Categorie archief: Kleine en grote levensfilosofieën

Snapshot diary

Snapshot diary: week 49/2019

Samengevat: genieten van lekker eten, ook wel chocolade. Altijd nieuwe batterijtjes vinden tijdens lange wandelingen, genieten van de krant en het tweewekelijks bezoek aan Gasthuisberg. 

De troost van goed eten

Deze week kan ik het beste samenvatten in twee woorden: eten en boeken. Niet dat er zoveel gegeten werd, maar er werd wel iets meer aandacht aan besteed. Nog niet genoeg, maar hé, we moeten ergens beginnen. Ik hoop van december nog een behoorlijke kookmaand te maken en zo weer op het goede pad te raken.  Vrijgesteld van de tweewekelijkse bezoeken aan Gasthuisberg hoop ik dat het eten hier wat op kwaliteit komt. o

De wijsheid van boeken

De voorbije week las ik maar liefst twee boeken uit. Boeken die een behoorlijke indruk op mij maakten en waarvan ik weeral denk: die zijn blijvend, die ga ik niet vergeten ! Momenteel lees ik nogal wat non-fictie. Er zijn boeken die mij meer inzicht geven in de wereld om mij heen. Maar er zijn ook boeken die mij meer inzicht geven in mijn persoonlijke leven. ‘Omringd door idioten’ is zo’n boek. De titel is provocerend en zou de indruk kunnen geven dat dit geschreven is voor mensen die zichzelf beter vinden dan anderen. Daar gaat het niet over. Het gaat over het gevoel dat je soms hebt wanneer mensen om je heen je totaal niet begrijpen. Of wanneer je het gevoel hebt dat … tja, je omringd bent door idioten. Iets is zonneklaar voor jou, maar je krijgt de andere maar niet in dezelfde richting. Je blijft communiceren maar loopt alleen maar vast in de communicatie. Hoe dat komt ? Omdat de vertrekpunten (niet de standpunten) totaal verschillend zijn, de manier van denken en omgaan, de prioriteiten (niet inhoudelijk) zijn compleet anders, waardoor je maar naast elkaar blijft praten. 

Ik vond dit zo’n verhelderend boek dat ik er in januari een heel artikel aan zal wijden.  Echt een eye-opener. 

Door wind en regen: always outdoors !

In deze herfsttijd van donkere wolken en regen geniet ik ontzettend van het huiselijke. Lampjes, geurkaarsjes, hier en daar wat kerstversiering. Onder een dekentje boeken lezen, genieten van bananenbrood. Ik moet toegeven, het valt mij moeilijker om de wandel- of loopschoenen aan te trekken. 
Ik prijs mezelf gelukkig dat ik toch nog altijd – bijna tegen mijn aard – het huis verlaten kan. Nog nooit heb ik mezelf beklaagd dat ik toch naar buiten gegaan. Het gebeurde mij zondag zelfs dat ik vertrok in de gietende regen en vervolgens geen spatje regen zag tijdens de wandeling. 

Boeken, eten en outdoors. Dit zijn zo’n beetje de fundamenten waarop ik momenteel leef. En de liefde natuurlijk. Altijd. Het lief. 

Aan allen een fijne week toegewenst ! Vergeet niet om nu en dan buiten te komen, ook al regent het en waait het ! 

Waarom veel jongvolwassenen het zo moeilijk hebben

Simon Sinek over de millenials

Simon Sinek (vooral bekend om zijn boek ‘Start with Why) omschrijft hier o zo treffend waarom millenials het zo moeilijk hebben. “They are dealt a bad hand”, zegt hij.

