Categoriearchief: snapshot dairy

mijn jaar vol rust en kalmte

Gelezen: Mijn jaar van rust en kalmte – Ottesa Moshfegh

Je bent jong, slank, twintiger en je hoeft je, dankzij een erfenis, geen zorgen te maken over geld. Je bent bovendien bovengemiddeld mooi. Alles kan. Dus beslist het hoofdpersonage dat ze gaat voor een jaar vol rust en kalmte. Resoluut, ze maakt haar agenda leeg en beslist om een jaar lang te slapen.

Altijd op zoek naar slaap

Je moet het maar doen, een boek schrijven dat als thema de onweerstaanbare drang naar slaap heeft. Een leven waarin werkelijk niets er toe doet, alles teveel is, zelfs de goed bedoelende vriendin die terecht bezorgd is om haar.

“Ik was altijd opgelucht en geïrriteerd tegelijk als Reva plotseling opdook, zoals je je voelt als iemand je stoort terwijl je zelfmoord aan het plegen bent. Niet dat het zelfmoord was wat ik deed. Eigenlijk was het juist het tegenovergestelde van zelfmoord. Ik hield een winterslaap uit zelfbehoud. Ik dacht dat het mijn leven zou redden”.

citaat uit Mijn jaar van rust en kalmte

De behoefte aan slaap is zo groot dat ze haar werkdagen zo organiseert dat ze tussentijds in de kast gaat slapen. Dat leidt tot haar ontslag, maar evengoed tot de mogelijkheid om nog méér te slapen. Weg van alles en iedereen. Het boek mag dan één grote terugblik zijn in het grote plan om slapen te perfectioneren, grote verklaringen voor die drang vind je niet.

Boekhouding pillen

Dat slapen gaat overigens niet vanzelf. Toch niet voor wie 24 uur wil slapen. Dus moet er een plan komen. Een plan om die slaap te initiëren, om zeker te zijn dat de komende uren vaste slaap worden. Er zit niet anders op om een boekhouding van pillen bij te houden.

Ik ging naar de badkamer en checkte de inhoud van het medicijnkastje, legde al mijn pillen naast elkaar op de groezelige tegelvloer om ze te tellen. In totaal had ik twee Ambiens – en dertig onderweg – twaalf Rozerems, zestien Trazodons, ongeveer tien stuks Ativan, Xanax, Valium, Nembutal en Solfoton, plus enkele van wel tien verschillende medicijnen die dokter Tuttle eenmalig had voorgeschreven ‘omdat een herhaalrecept van dit soort opmerkelijke pillen weleens argwaan bij de verzekeringslui zou kunnen wekken’. Normaal gesproken zou deze voorraad genoeg zijn voor een maandlang redelijk slapen, niet te diep als ik zorgde dat ik rustig aan deed met de Ambien.

Moshfegh, Ottessa. Mijn jaar van rust en kalmte

Een vrouw met een plan

Het verlangen naar slaap wordt zo groot dat ze een plan bedenkt om die slaap te maximaliseren. Wat als ze zich opsluit in haar huis? Misschien kan iemand de boodschappen doen terwijl ze slaapt, zodat ze tussen twee slaapbeurten door halfwakend wat kan eten, even naar het toilet kan gaan om vervolgens zo snel mogelijk weer ver te slapen? Een jaar lang?

Maatschappijkritisch

In haar boek neemt Moshfegh heel wat themata op de korrel. Reva, de vriendin van het naamloze hoofdpersonage, is bezeten door slank-zijn en uiterlijk. De galerij waar het hoofdpersonage werkt, stelt hedendaagse kunst tentoon waarvan ze zich afvraagt hoever een hype gaat en of het niet allemaal onzin is.

De kunst bij Ducat moest doorgaan voor subversief, oneerbiedig en schokkend, maar het was allemaal ingeblikte tegencultuurtroep, ‘punk, maar dan met geld’, dat je hooguit inspireerde tot het aanschaffen van een onflatteuze outfit van Comme des Garçons om de hoek.

Moshfegh, Ottessa. Mijn jaar van rust en kalmte

Ook de wereld van de therapie krijgt de nodige sneren. Dokter Tuttle, psychiater, wordt voorgeseld als een gecertificeerde drugsdealer die voor steeds sterkere medicatie zorgt en ondertussen netjes in het oog houdt of de verzekering het wel zal bekostigen.

Waar kom je voor?’ vroeg ze. ‘Depressie?’ Ze had haar receptenblok al tevoorschijn gehaald. Ik was van plan om te liegen. Daar had ik goed over nagedacht. Ik zei tegen haar dat ik het afgelopen halfjaar slaapproblemen had en klaagde over wanhoop en nervositeit in sociale situaties. (…) Ik wil graag downers, dat weet ik wel,’ zei ik openhartig. ‘En ik wil iets waardoor ik geen behoefte meer aan gezelschap heb. Ik ben aan het einde van mijn Latijn. (…) Mijn moeder heeft zelfmoord gepleegd.’ ‘Hoe dan?’ vroeg dokter Tuttle. ‘Polsen doorgesneden,’ loog ik.

