Categoriearchief: citaat

citaat

Those who mind don’t matter and those who matter don’t mind.

December is traditioneel het hoogtepunt van sociale verplichtingen en laat ik het daar als rasechte introvert best moeilijk mee hebben. Dus overliep ik de lijst met data en uitnodigingen en wou best wel véél ja zeggen (ik kan het gezelschap van mensen echt wel waarderen) maar ik werd er zowaar paniekerig van.

Ik heb gelukkig geen last van iets te missen en vind mezelf helemaal niet zielig alleen of met twee thuis. Anderzijds heb ik het best moeilijk om nee te zeggen.

Tot het lief zei: we zijn toch te oud om ons iets aan te trekken van wat anderen denken? Nu hoop ik dat dat niet al te bot klinkt, maar ik wist precies waarover het ging. We vroegen ons zelfs af in hoeverre we niet uitgenodigd waren uit ‘sociale verplichting’ van de andere kant.

Het deed me denken aan onderstaand citaat dat ik veel te weinig voor ogen houd:

Be who you are and say what you mean. Because those who mind don't matter and those who matter don't mind.

en dat ik daar toch allemaal nog veel te aarzelend in ben. Want het klopt helemaal: those who mind don’t matter and those who matter don’t mind.
Dat er discussie is over wie de auteur van het citaat is, maakt me niets uit.

Het zou mijn Leitmotiv kunnen zijn. Voor 2020 misschien?

citaat

Je kunt niet iemand uit een depressie praten

Je kunt iemand niet uit een depressie praten, je hoeft daar zelfs niet aan te beginnen. Het maakt het alleen maar erger. Als je echt depressief bent, voel je je waardeloos. Als je hoort dat je geen reden hebt om je zo te voelen, voel je je nog waardelozer. Want het is natuurlijk waar wat ze zeggen, dus moet je wel heel ongeschikt zijn en beter van de aarde verwijderd worden.

Bovenstaand citaat is van Ingrid Daubechies, een groot wiskundige, professor aan de Duke University in North-Carolina. Het artikel in De Standaard Magazine gaat voornamelijk over wiskunde en vrouwen in de wiskunde.

Dat Ingrid Daubechies over haar chronische depressie praat en de noodzaak van medicatie vind ik bijzonder sterk. Ze praat er nuchter over, over hoe ze wou stoppen met medicatie maar er zich uiteindelijk bij neerlegt dat ze de rest van haar leven medicatie zal slikken.

Vervolgens gaat het opnieuw over wiskunde en haar visie op wiskunde-onderwijs.

Ik vind dat sterk, zowel van de journalist als Ingrid Daubechies. Ondanks alle inspanningen overal blijft depressie een groot taboe. ‘Waarom zou je depressief zijn?’. Ik denk dat ze daar de nagel op de kop slaat.

Dat maakt het meteen ook zo moeilijk om iemand te helpen die depressief is. Je maakt het inderdaad alleen maar erger door te wijzen op al het goede.

Nabijheid. Aanvaarding. Dat het oké is om niet oké te zijn. Dat het is wat het is. Dat medicatie soms helpt, want dat lees ik toch ook in het artikel.

Gelezen: Misschien moet je eens met iemand praten? – Lori Gottlieb

Hoe gaat dat , praten met een therapeut? Is dat niet vreselijk ongemakkelijk, en moet het niet al heel erg slecht met je gaan voordat je de stap naar een therapeut zet? Kijkt zo iemand niet dwars door je heen? Hebben therapeuten een leven zonder deining ? Riskeer je niet je hele leven te blijven hangen aan zo’n therapeut ?
Nieuwsgierig geworden? Lees dan
‘Misschien moet je eens met iemand praten?’ van Lori Gottlieb. Je krijgt er gratis een pak wijsheid en humor bovenop !

Lori Gottlieb

Lori Gottlieb is met dit boek niet aan haar proefstuk toe. Ze werkte lang voor TV-shows waar ze meewerkte aan de verhaallijnen. Toen één van haar TV-shows over een ziekenhuis ging, merkte dat ze méér interesse toonde in wat er in het ziekenhuis écht gebeurde, dan wel in de show die erop gebaseerd was.
Ze besloot dat dit haar ding was en ging medicijnen studeren. Mensen écht helpen, in de échte wereld, dàt was haar roeping. Na enkele jaren studie merkte ze dat haar interesse vooral ging naar wat mensen bezielt en waarom ze doen wat ze doen. Ze studeerde psychologie en werd psychotherapeute.

