Tagarchief: mijmeringen

snapshot diary

Snapshot diary week #07/2020 – stormy

Een week waarin storm echt wel het woord was dat op iedere dag van toepassing was; Letterlijk en figuurlijk. Gelukkig vond ik op tijd schuilplaatsen van rust.

Stormy weather!

Hadden we vorig weekend storm Ciara, dan kregen we dit weekend bezoek van storm Denis. Ook de voorbije week was stormachtig (letterlijk en figuurlijk). Gelukkig is het krokusverlof in zicht !

foto's van onder naar boven - van links naar rechts

Antwerpen!

Er is een tijd geweest dat ik de werken aan de leien eindeloos vond. Ik laveerde me door de modder en zag eerlijk gezegd the big picture niet. Langzaam begint het echter vorm te krijgen en ik moet zeggen: wat een verbetering in leefbaarheid. Geen idee wat de consequenties zijn voor mensen met een auto, maar ik kon het heel erg smaken. Ooit woonde ik een jaar lang ‘in ‘t Stad’ en ik moet zeggen, ze gaan er stukken op vooruit. Foto : Frankrijklei.

Yoga to the rescue

Het is nog niet wat het zijn moet, maar ik lijk toch soms beter het stemmetje in mezelf te horen dat ‘stop’ zegt. Of liever: dat waarschuwt voor overdaad. Ik kan zo erg in het werken opgaan (en de stress) dat mijn enige antwoord nog meer werken is. Niet verstandig natuurlijk, en daarom schuif ik nu en dan wat yoga in. Eerlijk gezegd weet ik heel weinig van yoga en de reden waarom ik het doe is vooral lenigheid. Ik durf nogal eens stijf van de stramme spieren te staan en zo’n oefeningen helpen toch wel. Heel erg confronterend ook, want lenig ben ik geenszins.

Storm, storm storm !

Werkelijk bij iedere storm denk ik aan het verhaal van de 3 biggetjes en verzeker me vervolgens dat ons huis van steen is en er niets gebeuren zal. Toch ben ik er zelden gerust in. ‘s Maandags vonden we dakpannen in onze tuin en met schrik onderzochten we ons dak. De wind moet wel heel krachtig geweest zijn (en ons dak goed gelegd) want de dakpannen waren niet eens van ons. Goed dat we binnen bleven! De ontwortelde boom was in de buurt.

Niets doet zo’n deugd als wandelen

Voor mij dan toch. Ondanks het slechte weer – maar niet in het midden van de storm – besloot ik toch flink te wandelen. Goed ingeduffeld en genietend van de natuurelementen én in een bos. Ik was niet de enige en de wind hield zich behoorlijk kalm die dag. Maar het stilde toch veel storm in mijn hoofd.

Messiah – Netflix

Het lief en ik keken het hele eerste seizoen van Messiah uit. De these is eenvoudig. Een opvallend figuur die meer vragen stelt dan beantwoordt, wordt door een deel van de mensen als de nieuwe Messias gezien. Dankzij mediabelangstelling krijgt hij in een mum van tijd tal van volgelingen.
Anderen zien in hem een gevaar en een charlatan.
Ik vond het bijzonder interessant dat het lief en ik beiden een andere mening toegedaan waren. Is hij het of niet (in het verhaal wel te verstaan). Leuke discussies hier.

Vergaderen, vergaderen

Er staan teveel vergaderingen op mijn agenda waardoor mijn hoofd te vol is. Ik geef duimpjes aan alle vergaderingen, want ze waren allemaal zinvol. Niets erger dan vergaderingen die je werkelijk niets opbrengen.

Een aantal van die vergaderingen gaan keer op keer in een andere school door en iedere keer ben ik verrast over ‘the feel’ in zo’n school. Ik ken in grote trekken de visie van die scholen en het publiek dat ze aantrekken, maar werkelijk IN zo’n school voel je dat er van alles leeft dat niet op verslagen is terug te vinden. Door de confrontatie met ‘zo kan het ook’ aan te gaan, worden ook je eigen visies en beelden uitgedaagd.


Een volle week was het en het ziet er naar uit dat de komende week al een stuk beter wordt. Geen enkele extra vergadering of verplichte afspraak. Dat wordt steeds zeldzamer al vrees ik dat er onverwacht toch van alles zal bijkomen.

Eén ding is echter zeker: die vakantie, die komt eraan !

Fijne week jullie allen!

