Tagarchief: kanker

Snapshot diary

Snapshot diary week 48/2018 Putteke Winter en aftellen

Samengevat: het lief was deze week bovenal de kwaliteitsbewaker. Ik sloot mij het liefste op in mijn bureautje met veel werk. Hij koos voor korte uitstappen naar Hasselt en Putteke Winter. Ik wandelde met de wandelclub en bakte tussendoor mueslikoekjes die vooral door het lief gesmaakt werden. 

Putteke Winter en het lief

De mooiste momenten deze week staan allemaal op conto van het lief. Ik had er het hoofd en hart niet naar, maar hij was me deze week bijzonder nabij. Ik werd enkel en alleen gedreven door werken en ‘altijd maar voortdoen’. Het lief stelde voor om in Hasselt te eten (niet de friet) en om naar Diest te gaan om te genieten van Putteke Winter. Voor wie het niet kent: dat is een feeërieke wandeling door een provinciaal domein met lichtacts en een sprookjesachtig decor. Wij waren vorig jaar al van de partij in Diest en het lief herinnerde me eraan dat we dit jaar niet konden overslaan.

De wandeling was minder spectaculair dan vorig jaar en er was beduidend minder volk (misschien waren wij dit jaar vroeger) maar net door die rust genoten wij dubbel en dik. Moest je nog zin hebben om ook te genieten van Putteke Winter, check dan even de website. Er worden verschillende provinciale domeinen aangedaan.

Het aftellen is begonnen

Voor ons is het aftellen echt begonnen nu. Niet alleen worden de laatste lessen gegeven en zit het eerst trimester er bijna op, het is voor ons ook hopelijk het EINDE van een HALF JAAR chemo. Zeker weten we het niet, maar we hebben er goede hoop op. Als alles naar verwachting gaat, dan kan het leven hier langzamerhand weer ‘normaal’ worden. Dan hoeven we niet om de twee weken (en nu en dan tussendoor) naar het ziekenhuis. Dan wordt het lief niet tweewekelijks ziek gemaakt (want zo is het wel, die chemo maakt ook veel kapot dat goed is). Dan kunnen we weer eindelijk plannen maken !
Onze hoop is nu bovenal dat we bij de evaluatieonderzoeken deze maand het groen op licht krijgen. Groen licht om weer normaal te leven.
Ik geef eerlijk toe dat een andere optie totaal niet in mijn gedachten zit.

Duim maar mee als je wil !

Snapshot diary

Snapshot Diary week 47/2018 Niets is sterker dan de stilte

Samengevat: dokters en ziekenhuizen. Dat voor het lief, dan voor mezelf. Ik zou een boekje kunnen maken over wachtzalen. Op zoek naar stilte en rust: wandelen en het bos. Bijscholing ICT, dat laatste is echt mijn ding. Al lang. Nu en dan een kerk binnenlopen. Het is er stil en God (what’s in a name) mag weten hoeveel mensen daar al in stilte hun hart tot rust brachten. 

Teveel onderwijswoorden

Dit was een week van teveel woorden. Woorden zoals ze in het onderwijs kennen: BOS, MOS of MOSO en nog een hele reeks andere afkortingen die ik kan samenvatten in vernieuwings- of hervormingsdrang. Dat dat niet in één twee drie goed loopt, dat is evident. Dat er vraagtekens worden gesteld al even vanzelfsprekend. Als het onderwijs als opdracht geeft kritische leerlingen te vormen, dan zou het onderwijs best ook wel kritisch zijn. Als men kritisch zijn als waarde onderschrijft (en als een kwaliteit van een leerling), dan mogen we hopen dat alle beleidsmakers die kritische zin ook waarderen in de leraren. Het zou toch maar triestig zijn anders. Maar goed, genoeg over dié woorden, er passeerden er ook andere.

Teveel woorden met te weinig licht

Zoals palliatief verlof. (Niet hier), maar mensen dichtbij die elkaar aflossen bij het waken bij een stervende. De mensen naar wie ik de postkaarten stuurde een paar weken geleden: dat het er nog altijd echt niet goed mee gaat. De gele hesjes. Het ‘normale’ van een ontslagvergoeding van € 400 000 in de nationale politiek. (Ik ben wellicht een armoezaaier als ik de orde van de cijfers bekijk, terwijl ik dat net niét ben).

