Categoriearchief: Snapshot diary

snapshot diary

Snapshot Diary week #14/2020 – Q3

van boven naar onderen, van links naar rechts
Gras zaaien, wildbloemen drogen en determineren, elke dag een stukje Arthur Japin, kasten uitruimen, elke dag uitgebreid ontbijt, uit noodzaak met 2 laptops tegelijk aan het werk: zelfs met een oude (maar grappige) USB-stick

Week 3 van de quarantaine

Drie weken al en geen idee hoe lang nog te gaan. We blijven het hier stap voor stap, dag na dag doen. Wij hebben momenteel geen tuin en dat doet zeer. Een gigantisch grote vlakte aarde, want alles, werkelijk alles is met de grond gelijk gemaakt. Grootste reden daarvan was de woekerende bamboe die alleen met een regelrechte bulldozer verwijderd kon worden. De planning van de tuin was overigens redelijk, tegen de lente zouden we toch minimaal één grote partij gras hebben. Struiken, bomen … de rest moest volgen. Dat zal het ook wel, zij het met vertraging. Ja, er zijn ergere dingen in het leven! Op 500 meter van mijn huis loop ik zo het bos in en ons huis is op een kleine kilometer van de Demer, met zijn jaagpaden. Geen geklaag hier.

Taboe

Over dat klagen merk ik dat ik mezelf censureer. Dat is niet iets dat geboren is met het coronavirus, als er al een klaaggedachte in mijn opkomt gaat er automatisch een stemmetje in mij op dat ik werkelijk geen reden heb om te klagen. Automatisch. Dan denk ik aan de verhalen van mijn vader (°1924, ik ben een achterkomertje) over de wereldoorlog en de immense schrik die hij als kind had van ‘De Duitsers’. Dan denk ik aan éénoudergezinnen die in normale tijden al moeilijkheden hebben om rond te komen. Of aan die mensen op Intensieve Zorgen, de patiënten en al wie zorg voor hen draagt.

Dat censureren, dat gebeurt deels automatisch, deels keuze. Of dat allemaal goed is laat ik over aan psychologen (er zijn nadelen, dat besef ik ook wel), maar dit is hoe het hier is.

Vakantie

De vakantie was welkom. Heel welkom, de zeilen moesten enorm worden bijgezet, in sneltempo moesten er nieuwe dingen geleerd worden, fouten werden gemaakt, het lange zitten voor een laptop vroeg ook fysiek zijn tol. Het zal in andere branches waar ze aan het werk blijven of online werken niet anders zijn. Zelfs niet in die gezinnen waar niet meer ‘gewerkt’ wordt is de inspanning en aanpassing niet min.
Ik betrap er mijzelf op dat ik nu en dan mijmer ‘als het nog eens zover is, dan zal ik veel beter voorbereid zijn’, alsof ik die hele corona-crisis al aanvaard als een nieuwe, terugkerende realiteit. Is dat de geest die zich zo snel aanpast?

Grenzen en mezelf regels opleggen

Het is een herhalend refrein, maar voor mezelf zo nodig. Regels opleggen in zake buiten zijn en ‘bewegen’. Ik liep vorige week een spierscheur(tje?) op tijdens het lopen. Dat is balen, zeker omdat dat lopen een uitlaatklap is en mijn loopschema doel en zin geeft. Gelukkig (hout vasthouden) lukt het me nog om te wandelen, zolang het vlak is (iets te maken met de hoek van voet-kuit-dijbeen) en lukt fietsen ook nog. Toch moet ik mezelf streng toespreken: dat spierscheurtje mag geen excuus zijn om niet meer te sporten/bewegen.

Netflix en VRTnu scoren hier hoog. Afspraak elke dag om 20.30. We keken White House Farm uit (VRT nu) en waren onder de indruk van Unorthodox (Netflix).

Aanraders !

