Categoriearchief: Kleine en grote levensfilosofieën

verhuizen naar Spanje

Leven als God in Spanje

Mijn broer en zijn vrouw verhuisden in april 2019 definitief naar Spanje. Een aantal jaren geleden hadden ze er een huis gekocht en het stap voor stap opgeknapt tot een juweeltje. Ik had mijn bedenkingen, zou je daar echt gelukkig kunnen zijn?
Hij nodigde me uit om het zelf aan de lijve te ervaren.

Het voorbije weekend wandelde ik nog door een Spaans dorpje. Januari en een strak blauwe hemel boven mijn kop, 18 graden en zacht wuivende palmbomen. Het klinkt idylisch maar het is de werkelijkheid waarin mijn broer en schoonzus al een half jaar in leven.

Iedere dag sta ik op en zie hoe het licht in ons huis binnenstroomt, hoe het speelt op de flanken van de bergen.

Mijn broer ‘s ochtens voor het ontbijt.

Mijn broer is allesbehalve poëtisch. Het lijkt wel of het leven in Spanje hem veranderd heeft en na een kort logeerpartijtje snap ik hem helemaal. Wonen tussen de bergen en de zee in een land waar het tempo stukken lager ligt, dat doet iets met een mens. Op tien minuten staat hij aan het strand, evenlang om aan de voet van bergen te staan. Zijn huis is omringd door citroenvelden. Veel landelijker kan het niet. Het centrum van het dorp is anderhalve kilometer ver en is voorzien van gezellige terrasjes, pleintjes en maar liefst 3 supermarkten. Hij leeft als God in Frankrijk. Zij het iets zuidelijker. In Spanje dus.

Verhuizen naar Spanje

Een aantal jaren geleden begon Dirk over het plan. Dat hij een huis wou kopen in Spanje. Toen we er nog eens over hoorden was de akte al getekend. Het was een huis in goede conditie, een villa in Spaanse stijl, omringd met terrassen en een dakterras. Grond rondop en, a-typisch voor Spanje, zelfs een aparte garage. Tenslotte ontbrak het zwembad ook niet.

Alleen…. het huis was lange tijd niet bewoond geweest. Het onkruid groeide welig. Mijn broer – het Spaans niet machtig – ging aan de slag. Van een woestenij maakte hij een klein paradijs. Liters verf. Hij legde als één van de eersten zonnepanelen, dat was voor particulieren lange tijd niet moeilijk wegens allerlei reglementeringen. Hij liet palmbomen zetten. Ik zeg hem dikwijls dat hij iedere vierkante centimiter van hun huis en grond heeft omgedraaid en (af-)gekeurd om vervolgens in alles de perfectie te eisen, perfectie waar hij overigens zelf maanden en jaren aan werkte. Op en neer België-Spanje en weer terug. Het paradijs valt je niet in de schoot.

Verhuizen wij straks ook naar Spanje?

In alle eerlijkheid had ik nooit gedacht dat mijn broer en zijn vrouw daar zo gelukkig zouden zijn. Laat staan dat ik dacht dat zo’n huis in orde krijgen (en alle papieren erbij) zo ‘makkelijk’ zou zijn.

Just do it, zegt mijn broer.
Ik denk: zo gaat dat wel niet, maar als ik hem zie, lijkt het een fluitje van een cent.

Het lief wil best ook wel naar Spanje verhuizen eens ons pensioen (geen idee wanneer!) er is. Iedere winter is hij de koude en de duisternis beu. Spanje is relaxter, mensen leven meer buiten, het mag allemaal wel wat trager, zeker buiten de grootsteden.

Ik val evengoed voor dat mooie klimaat, maar 10 minuten van de zee, ja, dàt is wel heel aantrekkelijk. En tenslotte, een half uurtje tot aan de luchthaven.

Het beste van 2 werelden: logeren!