En dan de woorden die hier niet meer gezegd worden

Alles wat met dit verhaal te maken heeft. Het is bijna taboe geworden. We kijken naar de kalender. Nog zoveel weken te gaan. Nog zoveel keer Gasthuisberg. En dan. Ja, wat dan ? Als stilte al groter kan zijn, dan is daarna nog groter. Of misschien komt dan de eerste opluchting. Zal er ooit volledige opluchting zijn ?

1000 vragen

1000 vragen #125 Welk oud zeer heb je ?

Als een wonde die nu en dan weer helemaal openscheurt

Oud zeer is als een wonde die nu en dan weer helemaal openscheurt. Niet altijd. Soms is het littekenweefsel een zachte herinneringen. Dan kan ik er naar kijken maar functioneer  ik verder prima. Het is er, en het maakt me tot wie ik ben. Met alle licht en duister.

Soms jeukt het ook. Omdat er iets gezegd wordt. Omdat het terug in het heden wordt gebracht. En dan weer barst het open. Roert het, ontsteekt het. Omdat ik denk ‘niet weer’.

Dat oud zeer

Snapshot diary

Snapshot Diary week #42/2018 – Donderdag is de nieuwe zondag

Niet snel content

Week 42 al ! Wat gaat dat snel ! De zomervakantie lijkt mij nog niet zo ver achter mij te liggen, noch het begin van het nieuwe schooljaar en kijk: straks is het alweer herfstvakantie ! Ik heb een productief weekje achter de rug, blijft het moeilijk voor mij om tevreden te zijn. Ik had altijd méér willen doen. Of ook weer niet, want ik wil ook geen slaaf zijn van de productiviteitsgod.

Het maken van deze snapshot diary en vooral het bijeen zoeken van de foto’s maakt mij dan wél weer gelukkig. Het herinnert mij aan de vele mooie momenten die tussen het werk door waren en dat dit uiteindelijk de dingen zullen zijn die ik mij herinner. Niet dat ik de kamer van de oudste nog altijd niet heb uitgeruimd na bijna 8 maand.

Donderdag is de nieuwe zondag

Echt wel. Op vrijdag heeft het lief de welbekende chemo, dus de dag erop is de dag waarop hij zich fysiek het beste voelt. Om dan vrijdag meestal opnieuw als een hoopje ellende de zetel op te zoeken. Het horizontale leven. Tot het grootste gif zijn werk heeft gedaan en hij weer wat gezonder (en actiever) wordt. Alle respect voor dat lief voor mij dat keer op keer weer ziek wordt gemaakt.

Blue Bike

Blue Bike

Op donderdag hoef ik niet te werken, dus van donderdag een zondag maken lukt prima. Wij namen de trein richting Antwerpen en huurden er vervolgens een BlueBike. Het is een systeem dat ik iedereen kan aanraden: je abonneert je voor zo’n 12 euro per jaar en kan vervolgens in bijna alle stations een fiets huren voor minder dan € 3, in Antwerpen was dat nog geen anderhalve Euro.

Balls & Glory

Balls and Glory

We reden richting MAS en aten de gekende gehaktbal bij Balls & Glory. Het lief was er nog niet geweest en is altijd wel te vinden voor een nieuw restaurantconcept. Ik vond het best lekker, maar het lief was maar matig tevreden. Hij had nog honger en vond het geheel nogal prijzig voor wat het was. Maar de setting was best wel oké, al zaten we er moederziel alleen.

Red Star Line Museum

Red Star Line Museum

Ons uiteindelijk e doel was het Red Star Line museum. Ik blijf het een fantastisch museum vinden maar was toch een beetje ontgoocheld. Het museum was een tijdje gesloten geweest en ik dacht dat er een serieuze vernieuwing zou zijn, maar dat bleek niet het geval. Misschien waren het vooral structurele werken ? Dat de cafetaria verhuisd is van de begane grond naar het eerste verdiep kan je nauwelijks innovatie noemen.

Happy Home

En zo rolde de week opnieuw verder. Gasthuisberg waar we deze keer wel een kamer kregen, lekker lopen in de zon in het weekend, genieten van de krant en het zonlicht.

Dat ik er allemaal dankbaar om ben.