Wandelen langs de gekste plek van België

De gekste plek van België

Ik hou van verhalen. Ik hou van wandelen. Wandelen naar een gekke plek is de combineert beide. Verrassende verhalen. Soms op een boogscheut van het eigen dorp. Jeroen van der Spek stelt in zijn boek De gekste plek van België 111 bizarre locaties voor. Elk met hun eigen verhaal.

De gekste plek van België

Met de 111 gekke plekken, weet ik niet welke plek nu de prijs van ‘gekste’ prijs verdient. Jeroen van der Spek somt ze allemaal op en vertelt hun eigenaardige verhalen. Er zitten best wel bekende plaatsen bij, zoals bv. de leeuw van Waterloo. Toch behoorlijk bizar, zo’n leeuw te midden een groot veld op een berg geplaatst. Maar leuker zijn natuurlijk de onbekende plaatsen, of de verhalen errond.

Wandelingen met zo’n gekke plaats als hoogtepunt

In het boek zelf staan geen wandelingen, wel beschrijvingen van de plekken en hun verhalen. Ik geef je alvast enkele plaatsen mét wandelbeschijving mee. Het boek De gekste plek van Belgie moedigt me aan om evenwel nog wandelingen uit te stippelen. Ik hou jullie zeker op de hoogte !

5 wandelingen met de gekste plaats van België

Een veld vol helmen (Halen, Limburg)

Wandeling Slag Zilveren Helmen

Een wandeling doorheen een veld vol helmen. Je kan kiezen voor een korte (6 km) of langere wandeling (10 km). De volledige beschrijving vind je hier. S

Stuwdam van Gileppe

Stuwdam Jalhay

Nog altijd een van mijn leukste wandelherinneringen! Winter en zomer goed! Parking en horeca! Een volledige beschrijving vind je hier.

De eindeloze trappen van Luik

De gekste plek van Belgie: trappen in Luik

Smeer die kuiten maar in! Ik heb de wandeling zo georganiseerd dat ik via een andere weg (minder steil) naar boven kwam en ik deze trappen gelukkig ‘berg af’ kon doen. Een aanrader!
De volledige beschrijving vind je hier.

Het doorkijkkerkje (Borgloon)

Wandeling Borgloon

Wel bekend en terecht welbemind. Winter of zomer, dit blijft facineren. Ik ben er al tal van keren gepasseerd en ook al woon ik totaal niet in de buurt, het blijft mij fascineren.
Een uitgebreide wandelbeschrijving vind je hier.

Flirten met de grens – Baarle Nasseau (kolonie in Nederland)

In deze dorpen (2 die één dorp zijn) ga je voortdurend van het ene land naar het andere. Op de foto zie je hoe dat gebeurt. Omringd met prachtige natuur!
Een volledige omschrijving vind je hier.

Je hoeft je huis niet uit

Dat waren 5 bizarre plekken, maar hé, er zijn er véél meer! Uiteraard zijn diegene die ik ken en bezocht hebt behoorlijke bekende. Daarom heb ik mezelf voorgenomen om nu en dan een plek mét wandeling uit te stippelen uit ‘De gekste plek van België’.

Anderzijds, je hoeft je huis niet eens uit. Bij het zien van de foto’s en het lezen van de verhalen kan je gewoon vol mijmeringen verwonderd zijn om zoveel gekke ideeën en originaliteit.
Ik hou jullie op de hoogte, maar niets weerhoud je natuurlijk om gewoon, zomaar in het boek te bladeren en je te verwonderen over al die gekke plekken (en bedenkers) die in het boek aan bod komen.

Praktisch

De gekste plek van België

Jeroen van der Spek, De gekste plek van België, 111 bizarre locaties en hun verhaal, telt 240 blz. en is uitgegeven door uitgeverij Lias. Het boek is te koop bij o.a. Bol.com voor €17,99 (paperback).

Gelezen: bij ons in het dorp

In het boek ‘Bij ons in het dorp’ ontdek je 50 prachtige dorpen met karakter. Inclusief horecatips, logeeradresjes en wandelroutes. Ik maakte een filmpje waarin ik het boek doorblader, zo kan je meteen in het boek duiken.

Bij ons in het dorp: ieder dorp zijn verhaal

Ik ben van nature bovenal een natuurwandelaar, maar de combinatie van natuur én een dorp vind ik nog altijd het leukste. Elke keer kan ik verwonderd zijn over hoe anders een dorp eruit ziet. Er zullen in Vlaanderen wel dorpen zijn die onder de noemer dertien in een dozijn vallen, maar gelukkig zijn er ook tal van dorpen die dat niét zijn. Ze hebben karakter en je ziet bij het binnenkomen al dat men fier is op het dorp. Hetzij omdat ze bier brouwen, omdat ze een bloemendorp zijn, bekend om hun streekgerecht of de lokale legendes in ere houden.

