Tagarchief: mijmeringen

Morning Miracles: als je een kickstart nodig hebt om de dag te beginnen

Eén van mijn doelstellingen voor dit jaar is bewuster leven. Ik zoek daarvoor verschillende manieren. Eentje daarvan is dagelijks iets lezen/doen wat mij uitdaagt of mijzelf in vraag stelt. Benieuwd geworden?

Morning Miracles

Gebeurt er eigenlijk wel iets in januari?

Ik was amper een half jaar aan het werk toen mijn veel oudere baas mij in januari vertelde dat januari en februari traditioneel de saaiste maanden zijn waarin niets gebeurt. Werkgewijs ben ik het niet met hem eens, want het is zo mogelijk nog drukker dan ervoor, maar dat is dan ook. Gewoon druk. Sleur.

De feesten zijn voorbij en het duurt nog een hele tijd voor die lente er is. De voornemens zijn hun glinstering van het nieuwe verloren. Kortom, het was vandaag al weer tijd voor een schop onder mijn kont en die werd mij voorzien door een tekst in Morning Miracles van Natalie Janssens de Bisthoven.

“Er is niets gewoons aan gelukkig zijn, lekker in je vel zitten of een zinvol, succesvol leven leiden. Het is niet het automatische gevolg van een tof boek lezen of eens flink te gaan sporten. (…) Een gelukkig leven begint bij opdagen voor jezelf.
Doe die work-out, kies de juiste voeding, drink je water en doe het vandaag. Daag op voor je kinderen en je geliefde, vandaag, ook al heb je een rotweek”.

Geluk is een bewuste beslissing, en die begint bij opdagen voor elk aspect van het leven, elke dag opnieuw.

Ik geef toe dat ik het bij het lezen een beetje prekerig vond en meteen al een geweldig schuldgevoel kreeg omdat ik vandaag nog niet gesport heb, terwijl ik niet eens denk dat de dame met de lange naam (Nathalie Janssens de Bisthoven) het zo bedoelt. Tenslotte had ik niet eens iets sportiefs gepland vandaag.

Maar dat ‘opdagen’, dat begrijp ik wel. Dat is een soort afspraak met jezelf om je niet te laten wegzakken in de zetel. Of evengoed in het leven. Want dat gebeurt ook. Jezelf niet te laten definiëren door allerlei toevalligheden die je overdag overkomen. Blijven rechtstaan ook al staat het nieuws bol van negativiteit, machtswellust en verdriet en zo eigenlijk voor je eigen morning miracles zorgen. Vanzelf komen ze niet!

Opdagen

Maar ik hoef niet zo streng te zijn, ik ben vandaag wél komen opdagen. Ik vertelde een flauwe mop aan mijn leerlingen toen ik zag dat de helft zowat in slaap viel (dag na de vakantie). Ik bereidde een boel lessen voor zodat ik het komend weekend niet hoef te stresseren (opkomen voor jezelf) en … tenslotte, op dit eigenste moment, val ik toch ten prooi aan het schuldgevoel dat ik toch maar die work-out zal doen. De aantrekkingskracht van de zetel is momenteel zo groot dat ik gewoonweg wéét dat ik er anders de rest van de avond niet meer uitkom. Een work-out van een half uur*, zo moeilijk kan dat toch niet zijn?

Mezelf wakker houden

Dat is één van mijn resoluties dit jaar. Letterlijk ook: niet op die zetel in slaap vallen als het nog bijlange geen slaaptijd is. Figuurlijk: wakker blijven voor wat er rond mij en in mij gebeurt. Zodat ik klaar sta.
Klaar om het geluk te zien en vast te pakken als het zich aandient.
Of zelf een beetje geluk te zijn voor een ander.
Geef toe, dat werkt altijd!

Ik raad het u van harte aan. Met of zonder schop onder de kont.