Een fantastische schrijfster

Een boek dat zich voornamelijk afspeelt in het kantoor van een psychotherapeut, wordt dat niet geweldig zwaar? Word je er zelf niet triestig van?
Lori Gottlieb lijkt over een geheim recept te beschikken waardoor ze een boek kon schrijven dat tegelijkertijd diepgaand én humoristisch is, vol met wijsheid en respect voor de mensen die bij haar aankloppen. Doordat ze zelf ook in therapie is – een relatiebreuk was de aanleiding – krijg je als lezer een dubbel perspectief. De therapeut die zélf op therapie gaat.

John, Julie, Rita, Charlotte…

In het boek volgen we de verhalen van verschillende personages. John schrijft TV-shows maar er zit hem duidelijk iets dwars. In het geheim – hij betaalt contant, zodat er geen sporen zijn – gaat hij langs bij Lori Gottlieb. Het duurt héél lang voor het pantser afvalt en duidelijk wordt wat hem van streek maakt.
Rita is de 70 voorbij en ziet het allemaal niet meer zitten. Ze heeft geen contact met haar kinderen en kijkt terug op een leven waar ze geen goede herinneringen aan heeft. Ze voelt zich schuldig en verdrietig om het leven dat ze geleid heeft en sabboteert tegelijkertijd haar toekomstige kansen op geluk.
Julie heeft kanker en weet dat ze niet lang meer zal leven. Ze is jong en getrouwd. Hoe kan ze nu al afscheid nemen van het leven?
In het boek volgen we deze en nog heel wat andere peronages.

We praten vrijuit met zowat iedereen over onze lichamelijke gezondheid, zelfs over ons seksleven, maar zodra je begint over een angststoornis of een depressie of onverwerkt verdriet, zal de uitdrukking op het gezicht van degene met wie je praat er waarschijnlijk één zijn van: hoe maak ik als de wiedeweerga een eind aan dit gesprek? (L. Gottlieb)

Alledaagse verhalen

Het boek is een aaneenschakeling van alledaagse verhalen, doorspekt met humor en mildheid. Hoezo, alledaags? Uit het boek blijkt snel dat de gesprekken altijd gaan over worstelingen met de belangrijkste thema’s uit een mensenleven: de relatie met je partner, kind of ouder; vragen over de zin van je leven, omgaan met veranderingen en verdriet. Verhalen die vroeg of laat ook mijn of jouw verhaal zouden kunnen zijn.

Een van de belangrijkste stappen in therapie is mensen helpen de verantwoordelijkheid op zich te nemen van hun huidige netelige posities, want pas als ze zich realiseren dat ze hun eigen leven vorm kunnen (en moeten) geven, zijn ze in staat om veranderingen te bewerkstelligen. (L. Gottlieb)

Pijn is geen wedstrijd

We lachen allebei om mij, en ik lach ook om de manier waarop mensen hun pijn classificeren. Ik denk aan Julie. ‘Ik heb tenminste geen kanker’, zei ze altijd, maar het is ook iets wat gezonde mensen zeggen om aan te geven hoe onbetekenend hun eigen ellende is. Ik herinner me dat de afspraken van John in het begin altijd na die van Julie waren, en dat ik vaak mijn best moest doen om aan één van de belangrijkste lessen uit mijn opleiding te denken: er bestaat geen hiëarchie van pijn. Je moet geen rangschikking toekennen aan pijn, want pijn is geen wedstrijd. (L. Gottlieb)

Humor, wijsheid en mededogen

Ik las het boek alsof het een roman was. Ik wou weten hoe het met John ging, die met het feit zelf dat hij naar een psyschotherapeut ging, heel erg worstelde en Lori Gottlieb wel een beetje alle hoeken van de kamer liet zien. Als lezer had je snel de indruk dat achter deze ‘macho’-man iets anders zag, maar hoe die te bereiken?
Doorheen het verhaal lees je hoe zo’n proces kan verlopen, al bestaat er niet één of ander stappenplan. Het is werken door beide partijen.

Het boek leert al snel dat stilstaan bij je leven geen overbodige luxe is, en al helemaal niet wanneer je het gevoel hebt dat het niet loopt zoals jij het wil.

Praktisch

Misschien moet je eens met iemand praten?

Lori Gottlieb, Misschien moet je eens met iemand praten? Een psychotherapeut zoekt antwoorden voor patiënten en zichzelf. Het boek is uitgegeven door de Arbeiderspers (2019) en telt 432 blz. Te koop bij o.a. Bol.com voor € 23,50 (paperback) en € 13,99 (e-book).

Summerreading: The Perfectionists (NL) – Sarah Shepard

Nooit gedacht dat ik iets van Pretty Little Liars zou lezen, Young Adult en hoeveel diepgang heeft het? Maar o ik heb stiekem zo genoten! In drie dagen had ik het boek uit en wil nu al een volgend lezen. Sharah Shepard houdt het boeiend en met opnieuw de meiden van Pretty Little Liars verveel je je geen moment. The Perfectionists is een spin-of van Pretty Little Liars – dus wie dacht de verhalen al op Netflix te hebben gezien: nee hoor ! Helemaal nieuw is dit!

