schreeuw

En weer schreeuwt de dood. Onverwacht, of misschien niet. We wisten dat het ooit zou komen. Ooit : zoals ik ooit sterven zal, zoals een ieder. Maar het bericht op de voicemail was loeihard : je kan maar beter onmiddellijk komen, misschien duurt het niet zo lang meer.

Toen zag ik hem slapen, vredig eigenlijk, als in een diepe slaap verzonken, zelfs genietend van de rust. Hij ademde rustig, toen ik zijn hand nam, kneep hij.

Een reflex, zei het verplegend personeel. Hij is in coma. Hij is zo ver weg.

Niemand weet of hij nog terug komt.

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Follow on Feedly