Morning Miracles, Kickstart je dag

Nathalie Janssens de Bisthoven, Morning Miracles, Kickstart je dag met een moment voor jezelf, is uitgegeven door Lannoo en telt 160 bladzijden. Te koop bij o.a. Bol.com voor € 14,99

Liever schrijven dan lezen? Lees dan dit artikel over schrijven naar bewustzijn.

*Bekentenis: het werden 20 minuten op de crosstrainer. Dat zijn nog altijd 20 minuten!

Themawoord 2020

Mijn themawoord voor 2020

Al een aantal jaren kies ik, in navolging van Gretchen Rubin, een inspiratiewoord voor het hele jaar. Ik raaed het iedereen aan om er eentje te kiezen. Een woord als groot thema waar je je op wil toeleggen voor het jaar. Benieuwd geworden?

Drukker dan ooit

Ik las het onlangs nog in het laatste nummer van Flow:

We zijn drukker dan ooit,
maar tegelijkertijd doen we veel minder.
Dat heeft allemaal te maken met aandacht.

Flow 2019/8

Heb jij ook soms dat gevoel dat je de hele dag bezig bent geweest (zelfs met het afvinken van taakjes) maar toch niet de indruk hebt dat je echt met iets bezig was?

Ik geef toe dat ik een kick krijg van het afvinken van lijstjes. Het geeft een instant gevoel van voldoening. Maar het is met die kleine dingen zoals (mijn held) Stephen Covey het zegt: ze zijn meestal dringend maar niet belangrijk. Het lijkt mij evident dat ik liever mijn leven organiseer door wat belangrijk en wellicht niet zo dringend is.

Wat belangrijk is vraagt focus

Mijn themawoord dit jaar is dan ook focus. Echt gelukkig ben ik als ik het gevoel heb dat ik volledig in iets opga, als mijn aandacht er helemaal bij is. Een middag hard werken aan iets met volle concentratie en nadien het gevoel hebben dat je een andere wereld hebt bezocht waar het heerlijk toeven was. Wandelen en je van geen tijd bewust zijn. Een boek lezen en jezelf tussen de personages zien.

Afleiding vraagt energie

Cal Newport zal met zijn boeken ‘Deep work’ en ‘Digital minimalisme’ mijn leidsman worden doorheen dit jaar. Ik stak heel wat op uit zijn boek Diep Werk maar meen dat ik het toch nog te snel (!) gelezen heb. Hetzelfde met ‘Digitaal minimalisme’. Er valt nog veel ‘winst’ te halen door wat minder met die smartphone bezig te zijn.
Zo probeer ik al mijn directe informatiezucht tegen te gaan. Ik lees of hoor iets en ik wil er meteen méér over weten.

In mijn hoofd zit een database vol ‘weetjes’ als het gevolg van mijn directe informatiezucht.
En dat terwijl ik niet eens deelneem aan quizzen.
Ook hier een instant gevoel van voldoening (dat weten we nu ook weer!), maar wat heb ik eraan?

Want het is natuurlijk wel schoon, veel weten en leergierig zijn, maar hoe diep gaan zo’n weetjes tussendoor bijeengesprokkeld? Lees ik niet veel beter een boek of een artikel dat wat context geeft, in plaats van het zoveelste wikipedialemma?

Mindfulness

Sedert ik regelmatig de mindfulnessoefeningen via de app van Headspace volg, ben ik mij heel erg bewust geworden van die voortdurende afleidingen in het eigen hoofd. Mijn brein heeft zijn eigen systeem van meldingen, er gaat evengoed een lichtje af. Ik zie iets en hup, daar gaat mijn aandacht of focus.

Via Headspace leer ik daar goed mee omgaan. Het is niet omdat het lichtje aangaat dat ik er actief iets moet mee doen. Actief zoals op de gedachte springen en er verder mee gaan. Tijdens mijn mindfullnesoefening blaas ik in innerlijk naar de gedachte. Ik geef ze zachtjes aandacht door ze weg te blazen. Maar ik ga er niet op in.

