Categorie archief: Wandelen en wandeltips

Snapshot diary

Snapshot diary: week 49/2019

Samengevat: genieten van lekker eten, ook wel chocolade. Altijd nieuwe batterijtjes vinden tijdens lange wandelingen, genieten van de krant en het tweewekelijks bezoek aan Gasthuisberg. 

De troost van goed eten

Deze week kan ik het beste samenvatten in twee woorden: eten en boeken. Niet dat er zoveel gegeten werd, maar er werd wel iets meer aandacht aan besteed. Nog niet genoeg, maar hé, we moeten ergens beginnen. Ik hoop van december nog een behoorlijke kookmaand te maken en zo weer op het goede pad te raken.  Vrijgesteld van de tweewekelijkse bezoeken aan Gasthuisberg hoop ik dat het eten hier wat op kwaliteit komt. o

De wijsheid van boeken

De voorbije week las ik maar liefst twee boeken uit. Boeken die een behoorlijke indruk op mij maakten en waarvan ik weeral denk: die zijn blijvend, die ga ik niet vergeten ! Momenteel lees ik nogal wat non-fictie. Er zijn boeken die mij meer inzicht geven in de wereld om mij heen. Maar er zijn ook boeken die mij meer inzicht geven in mijn persoonlijke leven. ‘Omringd door idioten’ is zo’n boek. De titel is provocerend en zou de indruk kunnen geven dat dit geschreven is voor mensen die zichzelf beter vinden dan anderen. Daar gaat het niet over. Het gaat over het gevoel dat je soms hebt wanneer mensen om je heen je totaal niet begrijpen. Of wanneer je het gevoel hebt dat … tja, je omringd bent door idioten. Iets is zonneklaar voor jou, maar je krijgt de andere maar niet in dezelfde richting. Je blijft communiceren maar loopt alleen maar vast in de communicatie. Hoe dat komt ? Omdat de vertrekpunten (niet de standpunten) totaal verschillend zijn, de manier van denken en omgaan, de prioriteiten (niet inhoudelijk) zijn compleet anders, waardoor je maar naast elkaar blijft praten. 

Ik vond dit zo’n verhelderend boek dat ik er in januari een heel artikel aan zal wijden.  Echt een eye-opener. 

Door wind en regen: always outdoors !

In deze herfsttijd van donkere wolken en regen geniet ik ontzettend van het huiselijke. Lampjes, geurkaarsjes, hier en daar wat kerstversiering. Onder een dekentje boeken lezen, genieten van bananenbrood. Ik moet toegeven, het valt mij moeilijker om de wandel- of loopschoenen aan te trekken. 
Ik prijs mezelf gelukkig dat ik toch nog altijd – bijna tegen mijn aard – het huis verlaten kan. Nog nooit heb ik mezelf beklaagd dat ik toch naar buiten gegaan. Het gebeurde mij zondag zelfs dat ik vertrok in de gietende regen en vervolgens geen spatje regen zag tijdens de wandeling. 

Boeken, eten en outdoors. Dit zijn zo’n beetje de fundamenten waarop ik momenteel leef. En de liefde natuurlijk. Altijd. Het lief. 

Aan allen een fijne week toegewenst ! Vergeet niet om nu en dan buiten te komen, ook al regent het en waait het ! 

Wandeltip

Wandeltip : langs het meer en de Gileppe stuwdam (diverse afstanden) + GPX

Wandelen langs stuwmeer en de Gileppe stuwdam

Wandelen langs stuwmeer en de Gileppe stuwdam

Wandelen op een stuwdam is altijd spectaculair. Staat aan de ene kant het water amper een paar meter lager dan ooghoogte, langs de andere kant heb je bijna een verrekijker nodig om te zien hoe diep dat water ligt. Wie stuwdam zegt, denkt dus niet enkel aan water, maar ook aan geweldige hoogteverschillen. Al hoeft deze wandeling niet eens zo lastig te zijn. Kies je voor een wandeling rond het meer (14 km) dan is er uiteraard weinig klimmen en dalen aan. Je geniet evenwel van een stralende rust om het meer en schitterend uitzicht.

Wil je de combinatie, dan doe je zoals ik: een stuk langs het meer en een ander stuk in het bos. Ja, daar zitten een paar klimmetjes in maar je wordt dan ook beloond met mooie vergezichten.

Wandelen langs stuwmeer en de Gileppe stuwdam

Foto vanuit de lift getrokken. Zicht op de stuwdam.

Makkelijk bereikbaar en uitgetekende wandelpaden

De stuwdam is makkelijk bereikbaar en er is behoorlijk wat (gratis) parking. Kom je met de kinderen dan is het avonturenparcours (klimmen via touwen in de bomen) de moeite waard, al kan dat menig volwassene natuurlijk ook bekoren. Helemaal bovenin de toren aan de stuwdam is een cafetaria voorzien. Alleen al het nemen van de lift is de moeite. Ze is geheel transparant, zodat je een knap zicht krijgt op de omgeving.

