Tagarchief: ziek

Snapshot diary

Snapshot diary week #12/2017 – stay positive !

Een nieuw ritme

Examens op school en dat betekent een nieuw ritme van surveilleren en gaan op momenten dat je anders niet moet gaan en omgekeerd. Zo had ik de maandag vrij in plaats van de vrijdag.  Als ik op vrijdag geen vergaderingen heb (wat te weinig voorvalt naar mijn zin) dan is dat de allerbeste dag van de week : een dag zonder verplichtingen die helemaal open ligt. Ik besloot om van de maandag een vrijdag te maken en ging op pad richting Zelem. Goed voor een flinke wandeling, hier en daar sporen van de lente, maar toch nog donker. Helemaal niet zoals de dagen die zouden volgen.

Niet zo gezond

Hoe zeer ik het ook probeer te ontkennen en onderdrukken. Met die gezondheid wil het maar niet lukken. Sedert mijn bezoek op Spoed in Gasthuisberg blijf ik op de sukkel. De medicatie die eerst een wondermiddel leek, maakt geen enkel verschil meer. Misschien zelfs in tegendeel. Opnieuw : 4 tot maximum 5 uur slaap per nacht. Oorsuizingen om gek van te worden en nu en dan de wereld om mee heen zien tollen. Hoofdpijn met bakken. Ik put zowat alle mogelijke reserves uit en leef op wilskracht. Dat dat niet blijft duren is geen hogere wiskunde.  De arts zag donderdag de wanhoop in mijn ogen en zei: we blijven zoeken, en proberen. En als het ene niet lukt, dan zoeken we iets anders. Ik heb mij zelden zo afhankelijk gevoeld.

Stay positive

Dat is het motto ! Ik zie hierin niet het omkeren van de realiteit (want dat is toch maar jezelf iets wijsmaken en zijn er echt mensen die zich zo erg kunnen bedotten ?) maar het waarderen van wat mooi is en het uitbenen van de mooie momenten. Zo kan ik echt diep dankbaar zijn om sommige collega’s. Die er gewoonweg zijn. Die al een lange weg met mij gaan en het zelfs aanvaarden dat ik nog altijd durf te leven in ontkenning.

Er zijn dagen dat het helemaal niet gaat. Prachtige lentedagen dat ik denk : dit is nou mijn dag. Ik ben net twee uur op school geweest, de rit op en neer en that’s it. Meer zal er niet van komen. Of toch :  de hangmat. Bladeren door een tijdschrift. Een koffie bij de Zuid-Afrikaanse buur. Doen alsof ik creatief ben. (Niet dus).

Bijna vakantie

Nog een week te gaan (met daarintussen bezoeken aan specialisten en artsen) en dan is het vakantie. Er is nog niets geboekt (hoeft niet echt met een caravan tijdens de paasvakantie) maar de nood om iets te hebben om naar uit te zien wordt wel heel groot. De geplande reis naar de Opaalkust wordt het wellicht niet. Al bij al te ver mocht er iets gebeuren en gezien ik het gebied niet ken misschien ook wel overmoedig.

Dan maar Zeeland denk ik. Zeeland is altijd goed.

week in beelden – snapshot diary – week 4

snapshot diary week 4

De winterse week

“Probeer te aanvaarden dat je ziek bent”, zei het lief, maar het mocht niet baten, want ziek zijn staat nooit op mijn planning en zou ik daaraan toegeven, dan gaat die hele planning de mist in. Dus behielp ik me met pilletjes en vitamines in de hoop dat het wel over zou gaan. Tot ik voor de klas stond en per 4 woorden adem moest happen. ‘Misschien kunnen jullie nu …. pau-ze …. je map nemen en eens zien …. pau-ze, snotter, zitten…  En tegen dat ik eindelijk weer adem had wist ik bijgot niet meer wat ik wou zeggen. Want zo’n koortstoestanden, dat vreet ook aan je hersenen, zeker weten. Moogt ge niet naar huis ?, vroegen mijn leerlingen me, en ik glimlachte, het zweet liep ondertussen over mijn rug.

Dus uiteindelijk toch het bed gevonden.

De helderheid van een mossel

Het idiote is dat die productiviteitsregels zo diep in mij geworteld zijn dat mijn hersenen onmiddellijk denken : tijd om aan projecten te doen die passen bij het ziek-zijn ! Mentale opdrachten ! Veel lezen ! Een beetje studie ! Nadenken ! Ja, dat wou ik dus allemaal doen, zij het dat mijn hersenen ondertussen de helderheid van een mossel hadden aangenomen. Frustratie alom. Aanvaarden dat je ziek bent, ja,ja.  Het lukte me niets eens om een aflevering van een serie uit te zien.  Ben ik de enige die het daar zo moeilijk mee heeft ?

Het eind in zicht

Eindelijk voelde ik me beter worden en liep meteen van stapel, overenthousiast, ik zou weer véél gaan sporten, ik zou mij niet laten doen, ik zou dit en zou dat. Dat enthousiasme resulteerde in het maken van energierepen, het receptje zette ik zaterdag online.
Ik vrees dat dat dan ook ongeveer de grootste prestatie deze week was.

bonjour micro !