Aandacht of focus?

Ik heb me lang afgevraagd of ik als themawoord ‘aandacht’ of ‘focus’ zou nemen. Beide woorden liggen wat betekenis betreft dicht bij elkaar en kunnen soms onderling worden gewisseld. Toch kies ik bewust voor het woord focus. Focus herinnert met aan concentratie en je gedachten bij iets houden. Aandacht doet dat ook, ‘met je volle aandacht bij iets zijn’ is exact wat ik wil. Mindfulness gebruikt het woord aandacht en niet focus. Focus doet me denken aan het scherp stellen van de lenzen. Zie ik aandacht eerder als een houding (die ik echt ook wel wil!) dan ziet er bij het woord focus iets meer actie in. Ik wil actief kiezen waar ik aandacht voor heb.

Themawoorden doen je groeien

Vorig jaar was mijn themawoord plannen. Ik ben er hard mee aan de slag gegaan en heb veel bijgeleerd. Focus lijkt voor mij de logische opvolger. Onlangs las ik (weerom) een citaat van Covey dat mij echt trof.

The key is not to prioritize what's on your schedule, 
but to schedule your priorities
Stephen Covey

Waar ligt je focus? Waar ligt het doel?

Met het themawoord focus speur ik het landschap af naar wegen die leiden naar wat bijdraagt aan mijn waarden. Ik hoop te kunnen werken aan het scherpstellen van die waarden (focus!) om ze vervolgens alle aandacht te geven die ze nodig hebben. Zoveel mogelijk dus!

Themawoorden van de voorbije jaren

Kies jouw themawoord

Iedereen kan zo’n themawoord kiezen en nogmaals, ik raad het aan. Hou je niet van voornemens, dan is zo’n woord misschien iets wat je wel kan bekoren.
Het kan natuurlijk ook een motto zijn of een hele zin. Ik ben beniewd!

Themawoord of niet, alvast een fijn 2020!

Gelezen: De 22 levenslessen die vogels ons leren

In De 22 levenslessen die vogels ons leren krijg je een inkijk in het privéleven van vogels. Hoe gedragen ze zich als koppel? Ligt trouw-zijn in hun natuur, of net niet? Hoe maken ze elkaar het hof? Zijn het goede opvoeders of juist plantrekkers? Kunnen ze ons door hun gedrag iets leren? Je zal tijdens je wandelingen echt niet meer op dezelfde manier naar vogels kijken!

Het privéleven van vogels

Wie wandelt kan niet buiten vogels om. Het moet al flink regenen (ook vogels schuilen) of behoorlijk donker zijn voor je géén vogels hoort. Passeer je een behoorlijke waterpartij, dan kan je genieten van het dagelijkse leven van tal van watervogels. Ze voelen zich veilig omringd door al dat water, al vlucht een eend wel eens voor al te passievolle woerden.

Dat de ene vogel de andere niet is, dat merk je snel. Verschillen in kleur en grootte en zang. Maar hoe het zit met hun privéleven, dat is een andere kwestie. Dat vraagt nauwgezette aandacht. Hoe ze broeden en omgaan met hun kroost bijvoorbeeld. Hoe mannetjes zich verhouden ten aanzien van vrouwtjes. Wie zwaait de plak?
Dat kom je allemaal te weten in De 22 levenslessen die vogels ons leren’. Een boekje over ‘Moed, reisplezier, liefhebben, kwetsbaarheid’.

2 vogelspotters gebiologeerd door het gedrag van vogels

Kijk, om een beetje een vogelkenner te zijn moet je een voyeur zijn. Ergens tussen de struiken, het liefst gecamoufleerd én met een behoorlijke verrekijker. Tel daarbij véél geduld en veel wachten. Ik verdenk er de 2 auteurs – Philippe Dubois en Elise Rousseau – ervan aan dit beeld te voldoen. Hoe zou je anders zoveel te weten komen?