Het ga jullie goed allemaal ! Vinden jullie ‘je draai’ in deze nieuwe periode?

snapshot diary

Snapshot diary week #10/2020

Van boven naar onderen, van links naar rechts

  • Ik heb het een beetje gehad met de regen, hoe moedig ik meestal ben. In mijn hoofd schijnt de zon, want ik ben tal van vakantieplannen aan het smeden (merendeels richting Nederland) dus droom ik er op los: een lente en een zomer zonder regen!
  • Het was mijn verjaardag de voorbije week en die viel slecht. Het was zo druk dat er nauwelijks tijd was om stil te staan, zelfs in het weekend (OpenDeur) werd mij geen verjaardagstijd gegund. De bloemen waren er, de kaarten en lieve wensen, maar er wordt binnenkort toch nog het een en ander ingehaald!
  • Ik wandelde deze week in de Demerbroeken, op zo’n kleine 10 km van ons huis en een zalig natuurgebied. Verwondert het je als ik zeg dat ik soms tot mijn knieën in het water liep? Het gebied was grotendeels overstroomd, maar dat gaf dan weer prachtige landschappen en ontzettend veel watervogels. En kijk, hier en daar zijn ook al weer de eerste sporen van de lente!
  • Deze week las ik American Dirt uit. Het boek was bij tijden schokkend omdat het de realiteit van zovelen is. Tijdens een familiefeestje wordt een hele familie vermoord door een kartel. Lydia en haar zoontje weten te ontsnappen maar moeten duizende kilometers ongemerkt door Mexico reizen. De kartels zijn overal, de stroom vluchtingen richting ‘El Norte’ worden dikwijls bedreigd. Moord, verkrachting, ontvoering, het is het lot van velen die richting VS willen vluchten. Een sterk boek.
  • Ook in het kader van ‘begin alvast met de vakantie’: de test van de wonderpan. Ja, zo heet zo’n dingen, of ook wel een Omniaoven. Het is een pan die fungeert als een oventje. Je zet ‘m dus gewoon op het vuur en je kan allerlei dingen bakken. Mijn eerste ‘baksel’ was al een succes: scones! De meeste campings zijn niet zo kwistig met hun electriciteit, waardoor een electrisch oventje allesbehalve evident is.
  • In onze stad is een nieuwe ‘foodhal’. Een mini dwergversie van wat je in Rotterdam ziet. Allerlei standjes met buitenlands voedsel. Mooi concept en lekker gezellig. De Met, wat zo’n beetje het dialect hier is voor Markt.
snapshot diary

Snapshot diary week #09/2020

6 dingen die me deze week gelukkig maakten

Het was een volle week vakantie en er was werkelijk niets gepland. Dat is behoorlijk ongewoon en ik heb me lang afgevraagd of dat niet het slechtste idee ooit was. Lichaam en geest waren echter toe aan rust, véél rust.

van boven naar onder, van links naar rechts

Ik bakte scones. Het moet 20 jaar geleden zijn dat ik daar echt compleet zot van was en ze regelmatig in Delhaize kocht. Maar ze leken verdwenen uit de winkels en ik hield enkel de herinnering. Gelukkig bleek het recept poepsimpel, wat resulteerde in een High Tea met het lief.

Ik ben al een paar weken aan het lopen, maar voelde dat er iets niet klopte met mijn schoenen van vorig jaar. Tijd voor nieuwe loopschoenen! Het lief reed mee richting Decathlon en ik werd er op mijn wenken bediend: stabiliteit en zachte demping. Merci aan het personeel daar!

In de vakantie spelen het lief wel vaker gezelschapspelen. We wilden ons aan dit nieuwe spel (kerstcadeautje) wagen maar zagen het boek met spelregels niet zitten. Alles weer netjes opgeborgen en maar ons klassieke taalspelletje gedaan.

