Tagarchief: stress

Waarom veel jongvolwassenen het zo moeilijk hebben

Simon Sinek over de millenials

Simon Sinek (vooral bekend om zijn boek ‘Start with Why) omschrijft hier o zo treffend waarom millenials het zo moeilijk hebben. “They are dealt a bad hand”, zegt hij.

4 oorzaken ziet hij :

  1. Parenting (Opvoeding)
    Waarin hij de opvoedingsstijl hekelt waarin continu aan jongeren wordt gezegd dat ze eender wat kunnen bereiken en eender wat kun worden. Een cultuur waarin iedereen een medaille krijgt, verliezer of winnaar (waardoor de medaille niets meer waard is), waar ze continu te horen kregen dat ze o zo bijzonder waren.
    ‘Dealt a bad hand’ staat in deze context. Sinek heeft het over ‘failed parenting strategies’. Ook het onderwijs is medeplichtig : punten geven om van het geklaag van ouders af te zijn.Volgens Sinek is de confrontatie met de realiteit gigantisch en resulteert dit failed parenting in een laag zelfbeeld.
  2. Technology (Technologie)
    Waarbij het vooral over sociale media gaat. Het leven lijkt overal geweldig te zijn, iedereen lijkt het allemaal voor elkaar te hebben. De verslaving (niet eigen aan milleniums) dopamine, het belang dat wordt gehecht aan ‘likes’. Dopamine is zwaar verslavend, net als bij een sigarettenverslaving. Sinek spreekt over vage relaties (via sociale media) versus het oefenen in sociale vaardigheden met mensen.
    Sinek is niet tegen smartphones of sociale media, hij waarschuwt wel voor verslaving.
  3. Impatience (Ongeduld)
    Alles nu ! We leven in een wereld van instant bevrediging. Online aankopen, binge watching, het gaat onmiddelijk. Zelfs een ‘date’ vraagt nog weinig sociale vaardigheden. Daartegenover staat dat echte voldoening zelden uit instant bevrediging komt. Liefde, voldoening in het werk, het vraagt tijd.
  4. Environment (Werkomgeving)
    Jongeren die terecht komen in omgevingen die meer bezig zijn met cijfers dan wel met mensen. Omdat ook de werkomgevingen gericht zijn op snelle en directe resultaten, krijgen jongeren de tijd niet meer om te leren en om te groeien. Sinek verwijt hier de bedrijven leiderschap. Het erge is, volgens Sinek, dat jongeren het zichzelf kwalijk nemen als ze niet (onmiddellijk) slagen, terwijl dit juist niet de normale  gang van zaken is. Groei is nodig.

Maar ik ben veel ouder ! ?

Ik behoor helemaal niet tot de categorie jongeren waarover Simon Sinek het heeft (geboren na 1985) maar toch herken ik zaken. Ik ben helemaal niet opgevoed in een wereld van ‘je kan alles’, of ‘je bent geweldig’, maar sociale media is ook mijn leven binnengeslopen en nu en dan merk ik dat er niet alleen goede kanten aan zijn. Ongeduld is mij niet vreemd, al ben ik er mij echt van bewust en probeer ik nu en dan een stapje terug te doen. Dat bewustzijn is toch al iets.

 

Snapshot diary

Snapshot Diary week 47/2018 Niets is sterker dan de stilte

Samengevat: dokters en ziekenhuizen. Dat voor het lief, dan voor mezelf. Ik zou een boekje kunnen maken over wachtzalen. Op zoek naar stilte en rust: wandelen en het bos. Bijscholing ICT, dat laatste is echt mijn ding. Al lang. Nu en dan een kerk binnenlopen. Het is er stil en God (what’s in a name) mag weten hoeveel mensen daar al in stilte hun hart tot rust brachten. 