Een boek vol fijne verhalen over het gedrag van vogels

Dit boek pretendeert niet een wetenschappelijk werk te zijn, het is een verzameling verhalen over het gedrag van vogels zoals een geduldige vogelspotter dat kan zien. Volgens de auteurs hebben vogels ons flink wat te leren.

Wat kunnen vogels ons in de 21ste eeuw nog leren? Aan de hand van korte ornithologische bespiegelingen zullen we zien dat deze levendige dieren in feite kleine leermeesters zijn: ze zetten ons aan om over onszelf na te denken, als we tenminste de moeite nemen om ze te observeren!

Hebben we die tijd of mogelijkheid niet om ze te observeren, dan kunnen we altijd terecht bij dit boek.

De 22 levenslessen die vogels ons leren

De auteurs zien hoe vogels het doen en verbinden dit vervolgens met filosofische beschouwingen over de mens. Geen zware overpeinzingen, maar verhalen die je inderdaad aan het denken zetten. Zo verbinden ze – als voorbeeld – de rui van vogels (verliezen van oude veren) met het aanvaarden van kwetsbaarheid als mens.

“Je moet durven iets in jezelf dood te laten gaan om te kunnen vernieuwen. Dat is wat vogels doen wanneer ze hun versleten veren vervangen voor glanzende nieuwe. Voor vogels is dat van levensbelang: hun verenkleed moet perfect in orde zijn, anders kunnen ze niet vliegen.”

Vervolgens vertellen de auteurs hoe vogels in periodes van rui kwetsbaar zijn en zich op de achtergrond houden. Misschien moeten mensen dat ook nu en dan eens doen: het oude afleggen om aan iets nieuws te beginnen, met tussendoor een tijd van bezinning en terugtrekken.

Het boek is een aaneenschakeling van dergelijke verhalen.

Van eeuwige trouw tot ronduit barbaars

Met deze titel doe ik hetzelfde als de auteurs, ik ‘vermenselijk’ de vogels, wat natuurlijk onterecht is. Maar het zet aan tot denken, net wat de auteurs wilden.
Soms vond ik de mijmeringen er een beetje over, maar de vele beschrijvingen van het gedrag van vogels maakten alles goed.

Zo zijn er bij de waadvogels best wat vrouwelijke exemplaren die de plak zwaaien over hun mannelijke tegenhanger. Er zijn vogels waarbij ‘man en vrouw’ mooi samenwerken en elk hun deel van het broeden voor zich nemen, met elk een eigen nest. Koekoeks trekken zich dan weer niets aan van hun kroost en laten andere vogelsoorten de eieren uitbroeden. Flamingo’s houden van het communegevoel en voeden hun jongen in kolonies op.

Barbaars vond ik dan weer de heggenmus. Voor de paring pikt het mannetje flink in de cloaca, het vrouwelijke geslachtsorgaan. Pijnlijk, ja, en met geen andere reden dan het opzettelijk veroorzaken van samentrekkingen zodat het zaad van de vorige partner wordt uitgescheiden.

Lijsters zijn dan weer de flierefluiters van de bende, ze doen zich tegoed aan rijpe bessen. Veel van die gegiste vruchten leidt tot regelrechte dronkenschap: ze vliegen zigzaggend door de lucht.

Zo staat het boek vol met tal van observaties. Heerlijk lezen vond ik het!

Samengevat

De 22 levenslessen die vogels ons leren

De 22 levenslessen die vogels ons leren is een fijn boek dat je een inkijk geeft in het leven van vogels. Het boek leest vlot en zorgt nu en dan voor een glimlach op je gezicht. Soms vond ik het antropomorfisme iets ver gaan, ik had liever méér verhalen gezien en minder gefilosofeer. Het boek wakkert mijn interesse naar vogels best wel aan. Tijdens het wandelen zal ik wellicht net iets langer blijven staan en net iets vlugger mijn verrekijker nemen. Want het leven van vogels is allesbehalve banaal!