Het boek “Bij ons in het dorp” stelt 50 dorpen voor, elk met een eigen karakter en verspreid over heel Vlaanderen. Dat er veel te vertellen valt over al die dorpen valt niet te ontkennen: het boek is met zijn meer dan 400 bladzijden wel een zeer lijvig boek geworden ! Kijk maar mee!

Bij ons in het drop – voorstelling boek

Een natje en een droogje

Na een goede wandeling kan ik het echt waarderen als ik terecht kan op een goed terrasje of de eerste opkomende honger kan stillen. In het boek staan adressen van ‘speciallekes’, horeca zaken die net iets anders zijn. Ik zie dat als een soort beloning voor mijn sportieve prestaties: met een goede kop koffie (en wat zoets), bekomen van al die kilometers, mijmerend over hoe goed het weer was. In mijn rugzak zit standaard iets tegen de kleine honger en ‘s winters zelfs een thermos thee, maar als ik al op voorhand wéét dat er een goede drankgelegenheid is, dan verkies ik toch de verse koffie.

Wandelingen met kaart

In ‘Bij ons in het dorp‘ staat bij tal van dorpen een kaart met wandeling. Nog minder werk! Hoef ik niet zelf iets uit te stippelen. Fijn als het eens makkelijk gaat. Het hele boek neem ik niet mee (te dik), ik neem gewoon een foto van de kaart. Lukt prima!

Stille hoop

Ik ben blij met het boek en ik koester de stille hoop dat het dorpsleven alleen maar sterker wordt. Dorpen zijn gemeenschappen waar Jan Piet nog kent, waar mensen samen dingen doen. De lokale fanfare, de supportersclub, zelfs de majoretten, de chiro, de KVLV, mijn eigen dorp heeft het allemaal. Ik moet echter toegeven: de 50 besproken dorpen in het boek hebben nog een pak meer: verhalen, tradities en vooral, een dorpskern die goed bewaard is. Dat we daar maar goed zorg voor maken (en niet ten prooi geven aan ‘staatsbanen’ die het hart in twee snijden, zoals in mijn dorp!).

En voor de rest: drink maar eens zo’n lokaal biertje, ‘t hoeft niet altijd koffie te zijn !

Praktisch: Bij ons in het dorp

Bij ons in het dorp

Sophie Allegaert & Gert Corremans, Bij ons in het dorp, een uitgave van Lannoo (2019), telt 424 (!) bladzijden. Het is te koop bij o.a. Bol.com voor €34,99 (paperback).

Wandeltip: Molse Meren – 10,5 km – Wandelknooppunten

Deze wandeling rond de Molse Meren van 10,5 km loopt langs wandelknooppunten en brengt je via onverharde paden op schitterende plaatsen. Geniet van de Molse Meren, de vogels en de vakantiegangers die je soms ontmoet. Vele bankjes en voornamelijk vlak. Veel plezier !

De Molse Meren: instant vakantiegevoel!

Met deze wandeling rond enkele Molse Meren ben je onmiddellijk in vakantiestemming. Bijna geheel onverhard, meren, vogels, maar ook: je bent in vakantiegebied. De Molse Meren zijn prachtig en hebben heel wat vakantieparken in huis, wat meteen betekent dat de wandelaar (en de fietser) op zijn wenken wordt bediend. Alles staat er in het teken van genieten van de natuur, het water en voor wie wil, ook waterpret.

Toch behoorlijk wat variatie

Ik stelde deze wandeling samen door gebruik te maken van het wandelnetwerk Kempense Meren. Doelstelling: zo’n 10 km en liefst zoveel mogelijk off road, pure natuur en meren. Echt moeilijk is dat niet in deze streek. Wat mij evenwel verraste was toch de diversiteit. Heide en meren had ik wel wat verwacht, bos al heel wat minder en nog minder de (vele) bankjes.

Kaart wandeling Molse Meren

Kaart wandeling Molse Meren

Wandelknooppunten

Ik parkeerde mijn auto op de parking van de camping Zilvermeer. Tijdens het laagseizoen prima te doen, tijdens het hoogseizoen is de parking voorbehouden aan kampeerders, maar laat je dat niet afschrikken.