Moshfegh, Ottessa. Mijn jaar van rust en kalmte

Donker en humoristisch tegelijk

Het boek had een eigenaardige fascinatie op mij. Enerzijds dacht ik: waarom ik lees ik dit, zo donker, zo duister? Je wordt echt niet vrolijk van dit boek. Toch kon ik het boek niet neerleggen en dat had alles te maken met de schrijfstijl van Moshfegh. Meesterlijk gewoon.
Het is geen boek om te lezen als je zelf in een dipje zit of twijfelt of het allemaal wel zin heeft. Of … misschien wel (bij een dipje dan), want dan ga je zo om jezelf lachen. Want zoveel ellende, zoveel duisternis doet je bij het lezen van dit boek toch wel glimlachen.

Mijn jaar vol rust en kalmte


Moshfegh, Ottessa. Mijn jaar van rust en kalmte. Het boek telt 240 pagina’s.
Het boek is dit jaar uitgeven als pocket bij uitgeverij Rainbow voor € 9. De paperback editie kost € 21,99. Te koop bij o.a. Bol.com.

Graag meer leestips ? Klik hier.

Waar is Bernadette

Waar is Bernadette? – Maria Semple

Waar is Bernadette is een hilarisch boek over een exentrieke familie in Seattle. Zij is een genomineerd architecht die in een vervallen huis woont zonder nog enige interesse in architectuur. Hij heeft een topfunctie bij Microsoft. Bee de dochter is onzettend intelligent. En dan is Bernadette weg.

Don’t judge a book by its cover

Ja, ik weet het wel, een cover zegt weinig over de inhoud van een boek, maar bij dit boek ben ik wel compleet overstag gegaan net omwille van die cover. Geef toe, dat is grafisch toch bijzonder knap? De titel vond ik ook al geweldig, want ja, waar is Bernadette? Wie is ze trouwens? De fancy hippe dame op de cover? Overigens, de titel gaf mij niet de indruk dat het hier om één of andere thriller zou gaan. (Is het ook niet).

Mails, verslagen, documenten, rapporten

Het boek zit ontzettend origineel in elkaar want het is een verzameling van mails, verslagen en rapporten. Mails van Bernadette aan haar digital assistant, mails tussen vrouwen uit het dorp vol roddel over Bernadette. Tussendoor een soort dagboekfragmenten van de dochter. Verslagen van de echtgenoot die voor Microsoft werkt. Krantenartikels over vroeger, over de architectuurprijs die Bernadette ooit won. Een verzameling documenten

Ik had werkelijk geen idee toen ik het boek kocht en dat is maar goed ook. Het boek moet immers staalhard in elkaar zitten wil het nog spannend zijn. Want hoe breng je een verhaal door enkel en schijnbaar losse documenten in een map te lezen? Overigens, waarom zou je überhaupt voor deze manier van werken kiezen?

Bernadette, Elgie en Bee

Het gezin van Bernadette is vrij exentriek. Bernadette is een geniale architecte die het beroep voor eens en altijd de rug heeft toegekeerd. Elgie heeft een topfunctie binnen Microsoft en Bee is een geweldig intelligent kind dat middelbare school loopt. Ze wonen in Seattle waar ze alle behalve passen in een stadje dat gonst van de ongeschreven sociale regels. De vrijdenkende Bernadette trekt er zich niets van aan – laat de rest van de vrouwen maar lekker roddelen.

Het zit magistraal goed in elkaar

Jonathan Franzen is door dit boek geraced, staat er op de omslag en geef toe, een compliment van zo’n auteur kan tellen. Ik mag dan verder niets gemeen hebben met deze beroemdheid, ik liet het boek zelden los. “Waar is Bernadette” is er niet ondanks de vele documenten, maar juist dankzij dat hele dossier. Het is overigens totaal niet toevallig dat het boek op deze manier geconstrueerd is, maar als ik dat zou vertellen zou hier een behoorlijke spoileralert moeten staan en dat wil ik niet.

Waar is Bernadette ?

Het is een alledaagse vraag waarop je antwoorden verwacht als ‘in de keuken’, ‘op haar werk’, of ‘boodschappen doen’. De vraag is ook in die zin gesteld. Het boek heeft niets van een detective of een thriller. Er spelen geen maffiabazen of boosdoeners in het verhaal. En toch is Bernadette van het ene op het andere moment ‘weg’. Hoe dan?

Een uiterst origineel boek met een prachtige verhaallijn en een onverwacht einde. Tenminste, ik had het niet zien aankomen. Anderzijds is het einde zo logisch als iets.

Waar is Bernadette ?

Maria Semple, Waar is Bernadette Te koop bij te koop bij o.a. Bol.com voor € 8,00. Het boek is opnieuw uitgegeven als Rainbowpocket. Het boek telt 333 blz.