Een prima cadeau voor elke natuurliefhebber en wandelaar!

Praktisch

Philippe J. Dubois & Elise Rousseau, De 22 levenslessen die vogels ons leren, telt 176 bladzijen en is uitgegeven door Kosmos. Het is te koop bij Bol.com voor € 15 (paperback) en € 7,99 als e-book.

Nog nooit dachten we zoveel na over ons eigen sterven.

Het leven heeft soms andere plannen

Vorig jaar gooide de kankerdiagnose al onze plannen om. Een lichaam vol chemicalieën, nee, dan ben je niet op je best. Na een jaar ploeteren en Gasthuisberg als tweede stek, dachten we dit jaar controle over onze zomer te hebben. Alleen, het leven geeft zo goed als nooit controle af.

life is what happens
when you’re busy making other plans

De te lange lijdensweg

Een week voor de vakantie begon, werd de vader van het lief opgenomen in Gasthuisberg. Dat was al meermaals gebeurd en gezien zijn leeftijd en toestand zagen we het als een stap in een lange tocht. Niemand van ons had verwacht dat dit het begin van een veel te lange lijdensweg zou worden. De behandeling van een longontsteking sloeg niet aan. Nieuwe pogingen, nieuwe therapieën. Tot men zei

We staken alles. Het heeft geen zin meer.

Het hart volgt niet

Met mijn verstand begreep ik het. Maar het hart volgde niet. Er waren geen baxters meer, geen curatieve medicatie, geen hydratatie. Niets. Of misschien eerlijker: ook het verstand begreep het niet. Wat gebeurt er als je gewoon alles stopzet, dagenlang ?

Dag na dag zagen wij het aan. Het was een machteloos toekijken, dag na dag.

In een ziekenhuis vol bedrijvigheid zagen wij hoe alle activiteit stilviel in deze kamer.

Wij waakten, we gingen op bezoek, zonder hoop.

Het deed iets met ons.
Een zieke nabijzijn zonder enige hoop, toezien hoe in deze kamer de verplegers nog nauwelijks kwamen, geen medicatie, geen voeding, niets.

Geen communicatie, geen scenario

Niemand van ons had dit ooit meegemaakt. Er was geen scenario. Ook het ziekenhuis zweeg. Wij wachtten en niemand durfde uit te spreken waarop we wachtten.
Niet uit haast, niet omdat we er niet wilden zijn, maar omdat we met z’n allen zoveel vragen hadden over zingeving. Wat waren we in hemelsnaam aan het doen ?

Nadenken over de eigen dood

Deze lange weg van sterven deed ons nadenken over onze eigen dood. Het lief en ik spraken onze wensen uit, en dat we dat toch op één of andere manier willen vastleggen, over hoe we het echt niét willen. Niet voor onszelf maar ook niet voor onze naaste.

Voor de dood komt het sterven

Dat de dood de laatste halte zou zijn, dat we wisten we. Zoals iedereen het weet. Ooit komt die laatste dag. Met een voorgeschiedenis van een gezegende leeftijd en een gezondheid die al tien jaar zwaar bedreigd was, was die dood niet onverwacht.
Sterven en dood lijken bijna twee synoniemen. Je sterft en je bent dood. Het lijkt bijna in één moment te gebeuren.

Ik wist niet dat sterven zo lang kon duren.

Het maakt het allemaal moeilijker en eenzamer. Ik blijf met veel vragen zitten over het sterven zelf, de manier waarop dit in een ziekenhuis gebeurt. Het zijn vragen waar niemand ons een antwoord kon (of wou) op geven.
Dat mijn geest en hart verward en vermoeid zijn. Dat ik nog altijd overstuur ben over het sterven zelf en het niet kan plaatsen, terwijl ik dat met de dood wel kan.

Dat ik dit niemand toewens.