4 oorzaken ziet hij :

  1. Parenting (Opvoeding)
    Waarin hij de opvoedingsstijl hekelt waarin continu aan jongeren wordt gezegd dat ze eender wat kunnen bereiken en eender wat kun worden. Een cultuur waarin iedereen een medaille krijgt, verliezer of winnaar (waardoor de medaille niets meer waard is), waar ze continu te horen kregen dat ze o zo bijzonder waren.
    ‘Dealt a bad hand’ staat in deze context. Sinek heeft het over ‘failed parenting strategies’. Ook het onderwijs is medeplichtig : punten geven om van het geklaag van ouders af te zijn.Volgens Sinek is de confrontatie met de realiteit gigantisch en resulteert dit failed parenting in een laag zelfbeeld.
  2. Technology (Technologie)
    Waarbij het vooral over sociale media gaat. Het leven lijkt overal geweldig te zijn, iedereen lijkt het allemaal voor elkaar te hebben. De verslaving (niet eigen aan milleniums) dopamine, het belang dat wordt gehecht aan ‘likes’. Dopamine is zwaar verslavend, net als bij een sigarettenverslaving. Sinek spreekt over vage relaties (via sociale media) versus het oefenen in sociale vaardigheden met mensen.
    Sinek is niet tegen smartphones of sociale media, hij waarschuwt wel voor verslaving.
  3. Impatience (Ongeduld)
    Alles nu ! We leven in een wereld van instant bevrediging. Online aankopen, binge watching, het gaat onmiddelijk. Zelfs een ‘date’ vraagt nog weinig sociale vaardigheden. Daartegenover staat dat echte voldoening zelden uit instant bevrediging komt. Liefde, voldoening in het werk, het vraagt tijd.
  4. Environment (Werkomgeving)
    Jongeren die terecht komen in omgevingen die meer bezig zijn met cijfers dan wel met mensen. Omdat ook de werkomgevingen gericht zijn op snelle en directe resultaten, krijgen jongeren de tijd niet meer om te leren en om te groeien. Sinek verwijt hier de bedrijven leiderschap. Het erge is, volgens Sinek, dat jongeren het zichzelf kwalijk nemen als ze niet (onmiddellijk) slagen, terwijl dit juist niet de normale  gang van zaken is. Groei is nodig.

Maar ik ben veel ouder ! ?

Ik behoor helemaal niet tot de categorie jongeren waarover Simon Sinek het heeft (geboren na 1985) maar toch herken ik zaken. Ik ben helemaal niet opgevoed in een wereld van ‘je kan alles’, of ‘je bent geweldig’, maar sociale media is ook mijn leven binnengeslopen en nu en dan merk ik dat er niet alleen goede kanten aan zijn. Ongeduld is mij niet vreemd, al ben ik er mij echt van bewust en probeer ik nu en dan een stapje terug te doen. Dat bewustzijn is toch al iets.

 

1000 vragen #130 Wat is je grootste overwinning ? Elke dag opstaan.

vallen en opstaan

Vallen en opstaan

Toen ik de vraag las, dacht ik in eerste plaats aan de halve marathons die ik met heel veel moeite heb voltooid, de triatlons (met een beetje minder moeite), grote projecten die ik heb afgerond en grote doelen die ik heb kunnen afvinken. Maar eerlijk ? Dat zijn op zich niet de grote overwinningen. Dat zijn resultaten. Van te trainen als ik geen zin had.

Andere wegen zoeken

Mijn grote overwinningen zaten in het niet opgeven op het moment dat het er behoorlijk hopeloos uit zag, of zelfs compleet ‘naar de wuppe‘ was. Wanneer ik aan de zogenaamde ‘overwinningen’ denk in deze zin, dan is het gevoel dubbel. Want het herinnert mij aan verdriet en frustratie, aan doelen die helemaal niet zijn gehaald. Aan dromen die in duizend stukjes op de grond lagen. Aan wegen die ik wou gaan maar die werden verhinderd of gewoonweg onmogelijk leken.
Zelfs terwijl ik dit schrijf kan ik zo een lijst noemen van falen. Soms door toedoen van anderen of externe omstandigheden, soms van mezelf. Ik ga daar niet onnozel over doen, ik ben al meer dan eens behoorlijk met mijn kop tegen de muur gelopen. Maar het is nog niet allemaal naar de wuppe.

Zelfkennis en acceptatie

Ik denk dat de grootste overwinning (voor mij toch) acceptatie is en dan weer opnieuw opstaan. Niet dat dat altijd lukt. Er gaat geen week voorbij dat ik denk ‘dit kan toch niet’ en dat het mij in eerste instantie verlamt. ‘Hoe is het mogelijk ?’. En dan toch, weer doorgaan, de idealen niet opgeven. Commitment, zoals ze dat zo mooi in ACT zeggen.