Deze korte vakantie bij mijn broer heeft me veel deugd gedaan. Het doet altijd iets als je ziet dat je geliefden gelukkig zijn. Terwijl het in het thuisland donker was en regende, zag ik tegen een strak blauwe hemel bomen vol sinaasappelen en de citroenen hingen evengoed in overvloed. Het zwembad daagde mij iedere dag uit. ‘Je mag het natuurlijk wagen, maar ik raad het je niet aan’, zei mijn broer. Te koud nog. Maar het lonkte en het was klaar.

verhuizen naar Spanje
in het dorp

Levenslessen

Mijn broer leert me dat je gewoon je dromen moet volgen en er niet al te veel moet over nadenken. Gewoon doen en dan los je de obstakels wel op. Niet, zoals ik zelf ben, eerst alle mogelijke problemen zien en vervolgens zo moedeloos worden van wat allemaal kàn misgaan, dat er van de droom niets in huis komt.

Ik leerde van mijn broer dat de lat hoog mag liggen, maar dat je sowieso ook moet aanpassen. Zo verlegde hij meermaals de datum van zijn verhuizen naar Spanje. Tussen aankoop en complete afwerking zaten zo’n 3tal jaren van op en neer gaan. Dat moet best vermoeiend geweest zijn.

Het noodlot

Hij verhuisde definitief naar Spanje in april 2019 waar hij en zijn vrouw eindelijk konden genieten van een afgewerkte Spaanse villa. In september 2019 sloeg het noodlot toe. In de streek was er noodweer en de regen was zo hevig dat de dam het dreigde te begeven. De dam werd opengezet en hele dorpen stonden onder water. Mensen moesten worden gered met helicopters. Vier dagen lang was het huis van mijn broer afgesloten van de rest van de wereld. Hun auto’s waren volgelopen.

Gelukkig was het huis van mijn broer, zoals overigens vele typische Spaanse villa’s, op een verhoging gebouwd. De terrassen eromheen zijn ook verhoogd, je bereikt het huis via trappen. Hetzelfde geldt voor het zwembad. Spanjaarde bouwen hun zwembaden verhoogd en niet gelijk met de grond. Het zou iets te maken hebben met de nabijheid van de zee. Hoe dan ook, dag na dag keek mijn broer angstvallig toe of het water uiteindelijk het huis zou binnenstromen of niet.

Het scheelde niet veel, maar het huis werd gespaard. De grond rondom, de lage terrassen, waren herschapen tot één moeras.

Herbeginnen

Inmiddels is niets meer te zien van de felle overstroming. Containers modder en stenen werden weggebracht, terrassen heraangelegd, nieuwe tegels gelegd, kortom… een huzarenwerk. Ik denk dat dit de beste strategie is om tegenslag te verwerken: de handen in de mouwen steken en er weer volop voor gaan.

Makkelijk gezegd, denk ik weer, maar wellicht heeft mijn broer daar allemaal niet veel over nagedacht. Just do it, zal hij gedacht hebben.

Ondertussen STAVAZA november 2019

Terugblik op de voorbije maanden.
Het leven zoals het hier gaat en soms stilstaat…

Terugblik

De zomer was zo heftig dat ik behoorlijk wat tijd nodig had om weer wat in mijn normale doen te komen. Maar hé, we are getting there! Dat ik alles, werkelijk in alles kan rekenen op dat lief van mij, dat is wel iets waar ik dag in dat uit dankbaar voor ben.

