Tagarchief: mijmeringen

snapshot diary

Snapshot diary week #18/2020 Hoe ziet onze dag eruit?

Snapshot diary waarin ik vertel over de nieuwe routines tijdens deze lockdown.
work, eat play. Dat laatste wel netjes in en rond het huis.

Work, eat, play

Yep, alle weken zien er hier een beetje eender uit! Ondertussen zijn de nieuwe rituelen al helemaal ingeburgerd en dat vind ik prima!

Nieuwe rituelen

Ik merk dat er nieuwe rituelen zijn en dat brengt toch wat rust in de chas.

  • Wij slapen nooit uit en blijven nooit lang op. Gelukkig zijn het lief en ik daarin hetzelfde.
  • Het ontbijt blijft voor mij een toppertje. Ofwel een smoothie op basis van veel water, spinazie, gember, wat macca en fruit. Of een pannetje met gebakken eitjes met tomaten en spinazie. Of havermout met fruit. Op zondag is het ontbijt zoet, we bakken koffiekoeken af en er rolde al een keer een donut op mijn bord, maar dat is toch wel héél zoet!
  • Na het ontbijt lezen we. Het lief meestal de krant, ik lees een uur in een boek.
  • Tegen 9 uur zitten we bieden in ons ‘bureau’, klaar om te werken.
  • We bakken zelf ons brood en dat smaakt.
  • Wekelijks wordt er ofwel bananenbrood gebakken, ofwel broodpudding.
  • Er wordt maximaal 1 keer per week naar de winkel gegaan, al merk ik dat er meestal anderhalve week tussen zit. Dat is voor ons een serieuze verandering. Vroeger lachtten we altijd dat het kleine Carrefourtje dat op 500 meter van onze deur is, onze ‘voorraadkast’ was en we bijgevolg weinig in huis hoefden. Tegenwoordig hebben we nog nooit zoveel voorraad in huis gehad.
  • Geen bezoek, maar wel nu en dan rituelen als tapas. Ik blijf maar inspiratie vinden in dit boek:
Op de plank, borrelplanken om te delen
te koop bij bij o.a. Bol.com voor € 12,50

Ik denk dat dat een blijvertjes wordt! Het voordeel is dat je daar gerust een paar dagen mee zoet (of hartig!) bent. Het is lekker gezellig, het is een traktaatje en het vraagt weinig werk.

  • Bewegen blijft een aandachtspunt. Of het nu lopen, fietsen, wandelen of wat dan ook is, de meters naar de voordeur blijven echt wel de lastigste. Gelukkig ken ik mezelf, want zelfs na de voordeur, tijdens de eerste kilometers lopen, fietsen of wandelen tors ik nog kilo’s in mijn hoofd mee. Ja, in mijn hoofd. Want ik ben dan misschien wel buiten, mijn hoofd zit nog overal en nergens. Tot er een moment komt (en dat komt altijd) dat ik denk ‘wat heerlijk is dit toch’. Waar ik mij ook zorgen in maak, de natuur legt een warm deken over mij en fluistert dat alles goed komt.

Wordt mijn hele leven nu een herhaling van allerlei routines? Ik maak me geen illusies, ik weet genoeg dat het leven sowieso voornamelijk uit routines bestaat. Maar soms heb ik wel eens zin om uit de bol te gaan, wat mij overigens niet eigen is.

Of misschien ook niet. Bovenal verlang ik terug naar het normale leven. Met alles er op en eraan. Maar vooral: met de vrijheid te beslissen over wat ik doe. Met of zonder routines.

Ik wens jullie een fijne werkweek toe en ben benieuwd: zijn er veel nieuwe routines door deze coronacrisis?

snapshot diary

Snapshot diary week 16/2020 – Q5

Veel variatie in deze weken van quarantaine ziet er niet in.
Dankbaar om het fijne lenteweer.

Vijf weken al

Ik zal niet de enige zijn als ik zeg dat ik mij bij het ingaan van de quarantaine niet had kunnen voorstellen wat het in praktijk zou zijn. Of liever: ik kon er mij wel wat bij voorstellen. Toen de scholen de lessen schorsten was er geen haar op mijn hoofd dat dacht dat ook na de vakantie het geval zou zijn. Evengoed voor wat betreft de quarantaine van zoveel mensen, het sluiten van winkels en zelfs het dokterspraktijken (in zekere zin toch).