Teveel onderwijswoorden

Dit was een week van teveel woorden. Woorden zoals ze in het onderwijs kennen: BOS, MOS of MOSO en nog een hele reeks andere afkortingen die ik kan samenvatten in vernieuwings- of hervormingsdrang. Dat dat niet in één twee drie goed loopt, dat is evident. Dat er vraagtekens worden gesteld al even vanzelfsprekend. Als het onderwijs als opdracht geeft kritische leerlingen te vormen, dan zou het onderwijs best ook wel kritisch zijn. Als men kritisch zijn als waarde onderschrijft (en als een kwaliteit van een leerling), dan mogen we hopen dat alle beleidsmakers die kritische zin ook waarderen in de leraren. Het zou toch maar triestig zijn anders. Maar goed, genoeg over dié woorden, er passeerden er ook andere.

Teveel woorden met te weinig licht

Zoals palliatief verlof. (Niet hier), maar mensen dichtbij die elkaar aflossen bij het waken bij een stervende. De mensen naar wie ik de postkaarten stuurde een paar weken geleden: dat het er nog altijd echt niet goed mee gaat. De gele hesjes. Het ‘normale’ van een ontslagvergoeding van € 400 000 in de nationale politiek. (Ik ben wellicht een armoezaaier als ik de orde van de cijfers bekijk, terwijl ik dat net niét ben).

En dan de woorden die hier niet meer gezegd worden

Alles wat met dit verhaal te maken heeft. Het is bijna taboe geworden. We kijken naar de kalender. Nog zoveel weken te gaan. Nog zoveel keer Gasthuisberg. En dan. Ja, wat dan ? Als stilte al groter kan zijn, dan is daarna nog groter. Of misschien komt dan de eerste opluchting. Zal er ooit volledige opluchting zijn ?

Ik word afgeperst (I kid you not) – prijs: $838

Cybercriminaliteit met een ranzig kantje

Ik krijg al enige maanden mailtjes van mezelf. Zoals in: verzonden door mij, met mijn adres als afzender, maar met een mail die uiteraard niet van mezelf komt. Dus iemand kan in mijn emailaccount. En nee, het gaat niet op pishing, of het vragen van mijn wachtwoord of gevoelige gegevens. Regelrechte cybercriminaliteit.

“Ik breng u in diskrediet”

Dat is ook exact wat de persoon in kwestie mij vertelt. Dat hij in mijn emailaccount kan, dat hij aan al mijn adressen kan enzovoort. In het begin negeerde ik het, maar leuk vond ik het niet. Het eerste wat ik deed was mijn ‘sentbox’ controleren. Het mailtje was niet verzonden van daar, dus ik dacht dat het een soort ‘masked’ adres was. Dat het léék alsof ik dat gestuurd had, maar dat dat niet zo was.

De toon van de mail was dreigend. Dat ik de politie niet moest verwittigen (en ook niet de FBI, alsof we dat hier in België hadden), dat de persoon al mijn geheimen wist en mij via mijn contactpersonen in diskrediet kon brengen enzovoort.

Ik mocht het hem niet kwalijk nemen (staat letterlijk in de mail), want tenslotte heeft iedereen zijn werk, en hacken was het zijne.

Ik negeerde en negeerde, maar de mails werden veelvuldiger en dreigender.

838 dollar: de afpersprijs

Maar goed, ik kon van al die mails en het gehack af zijn als ik zo’n dikke 800 dollar betaalde. Dan zou hij mij gerust laten. Ik moest het betalen in bitcoins en er stond nog ergens op hoe ik geld moest omzetten in bitcoins. En ja, anders zou het hele ‘dark net’ van alles op mij afvuren. Ik had 48 uur de tijd. Cybercriminaliteit rendeert !

Hij kende mijn wachtwoord

Plots kwam er een andere mail, waarop mijn wachtwoord stond. Dus kijk, als ik het al niet geloofde, hier kwam het bewijs. Mijn wachtwoord van mijn account stond er de blinken. En ja, het was het juiste wachtwoord. Alleen, het was een ‘oud’ wachtwoord. Het wachtwoord dat ik gebruikte in de tijd van de hetze van Cambridge Analytics. Ik denk (maar weet niet zeker) dat het om dit datalek gaat.

Dat wachtwoord is ondertussen voor mij al lang ‘passé’ en mijn veiligheidsprotocollen zijn verscherpt, maar die mails bleven maar komen en leuk vond ik het niet.

