Categoriearchief: gelezen

When we believed in Mermaids

When we believed in mermaids – Barbara O’Neil

Je wordt er meteen ingegooid

Wanneer Kit een nieuwsreportage uit Nieuw Zeeland ziet lijkt ze in een flits haar zus te herkennen. Het was een kort nieuwsitem van een ander continent: een brand in een club had het leven gekost aan enkele mensen. De vrouw die ze voor haar zus hield, had geen schrammetje. Alleen… haar zus was al meer dan 15 jaar dood.

Is het mogelijk ? En hoe dan?

Kit besluit naar Auckland, Nieuw Zeeland te trekken om op zoek te gaan naar haar vermeende zus. Ze herinnert zich nog de begrafenisceremonie. Haar zus was één van de vele doden als gevolg van een terroristische aanslag op een trein in Frankrijk. Zou ze … niét gestorven zijn? Of lijkt de vrouw in het nieuws gewoon heel erg op haar? Wat als het haar zus blijkt te zijn? Waarom liet ze dan nooit iets weten? Waarom liet ze haar en haar moeder in de veronderstelling dat ze leefde?

When we believed in mermaids is geen detective

Het zou een mooi plot zijn voor een detective met allerlei verhalen over misdaad en intriges, maar dat is het niet. Het boek volgt, via flashbacks het leven van beide zussen die zo goed als onafscheidelijk waren. Hun ouders hadden het te druk met elkaar om zich te bekommeren om hun kinderen, waardoor Kit en Josie op elkaar waren aangewezen. Drank, drugs, het was er allemaal. Als later het gezin uitbreidt met een ‘aangespoelde’ Dylan (eveneens uit een dysfunctioneel gezin) lijkt het alsof beide zussen een oudere broer gekregen hebben. Dylan werkt in het restaurant van de vader en zorgt tussendoor inderdaad voor de zussen. Toch blijft hij de sporen dragen van zijn vroegere leven: het geweld en misbruik.

Ontgroei je ooit je ouders?

Het verhaal volgt de levens van de 3 kinderen. Hoe ze ‘s nachts op het strand bleven slapen om naar de sterren te kijken. Hoe ze elk op zich omgingen met de situatie thuis. Nee, er was geen geweld bij hen thuis, ze hadden voldoende te eten, maar zorg was er niet. Kit heeft een passie voor boeken en werkt zich te pletter om arts te worden. Josie leert al op haar 13de de verdovende werking van alcohol en later drugs, kennen. Hoe hard Dylan ook probeert, het verleden laat hem niet los.

Het verhaal begint wanneer beide zussen al late dertigers/begin veertigers zijn. Wat is er uiteindelijk gebeurd? Wie zijn ze geworden en bovenal: wat is er gebeurd met Josie dat ze al die jaren haar dood heeft gefingeerd ?

Zussenliefde

An emotional new tale of two sisters,

an ocean of lies,

and a search for the truth.

over When we believed in Mermaids

Het is een ontroerend verhaal over zussenliefde en over hoe kinderen staande blijven in moeilijke situaties, hoe ze verantwoordelijkheid nemen voor de volwassenen die net hén zouden moeten ondersteunen.

Het is een ruw verhaal over een gezin dat er niet in slaagt om een echt gezin te vormen, al is er nooit kwaad opzet. Getekende mensen zijn het, stuk voor stuk, die hun leven niet op rails kregen.

Waardering

Ik was best onder de indruk van het verhaal. Behalve de gefingeerde dood leek het mij behoorlijk realistisch. Er zijn wel degelijk kinderen die moeten opgroeien zonder zorg maar waar het op het eerste zicht niets aan ontbreekt. Kinderen met veerkracht en creativiteit die veel te jong hun plan moeten trekken. Pas later – en dat blijkt ook uit dit boek – merken ze dat hun gezin allesbehalve normaal of standaard was. Wie er in opgroeit kent enkel de realiteit waarin hij leeft.

15 jaren denken dat je zus overleden is en ze dan terugvinden. Wat is er gebeurd? Geen detective, maar een aangrijpend verhaal van 2 zussen die zich staande probeerden te houden in een wereld van chaos.
Cover : When we believed inmermaids

Barbara O’Neal, When we believed in mermaids, te koop bij o.a. Bol.com voor € 13,99 (paperback). Ik las het op Kindle en betaalde $ 1,08. Het boek telt 348 blz.
Toen ik het aankocht stond het #1 in de Amazon charts.