Het lief heeft eindelijk, na 15 jaar, zijn manscave opnieuw ingericht. Ik vond het zo zielig daar. We reden richting Ikea en tot mijn grote verrassing kocht hij allerlei zaken met een industriële look. Iets wat je hier in huis niet zal vinden, maar wel prima passend bij al zijn projecten. Je kan er niet naast zien dat het een manscave is.

Deze week begon ook het wielerseizoen hier en dat zijn hier bij tijden heilige dagen. Daar kan ik echt verhalen over schrijven, over hoe belangrijk dat – voor het lief – is. Ik keek mee en smaakte vooral de commentaren. Ik ben altijd onder de indruk over de intensiteit waarmee het lief het wel en wee van de coureurs volgt.

Dat het een regenweek was ja. Dat ik bijgevolg als een verzopen kieken terug kwam van mijn looptrainingen. Het is niet mijn favoriet, die regen, maar zo lang het geen gietende regen is (want dan worden mijn voeten ‘zompig’) dan kan ik er wel tegen. Uiteindelijk vind ik dat lopen toch genieten. Maar koud dat ik het het gehad heb! Niet zozeer tijdens de training, maar wel éénmaal thuis.

Het was hier dus een gigantisch rustige week. Ik las veel en genoot van ons huis. Onze tuin ligt er nog altijd bij als één groot moeras, maar straks wordt dat hopelijk anders. Bovenal kijk ik uit naar lente! Ik heb zo’n vermoeden dat ik niet de enige ben!

snapshot diary

Snapshot diary week #08/2020

van boven naar onderen van links naar rechts

Dingen die me deze week gelukkig maakten

Ik las het boek Stop doing that sh*t in één namiddag uit, zo vlot geschreven als het is. De stijl ik niet helemaal mijn ding (nogal drammerig) maar het gaf me te denken én de motivatie om een aantal zaken in mijn leven wat grondiger aan te pakken. Een review volgt deze week!

Oma trakteert ons traditiegetrouw op gebak in het weekend. Pure nostalgie dit javanaiske, véél boter en chocolade, genoeg om de rest van de dag geen honger meer te hebben. Een bom calorieën, dat wel. Familie en familietradities, ik besefte niet dat we ze hadden. Maar dit is er eentje van.

Ik denk dat dit mij het meest gelukkig maakt (geliefden even uitgesloten): een hele dag op trektocht in de natuur. Een plaatsje zoeken om te eten, uren door de regen en wind, maar ho, wat een vrijheid! Het duurde lang voor ik een geschikte plek vond, voornamelijk omdat ik licht bepakt was en alles nat en drassig was.

Ik ben weer gestart met lopen en dat loopt beter dan verwacht. De wandelkilometers zullen daar wel voor iets tussen zitten. Al drie keer in de regen gelopen. Jaren en jaren geleden zou dat een excuus geweest zijn om niet te lopen, maar nu ik zoveel in de natuur ben in allerlei weersomstandigheden, maakt het mij niets uit. Buiten is altijd beter!

De lente lonkt en het kamperen. Het is er niet van gekomen om in de winter te kamperen en dat vind ik wel jammer. Door vroeg in de lente te beginnen (of eind winter) maak ik misschien wat goed. Momenteel is dat huisje van mij bij de caravandokter, iets met een dakvenster dat niet goed meer sluit.

Onze zoon trakteerde het lief voor zijn verjaardag met een ticket voor William Boeva, net 30 geworden en op de planken met een nieuwe show. Stand Up comedy heeft nooit echt een warm hart gekregen van mij (te weinig geluisterd?), maar ho, die William Boeva heeft echt wel mijn hart veroverd. Nu en dan bulderen van het lachen maar bij momenten dooodernstig en heel kwetsbaar. Een comedian die zich tegelijkertijd stoer en kwetsbaar opstelt, hij kan het en hij doet het. Een comedian die werkelijk iets te zeggen heeft en het niet houdt bij taalrake grapjes of het humoristisch uitvergroten van de soms absurede wereld waarin wij leven.
William, you touched my heart !