Wandelen langs stuwmeer en de Gileppe stuwdam

Het wordt je werkelijk makkelijk gemaakt, je hoeft zelfs geen kaart of gps bij te hebben. Diverse routes zijn uitgetekend, gaande van een kleine kilometer tot 40 km. Of je scant de bijhorende QR-codes in. Zo gaat het ook. Voor kinderen is er een kleine educatieve wandeling die specifiek over de natuur gaat. Ik moet echter zeggen dat het er een beetje troosteloos bij lag. Op zich wel goed bedacht (zeker voor de kleinsten) maar  wel beperkt. Anderzijds is het best wat klimmen om daar te raken, dat is natuurlijk wel avontuur op zich !

Wandelen langs stuwmeer en de Gileppe stuwdam

Maanlandschap

Ik ben geen bioloog, maar het viel mij op dat het landschap rond het meer heel bijzonder was. De menselijke hand is er hier niet vreemd aan. Eén van de meest opvallende zaken op het meer was het gebrek aan watervogels. Veel vogels zijn al aan hun trek begonnen, maar er zijn in België nog altijd genoeg vogels die inheems zijn. Ik heb werkelijk geen idee hoe dat komt, mij viel het wel heel erg op. Dat betekent meteen ook intense stilte, want je hoort er zelfs geen vogels.

Wandelen langs stuwmeer en de Gileppe stuwdam

De eerste foto betreft afgekapte bomen. De tweede over een gebruik om stenen op elkaar te leggen als markeerpunt. Er waren, gelukkig heel geconcentreerd op 1 plaats, veel van die ‘stenen torentjes’. Ik vond het wel wat hebben, maar ik begrijp de bezorgdheid op andere plaatsen over het vervormen van het landschap. Die torentjes dienden vroeger als markeerpunten voor verdwaalde reizigers, maar die functie hebben ze al lang niet meer.

Kaart

Je hebt geenszins een kaart nodig als je één van de daar voorgestelde wandelingen volgt. Ik had echter op voorhand mijn GPX bestandje gemaakt en dit resulteerde in deze wandeling:

Om je een beeld te geven: dit is zo’n 7 km. Ik vertrok langs het meer en vervolgde langs de Allée de Petite Lys en vervolgens de Allée Pierreuse. Dit zijn echt boswegen, niet geasfalteerd. Verdwalen lijkt mij moeilijk, omdat je altijd het meer doorheen de bossen ziet, tenzij misschien in de zomer. Het bos is geheel toegankelijk, het is niet zo dat eenmaal je de verkeerde weg op bent, je  echt terug moet gaan. Je volgt gewoon je oriëntering.

Praktisch

Ik parkeerde aan de ‘toren’ met de bijzondere glazen liften. Er is een ruime parking, er zijn camperplaatsen voorzien, mocht je met de camper gaan.

Parkeerplaats :

Route de la Gileppe 55a, 4845 Jalhay
Dat is het adres van het ‘panoramisch restaurant’. Dus zie je een pijl naar daar, dan zit je goed.

GPX 

Het GPX-bestand van mijn wandeling kan je hier vinden.

Groot Wandelboek Ardennen

Inspiratie voor deze wandeling vond ik in dit boek

Groot wandelboek Ardennen

Ik was zo enthousiast over het zijn Vlaamse broertje dat ik dit Groot Wandelboek Ardennen nog meer wou. Het is niet zo dat ik de Ardennen op mijn duimpje ken of dat ik, zoals in Vlaanderen, wandelknooppuntroutes maak. De Ardennen is voor mij best wel een stukje rijden, dus dan wil ik het liefste ook wat bijzonder. Ik werd meteen beloond !

Mocht je er ook zin in krijgen (De Ardennen zijn altijd een avontuur), het boek is o.a. verkrijgbaar bij Bol.com voor € 24,99.

Snapshot diary

Week 46/2018 Laat ons de bladzijde omslaan

Samengevat: Een week waarin ik mij fysiek niet 100% voelde. Het boek ‘omringd door idioten’ moet ik nog lezen. Ik veronderstel dat het een uitdager is. Wandelen en koekjes bakken om niet toe te geven aan het totale gebrek aan energie. 

Nood aan extra energie

Ik hoorde van een collega die gigantisch veel sport, dat hij in een fysieke dip zat. Maar, zo ging hij verder, dankzij vitamines via de arts, voelde hij zich stukken beter. Ik sport geenszins zoveel, maar het gebrek aan energie is hier evengoed voelbaar. Het gaat allemaal lastiger, al impliceert dat nog beweging. Nee, hier leek het de voorgaande week alsof alles tot stilstand en er geen beweging meer in te krijgen is. Misschien moet ik dus net als die collega, aan de vitamines. Of op zoek naar extra energie.