Toe aan onstpannende summerreading ? Klik hier voor meer tips.

Snapshot diary week #21/2020

snapshot diary

Eten, werken, wandelen, lezen, slapen. Repeat

Wanneer ik dit schrijf beginnen we aan de 11de week quarantaine. Het lief en ik maken er het beste van en daar slagen we ook in. Ik hou mij nog steeds aan een bijna spartaans dagschema, maar het loont dan ook. Er wordt gewerkt, geschreven en zelfs gestudeerd. Er wordt gewandeld en ik kook sinds de quarantaine zelfs 1 keer per week.

Het allermooiste vind ik wel die lente. De maakt niet alles goed, maar wel heel veel.

Ik besef overigens dat ik bij de gelukkigen hoor: het geluk dat hier een tuin is, dat ik thuis kan werken in een rustige omgeving en dat ik niet bedreigd word met ontslag. Onze kinderen stellen het goed en het lief en ik lopen elkaar nog altijd niet voor de voeten.

Zondagskind dus.

snapshot diary

Snapshot diary week #20 Q9 – Terug naar school

Week in foto’s

  • Het meest bijzondere deze week was de heropstart van onze school. Officieel was het een try-out, maar ik had niet het gevoel dat er veel verschil was met ‘the real thing’. Gemengde gevoelens, echt. Enerzijds vond ik het geweldig om weer wat ‘normaal leven’ te voelen en de gezichten van zoveel jonge mensen terug te zien. Ze waren rustig en hielden zich netjes aan de regels, maar jongeren en social distancing is bijna een onmogelijke deal. Hoe goed ze ook hun best deden, eenmaal op de speelplaats en tijdens de pauze, waar ze in hun afgebakende speelplaat (per bubble) zaten, was het zo goed als onmogelijk om die anderhalve meter continu af te dwingen. Ik heb me meermaals de zin van dit alles afgevraagd. Ik heb wellicht teveel fantasie, maar ik moest continu denken aan de kampen in de Tweede Wereldoorlog. Leerlingen werden continu gecontroleerd op hun gaan, staan en zitten. Ze verhuisden in ‘bubbles’ en zaten op hun privéspeelplaats waar ze niet eens contact mochten hebben met de rest van hun klas. Je wil echt niet weten hoeveel leraren er op diezelfde speelplaats stonden om alles te controleren (handen wassen ! social distancing ! achter je ‘lint’ blijven !).
    We trakteerden met ijs, lieten ze zitten op de grond als ze dat wilden, allemaal toegevingen die we anders niet zouden doen, maar de teneur bleef toch triest.
    F*ck Covid!
  • Deze week werd er opnieuw veel gewandeld. Lifesaving heb ik de indruk. Meestal alleen en daar heb ik meer dan ooit behoefte aan. In een natuur waar ik zelden iemand zie en waar ik niet tussen de lijntjes moet lopen of om de haverklap mijn handen moet wassen. Waar ik op een pic-nicdekentje mijn lunchpakket verober. Voor enkele uren leef ik in een wereld waar geen corona is. Dat doet deugd.
  • Deze week was het ook precies 2 jaar geleden dat het lief het verdict ‘kanker’ kreeg. Van de ene op de andere dag, wij waren niet voorbereid en hadden dit niet zien aankomen. Ons leven is sindsdien behoorlijk veranderd. Dat je leven plots op zijn kop kan staan en je vaarwel mag zeggen aan je plannen. Het was voor ons een behoorlijke leerschool in het loslaten. In deze coronatijden worden we er weer aan herinnerd. Niet dat dergelijke leerscholen je immuum maken voor stress en verdriet. Maar het helpt wel, dat loslaten en in elke situatie de ruimte en vrijheid zien om er toch iets moois van te maken.
  • Wij waren onlangs in een gebied met drijfzand. Het bord waarschuwde ons. Ik nam er een foto van omdat ik in deze tijden soms wel het gevoel heb dat alles op drijfzand staat. De maatregelen die de overheid ons opleggen geven alles behalve een stabiele grond, ze spreken elkaar tegen en de achterliggende belangen zijn dikwijls overduidelijk. Behalve de logica van de social distance snap ik de logica van de ‘regel van 4’ amper, want volgens mij komt hij er een beetje op neer dat je in je je aan die regel van 4 moet houden, maar dat dit voor alle andere situaties (werk, winkel) niet geldt.
    Ik vind dat een beetje zorgwekkend, vooral als ik zie dat er in verschillende grootsteden manifestaties worden gehouden tegen de coronamaatregelen. Een eerste vereiste is volgens mij dat ze rationeel onderbouwd zijn. Ik begrijp dat mensen gaan twijfelen als ze elkaar lijken tegen te spreken.

Het was best een ‘volle’ week. De routine zit er al goed in en o wat ben ik dankbaar om dat fijne weer !

Allemaal een mooie (werk-)week toegewenst !