Barstjes

Ik merk dat er barstjes in mijn optimisme komen. Er zijn al momenten dat mijn eigen regels me dik tegensteken. Zoals: zie altijd het positieve. Ga niet klagen. Er is altijd ruimte. Gelukkig lukt mij dat meestal wel, maar ik merk dat het gebrek aan perspectief mij het lastigste valt. Langetermijnplanning lukt niet, ook niet voor het werk en dat weegt wel.

Afstandsleren

Ik kom mezelf als leraar continu tegen. Dat het niet goed genoeg is, dat ik misschien beter die app of dat programma zou aanleren. Maar dat kost tijd en energie (voor mij) om het aan te leren én voor de leerlingen en dan is er nog niet eens leerstof gezien. Er is geen tijd om te experimenteren, het moet onmiddellijk goed zijn. Er is geen ruimte. Naar mijn gevoel moet ik nu kortetermijndenken continu combineren met langetermijndenken. Korte termijn als kleine hapklare onderwijseenheidjes maken omdat het voor die leerlingen behapbaar moet zijn. Anderzijds zoeken hoe ik ‘de draad’ van langere denkprocessen kan aanhouden. Niet weten: zie ik die leerlingen nog terug dit schooljaar? Voor hoeveel weken? Hoe hou ik ze bij de les? Als ik face to face lesgeef zie ik snel wie mee is en wie niet. Eén blik is soms voldoende. Ik voel de energie van de klas, het ritme, de aandacht. Dingen die ik nu allemaal verlies. Wat slaat aan, wat slaat niet aan? Ik durf er slaap voor te laten.

Dat we allemaal moedig moeten zijn

Dan spreek ik mezelf weer toe: we moeten met z’n allen moedig blijven. Ik weet in eer en geweten dat ik mijn best doe en dat moet genoeg zijn, al is dat niet makkelijk meetbaar in tijden waarin niets normaal is. Het helpt ook niet dat het onderwijs veel in het nieuws komt, dat er allerlei balletjes in de lucht worden gegooid waardoor er enkel onrust wordt gecreëerd. We moeten verder doen, ons niet laten afleiden, de tijd niet verdoen aan discussies, maar deze dag aanpakken. Met hart en ziel, met wijsheid.

Herinneringen maken

Jaren geleden las ik de eerste bestseller van Gretchen Rubin: Het Geluksproject. Het is een verzameling van recepten hoe je je leven gelukkiger kan maken. Haalbaar voor iedereen. Eén van haar adviezen was:

Creëer herinneringen

Zoals de herinnering aan de molen op mijn fietstocht, de lammetjes die ik zag tijdens het wandelen, de bloemen die ‘s morgens vroeg nog in de knop staan, gestreeld door het eerste zonlicht.

Zo hoop ik mij deze dagen van corona ook te herinneren. Niet enkel de stress van het werk en de angst (die er toch is) over de toekomst maar ook de schoonheid van deze wandelingen, de fietstochten in de vooravond, de liefde van het lief en de vriendschap van de vrienden. Zij die met een paar woorden weer licht in mijn dag zijn.

Ik wil de dag aanpakken, met moed en wijsheid.

Meer over dit boek en citaat vind je hier

Ik wens je dagen vol moed en wijsheid toe!

snapshot diary

Snapshot diary week #07/2020 – stormy

Een week waarin storm echt wel het woord was dat op iedere dag van toepassing was; Letterlijk en figuurlijk. Gelukkig vond ik op tijd schuilplaatsen van rust.

Stormy weather!

Hadden we vorig weekend storm Ciara, dan kregen we dit weekend bezoek van storm Denis. Ook de voorbije week was stormachtig (letterlijk en figuurlijk). Gelukkig is het krokusverlof in zicht !

foto's van onder naar boven - van links naar rechts

Antwerpen!