Is dit het leven dat je wil ?

Ik doe de oefening te weinig. Op een papier schrijven wat belangrijk is voor mij (waarden), of welke dromen ik heb. Dingen die mij echt ter harte gaan, niet wat de reclame of sociale media mij voorschrijft. Vervolgens een realitycheck doen. Hoe ver of dicht licht mijn huidige leven bij die dromen ? Bij wat ik echt wil ?

Ik vind dit een behoorlijk confronterende oefening.

Soms moet een mens zelfs diep graven om te ontdekken wat hij echt wil. Zo weet ik dat ik véél tijd alleen nodig heb. In een over sociale wereld lijkt dat not done. Een wereld waarin volgers, het aantal vrienden zo belangrijk lijken voor jezelf erkennen: ik ben beter niet continu omringd door veel exictement, het avontuur mag best wat stiller zijn.
Carrière maken. Daarvoor heb ik sowieso al de verkeerde job gekozen. Veel geld verdienen. Waarom ? Ben ik bereid daar de prijs voor te betalen (meer werken in loondienst ?).

Allemaal grote vragen.

Overwinning :
Iedere keer ik ja zeg aan wat ik echt wil
dus ook ja aan lopen in de regen
want het doet mij goed
Iedere keer ik nee zeg
omdat het mij niet verder brengt
en ik anders ja zeg om
redenen die verkeerd zijn.

‘s Morgens opstaan in een wereld
waar veel verdriet is
opstaan en proberen
de wereld wat lichter te maken.
Geen duisternis toevoegen aan duisternis.

Dat is voor mij overwinning.

Elke dag opnieuw.

Ik word afgeperst (I kid you not) – prijs: $838

Cybercriminaliteit met een ranzig kantje

Ik krijg al enige maanden mailtjes van mezelf. Zoals in: verzonden door mij, met mijn adres als afzender, maar met een mail die uiteraard niet van mezelf komt. Dus iemand kan in mijn emailaccount. En nee, het gaat niet op pishing, of het vragen van mijn wachtwoord of gevoelige gegevens. Regelrechte cybercriminaliteit.

“Ik breng u in diskrediet”

Dat is ook exact wat de persoon in kwestie mij vertelt. Dat hij in mijn emailaccount kan, dat hij aan al mijn adressen kan enzovoort. In het begin negeerde ik het, maar leuk vond ik het niet. Het eerste wat ik deed was mijn ‘sentbox’ controleren. Het mailtje was niet verzonden van daar, dus ik dacht dat het een soort ‘masked’ adres was. Dat het léék alsof ik dat gestuurd had, maar dat dat niet zo was.

De toon van de mail was dreigend. Dat ik de politie niet moest verwittigen (en ook niet de FBI, alsof we dat hier in België hadden), dat de persoon al mijn geheimen wist en mij via mijn contactpersonen in diskrediet kon brengen enzovoort.

Ik mocht het hem niet kwalijk nemen (staat letterlijk in de mail), want tenslotte heeft iedereen zijn werk, en hacken was het zijne.

Ik negeerde en negeerde, maar de mails werden veelvuldiger en dreigender.

838 dollar: de afpersprijs

Maar goed, ik kon van al die mails en het gehack af zijn als ik zo’n dikke 800 dollar betaalde. Dan zou hij mij gerust laten. Ik moest het betalen in bitcoins en er stond nog ergens op hoe ik geld moest omzetten in bitcoins. En ja, anders zou het hele ‘dark net’ van alles op mij afvuren. Ik had 48 uur de tijd. Cybercriminaliteit rendeert !

Hij kende mijn wachtwoord

Plots kwam er een andere mail, waarop mijn wachtwoord stond. Dus kijk, als ik het al niet geloofde, hier kwam het bewijs. Mijn wachtwoord van mijn account stond er de blinken. En ja, het was het juiste wachtwoord. Alleen, het was een ‘oud’ wachtwoord. Het wachtwoord dat ik gebruikte in de tijd van de hetze van Cambridge Analytics. Ik denk (maar weet niet zeker) dat het om dit datalek gaat.