Wijze raad

Dat een mens niet moet toegeven aan lethargie. Het is verleidelijk. Dan is het werk af, staat er niets dringends meer op die to do list, het lichaam is futloos, dus dan maar naar die zetel op dat bed want het lichaam (en de geest) is moe. Ik heb het vermoeden dat ik met alle gemak 3 maanden aan een stuk kan slapen, maar gelukkig vond ik donderdag de moed om toch nog eens te gaan wandelen en wel op een stuwdam en met (uiteraard) errond een stuwmeer. De zon was van de partij, de hemel knalblauw en ja, er bleek best nog wat energie in mij te zitten. Hoe meer kilometers ik afmaalde, hoe makkelijker het begon te gaan. Misschien was het de zon die mij continu van verse energie voorzag, maar bovenal verdenk ik dat de stilte mij nog het meest energiek maakte. Stilte als energie. Het is iets dat toch behoorlijk goed werkt. Net zoals omgekeerd lawaai zo vermoeit.

Koekjes bakken en verplicht lezen

In datzelfde verzet tegen lethargie bakte ik koekjes en nam ik weer mijn verplicht aantal te lezen bladzijden per dag op. Of liever, percentage, want ik lees op mijn Kindle. Ik moest tegen zondag aan 20% komen en het boek dat ik momenteel lees is niet iets om vlotjes weg te lezen.

Ik lees het in het Engels omdat de Nederlandse versie maar liefst zo’n kleine € 50 kost en via de Kindle $14. (Het rendeert echt wel, goed Engels studeren !).

Ik ben best bang van ‘niets doen’. Evengoed ga ik tekeer tegen de religie van productiviteit en efficiëntie, maar er zijn tijden dat ik echt denk: ik kan mezelf toch maar beter tot het een en ander verplichten. Zoals in tijden als deze dus.

Is het eigen aan november ?

Zal ik ook dit jaar op het eind van de maand gemengde gevoelens hebben over deze maand ? Kruipt de overgang van zomer (via herfst) in het lijf en is het een kwestie van aanpassen ? Of gaat het om het inkorten de dagen, het tekort aan licht ?
Dat ik daar allemaal eens flink wil over nadenken. November een beetje te lijf gaan bij wijze van spreken. Of letterlijk, want dat lijf voelt zich niet echt 100%.

Snapshot diary

Snapshot diary week 45/2018 Nu al examenstress

Samengevat: back to work na een fijne vakantie, zalig wandelen op de grens België/Nederland, plantjes verpotten en kliedernat op de racefiets. 

Nu al examenstress ?

Na een weekje vakantie dacht ik de leerlingen rustig en uitgerust op de schoolbanken terug te zien. Boy was I wrong ! Het leek alsof de vakantie hen alleen maar zenuwachtiger en moeër had gemaakt. Misschien was het de eerste herfst, de regen, wind en op zwiepende bladeren. In al die jaren heb ik geleerd dat leerlingen best gevoelig zijn voor het weer, vooral voor weersveranderingen, al zal het uitdelen van de examenroosters er ook wel voor iets tussen zitten.

Het waren lange en zware dagen op het werk, maar ik ging met een voldaan gevoel naar huis. Druk staat overigens totaal niet gelijk aan lastig. Je zou druk evengoed kunnen definiëren als energiek. Het is maar hoe je het ziet.

Ongemerkt verandert het leven hier

Het valt mij steeds moeilijker om nog iets te schrijven over kanker en ik ga hier ook niet doen. It sucks en het wordt er niet beter op. Wij tellen gewoon af. Het ritme van goede weken en slechte weken is al goed ingeburgerd. Voor het lief zijn de ‘goede’ weken steeds belangrijker. Hij is een geweldige kwaliteitsbewaker geworden, alsof de dagen extra bijzonder zijn. We gaan vaker iets drinken of eten. Genieten van kleine dingen, maar vooral: we maken er tijd voor. Dat staat allemaal op het conto van het lief, want zelf word ik steeds stiller als het om de ziekte gaat. Ik wil er niet meer over praten (en schrijven) en als het al gebeurt schiet het gemoed snel vol. Dat er geen handleiding is. Dat ik het allemaal niet weet.

Op de gang van oncologie is een stripbibliotheek. Die hebben we eindelijk eens bezocht ! Toen het lief geopereerd werd en 10 dagen ziekenhuis had, weigerde hij om pyama’s etc. te dragen. Ook hier proberen wij zo ‘gewoon’ mogelijk te doen, ons eigen eten mee brengen en het bed mijden, al komt er altijd een moment dat het lief zo ziek is dat hij toch verhuist.

Indian Summer

Deze week bracht toch nog een milde laat zomerdag mee. Donderdag vergat ik helemaal dat het herfst was. Ik wandelde op het grensgebied Riemst/Maastricht en het leek wel of ik op vakantie was. Zo ontspannen was ik, ik had amper een licht vestje aan. Het was één van de beste wandelingen van het jaar !

Omdat ik achter sta wat mijn doelstelling sport betreft, besloot ik in het weekend om nog eens de koersfiets van stal te halen. Ik fiets graag en ben niet vies van een beetje regen. Alleen… hier in het Hageland is het allesbehalve plat. Het was dus afzien, al troostte ik mezelf met de gedachte dat ‘what goes up, must go down’. Maar toch. Doodgaan was dat. In gietende regen. Op gladde wegen met afgevallen herfstbladen. Ik snap waarom het wielrennersseizoen afgelopen is en het veldrijden nu hoogdagen heeft. Misschien moet ik van fiets veranderen.

Op naar volgende week !