Er is een tijd geweest dat ik de werken aan de leien eindeloos vond. Ik laveerde me door de modder en zag eerlijk gezegd the big picture niet. Langzaam begint het echter vorm te krijgen en ik moet zeggen: wat een verbetering in leefbaarheid. Geen idee wat de consequenties zijn voor mensen met een auto, maar ik kon het heel erg smaken. Ooit woonde ik een jaar lang ‘in ‘t Stad’ en ik moet zeggen, ze gaan er stukken op vooruit. Foto : Frankrijklei.

Yoga to the rescue

Het is nog niet wat het zijn moet, maar ik lijk toch soms beter het stemmetje in mezelf te horen dat ‘stop’ zegt. Of liever: dat waarschuwt voor overdaad. Ik kan zo erg in het werken opgaan (en de stress) dat mijn enige antwoord nog meer werken is. Niet verstandig natuurlijk, en daarom schuif ik nu en dan wat yoga in. Eerlijk gezegd weet ik heel weinig van yoga en de reden waarom ik het doe is vooral lenigheid. Ik durf nogal eens stijf van de stramme spieren te staan en zo’n oefeningen helpen toch wel. Heel erg confronterend ook, want lenig ben ik geenszins.

Storm, storm storm !

Werkelijk bij iedere storm denk ik aan het verhaal van de 3 biggetjes en verzeker me vervolgens dat ons huis van steen is en er niets gebeuren zal. Toch ben ik er zelden gerust in. ‘s Maandags vonden we dakpannen in onze tuin en met schrik onderzochten we ons dak. De wind moet wel heel krachtig geweest zijn (en ons dak goed gelegd) want de dakpannen waren niet eens van ons. Goed dat we binnen bleven! De ontwortelde boom was in de buurt.

Niets doet zo’n deugd als wandelen

Voor mij dan toch. Ondanks het slechte weer – maar niet in het midden van de storm – besloot ik toch flink te wandelen. Goed ingeduffeld en genietend van de natuurelementen én in een bos. Ik was niet de enige en de wind hield zich behoorlijk kalm die dag. Maar het stilde toch veel storm in mijn hoofd.

Messiah – Netflix

Het lief en ik keken het hele eerste seizoen van Messiah uit. De these is eenvoudig. Een opvallend figuur die meer vragen stelt dan beantwoordt, wordt door een deel van de mensen als de nieuwe Messias gezien. Dankzij mediabelangstelling krijgt hij in een mum van tijd tal van volgelingen.
Anderen zien in hem een gevaar en een charlatan.
Ik vond het bijzonder interessant dat het lief en ik beiden een andere mening toegedaan waren. Is hij het of niet (in het verhaal wel te verstaan). Leuke discussies hier.

Vergaderen, vergaderen

Er staan teveel vergaderingen op mijn agenda waardoor mijn hoofd te vol is. Ik geef duimpjes aan alle vergaderingen, want ze waren allemaal zinvol. Niets erger dan vergaderingen die je werkelijk niets opbrengen.

Een aantal van die vergaderingen gaan keer op keer in een andere school door en iedere keer ben ik verrast over ‘the feel’ in zo’n school. Ik ken in grote trekken de visie van die scholen en het publiek dat ze aantrekken, maar werkelijk IN zo’n school voel je dat er van alles leeft dat niet op verslagen is terug te vinden. Door de confrontatie met ‘zo kan het ook’ aan te gaan, worden ook je eigen visies en beelden uitgedaagd.


Een volle week was het en het ziet er naar uit dat de komende week al een stuk beter wordt. Geen enkele extra vergadering of verplichte afspraak. Dat wordt steeds zeldzamer al vrees ik dat er onverwacht toch van alles zal bijkomen.

Eén ding is echter zeker: die vakantie, die komt eraan !

Fijne week jullie allen!

Gelezen: Woman Up – Eva Daeleman

Eva Daeleman schreef met Woman up haar beste boek tot nu toe. Het lijkt wel alsof alle vorige boeken preludes waren. Een boek van een auteur die gretig op zoek is naar het leven waar ze het meest in haar kracht staat. Een boek vol citaten en verwijzingen naar grote auteurs. Je krijgt het op een schoteltje geserveerd.

