Tagarchief: mijmeringen

Gelezen: De 22 levenslessen die vogels ons leren

In De 22 levenslessen die vogels ons leren krijg je een inkijk in het privéleven van vogels. Hoe gedragen ze zich als koppel? Ligt trouw-zijn in hun natuur, of net niet? Hoe maken ze elkaar het hof? Zijn het goede opvoeders of juist plantrekkers? Kunnen ze ons door hun gedrag iets leren? Je zal tijdens je wandelingen echt niet meer op dezelfde manier naar vogels kijken!

Het privéleven van vogels

Wie wandelt kan niet buiten vogels om. Het moet al flink regenen (ook vogels schuilen) of behoorlijk donker zijn voor je géén vogels hoort. Passeer je een behoorlijke waterpartij, dan kan je genieten van het dagelijkse leven van tal van watervogels. Ze voelen zich veilig omringd door al dat water, al vlucht een eend wel eens voor al te passievolle woerden.

Dat de ene vogel de andere niet is, dat merk je snel. Verschillen in kleur en grootte en zang. Maar hoe het zit met hun privéleven, dat is een andere kwestie. Dat vraagt nauwgezette aandacht. Hoe ze broeden en omgaan met hun kroost bijvoorbeeld. Hoe mannetjes zich verhouden ten aanzien van vrouwtjes. Wie zwaait de plak?
Dat kom je allemaal te weten in De 22 levenslessen die vogels ons leren’. Een boekje over ‘Moed, reisplezier, liefhebben, kwetsbaarheid’.

2 vogelspotters gebiologeerd door het gedrag van vogels

Kijk, om een beetje een vogelkenner te zijn moet je een voyeur zijn. Ergens tussen de struiken, het liefst gecamoufleerd én met een behoorlijke verrekijker. Tel daarbij véél geduld en veel wachten. Ik verdenk er de 2 auteurs – Philippe Dubois en Elise Rousseau – ervan aan dit beeld te voldoen. Hoe zou je anders zoveel te weten komen?

Een boek vol fijne verhalen over het gedrag van vogels

Dit boek pretendeert niet een wetenschappelijk werk te zijn, het is een verzameling verhalen over het gedrag van vogels zoals een geduldige vogelspotter dat kan zien. Volgens de auteurs hebben vogels ons flink wat te leren.

Wat kunnen vogels ons in de 21ste eeuw nog leren? Aan de hand van korte ornithologische bespiegelingen zullen we zien dat deze levendige dieren in feite kleine leermeesters zijn: ze zetten ons aan om over onszelf na te denken, als we tenminste de moeite nemen om ze te observeren!

Hebben we die tijd of mogelijkheid niet om ze te observeren, dan kunnen we altijd terecht bij dit boek.

De 22 levenslessen die vogels ons leren

De auteurs zien hoe vogels het doen en verbinden dit vervolgens met filosofische beschouwingen over de mens. Geen zware overpeinzingen, maar verhalen die je inderdaad aan het denken zetten. Zo verbinden ze – als voorbeeld – de rui van vogels (verliezen van oude veren) met het aanvaarden van kwetsbaarheid als mens.

“Je moet durven iets in jezelf dood te laten gaan om te kunnen vernieuwen. Dat is wat vogels doen wanneer ze hun versleten veren vervangen voor glanzende nieuwe. Voor vogels is dat van levensbelang: hun verenkleed moet perfect in orde zijn, anders kunnen ze niet vliegen.”

Vervolgens vertellen de auteurs hoe vogels in periodes van rui kwetsbaar zijn en zich op de achtergrond houden. Misschien moeten mensen dat ook nu en dan eens doen: het oude afleggen om aan iets nieuws te beginnen, met tussendoor een tijd van bezinning en terugtrekken.

Het boek is een aaneenschakeling van dergelijke verhalen.

Van eeuwige trouw tot ronduit barbaars

Met deze titel doe ik hetzelfde als de auteurs, ik ‘vermenselijk’ de vogels, wat natuurlijk onterecht is. Maar het zet aan tot denken, net wat de auteurs wilden.
Soms vond ik de mijmeringen er een beetje over, maar de vele beschrijvingen van het gedrag van vogels maakten alles goed.

Zo zijn er bij de waadvogels best wat vrouwelijke exemplaren die de plak zwaaien over hun mannelijke tegenhanger. Er zijn vogels waarbij ‘man en vrouw’ mooi samenwerken en elk hun deel van het broeden voor zich nemen, met elk een eigen nest. Koekoeks trekken zich dan weer niets aan van hun kroost en laten andere vogelsoorten de eieren uitbroeden. Flamingo’s houden van het communegevoel en voeden hun jongen in kolonies op.