Gelezen: Woman Up – Eva Daeleman

Eva Daeleman schreef met Woman up haar beste boek tot nu toe. Het lijkt wel alsof alle vorige boeken preludes waren. Een boek van een auteur die gretig op zoek is naar het leven waar ze het meest in haar kracht staat. Een boek vol citaten en verwijzingen naar grote auteurs. Je krijgt het op een schoteltje geserveerd.

Als de wijn: het wordt alleen maar beter

Toen ik zag dat Eva Daeleman een nieuw boek uit had, reageerde ik met scepsies. Wat? Alweer? Met amper een jaar tussen? Viel er uberhaupt nog iets te vertellen?

Blijkbaar wel, want dit laatste boek las ik in één ruk uit. Voelde ik mij bij haar vorige boek soms ongemakkelijk – te ver van mijn bed soms, te exotisch – dan kreeg dit boek een meer dan aandachtig oor.

Thuisgekomen

Wie vertrouwd is met de boeken van Daeleman wéét wat het onderwerp is: haar zoektocht in het leven. Bij het lezen van Woman up lijkt het alsof ze meer en meer stabiliteit gevonden heeft. Het wordt haar steeds duidelijker wat ze wil en wat ze niet wil. Ging ‘Omdat het kan’ voornamelijk over de zoektocht zelf, het begaan van nieuwe wegen, nu lijkt ze thuisgekomen.

Woman up: Op de schouders van reuzen

In haar zoektocht is Eva Daelman te rade gegaan bij tal van grote, meestal vrouwelijke schrijvers en artiesten. Michelle Obama, Beyonce, Oprah, ze passeren allemaal de revue, en dat zijn er maar enkele. Het lijkt alsof Daeleman door tuinen vol wijsheid liep en alles bijeen plukte dat aansprak en waar ze iets kan mee doen.
De lezer krijgt dus véél inhoud. Héél veel, en wat mij betreft, is dit boek een stuk steviger dan het vorige.

Overdonderd

Door zoveel wijsheid bijeen te proppen op zo’n 300 bladzijden, krijg je soms het gevoel overdonderd te worden. Niet dat het ooit drammerig wordt, maar er staat véél, héél veel in. Toen ik het uitgelezen had dacht ik meteen: dit moet ik een tweede keer lezen. Rustiger nu. Met een schriftje bij de hand.

Kies voor je leven, neem je verantwoordelijkheid

Ik vond Woman up géén zweverig boek. Ook geen ‘doe het zelf’ boek, maar eerder: kijk je ogen uit en word wie je bent. Durf te kiezen. Ga ervoor. Misschien vraagt dat moeilijke beslissingen, nieuwe gewoontes, andere voeding. Maar durf jezelf in vraag te stellen: doe jij wat je echt wil doen? Wie je echt bent? Past het leven dat je leidt echt bij je?

Woman up: vanuit je vrouwelijke kracht

Ik vreesde eerlijk gezegd dat het boek een soort feministisch manifest zou zijn. Eentje van het drammerige soort, een barricadenboek. Maar dat is het niet (al pleit ik dat iedereen feminist wordt!). Haar boek richt zich bovenal tot vrouwen en iedere vrouw heeft een vrouwelijke kracht, net zoals mannen evengoed over een vrouwelijke en mannelijke kracht beschikken. Daeleman is kritisch ten aanzien van een door mannelijke krachten gedomineerde maatschappij. Balans, het erkennen en toelaten van mannelijke én vrouwelijke krachten, daar zit groei.

Woman up : lijstjes om bij te houden

Eva houdt van lijstjes. Ze heeft talent voor synthese. Daar kan de lezer alleen maar van profiteren (en ik dus ook). Er staan tal van lijstjes en citaten in het boek, met eerlijke vermelding waar ze de mosterd haalt, maar wel netjes samengevat zodat de lezer niet eens de moeite moet doen om een hele reeks boeken te lezen.

Aan de slag

Ik ga zeker aan de slag met het boek. Nee, het is geen doe-het-zelf boek dat je netjes hoofdstuk voor hoofdstuk moet lezen. Just go for it! Blader erin. Lees het, zoals ik in één keer, markeer, schrijf over, stel in vraag. Verwacht geen (exotische) totaal nieuwe inzichten, maar wijsheid van velen, en dat lekker gecondenseerd in 1 boek!

Woman Up - kaft

Eva Daeleman, Woman Up, 288 blz. (2019) is uitgegeven door Horizon en is Te koop bij o.a. Bol.com voor € 22,99.

citaat

Wanneer het gebrek aan motivatie je opbreekt

Motivation follows action, yet most of us are seeking motivation that creates action.