Als de wijn: het wordt alleen maar beter

Toen ik zag dat Eva Daeleman een nieuw boek uit had, reageerde ik met scepsies. Wat? Alweer? Met amper een jaar tussen? Viel er uberhaupt nog iets te vertellen?

Blijkbaar wel, want dit laatste boek las ik in één ruk uit. Voelde ik mij bij haar vorige boek soms ongemakkelijk – te ver van mijn bed soms, te exotisch – dan kreeg dit boek een meer dan aandachtig oor.

Thuisgekomen

Wie vertrouwd is met de boeken van Daeleman wéét wat het onderwerp is: haar zoektocht in het leven. Bij het lezen van Woman up lijkt het alsof ze meer en meer stabiliteit gevonden heeft. Het wordt haar steeds duidelijker wat ze wil en wat ze niet wil. Ging ‘Omdat het kan’ voornamelijk over de zoektocht zelf, het begaan van nieuwe wegen, nu lijkt ze thuisgekomen.

Woman up: Op de schouders van reuzen

In haar zoektocht is Eva Daelman te rade gegaan bij tal van grote, meestal vrouwelijke schrijvers en artiesten. Michelle Obama, Beyonce, Oprah, ze passeren allemaal de revue, en dat zijn er maar enkele. Het lijkt alsof Daeleman door tuinen vol wijsheid liep en alles bijeen plukte dat aansprak en waar ze iets kan mee doen.
De lezer krijgt dus véél inhoud. Héél veel, en wat mij betreft, is dit boek een stuk steviger dan het vorige.

Overdonderd

Door zoveel wijsheid bijeen te proppen op zo’n 300 bladzijden, krijg je soms het gevoel overdonderd te worden. Niet dat het ooit drammerig wordt, maar er staat véél, héél veel in. Toen ik het uitgelezen had dacht ik meteen: dit moet ik een tweede keer lezen. Rustiger nu. Met een schriftje bij de hand.

Kies voor je leven, neem je verantwoordelijkheid

Ik vond Woman up géén zweverig boek. Ook geen ‘doe het zelf’ boek, maar eerder: kijk je ogen uit en word wie je bent. Durf te kiezen. Ga ervoor. Misschien vraagt dat moeilijke beslissingen, nieuwe gewoontes, andere voeding. Maar durf jezelf in vraag te stellen: doe jij wat je echt wil doen? Wie je echt bent? Past het leven dat je leidt echt bij je?

Woman up: vanuit je vrouwelijke kracht

Ik vreesde eerlijk gezegd dat het boek een soort feministisch manifest zou zijn. Eentje van het drammerige soort, een barricadenboek. Maar dat is het niet (al pleit ik dat iedereen feminist wordt!). Haar boek richt zich bovenal tot vrouwen en iedere vrouw heeft een vrouwelijke kracht, net zoals mannen evengoed over een vrouwelijke en mannelijke kracht beschikken. Daeleman is kritisch ten aanzien van een door mannelijke krachten gedomineerde maatschappij. Balans, het erkennen en toelaten van mannelijke én vrouwelijke krachten, daar zit groei.

Woman up : lijstjes om bij te houden

Eva houdt van lijstjes. Ze heeft talent voor synthese. Daar kan de lezer alleen maar van profiteren (en ik dus ook). Er staan tal van lijstjes en citaten in het boek, met eerlijke vermelding waar ze de mosterd haalt, maar wel netjes samengevat zodat de lezer niet eens de moeite moet doen om een hele reeks boeken te lezen.

Aan de slag

Ik ga zeker aan de slag met het boek. Nee, het is geen doe-het-zelf boek dat je netjes hoofdstuk voor hoofdstuk moet lezen. Just go for it! Blader erin. Lees het, zoals ik in één keer, markeer, schrijf over, stel in vraag. Verwacht geen (exotische) totaal nieuwe inzichten, maar wijsheid van velen, en dat lekker gecondenseerd in 1 boek!

Woman Up - kaft

Eva Daeleman, Woman Up, 288 blz. (2019) is uitgegeven door Horizon en is Te koop bij o.a. Bol.com voor € 22,99.