Barbaars vond ik dan weer de heggenmus. Voor de paring pikt het mannetje flink in de cloaca, het vrouwelijke geslachtsorgaan. Pijnlijk, ja, en met geen andere reden dan het opzettelijk veroorzaken van samentrekkingen zodat het zaad van de vorige partner wordt uitgescheiden.

Lijsters zijn dan weer de flierefluiters van de bende, ze doen zich tegoed aan rijpe bessen. Veel van die gegiste vruchten leidt tot regelrechte dronkenschap: ze vliegen zigzaggend door de lucht.

Zo staat het boek vol met tal van observaties. Heerlijk lezen vond ik het!

Samengevat

De 22 levenslessen die vogels ons leren

De 22 levenslessen die vogels ons leren is een fijn boek dat je een inkijk geeft in het leven van vogels. Het boek leest vlot en zorgt nu en dan voor een glimlach op je gezicht. Soms vond ik het antropomorfisme iets ver gaan, ik had liever méér verhalen gezien en minder gefilosofeer. Het boek wakkert mijn interesse naar vogels best wel aan. Tijdens het wandelen zal ik wellicht net iets langer blijven staan en net iets vlugger mijn verrekijker nemen. Want het leven van vogels is allesbehalve banaal!

Een prima cadeau voor elke natuurliefhebber en wandelaar!

Praktisch

Philippe J. Dubois & Elise Rousseau, De 22 levenslessen die vogels ons leren, telt 176 bladzijen en is uitgegeven door Kosmos. Het is te koop bij Bol.com voor € 15 (paperback) en € 7,99 als e-book.

Nog nooit dachten we zoveel na over ons eigen sterven.

Het leven heeft soms andere plannen

Vorig jaar gooide de kankerdiagnose al onze plannen om. Een lichaam vol chemicalieën, nee, dan ben je niet op je best. Na een jaar ploeteren en Gasthuisberg als tweede stek, dachten we dit jaar controle over onze zomer te hebben. Alleen, het leven geeft zo goed als nooit controle af.

life is what happens
when you’re busy making other plans

De te lange lijdensweg

Een week voor de vakantie begon, werd de vader van het lief opgenomen in Gasthuisberg. Dat was al meermaals gebeurd en gezien zijn leeftijd en toestand zagen we het als een stap in een lange tocht. Niemand van ons had verwacht dat dit het begin van een veel te lange lijdensweg zou worden. De behandeling van een longontsteking sloeg niet aan. Nieuwe pogingen, nieuwe therapieën. Tot men zei

We staken alles. Het heeft geen zin meer.

Het hart volgt niet

Met mijn verstand begreep ik het. Maar het hart volgde niet. Er waren geen baxters meer, geen curatieve medicatie, geen hydratatie. Niets. Of misschien eerlijker: ook het verstand begreep het niet. Wat gebeurt er als je gewoon alles stopzet, dagenlang ?

Dag na dag zagen wij het aan. Het was een machteloos toekijken, dag na dag.

In een ziekenhuis vol bedrijvigheid zagen wij hoe alle activiteit stilviel in deze kamer.

Wij waakten, we gingen op bezoek, zonder hoop.

Het deed iets met ons.
Een zieke nabijzijn zonder enige hoop, toezien hoe in deze kamer de verplegers nog nauwelijks kwamen, geen medicatie, geen voeding, niets.

Geen communicatie, geen scenario

Niemand van ons had dit ooit meegemaakt. Er was geen scenario. Ook het ziekenhuis zweeg. Wij wachtten en niemand durfde uit te spreken waarop we wachtten.
Niet uit haast, niet omdat we er niet wilden zijn, maar omdat we met z’n allen zoveel vragen hadden over zingeving. Wat waren we in hemelsnaam aan het doen ?

Nadenken over de eigen dood

Deze lange weg van sterven deed ons nadenken over onze eigen dood. Het lief en ik spraken onze wensen uit, en dat we dat toch op één of andere manier willen vastleggen, over hoe we het echt niét willen. Niet voor onszelf maar ook niet voor onze naaste.

Voor de dood komt het sterven

Dat de dood de laatste halte zou zijn, dat we wisten we. Zoals iedereen het weet. Ooit komt die laatste dag. Met een voorgeschiedenis van een gezegende leeftijd en een gezondheid die al tien jaar zwaar bedreigd was, was die dood niet onverwacht.
Sterven en dood lijken bijna twee synoniemen. Je sterft en je bent dood. Het lijkt bijna in één moment te gebeuren.

Ik wist niet dat sterven zo lang kon duren.