Dit zijn de wandelknooppunten die ik volgde.

93 – 73 – 1 – 77 – 78 – 78 – 57 – 58 – 58 – 58 – 51 – 59 – 60 – 66 – 65 – 67 – 71 – 1 – 73 – 93

Twee keer hetzelfde nummer? Dat gebeurt wel meer, meestal betekent het dat je ergens een weg moet oversteken.

Praktisch

  • Vertrekpunt: (laagseizoen) parking camping Zilvermeer (Zilvermeerlaan 2, Mol)
  • Totale afstand: 10,5 km. Gemakkelijk in te korten of langer te maken via de wandelknooppunten
  • Niveau: gemakkelijk, voornamelijk vlak
  • Wandelnetwerk: Kempense Meren
  • Horeca: vooral tijdens de eerste 2 km en de laatste 2 km
  • Voornamelijk onverhard
  • Goed bewegwijzerd (wandelknooppunten)
  • Vrij veel bankjes op de route

World mental health day: lessons learned

Mental health day

Dat onze gezondheid met lichaam en geest te maken heeft, mag voor veel mensen dan wel een evidentie zijn, praten over psychische problemen is dat niet. Dat merk ik vooral aan de schaamte die mensen hebben als ze thuis zijn omwille van psychische redenen, het schuldgevoel en de verantwoordingsdrang. Ooit iemand geweten die zich schaamde, schuldig voelde, omdat hij thuis met een gebroken been zat? Het is duidelijk: zo’n mental health day verdient echt wel z’n plaats.

In dit artikel som ik lessen op die ik leerde in het onderhouden van mentale gezondheid. Lees maar meteen dat het altijd met vallen en opstaan gebeurt. Een recept voor continu geluk bestaat wellicht niet.

1. Those Who Mind Don’t Matter, and Those Who Matter Don’t Mind

Dit citaat heeft me al dikwijls recht gehouden toen ik weer eens worstelde met onbegrip allerhande. Het hoeft overigens niet over psychische zaken te gaan, maar evengoed over de beslissingen die je neemt of de dingen die je doet.
Altijd zullen er wel mensen zijn die vinden dat je fout bezig bent, dat je dat niet zou moeten doen. Mensen met hopen advies waar je niets aan hebt en die je alleen nog ellendiger laten voelen.
Maar wie zijn die mensen? Mijn ervaring leert dat het meestal mensen zijn die me niet goed kennen die niet zo betekenisvol zijn in mijn leven. Als puntje bij paaltje komt, maakt het hen ook niet zoveel uit.

Belangrijker zijn de mensen die van betekenis zijn in mijn leven (those who matter), uiteindelijk zijn die bekommerd om mij. Ze zullen evengoed hun ongezouten mening geven en zitten er meestal recht op.
De rest is niet van tel.

2. Lichaam en geest zijn één

Ik geloof niet dat alle fysieke problemen een psychische grondslag hebben of omgekeerd, maar ik weet wel dat je fysieke lichaam een bondgenoot kan zijn.
Zo kreeg ik gisteren een alarmerende telefoon van het werk. Niet leuk is wel het minste dat ik kan zeggen. Ik voelde zo de spanning in mijn lichaam stijgen, alsof ik regelrecht onder hoogspanning stond. Ik pakte mijn loopschoenen en ging lopen. Het was een half jaar geleden, sedert de chemokuur van mijn man. Maar ik weet dat als ik loop, ik de onrust uit mijn lijf krijg, de kwaadheid, de frustratie. Mocht je denken: ho, dat kan ik niet: ik liep de eerste training van Start to run opnieuw en hijgde mij te pletter. Maar het hielp.

Sporten heeft me al heel veel een reddende boei bezorgd. Dat klinkt hoogdravend, maar voor mij is het bewegen. Of dat nu een ritje op de fiets is, een wandeling door het bos, als ik mijn hartslag maar even omhoog krijg, buiten ga. De natuur is voor mij een geweldige heler en daarvoor heb ik aan mijn eigen dorp al genoeg.

3. Goed is goed genoeg – f*ck perfectionism

Dat vind ik een hele moeilijke. Ergens in onze wereld is perfectionisme als een sluipend gif overal binnengedrongen. Tenminste, zo ervaar ik het. Het gebeurde dat ik zaken niet afkreeg omdat ik over 3 details viel die niet ‘100%’ naar mijn zin waren. Ik durfde het niet af te werken, wat overigens veel frustratie bracht, want ik kon het niet loslaten, het was immers niet af. Ik ben jaren aan een stuk gefrustreerd geweest omdat ik bij een lange duurloop geen 10 km per uur liep, terwijl het leek alsof dat voor anderen een slakkentempo was. Maar wie maakt het wat uit aan welke snelheid ik loop?