  • Over dat lief gesproken: hij is een gigantische fan van Marcella (Netflix). Ik ben fan van Anna Friel, maar niet zozeer van Marcella. Hoe dan ook, uiterst origineel en spannend. Wij keken de 2 seizoenen na elkaar uit.
  • Nog over dat lief, ik denk vaak terug in ‘wat deden we rond deze tijd een week, een jaar geleden?’. Een jaar? Toen logeerden we nog om de 2 weken in Gasthuisberg voor 46 uur chemotherapie voor het lief. Nu spreken we het woord kanker nog amper uit. Alsof er nooit iets geweest is, het is alsof het kwam en ook weer ging. (Maar wees gerust, de angst zit er wel degelijk in, zeker nu de ‘controle’ weer dichterbij komt). Alles bij elkaar blijft het toch onwezenlijk.
  • Ik heb nogal wat boeken over routines gelezen. Eén boek over uitstelgedrag heeft mij behoorlijk geraakt, omdat het ging om de psychologie die achter dergelijk gedrag zit en hoe gevaarlijk is om weg te glijden in al te veel uitstelgedrag of inactiviteit. De auteur linkt depressie aan uitstelgedrag en meteen wat is de kip en het ei? Nu ben ik van nature geen uitsteller, maar er zijn gebieden waar ik er wel last van heb (zoals wellicht iedereen). Dit was voor mij herkenbaar: compleet overrompeld zijn door een taak omwille van het gebrek van tijdsbesef. Ik durf het tijdperspectief wel eens vergeten, waardoor ik denk dat ik alles nu onmiddellijk in één keer tot het eind moet afwerken, tot in detail! Het zal wel zijn dat dat overwhelming is!
  • Meten is weten: ik ben weer bezig met tijdregistratie, wat betekent dat ik in mijn agenda schrijf wat ik van uur tot uur doe. ‘Waar is al die tijd heen gegaan ?‘ kan ik van uur tot uur vertellen. Een boek met dit topic is Off the Clock: Feel Less Busy While Getting More Done. Ik plan ook heel nadrukkelijk vrije tijd in, sporten en lezen. Anders heb ik nogal de neiging in een alles of niets houding continu door te werken (of te lezen, Netflix)… Zo’n schema geeft rust. Hoef ik mij nooit meer schuldig te voelen! Vandaar ook ‘plan your work, work your plan’.
  • Act as if, is dan weer een advies van Gretchen Rubin. Soms is er geen andere weg. Ik geloof wel dat het denken het doen kan volgen. (En omgekeerd).
  • Ik heb weer heel wat wandelplannen en dat maakt mij hipperdepiep gelukkig! De voorbije maanden bleef ik het liefste onder een dekentje, nu kan ik niet snel genoeg de wandelschoenen aan!
  • Winterkamperen, ik begin het serieus te overwegen en snap niet goed waarom ik zo aarzel. Het is niet dat ik in een tent slaap of zo, integendeel, schoon verwarmd is dat huisje van mij. I keep you posted!
  • Ik heb een soepmaker! Dat is natuurlijk een overbodige luxe, want op zich is het gewoon een combinatie van een waterkoker met een blender erin. Maar wat een gemak: groenten erin en na een kwartier schenk je al je soep uit. Meteen een oplossing voor al die groentenoverschotten die hier blijgen liggen én… zo krijg ik eindelijk meer groenten binnen!
    Ik had die net besteld en toen brak … de broodrooster en het stoomstrijkijzer. Tja. Happy Housewife nu? Volgens het lief moet ik overigens ook een nieuwe flashy strijkplank kopen, wegens niet meer compatibel met het hightech strijkijzer. Dat het geld hier rolt deze maand, ja.
  • We gaan in de kerstvakantie op … vakantie! De kerstperiode is voor mij altijd zwaar wegens… druk, druk en nog eens druk. Super leuk al die feestjes en familie, deugddoend ook, maar waarom allemaal zo kort op elkaar? Sedert ik weet dat we nadien rustig met ons twee ‘weg van alles en iedereen’ een vakantie hebben, zie ik er veel minder tegenop. Integendeel!

En, hoe gaat het met jullie? Werkt alles nog in de keuken? Goede boeken gelezen? Een Netflix die ik niet mag missen?

See you!

Houden van dingen die niet perfect zijn – Haemin Sunim

‘Houden van dingen die niet perfect zijn’ is een boekje dat je tot rust brengt. Poëtisch uitgegeven, met de wijsheid van mindfulness uit de boeddhistische traditie. Wie vriendelijk is voor zichzelf, is vriendelijker voor de hele wereld.