Het maakt het allemaal moeilijker en eenzamer. Ik blijf met veel vragen zitten over het sterven zelf, de manier waarop dit in een ziekenhuis gebeurt. Het zijn vragen waar niemand ons een antwoord kon (of wou) op geven.
Dat mijn geest en hart verward en vermoeid zijn. Dat ik nog altijd overstuur ben over het sterven zelf en het niet kan plaatsen, terwijl ik dat met de dood wel kan.

Dat ik dit niemand toewens.

Snapshot diary

Summer Snapshot Diary week #1/9 Ik heb me weer laten vangen

Eerste week van de vakantie en al in overdrive

Een mens zou denken dat hij in de vakantie was gas terug neemt en wat minder hooi op z’n vork neemt… Wel, ik dacht het niet! Ik word, zeker bij het begin van de vakantie, gewoonweg nog zenuwachtiger! Tijdens het werkjaar zijn er tal van projecten en ideeën die ik mentaal ‘naar de vakantie’ schuif, zoveel dat ik bij het begin al compleet overrompeld ben. Zaterdag, na 6 dagen verlof dus, zei ik tegen het lief dat ik het ‘ronduit niet zou halen’. ‘Wat dan? ‘, zei hij. ‘Alles wat ik nog moet doen !’.

De lat ligt te hoog

Ik las het al eens bij Kelly, de verhalen die een mens zichzelf wijsmaakt. Soms schrijf ik ze op tijdens de morning pages en besef dan hoe gek ze eigenlijk zijn.

  • Het excuus ‘geen tijd’ geldt niet in de vakantie
    Ik besef heel goed dat ik met 9 weken verlof ontzettend veel vakantietijd heb. In mijn hoofd is dat ondertussen bijna uitgegroeid tot schuldgevoel: ik kan immers tegen mezelf niet zeggen dat ik er begrip voor heb dat mijn huis niet 100% perfect is schoongemaakt, dat de zolder teveel rommel herbergt, dat ik niet genoeg gesport hebt, soit … Eigenlijk komt het er op neer dat ik in mijn hoofd een soort perfect plaatje heb van de vakantie. Alsof het vrijkomen van tijd meteen betekent dat ik werkelijk alles kan doen wat ik zou moeten doen.
    Deze week heb ik keihard gewerkt. Stukken harder dan tijdens het werkjaar. Tot ik uiteraard als een hoopje ellende in elkaar zakte met één en al ontgoocheling en oververmoeidheid : ‘ik haal het niet’.
  • Tijdens de vakantie moet je leuke dingen doen en je ontspannen
    Natuurlijk ben ik pro leuke dingen en ontspanning. Maar soms draait het hier toch nog altijd in de soep. Of loop ik toch zenuwachtig heen en weer (cfr. supra), waar ik mij dan wéér schuldig om voel.
    Bovendien is mijn lijst van ‘leuke dingen’ ook al oneindig, dat zomerverlof, hoe lang het ook is, is dat niet.

Ik geloof dat dat de twee grootste verhalen zijn waar ik tegenaan loop. Twee verhalen dat die je simpelweg kan samenvatten door ‘teveel willen’.

Week in beelden

Al bij al was het, los van mijn al te hoge verwachtingen, best wel een spannende week. De schoonpapa ligt in Gasthuisberg en door zijn leeftijd (bijna 90) worden alle vooruitzichten in voorwaardelijke zin verteld. Voor zowel het lief als ik was het een niet zo blij regelmatig terugzien van Gasthuisberg. Vorige zomer, net dezelfde tijd, begon immers de chemotherapie van Hugo. Wij hoopten op een zomer zonder Gasthuisberg, het regelmatig teruggaan naar Gasthuisberg herinnert ons aan de zware tijd net een jaar geleden.
Anderzijds beseffen wij hoe dankbaar we zijn. Het had allemaal anders kunnen lopen.

Ik genoot ontzettend van het goede weer. De zon blijft een gigantisch effect hebben op mijn gemoed. Het buiten ontbijten maakt me echt gelukkig. Evengoed het ‘kubben’ met de familie, oma inclusief !

Tijd is prioriteit

Natuurlijk is er méér tijd tijdens de vakantie. Tijd om ‘s avonds met het lief door het dorp te wandelen. Tijd om lang te tafelen. Toen ik een jaar of 24 was en heel ernstig tegen iemand zie dat ik geen tijd had voor iets, antwoordde die simpelweg met ‘Tijd is prioriteit’. Ik was er van onder de indruk en die zin is in mijn leven steeds weer teruggekomen. Het is niet bijster origineel en algemeen goed, maar uiteindelijk komt het daar wel op neer.

Als ik zo gejaagd ben en continu het gevoel heb tijd te kort te hebben, zou het dan niet kunnen dat ik te weinig werk maak van prioriteiten? (Of er teveel heb, maar dat is toch wel hetzelfde als er géén hebben? ).