The Perfectionists

Stiekem blij mee

Dit boek werd mij toevallig in de schoot geworpen en omdat ik de hele zomerperiode open staan voor allerlei literatuur en het niet altijd zwaar en gewichtig hoeft te zijn, dacht ik: ik geef het een kans. Haha, daar zat ik dan, avond na avond, totaal geen interesse meer voor zelfs Britse en Scandinavische detectives, maar wel met dit boek in de hand.
De titel doet vermoeden dat het in het Engels is, maar dat is niet zo, ik las netjes de Nederlandse vertaling.
Mijn (vermeende?) literaire ziel zal het misschien geen hoogstaande literatuur vinden, ik heb er wel van genoten en hou er een geweldig goodfeel aan over.

The Perfectionists: band met Pretty Little Liars

Ik kende Pretty Little Liars. De dochter had hier ooit afleverlingen gezien en ooit vond ik het een welkome serie om bij te fitnessen. Vijf meiden op een Amerikaanse highschool, immens ambiteus en continu in gevecht om hun populariteit te behouden. Dat er hier en daar ook eens een dode valt, dat lijkt de meest normale zaak te zijn.

The Perfectionists is een spin-off van Pretty Little Liars, maar de band is duidelijk. De vijf dames behouden de hoofdrol en alles blijft draaien rond het zich standhouden in een rijk milieu waar weinig is zoals het lijkt te zijn.

De druk om erbij te horen is immens.

Perfectie gaat nu eenmaal gepaard met druk. De scholieren hier behoren tot de beste van het land, dus moeten ze af en toe een beetje stoom afblazen. Wat vijf meiden echter niet weten is dat stoom dezelfde brandwonden kan veroorzakelijk als open vuur. En iemand staat op het punt in vlammen op te gaan.

Uit de proloog

Verdacht van moord

Tijdens een les filmgeschiedenis fantaseren een aantal leerlingen hoe ze de pestkop van de klas om het leven zouden brengen. Het is pure fantasie, maar het zou best wel het verdiende loon zijn van Nolan Hotchkiss die er een sport van maakt om studenten te misleiden en vervolgens af te persen. Hij is rijk, haalt hoge scores, dus wie kan hem wat maken ?

Op een feest van Nolan besluiten de vriendinnen wraak te nemen op Nolan. Niet met een moord, maar met een prank: ze verdoven hem en schrijven woorden als bedrieger etc. op zijn voorhoofd. De sociale media doet de rest.

Tot ze de volgende dag horen dat Nolan vermoord is. En wel precies op de manier waarop ze het in de klas gefantaseerd hadden…

Hoe moet het verder ?

Het lijkt een immens karwei, hoe moeten ze in godsnaam bewijzen dat ze er niets mee te maken hadden? Waren ze immers niet op het feest? Staan hun vingerafdrukken niet overal ? Heeft iemand in de klas hun fantasieën over de moord gehoord en vervolgens gruwelijk misbruikt? Wie dan? En hoe ?

De druk om erbij te horen

Toch is The Perfectionists geen klassieke whodunit, het thema van jong zijn op een middelbare school en de strijd om erbij te horen loeit hard. Julie mag dan wel het populairste meisje van de klas zijn, ze draagt een pijnlijk geheim dat ze angstvallig verbergt. Parker, ooit één van de mooiste leerlingen op school, is aangevallen door haar vader en draagt daar letterlijk de littekens van in haar gezicht. Soms blijken vrienden helemaal geen vrienden maar doen ze maar alsof om later het vertrouwen compleet te schenden en hogerop een andere ‘sociale’ ladder te komen.

Dat ik blij ben dat ik geen scholier meer ben, al is het in dit boek behoorlijk over the top, maar dat mag ook. Het is geen realisme, dit boek.

Anderzijds is dit een prima boek om mét je dochter te lezen, kan je meteen samen op zoek naar het plot én je hebt bakken gespreksstof. (Zoals: hoeveel hiervan is mogelijk?)

Netflix ?

Toch liever gewoon via Netflix kijken? Ik geef toe dat ik even gepiept heb. Ik wou zien wat er ze ervan gemaakt hebben, maar de serie moet nog uitkomen. Geduld, geduld, of liever: lees het boek!

Praktisch

Sara Shepard, The Perfectionists (reeks Pretty Little Liars), uitgegeven door Moon, 256 bladzijden, juni 2019. Te koop bij o.a. Bol.com voor € 16,99. (Paperback)
De titel mag dan wel in het Engels zijn, het boek is in het Nederlands (vertaald).