Het werd nog grimmiger toen hij zei dat hij via mijn webcam mijn leven volgde en wat ik allemaal deed en daar zeer onstuimige beelden had gevonden die hij naar al mijn contactpersonen zou sturen. Ik kan mij voorstellen dat sommige mensen dan compleet beginnen te freaken. Ik niet en eigenlijk om de simpele reden dat enerzijds de webcam op mijn desktop pc niet eens verbonden is, en anderzijds omdat wat je zou kunnen zien op mijn webcam van mijn laptop, mijn gezicht is.  Ik denk niet dat veel mensen dit opwindende of sensationele beelden vinden en al helemaal geen beelden waarmee je mij kan chanteren. Wanneer ik niet op mijn laptop werk is hij dichtgeklapt. (En dan nog: het leven is hier behoorlijk ‘saai’, wij eten, lezen, kijken TV, babbelen, kuisen en koken.) Maar toch.

Wat heb ik gedaan ?

Ik kan mij voorstellen dat sommige mensen behoorlijk onder de indruk zijn van zo’n mails. Ik zou echt meer gepanikeerd hebben moest het om een emailadres gaan dat ik vaak gebruik, maar dat was niet het geval. Het was niet mijn hoofdaccount. Bijgevolg heb ik de account verwijderd en ook de catch-all afgezet.

Mensen die dit emailadres nog zouden gebruiken zullen dus een ‘unable to deliver’ krijgen. Ik herhaal, dit was voor mij een totaal onbelangrijke account, maar was het mijn hoofdaccount geweest, dan kon ik die echt niet zomaar verwijderen. Ik vind dit toch een imponerende vorm van cybercriminaliteit.

Kan je iets doen ?

Ik heb het een en ander afgeprint en zal dit in het politiebureau afgeven met een klacht aan onbekenden. Ik veronderstel dat zij veder weten wat te doen met aangiftes van cybercriminaliteit.  Ik kan mij best voorstellen dat sommige mensen terecht bang zijn, al helemaal als je je wachtwoord indertijd niet hebt gecontroleerd of gereset, of als je inderdaad beelden/materiaal hebt dat echt niet voor het grote publiek is. Ik denk daarbij ook  aan (kleine)bedrijven. (Ik veronderstel dat grote toch een grotere security hebben). Stel u voor wat dat met politici kan doen àls dingen gelekt worden.

Zelf dènk ik niet dat het ooit zo’n vaart loopt, maar het is als met een terreurdreiging: de angst is gezaaid. De mogelijkheid is er en niemand leeft graag in angst. Bovendien ben ik geen expert in cybercriminaliteit. Ik kan een eigen inschatting hebben van de risico’s, maar echt weten doe ik het niet.

In België kan je cybercriminaliteit aangeven, maar daar heb ik nog het juiste niet gevonden. Het is immers geen internetfraude, geen pishing, maar regelrechte afpersing.

Door het schrijven van dit artikel doe ik misschien al iets heel belangrijks : mensen erop wijzen dat je echt wel voorzichtig moet zijn met wachtwoorden, zeker als je gevoelige beelden of informatie digitaal hebt.

Eind van het verhaal

Dus ja, ik word afgeperst. De account is enkele dagen geleden afgesloten en ik denk niet dat ik nog mails zal krijgen. Ik had overduidelijk de inhoud dat het om geautomatiseerde mails ging. Hij wist niet of ik man of vrouw was, in welk land ik woonde of wat dan ook.

De facto denk ik niet dat hij werkelijk in mijn emailaccount kon. Maar hij kan er wel even ingeweest zijn (wat op zich al genoeg is, als hij automatisch kan downloaden, dan is dat genoeg).

Ik ben nooit echt zenuwachtig geweest door deze mails, maar leuk vond ik het niet. Stel dat je iedere dag een dreigbrief krijgt van een of andere onnozelaar en je wéét dat hij gevaarloos is, dan nog voel je je toch niet 100 % op je gemak. Ik toch niet.