Excuses en uitstel gedrag zijn dikke vrienden. Evenals het ervaren van een totaal gebrek aan motivatie. Tegenwoordig neem ik die gedachten niet meer al te ernstig.

De motivatie was er vooral bij het begin

Ik merk het steeds meer, het moment dat ik stilsta bij ‘ik heb er geen zin in’, of allerlei excuses mijn hoofd bezoeken, het alleen maar bergaf gaat. Als het over motivatie gaat, dan moet ik toegeven dat ik ze niet altijd vind. Ik herinner me heel goed mijn ‘why’, (het lopen van een halve marathon, het herschrijven van een hoofdstuk voor mijn leerlingen) maar ik verlies motivatie on the road. Het doel schittert bijlange niet meer zo hard als toen ik het in gedachten had.

Het zijn maar gedachten

Tegenwoordig hecht ik daar allemaal niet meer zoveel belang aan. Het zijn maar gedachten en ik kan ze best niet voeden. Die ‘why’ zit nog altijd goed (ik wil het doel wel halen), maar ik heb er even geen zin in. Wanneer ik mijn ‘geen zin hebben’ voed (en geef toe, eenmaal je excuses vindt lijken die steeds valabelder) die gedachten niet meer. Ik verlies er tijd mee en het wordt alleen maar verwarrender.

Gewoon doen, denk ik dan. Geen vragen over stellen, niet te lang bij stil staan. Just do it. In de meeste gevallen bleek het allemaal niet zo erg als ik dacht. Soms was het inderdaad oervervelend en vond ik er niets aan, maar het bracht mij uiteindelijk dichter bij mijn doel en dat gevoel van voldoening vind ik best aangenaam.

Excuses leiden tot uitstelgedrag

Excuses zijn eigen aan uitstelgedrag. Niet gemotiveerd zijn is een excuus dat je grenzeloos kan uitdiepen (en bijgevolg veel tijd aan verliezen).
Soms is de motivatie werkelijk nul en blijft het werk saai en zinloos. De badkamer moet worden gekuist, die administratie verwerkt, die 80 toetsen verbeterd.

Geen hoogstaand werk en ik verdien er geen medaille mee. Soms is er niet eens voldoening maar alleen opluchting. Maar het voorkomt wel een hoop ellende. Uitstellen en laten liggen, dat gaat pas op je gemoed werken. Dan wordt het zo erg dat het niet meer te overzien is.

Motivatie of niet: gewoon doen

Dus nu en dan spreek ik mezelf toe en zeg: gewoon doen. Zin of niet. Motivatie of niet. Dan stil ik dat stemmetje en ga er gewoon voor. Zonder nadenken en alleen het resultaat in zicht. Hoe harder ik werk, het sneller het voorbij is.

Gedichtendag 2020: uitgespuwd door schikgodin

Vandaag is het gedichtendag! Koos ik vorig jaar nog eentje dat bovenal maatschappelijk was, dit jaar koos ik er eentje dat naar binnen gericht is. Eentje dat evengoed mijn hart en ziel raakt.

Ik vond het boekje ‘De mooiste gedichten van William Shakespeare’ tijdens een dagje opruimwoede. Shakespeare had mij jaren geleden teleurgesteld. Ik kreeg het (oud-)Engels dan wel vertaald, het zei me niets.

Tot ik het onlangs simpelweg in het Nederlands las, schitterend vertaald en meteen getroffen was door dit gedicht:

Gedichtendag 2020

Met enig talent voor dramatiek voel ik mij sommige dagen werkelijk uigespuwd door schikgodin en mensdom tegelijk. Ik lijk niets van de wereld te begrijpen en ben de belichaming van ‘een ongeluk komt nooit alleen’.

Het is niet, zoals in het gedicht, dat ik droom te verkeren in kringen vol talent en macht of als een haantje dat ook mag kraaien, maar ik durf wel te botsen op inefficiëntie (gebrek aan talent?), logge structuren en bureaucratie.

Op zo’n dagen kom ik thuis, vermoeid van de werkdag en het ploegen in de aarde, blussen van brandjes, verward en uitgeput.

Dan rijd ik naar huis,

tot ik denk aan jou, mijn lief. Dan juich en klim ik
als de vroegste vogel naar de zon.

Ineens klinkt daar het prachtigste cantabile.

Zeg zelf. Eentje dat elke gedichtendag overleeft. Met dank aan dat zalige lief van mij.

William Shakespeare, de mooiste gedichten van, uit de reeks Wereldpoëzie – De Morgen bibliotheek, 2006. Wellicht alleen tweedehands nog te vinden, maar boeken genoeg vol poëzie van deze grote dichter!