echt veel zegt over mijn mentale en fysieke toestand !

En toen dacht ik aan eten !

Niet dat ik hongerig was. Niet dat het lief hier niet zijn allerbeste talenten dag na dag blijft bovenhalen. Maar het was een bijna aarzelend uitgesproken zin van de arts, dat goede voeding belangrijk is. Het hart kan er maar deugd van hebben.

Ik heb geen idee waarom hij het zo aarzelend zei want ik beaamde meteen: ik ben een slechte eter. Meestal ben ik n zo zenuwachtig dat ik weinig eet, mijn slokdarm gaat in protest en van pure zenuwen krijg ik weinig binnen. Om te eten neem ik weinig tijd en koken vind ik al helemaal een tijdsverspilling. Als ik al kan genieten van goed eten, dan is het op restaurant, waar het lief en ik de tijd nemen en waar geen to do’s schreeuwen in mijn oor. Tussendoor snoep ik. Veel te veel, niet eens echt met volle goesting of genot, gewoon om even dat hongergevoel te stillen. Kost geen tijd en hup, hongergevoel weg. Dat het zo onbewust gebeurt is dubbel erg, want ik geniet er niet eens van !

Mijn 6-1 vastendieetboek,
dag- en doeboek

Mijn grootste uitdaging is bewust eten. Ik ben er zelfs van overtuigd dat ik het snoep totaal niet zou missen mocht ik geen honger hebben. Dat snoep is gewoon de ‘snelste oplossing’. Zo’n dag- en doeboek lijkt me wel een goede manier om mij bij de les te houden (bewust-zijn !). Zo’n doeboek, dat zint me wel, omdat ik hou van lijstjes invullen, (liefst met mijn Parkervulpen !) en terugbladeren. En er staan ook recepten in. Misschien leer ik nog van eten te houden. Voor het gewichtsverlies ga ik voorlopig niet. Ik ga voor de gezondheidswinst én de bewustwording.

Op naar de volgende week !

Ze zenden Scandal niet meer uit, dus moet het echt wel gedaan zijn met die koorts en al dat ziek gedoe ! Ik heb er goede hoop op, want ik wil er zo invliegen ! En ik ga koken ! Niet alle dagen, no way. Een mens moet ergens beginnen. Lijstjes invullen ga ik ook !

Yes I can !

 

 

Snapshot diary

snapshot diary week #18/2017

snapshot diary
Kloksgewijs : fietsen in de regen, bobotie, Pasar weekend, fietsen in Nieuwpoort, Vissersmuseum Oostduinkerke, doosje vol wijsheid, Opa en ik = teamwork ! ; C-mine site, koorts, manlief altijd studerend voor de betere zet. Midden : Nieuwpoort.

Een dag te laat

De voorbije week was heftig, heel heftig, maar ook mooi. Dat er gisteren geen snapshot diary was – ik probeer me nogal aan de opgelegde deadline te houden – had met niets anders te maken dan met dit :

38,6 graden koorts. Dat is trouwens de laatste keer dat ik hem gemeten heb, hij bleef in stijgende lijn gaan. Het lief zegt dan met de allerwarmste glimlach: het is wat het is. Waarmee hij bedoelt dat ik geen energie moet steken in verzet. Dat helpt toch niet. Maar het is niet mijn beste.

“Je zal veel geduld moeten hebben”

Ik passeerde opnieuw de nodige wachtzalen en hoorde de dokter zeggen “Je zal veel geduld moeten hebben”. Soms lukt me dat, dan weer helemaal niet. Ik leef bij het adagio ‘problemen moet je oplossen’, maar als er geen kant-en-klare oplossing is, zoals dat bij mij het geval is, dan begeef ik mij in onbekend land. Hoezo geen oplossing ? Hoezo je weet het niet ? Ik weet graag waar ik aan toe ben, zelfs al zint het mij niet. Dan kan ik mij tenminste aanpassen. Hoor de controlefreak !

Dan maar praten tegen de wind

Ik las op Facebook het verhaal van een jonge vrouw die aan het zwemmen was en zwemmend rouwde, huilde om het verlies van haar zoon. Dat het daar niet opviel, als je huilde in het water. Ik kon mij daar wel wat bij voorstellen. Dinsdag fietste ik urenlang in de regen. Daar viel het ook niet op. Bijkomend voordeel: ik kon mijn frustratie en kwaadheid toch wat kwijt. Hard trappen. Tegen weer en wind. Ik werd er zowaar toch kalmer van. Ik fietste naar C-mine in Beringen, altijd goed, want je waant je daar in een ander werelddeel, met de grote moskee en de vele halalrestaurantjes. Op Instagram postte ik deze foto. En dat was het wel helemaal.

Weekend aan zee

In het weekend waaide ik uit in Nieuwpoort. Ik genoot er zo van ! Ik leerde een hoop nieuwe mensen kennen en vond het heerlijk om helemaal uit mijn normale habitat te zijn. En de zee, ja de zee doet altijd goed. Het was lang geleden dat ik nog aan de Belgische kust was, Zeeland is immers dichterbij huis. Ik fietste tot in Oostduinkerke waar in het zomerverlof de Vierdaagse van de IJzer begint. Ik wou dat het al zover was !

 

 

Wijsheid

En hier nog wijsheid als extraatje :

Ik besef heel goed dat dit gelezen kan worden als ‘als je maar genoeg wilskracht hebt lukt alles’. Laat ik maar meteen zeggen dat dat volgens mij pure nonsens is. Alles heeft zijn grenzen. Maar alles heeft ook zijn ‘andere kant’. Genieten van vriendschap (en die toelaten), blij zijn dat het zonnetje schijnt. Beseffen dat je toch dik geluk hebt met al die lieve mensen om je heen. Dat is voor mij een kant die mij sterk houdt !