En die micro dan ? Die was maandag via de post geleverd en daar had ik allerlei plannen mee nu ik weer wild ben van de actioncamera. Ik zou mijn video’s van commentaar voorzien en geef toe, zo’n micro, dat is toch een kinderdroom die uitkomt ? Je kan ‘m zelf zo in de hand nemen.
Maar met al dat gesnotter en nauwelijks stem kwam daar natuurlijk niets van in huis.
Toch liet ik ‘m enkele dagen staan op mijn bureau, als had ik mijn eigen live-radioshow.

Een mens mag dromen, niet ?

Een fijne week gewenst en hopelijk geen grieptoestanden ! 

 

Geen reactieknop te zien ? 
Zie onder de titel.

Week in beelden – snapshot diary – week 47

Feeing Great !

Alles komt goed

Deze week was superbelangrijk voor mij, dat je de week na je operatie nog niet geheel ‘optimaal’ bent, dat is te begrijpen. Er moet van alles helen en genezen. Behalve de operatie moest ook de shockwave verder haar werd doen. Naar verluidt werkt dat allemaal behoorlijk lang door.  De laatste dagen ziekteverlof onderwierp ik mij aan een kleine test. Op het werk haal ik zo’n 10 000 stappen per dag en daar zitten behoorlijk veel trappen bij.

De eerste test was dan ook een wandeling van enkele kilometers : biljartvlak, steunzolen aan, de vervelende steunkousen aan en yes, I did it !

De tweede test was er eentje uit ongeduld. Zou het mij lukken om te lopen ? Alle dokters (ik verzamel ze tegenwoordig, net als de wachtzaalkiekjes) hadden me gezegd dat ik iets mocht ‘uitproberen’, ‘niet te zwaar’ welliswaar. Dus 2 km, zou dat te ver zijn ? En niet meer gelopen sedert half augustus, (één keer gezondigd in oktober), zou ik dat fysiek nog aankunnen ?
en ja, hoor ook hier : yes I did it.

Maar bovenal : het lichaam protesteerde naderhand niet. Ik hou hout vast. Ik ben best bang om weer te hervallen, om té hard van stapel te lopen, en ik weet ondertussen dat je emoties zoveel adrenaline kunnen vrijmaken dat je de pijn niet voelt. Dus, duim allemaal met me mee dat dit echt de goede richting blijft uitgaan. Ik hou nu eenmaal van lopen en veel bewegen.

Langdurig ziek : veel aan gedacht (maar ik ben het gelukkig niet)

2015 week 47 alles Large

 

Bij het maken van mijn snapshot diary viel het mij op dat – wanneer je in ziekteverlof bent – er weinig te beleven valt. Dat is logisch natuurlijk. Mijn actieradius was enorm beperkt, straks rijd ik eindelijk weer met de auto en zal ik eindelijk weer eens wat mensen zien. Op mijn vrije dag zal ik weer die dingen kunnen doen die ik wil, zonder beperkingen.
Ik heb veel nagedacht over mensen langdurig ziek zijn. De pijn viel bij mij heel echt mee en wat de operatie betreft waren alle artsen zeer positief : ik zou daar niet veel last van hebben. Hielspoor en hielpeesonsteking : zeer vervelend voor wie graag loopt en je kan er heel lang mee sukkelen (hout vasthouden !), maar dat valt allemaal in het niets tegenover mensen die moeten vechten tegen kanker, of die langzaam wegglijden in Alzheimer, zonder veel perpectief.
Er vallen hier facturen binnen die niet minnetjes zijn maar geen probleem zijn en in tijd zeer beperkt, maar ik stel mij toch vragen over hoe mensen die langdurig ziek zijn (en dus leven van een vervangingsinkomen) en er alleen voor staan, dure medicatie moeten nemen, dat doen.
Mijn sociale leven beperkte zich tot mijn echtgenoot en schoonfamilie en verder was het telefoon en internet.

2015 week 47 fotos large

Echt veel viel er dus niet te beleven de voorbije week. Tijdschriftjes lezen (zalig, dat uitlenen bij onze bib !), cupcakes bakken (ik ben er niet goed in), rondlopen met compressiekousen al ware ik een oma, de eerste keer buiten lopen en de wandeling hier in de buurt.

En ja, hé, weeral Playmobil ! Het is een guilty pleasure, ze moesten die dingen maar ook niet zo schoon maken.

Back on track

Hoe dan ook, week 48 wordt deze van ‘back on track’ : terug naar het werk bij de collega’s en de grote en kleine zorgen daar, leven op opgelegd ritme en tussendoor nog hier en daar controlebezoeken.

Tenslotte ook wel dankbaar. Parijs, de aanslagen, ziekte, …. het is allemaal snel gebeurd.

Ik wens jullie een schitterende nieuwe week toe ! 

Geen reactieknop te zien ? Zie eens onder de titel.