Stop doing that sh*t

Stop doing that sh*t – Gary John Bishop

De man die zegt waar het op staat

Misschien heb je nog nooit van Gary John Bischop gehoord maar zegt het boek ‘unfu*k yourself’ je wel iets. Het valt best op, die 4-letterwoorden, half vloekend maar dan weer omzeild door dat asteriskje. Een knipoog misschien maar evengoed een knappe marketingtruc. Of: Gary John Bischop zegt het inderdaad zoals je het zelf aanvoelt: dat een een pak bullsh*t is in en om je heen en dat je daar het liefste vanaf wil. Zijn boodschap: stop doing that sh*t dus.

Over zelfsabotage en het heft in handen nemen

De ondertitel van het boekje luidt: “hou op met jezelf tegenwerken en neem je leven weer zelf in handen”. Dat je zelf verantwoordelijkheid draagt in alles is geen nieuwe boodschap. Over die zelfsabotage heeft hij interessante dingen te vertellen. Volgens hem is de grondhouding waarmee je in het leven staat, bepalend voor je succes. Hij somt drie saboteurs op. Ik zou het eerder drie vragen willen noemen die je aanjezelf moet stellen. Het loont de moeite om er eens bij stil te staan.

Welk beeld heb jij over jezelf ?

Volgens Gary John Bishop heeft iedereen een bepaald beeld over zichzelf en wil hij dat ook behouden. Zo ben ik en zo ben ik niet. Ik heb die talenten, die geschiedenis, … en daar verbind ik gevolgen aan. Omdat ik zus en zo ben, doe ik dit of dat (niet), door mijn geschiedenis heb ik veel of weinig kansen.

Dat beeld kan je saboteren en beperken. Gary John Bishop heeft een hekel aan allerlei ‘positieve’ denkpistes die mensen aanmoedigen om toch maar alles positief te zien. Daarmee schiet je volgens hem niets op. Maar stel jezelf gewoon eens de vraag: wat is het beeld dat jij over jezelf hebt en klopt het wel? Of beperkt het je? Of doe je wat je altijd deed zonder nadenken? Stop doing that sh*t !

Onlangs had ik mijn eigen schoolrapporten in de hand en zag tot mijn grote verwondering dat ik in de lagere school schitterende in wiskunde. Vraagstukken waren blijkbaar mijn ding. Taal lukte evengoed, maar daar haalde ik nooit zoveel op als voor wiskunde. Eenmaal in de middelbare (en de puberteit) verslond ik allerlei boeken waardoor wiskunde op de achtergrond geraakte. Hoe dan ook, sedertdien is het beeld van mezelf dat ik niet zo goed in wiskunde ben. Die schoolrapporten (ook die van het middelbaar) zeggen iets anders, maar het beeld was gezet (en ik heb nog moeite te geloven dat ik wel degelijk goed zou zijn in wiskunde).

De anderen

Vervolgens komt John Bishop bij de tweede saboteur: jouw beeld over de anderen. Zijn mensen fundamenteel goed? Zijn mensen vooral bekommerd om zichzelf of zijn ze bovenal sociale wezens op zoek naar verbinding? Is onze samenleving er eentje van allerlei individuen die elkaar minimaal nodig hebben of zijn we echt van elkaar afhankelijk? Ervaar je mensen als betrouwbaar of net niet ?

Op welke basis ga je relaties aan? Keer op keer hamert Bishop erop dat wat jij ziet ‘jouw’ waarheid is en dat er niet zoiets als dé waarheid bestaat. Jij kijkt door jouw bril en het kan best goed zijn om nu en dan eens de bril opzij te leggen om de glazen schoon te maken.

De wereld

Tenslotte zitten we bij de derde ‘aanname’, de wereld. Het is normaal dat doorheen de jaren een bepaald beeld vormt over de wereld. Géén beeld hebben over iets is zo goed als onmogelijk. Bewust en onbewust groeien je overtuigingen over wat je ziet en meemaakt. Dat ken beperkend zijn of net uitdagend en motiverend.

Accepteer en ga voor de toekomst

Gary John Bishop verbloemt de werkelijkheid niet. Je koos niet waar je geboren werd. Je fysieke gesteldheid, je talenten, veel werd bepaald door de mix genen die je ongevraagd kreeg. Je had niets te kiezen. Idem met de omgeving waarin je werd groot gebracht, je klasgenoten en je school. Dit alles samen zorgde ervoor dat je een beeld kreeg over jezelf, de anderen en de wereld. Maar hé, dit is het verleden. Daar kan je niets meer aan doen. Handel dus niet meer vanuit het verleden (stop doing that sh*t) maar handel vanuit de toekomst.