Stress: omdat het niet loopt zoals je wil

Liep alles netjes zoals we het graag wilden, dan zou er wellicht geen stress zijn. Helaas, helaas, dat is zelden het geval. Soms zijn het kleine dingen, maar blijven ze zeuren aan je hoofd. Soms is het gewoon teveel. Of je bent niet wie je zou willen zijn, anderen laten je in de steek.

Houden van dingen die niet perfect zijn

Mild zijn voor jezelf

Het boekje van Haemin Sunim nodigt je uit om mild te zijn voor jezelf. Hij koppelt daaraan dat wie mild is voor zichzelf ook milder wordt voor anderen. Ik kan alvast zeggen dat dat klopt, met alle vicieuze cirkels tot gevolg. Als ik gestresseerd loop ben ik meestal niet de meest aangename persoon. Hoe groter de stress hoe meer ik zie hoe dingen fout lopen. Ik kan vallen over een detail. Doorbreek ik die cirkel, dan gaat alles een stuk vlotter.

Bijna poëtisch

Het boekje van Haemin Sunim is bijna poëtisch. Het is o zo mooi uitgegeven dat je er bijna vanzelf rustiger van wordt. Kleine stukjes tekst worden afgewisseld met grote . Sunim, een boeddhistisch monnik, is eerlijk met zichzelf. Door zich bewust te worden van de eigen onrust kan hij door meditatie de angel soms wel wegnemen.

Het verhaal van de trap

In “Houden van dingen die niet perfect zijn” vertelt Haemin Sunim dat hij ergens op een zenretraite is waarbij het werk wordt verdeeld onder de monikken. Hij leidt zelf zo’n groepje en wijt zich, samen met de anderen aan zijn huishoudelijke taak. Tot het moment dat een oudere monnik hem vraagt om zijn taak over te nemen: het vegen van de trap. Hij ergerde zich in de vraag en vond dat de monnik misbruik maakte van zijn leeftijd. Toen hij uiteindelijk de klus in minder dan 10 minuten had geklaard, vroeg hij zich af waarom hij zich er een veelvoud van de tijd druk had in gemaakt. Was het echt al die ergernis en negativiteit waard?

Uit het leven gegrepen

Wanneer ik teksten lees van boeddhistische monnikken heb ik dikwijls iets van: oké, dat kan dan wel allemaal kloppen, maar ken jij het leven wel van een westerling? Met al die drukte? Met alle stressproblemen?

Dat geldt niet voor Haemin Sunim. Hij haalt universele thema’s aan die hij heel concreet uitwerkt:

  • Goed voor jezelf zorgen (wees niet te lief, het is al genoeg dat je bestaat)
  • Familie
  • Empathie (de kracht van knuffels, luisteren is een daad van liefde)
  • Relaties (op zenretraite, omgaan met teleurstelling)
  • Moed (aan mijn geliefde jonge vrienden, de eerste mislukking)
  • Helen (als vergeven moeilijk wordt, ‘ik ben een beetje gedeprimeerd’)
  • Verlichting (de ware thuis van de geest, mijn spirituele reis)
  • Acceptatie (de kunst van het loslaten, lessen vanuit het diepste punt van het leven.

Een tweede vooroordeel dat ik moest laten vallen is dat boeddhistische monikken altijd rustig en zelfzeker zijn. Van Haemin Sunim leerde ik dat het gaat om het op zoek gaan naar de rust in jezelf en dat dat ook voor hem een opgave is. Wanneer hij lesgeeft kan hij behoorlijk uit zijn doen zijn wanneer blijkt dat studenten niet echt aandachtig zijn of heel kritisch zijn. Hij is bovenal een mens. Dan een monnik. Het is geen kwestie van ‘eenmaal gevonden, altijd rust’. Het blijft werken aan bewustzijn, al raakt je geest wel getraind.

Mindfulness: acceptatie

Wie al wat gelezen heeft over mindfulness zal in het boek ‘houden van dingen die niet perfect zijn’, veel herkennen. Dat is niet verwonderlijk, gezien mindfulness in de boeddhistische traditie geworteld is. Het boek van Haemin Sunim eindigt dan ook met het hoofdstuk over acceptatie. Accepatie betekent niet dat je over je heen laat walsen, maar dat je te midden te storm rust vind in jezelf zodat de storm je niet omver blaast.