Wanneer mensen kritiek hadden op wat ik deed begon ik van vooraf helemaal opnieuw. Omdat ik in een alles of niets mentaliteit werkte.

Het is iets wat mij nog altijd achtervolgt. Ik wil de dingen helder in mijn hoofd, ik wil alles ‘af’, ik wil niet teleurstellen. Wie ik dan teleur zou stellen is mij niet eens latijd duidelijk.

Er zit een lijst van dingen die mensen van mij verwachten in mijn hoofd. Ik ken die mensen niet.

Geen idee van waar die lijst komt, maar in voel de druk. Druk die ik mezelf opleg?

4. Mindfulness to the rescue

Ik ben zo’n twee maanden bezig met dagelijkse meditatie. Soms zelfs een paar keer op een dag. Het principe van mindfulness ken ik al jaren en ik heb er behoorlijk veel over gelezen.

Ik omarmde het idee, niet de praktijk.

Meditatie is zoiets als sporten of gezond eten. Je verandert, bijna onzichtbaar. De meditaties beginnen met een bewustzijn van je lichaam. Meestal merk ik snel op dat ik nogal ondiep adem, wat niet zo goed is. Of ik merk dat mijn lichaam in spanning staat, alsof er overal gevaar lonkt (de essentie van stress, de reactie op gevaar). Ook al is het doel enkel bewustwording en niet zozeer verandering, ik merk dat het mij goed doet.

Maar het belangrijkste dat ik leerde was toch wel het temmen van die monkeymind.

Ik ben een denker in de letterlijke zin, er gaan continu gedachten door mij heen. Oordelen (dat is niet goed, dat moet anders, zou ik niet zus of zo?). Eindeloze gedachten die van het een naar het andere springen. Ik zie iets en hup: ik denk er iets bij. Mijn geest is zelden rustig en erger nog, zelden bij het moment.
Via meditatie leer ik die gedachten aan mij voorbij gaan. Dag gedachte, ik heb je gezien, maar ik ga niet op je in. Ik ben hier. Ik ben hier en nu.

world mental health day

5. Het schriftje

Daartegenover staat het schriftje. Ik neem iedere dag de tijd om mijn brein te ‘dumpen’. Dan kan het wel van het ene onderwerp naar het andere gaan. Of ik wil mijn gedachten rond iets ordenen. Morning pages, een dagboek, een notaboekje, het is maar zoals je het wil noemen.
Censureer ik mezelf? In zekere zin wel. Vroeger kon ik de moeilijke gedachten nog zwaarder maken door erover te schrijven. Nu hou ik me altijd voor om mild te zijn in mijn schrijven. Mildheid tegenover mezelf maar evengoed tegenover anderen.

Het gebeurt dat ik schrijf over iets wat ik gelezen heb en dat mij trof. Ik probeer mij te voeden met helpende gedachten. Woede en boosheid helpen niet. Die kan ik beter gewoon ‘aflopen’.

6. Goede boeken

Boeken laten soms een diepe indruk op mij na. Digital minimalism van Cal Newport is één van de boeken die ik onlangs las en waar ik zo goed als dagelijks aan denk. Het gaat over het omgaan met technologie en sociale media, maar bovenal over focus. Je aandacht en tijd bewust aan 1 ding geven en dan nog eens bewust kiezen voor dàtgene waar je je aandacht wil aan geven. Wat past bij je waarden en je levensdoelen. Bewust omgaan met tijd en aandacht heeft voor mij alles te maken met mindfulness en het ‘temmen van die monkeymind’, oftewel die rusteloze geest.
Misschien moet ik hier eens een lijstje met boeken plaatsen die mij een stuk verder gebracht hebben.

7. De psycholoog, arts

Spijtig dat daar nog zo’n taboe over heerst, terwijl het de normaalste zaak van de wereld zou moeten zijn. Niemand vindt het raar dat je naar een diëtist gaat omdat je voor een gezondere levensstijl wil gaan. Je loopt al lang rond met een zeurende hoofdpijn en gaat langs bij de huisarts.