Dat wachtwoord is ondertussen voor mij al lang ‘passé’ en mijn veiligheidsprotocollen zijn verscherpt, maar die mails bleven maar komen en leuk vond ik het niet.

Het werd nog grimmiger toen hij zei dat hij via mijn webcam mijn leven volgde en wat ik allemaal deed en daar zeer onstuimige beelden had gevonden die hij naar al mijn contactpersonen zou sturen. Ik kan mij voorstellen dat sommige mensen dan compleet beginnen te freaken. Ik niet en eigenlijk om de simpele reden dat enerzijds de webcam op mijn desktop pc niet eens verbonden is, en anderzijds omdat wat je zou kunnen zien op mijn webcam van mijn laptop, mijn gezicht is.  Ik denk niet dat veel mensen dit opwindende of sensationele beelden vinden en al helemaal geen beelden waarmee je mij kan chanteren. Wanneer ik niet op mijn laptop werk is hij dichtgeklapt. (En dan nog: het leven is hier behoorlijk ‘saai’, wij eten, lezen, kijken TV, babbelen, kuisen en koken.) Maar toch.

Wat heb ik gedaan ?

Ik kan mij voorstellen dat sommige mensen behoorlijk onder de indruk zijn van zo’n mails. Ik zou echt meer gepanikeerd hebben moest het om een emailadres gaan dat ik vaak gebruik, maar dat was niet het geval. Het was niet mijn hoofdaccount. Bijgevolg heb ik de account verwijderd en ook de catch-all afgezet.

Mensen die dit emailadres nog zouden gebruiken zullen dus een ‘unable to deliver’ krijgen. Ik herhaal, dit was voor mij een totaal onbelangrijke account, maar was het mijn hoofdaccount geweest, dan kon ik die echt niet zomaar verwijderen. Ik vind dit toch een imponerende vorm van cybercriminaliteit.

Kan je iets doen ?

Ik heb het een en ander afgeprint en zal dit in het politiebureau afgeven met een klacht aan onbekenden. Ik veronderstel dat zij veder weten wat te doen met aangiftes van cybercriminaliteit.  Ik kan mij best voorstellen dat sommige mensen terecht bang zijn, al helemaal als je je wachtwoord indertijd niet hebt gecontroleerd of gereset, of als je inderdaad beelden/materiaal hebt dat echt niet voor het grote publiek is. Ik denk daarbij ook  aan (kleine)bedrijven. (Ik veronderstel dat grote toch een grotere security hebben). Stel u voor wat dat met politici kan doen àls dingen gelekt worden.

Zelf dènk ik niet dat het ooit zo’n vaart loopt, maar het is als met een terreurdreiging: de angst is gezaaid. De mogelijkheid is er en niemand leeft graag in angst. Bovendien ben ik geen expert in cybercriminaliteit. Ik kan een eigen inschatting hebben van de risico’s, maar echt weten doe ik het niet.

In België kan je cybercriminaliteit aangeven, maar daar heb ik nog het juiste niet gevonden. Het is immers geen internetfraude, geen pishing, maar regelrechte afpersing.

Door het schrijven van dit artikel doe ik misschien al iets heel belangrijks : mensen erop wijzen dat je echt wel voorzichtig moet zijn met wachtwoorden, zeker als je gevoelige beelden of informatie digitaal hebt.

Eind van het verhaal

Dus ja, ik word afgeperst. De account is enkele dagen geleden afgesloten en ik denk niet dat ik nog mails zal krijgen. Ik had overduidelijk de inhoud dat het om geautomatiseerde mails ging. Hij wist niet of ik man of vrouw was, in welk land ik woonde of wat dan ook.

De facto denk ik niet dat hij werkelijk in mijn emailaccount kon. Maar hij kan er wel even ingeweest zijn (wat op zich al genoeg is, als hij automatisch kan downloaden, dan is dat genoeg).

Ik ben nooit echt zenuwachtig geweest door deze mails, maar leuk vond ik het niet. Stel dat je iedere dag een dreigbrief krijgt van een of andere onnozelaar en je wéét dat hij gevaarloos is, dan nog voel je je toch niet 100 % op je gemak. Ik toch niet.