Houden van dingen die niet perfect zijn

Met dit laatste hoofdstuk over acceptatie omarmt hij de titel van zijn boek ‘houden van dingen die niet perfect zijn’. De cirkel is rond.

Voor wie is dit boek?

Voor iedereen die nu en dan eens het noorden kwijt is omdat het voor geen meter loopt. Dat kan je werk zijn, je familie, je relatie of misschien zie je het gewoon niet meer zitten. Blader in het boek en lees enkele bladzijden. Je hoeft niet eens het boek in één keer te lezen. Geef jezelf het geschenk van een paar minuutjes tot rust komen met dit boek. Het biedt geen oplossingen, maar misschien zie je de situatie net iets anders, iets milder, ben je niet iets minder overdonderd. Als een boek dat al voor je kan doen, dan is dat toch een heerlijke verdienste!

Bij mij ligt het boek dicht bij de sofa, ook al heb ik het helemaal gelezen. Het lezen brengt me tot rust en meer mildheid. Tegenover die hele wereld.

Praktisch

Haemin Sunim, Houden van dingen die niet perfect zijn. Compassie voor jezelf en anderen is een uitgave van De Boekerij en telt 272 blz. Het is te koop bij o.a. Bol.com voor € 22,98 (paperback) en € 11,99 (e-book). Gratis te lezen voor KoboPlus abonnees. Je kan het ook als luisterboek bestellen voor € 14,99.

Hoe zit het met mijn smartphonegebruik? MobileDNA

MobileDNA is een (gratis) app van de UGent die je smartphonegebruik in kaart brengt. Omdat ik mij in de zomermaanden heb laten gaan, wou ik wel eens een analyse van mijn smartphonegebruik. Het was toch even schrikken, maar wel de nodige schop on de kont om het anders aan te pakken.

Ik ben een gebruiker, …

Onlangs vertelde een collega mij dat ze gezwicht was voor een smartphone. Onmiddellijk zei ze erbij ‘maar ik heb al een vaste plaats voorzien waar ik hem ga leggen’. Ik repliceerde: en zet vooral de meldingen uit, daar word je gewoon zot van!

Ik had het altijd bijzonder moedig van haar gevonden, dat ze het zomaar bij een ‘ouderwetse’ GSM hield. Zelf heb ik liefde/haat relatie met mijn smartphone. Ik dénk dat het wel meevalt, maar moet eerlijk bekennen dat ik er veel te veel gebruik van maak om redenen die er totaal niet toe doen. Lees: verveling, zenuwachtigheid, FOM, enzovoort. Tijd die ik voor iets anders zou kunnen gebruiken!
Het is zoals vermageren. Dat éne stukje chocolade zal je gewicht niet in het gedrang brengen. Elke dag 3 stukjes is een ander verhaal. Dus ging ik op de digitale weegschaal staan via MobileDNA.

De confrontatie: MobileDNA

Meten is weten dacht ik, en ik registreerde me (gratis) bij MobileDNA (UGent). Kon ik meteen zien hoe het gesteld was mijn compleet uit de hand gelopen zomermodus ikheballetijd.

Het rapport is … eu… laat ons zeggen dat ik toch schrok.

Zo ben ik een intense smartphonegebruiker volgens de analyse van MobileDNA. Gezien het vakantie was kan ik hier niet teveel excuses gebruiken ‘het was voor het werk’. 37 keer per dag gebruik ik die smartphone. Dat is echt wel schrikken. Misschien een kleine verzachtende omstandigheid: ik gebruik ook wel Spotify. Maar dan nog. Stel dat ik 10 keer van muziek verander, dan zit ik toch nog altijd op 27 keer wat écht veel is.

39% van mijn tijd gebruik ik een communicatietool. Ik weet niet wat ik daar moet van denken.