Goede psychologen houden je een spiegel voor, ontdekken patronen in je denken en handelen en gaan met jou op zoek naar alternatieven. Een klein uur lang (meestal 45 minuten) krijg je de volledige vrijheid in alle vertrouwen je angsten, twijfels, frustraties neer te leggen. Met hoeveel mensen kan je dat? We leven in een maatschappij van probleemoplossers en we zijn er goed in. Komt het daardoor dat mensen zich zo ongemakkelijk voelen als ze geen antwoord kunnen bieden, geen oplossing kunnen geven? Als er gewoon rauwe pijn is? Verwarring? De onmacht om om te gaan met pijn en machteloosheid?

Psychologen hebben geen kant-en-klare oplossingen. Door de gesprekken worden zaken echter duidelijker. De jungle wordt een bos. Met bomen en struiken en dieren. Na verloop van tijd blijken er toch verschillende paden te zijn. Je krijgt zicht.

8. De obsessie met geluk

Ik ben fan van de basisfilosofie van Dirk De Wachter. Dat ongelukkig zijn bij het leven hoort, dat we niet in een constante van geluk kunnen leven. Was ons leven zonder tegenslag dan wisten we niet wat geluk was, las ik ergens.

‘Ik denk dat we te veel geobsedeerd zijn met geluk.
We zijn te zeer bezig met gelukkig zijn.
We willen zo nodig dat alles altijd leuk, leuk,
leuk is en dat lijkt me een vergissing.’

Dirk De Wachter

Ik vind niet dat we in een barmhartige maatschappij leven. Het oordeel is snel geveld (lees maar de commentaren op Facebook) en Instagram staat vol met picture perfects. Maar soms regent het. Kreeg je de hele dag niets voor elkaar. Zagende collega’s (en je deed zelf flink mee). Saaie dagen. Onbegrip. Iemand slaat de bal compleet mis en brengt je volledig van de kaart. Het gebeurt.
Maar het gaat ook over.
In deze dagen helpt voor mij opnieuw het mediteren, maar ook de oefening in dankbaarheid. Het lief kookte weer maar eens, ik hoefde daar niet voor te zorgen. Ik kom thuis in een huis vol liefde (daar ben ik ontzettend dankbaar voor), ik hoef mij geen zorgen te maken over het betalen van de energiefactuur (er zijn er andere).

9. Spiritualiteit

Ik denk dat we dat missen, spiritualiteit. Levensfilosofie. Iets dat ons uitdaagt om na te denken over ons leven en onze relatie met anderen. Mijn overleden schoonvader was een overtuigd christen. Hij bezocht zieken en stelde zich daar geen vragen bij. Hij engageerde zich voor mensen die het moeilijk hadden. Zijn vrouw zorgde jarenlang voor hem toen hij dementerend was en haar nauwelijks herkende. Hij was zo zorgbehoevend dat hij nooit alleen kon zijn. Ik heb daar nooit veel theorie over gehoord. Geen klachten, maar ook geen preken. Ze deden het gewoon.

Ik ben opgevoed op een klassieke nonnenschool en ben vrij goed met de christelijke bronnen. Ze blijven mij uitdagen. Wat betekent vergeven? Hoeveel kansen geef je iemand anders? Hoe reageer ik op iemand als ik zie dat het niet goed met hem of haar gaat? Wat betekent geld voor mij? Ben ik snel in mijn veroordelen van iemand anders?
Waar ligt mijn hart? Als ik er één ding uit leer dat werkelijk te maken heeft met geestelijke gezondheid dan is het dit:

We zijn afhankelijk van elkaar.
We hebben elkaar nodig, al zijn we zo fier op onze zelfstandigheid en individualiteit.

10. Kunnen we elkaars therapeut zijn ?

Het zou mooi zijn mochten onze vragen over geluk, liefde, ons leven, onze worstelingen niet zo’n taboe zijn. Niemand ontkent dat het leven zijn ups and downs kent en toch is er veel ongemakkelijkheid als het over die ‘downs’ gaat. Alsof er schaamte moet zijn voor iets dat werkelijk tot ieders leven behoort.

De Wachter ziet een probleem in de ikkigheid van onze wereld. “We zetten zoveel in op autonomie, op alleen succesvol bereiken en dan dreigt de teloorgang van het verbondene”, legt De Wachter uit. En daarin ziet hij wel een gevaar. “Nabijheid en tijd zijn cruciaal in onze tijden, onze maatschappij gaat daar slordig mee om. Gebruik sociale media om af te spreken en elkaar in de ogen te kijken. Er zijn overal wachtlijsten voor mensen die met hun verdriet tegen betaling naar een therapeut willen of moeten. Zou het geen oplossing zijn als we elkaars therapeut wat kunnen zijn?” (Dirk De Wachter, VRT)