Deze tweede week verlof begin ik vast met deze gedachte: er is tijd genoeg. Kies je prioriteiten !

Fijne zomerdagen toegewenst !

Design your summer

Design Your Summer #2019

Design your summer

Het idee van Design your Summer

Dit is het derde jaar op rij dat ik een Design Your Summerlijst maak en voor een keer ben ik er vroeger bij en niet als de zomer al halverwege is. (2017, 2018). Vorig jaar was het trouwens meer een bucketlist dan wel een design, Gasthuisberg tekende immers het design toen.

“Take a season of the year
and try to make it special,
make it distinctive”.

Gretchen Rubin

Het idee is simpel, ik heb het van Gretchen Rubin, die mij in haar boek ‘The Happiness Project’ al overtuigde van het belang herinneringen te creëren. In één van haar postcasts/posts legt ze het principe van Design Your Summer uitgebreid uit: het markeren en bijzonder maken van een seizoen. Het gaat niet over dure en fancy dingen, het heeft al helemaal niets te maken met reizen (al kan dat wel) en zelfs niet met vakantie!

Aan de zomer heb ik altijd de allerbeste herinneringen. Toegegeven, in mijn geval heeft die lange zomervakantie daar alles mee te maken, maar bovenal de zon en het lichtere (letterlijk en figuur) leven.

Mijn lijst voor deze zomer

  1. Zoveel mogelijk buiten zijn: ontbijten in de tuin, lezen in de hangmat, wandelen, fietsen…
  2. Voeding voor hart en ziel: lezen en bijleren. Ik zag dat je via de VDAB gratis online cursussen kon volgen. Maar ik wil ook wat lezen rond zingeving en filosofie. Kwestie van het hart te voeden. (Zijn we nog op de goede weg?)
  3. Tijd om creatief te zijn. Ik ben niet zo creatief of handig. Toch wil ik het nog eens wagen. Op de lijst staat: tekenen, koken en naaien. Geen grootse dingen. Just go for it !
  4. Ochtendritueel: ik wil graag de zonnegroet (yoga) van buiten kennen en goed uitvoeren. In de hoop dat ik het lang blijf doen, ook na de zomer ! Of de dag beginnen met een wandeling door het nog slapend dorp.
  5. Tijd voor familie en vrienden. Voor wie er echt toe doet. Zonder dat ik het tussen een hoop andere dingen moet forceren.
  6. Open water: zwemmen en suppen! Die stond er vorig jaar ook op en ik heb geen enkel excuus om het niet te doen, want de mogelijkheden (dichtbij) zijn er.
  7. Opruimen, niet als job maar omdat het tegemoet komt aan een diepe schreeuw. Dat er teveel rommel is, dat ik mij daarna stukken beter voel.
  8. Snail mail: een poging om weer wat meer de ‘ouderwetse brief of kaart’ te posten. Ook eentje die er vorig jaar op stond en niet echt gelukt is.
  9. Tijd vastzetten om te lezen – hoeft geen uitleg dacht ik
  10. Nieuwe spellen leren: deze week nog voor het eerst Qwirkle gespeeld. De kaartversie. Nog 2 te gaan. Veel spelen hoort er uiteraard ook bij !
  11. Muziek ontdekken: ik ben van nature iemand die het graag stil heeft. Daardoor mis ik ook wel het één en ander. Dankzij een abonnement op Spotify wil ik nieuwe muziek leren kennen. Tips zijn heel erg welkom! Lijsten delen mag ook!
  12. Muziek spelen: de Uke. Hij ligt al te lang onder het stof
  13. Sterren zien ! Het lief heeft telescopen uit een verleden waar hij verwoed enthousiast de sterren uit de hemel keek. Zijn interesse is wat geweken, tijd dat ik mij met dat schoon materiaal bezig houd!
  14. Musea bezoeken. Aangezien ik dit sowieso regelmatig doe, zal dit wel lukken
  15. Weer routine krijgen in het sporten. Ik sport altijd wel, maar momenteel zonder schema. Eerlijk gezegd zie ik er wat tegenop, tegen zo’n schema, maar ik weet dat het mij een goede houvast heeft en bovenal erg motiveert.

Geen to do lijst – maar mogelijkheden

Is dit dan niet de zoveelste to-do list ? Nee, echt niet. Ten eerste hoeft het niet. Het zijn opties, mogelijkheden, al heb ik er sowieso zin in ! Ze dienen geen doel. Zelfs al doe ik niets van dit alles, dan doe ik mezelf niet tekort en ben even trouw aan mezelf.

Toch ben ik behoorlijk enthousiast. Ik print de lijst uit als herinnering en knipoog.

Nog suggesties om de zomer te markeren als bijzonder seizoen ?