Vroeger zou ik meer kaartjes geschreven hebben

Echt, ik stuur nogal snel berichtjes naar mensen als ik weet dat het een bijzondere dag is, of om de communicatie (al dan niet op reis) te onderhouden met de familie. Fotootjes naar de oma en zo, terwijl ik pakweg 10 jaar geleden nu en dan gebeld zou hebben.

31 pick-ups per dag: dat zijn de keren dat ik zelf mijn telefoon oplicht en vervolgens iets doe. Met die 31 zit ik ver boven het gemiddelde van 118. Kijk zie, er moest toch ergens goed nieuws zijn? Omdat ik toch goed ben in excuses: mijn telefoon is mijn foto-apparaat, zou dat ook als pick-up gelden?

6 eenvoudige tips voor minder smartphonegebruik

Slechte gewoontes zijn zo aangeleerd (bewijze mijn vakantiemaanden en mijn ‘rapport’), tijd om de riem weer aan te spannen. Want ook al heeft de ‘ikheballetijdvandewereld’ nooit bestaan, hij zal er zéker niet zijn in het werkjaar. Het moet dus minder!

  • Ik start al met een voordeel: tijdens de les kan ik moeilijk bezig zijn met mijn smartphone. Nooit gedacht dat ik blij zou zijn met extern opgelegde onthouding !
  • (2) De telefoon gaat niet meer mee naar boven. Dat was de regel voor de vakantie, maar blijkbaar vond mijn ‘ikheballetijdvandewereld’modus dat dat niet meer nodig was. (Het excuus was ‘ik ga nog even iets checken’, klinkt wellicht bekend).
  • (3) De telefoon gaat tijdens werkuren resoluut in een andere fysieke ruimte (in mijn geval de TV-kamer). Het is niet omdat je thuis werkt, dat je niet geconcentreerd mag zijn. Voor mijn laptop gebruik ik Freedom, wat overigens ook (gratis) op je smartphone te installeren is, het is een app waar je zelf aanduidt wat gedurende een tijdsslot niet meer toegankelijk is.
  • (4) Ik plan mijn momenten van sociale media, zowel op de pc als op smartphone.
    Je dacht toch niet dat ik geheelonthouder of zo zou worden ? Nee hoor, als beloning plan ik nu en dan 10 minuten social media. Met de timer erop. (Die timer heeft me al zoveel geholpen!).
  • (5) Ik zet mijn data uit op gezette tijden. Ik hoef niet altijd bereikbaar te zijn en als iemand me echt wil bereiken kan hij nog altijd klassiek bellen. Ook al staan alle meldingen uit, ik merk dat het uitzetten van data echt helpt. Ik word me meer ‘bewust’ van mijn smartphonegebruik.
  • (6)Ik kijk wekelijks met gebruik na via mobileDNA. Beetje zoals op de weegschaal staan.

Ik maak mezelf iets wijs

Ik heb er vrij goede hoop in omdat ik vrij gemakkelijk omga met ‘regels’ en ‘gewoontes’. Ik ben dan ook een zogenaamde upholder, niet?

Ik vrees dat ik mezelf ook iets wijsgemaakt hebt met die vakantiemodus. Zelfs als je geen verplichtingen hebt en vrije tijd ‘pure sang’, dan nog zijn er misschien dingen die je liever doet dan aan je smartphone gekluisterd te zijn. Soms toch, want, ik herhaal, er zit natuurlijk ook plezier in. Als ik echter kijk naar het aantal effectieve uren gebruik (die ik hier niet heb vermeld) dan blijft die vraag wel in mijn achterhoofd. Ik had andere dingen kunnen doen in, bijvoorbeeld de helft van de tijd.

Do what makes you happy

Dat vind ik soms een overdreven citaat omdat simpelweg er dingen gedaan moeten worden die niet leuk zijn en mij al zeker niet happy maken. Die nemen tijd in, maar geen gezaag erover, get over with it.

Reden genoeg om spaarzaam te zijn dus met de vrije tijd !