Zie de toekomst en ga achteruit

Gary John Bishop vertelt over grote visionairs die iets onmogelijks in gedachten hadden en er uiteindelijk in slaagden om het toch mogelijk te maken. Leonardo da Vinci met zijn David, Steve Jobs met zijn Ipad (die overigens verdacht veel lijkt op wat ze decenia ervoor al in Star Trek gebruikten, maar hé, dat was fictie!).

Nu zijn dat grote namen en niet iedereen is een Jobs of een Da Vinci in het diepst van gedachten of zelfs dromen. Maar de richting is gezet. Je kan je leven zien als gebaseerd op je verleden. Het verleden leerde je dingen over wat je kan en niet kan en vanuit dit perspectief bouw je verder. Of je draait het om. Je durft te dromen (in de toekomst) en je gaat vervolgens stap na stap terug. Stel dat ik een zaak zou willen beginnen, wat moet ik dan doen? Een marathon lopen? Het verleden kan je zeggen: je bent nooit sportief geweest en je hebt overgewicht. De toekomst kan stapjes terug te doen. Een halve marathon. Ten Miles. Tien kilometer. Vijf kilometer. Dus… beginnen met een start to run om binnen 10 weken 5 km te lopen.

Beoordeling

Ik moest heel erg wennen aan de schrijfstijl van John Gary Bishop. Hij laat weinig riumte voor nuance maar dat is omdat hij de lezer geen ruimte wil geven om excuses te zoeken. Het is allemaal nogal absoluut. Hij maakt gretig gebruik van 4 letterwoorden die in mijn dagelijkse taalgebruik zelden voorkomen. Gelukkig zag ik daar snel doorheen. Stop doing that sh*t, dacht ik nu en dan. Maar het is zijn manier van vertellen, zodat de booschap zou overkomen. En dat deed ze.

John Gary Bishop schrijft bijzonder vlot en overtuigend. Het hele boek staat vol citaten van … grote filosofen. Dat is opmerkelijk, omdat het boek verder nogal streetwise is. Je verwacht niet dat je citaten van Heidegger en Sartre gaat lezen. Voor mijn part mocht het meer die kant zijn opgegaan, maar dan had een groot deel van zijn publiek wellicht afgehaakt.

Ik las het boekje in een goede middag uit en had er geen spijt van. Het boek zette me aan het denken en dat vind ik een prima verdienste. Er is werkelijk niets in het boek waarvan ik dacht ‘waar haalt hij het toch?’ of, om in zijn taalregister te blijven ‘wat voor sh*t is dit’? Het is een combinatie van gezond verstand en filosofisch inzicht. Ik vond het goed om voor mezelf stil te staan bij de drie vragen (hij noemt het saboteurs) die hij stelt. Tenslotte zijn dat de vragen die bepalen wie jij bent en hoe jij je leven verder zal inrichten.

Praktisch

Stop doing that sh*t

Gary John Bishop, Stop doing that sh*t, hou op met jezelf tegenwerken en neem je leven weer in eigen handen. Het boek telt 224 blz. en is uitgegeven door Harper Collins. Het is te koop bij o.a. Bol.com voor € 15 paperback en € 4,99 als ebook.

Gelezen: De 22 levenslessen die vogels ons leren

In De 22 levenslessen die vogels ons leren krijg je een inkijk in het privéleven van vogels. Hoe gedragen ze zich als koppel? Ligt trouw-zijn in hun natuur, of net niet? Hoe maken ze elkaar het hof? Zijn het goede opvoeders of juist plantrekkers? Kunnen ze ons door hun gedrag iets leren? Je zal tijdens je wandelingen echt niet meer op dezelfde manier naar vogels kijken!

Het privéleven van vogels

Wie wandelt kan niet buiten vogels om. Het moet al flink regenen (ook vogels schuilen) of behoorlijk donker zijn voor je géén vogels hoort. Passeer je een behoorlijke waterpartij, dan kan je genieten van het dagelijkse leven van tal van watervogels. Ze voelen zich veilig omringd door al dat water, al vlucht een eend wel eens voor al te passievolle woerden.

Dat de ene vogel de andere niet is, dat merk je snel. Verschillen in kleur en grootte en zang. Maar hoe het zit met hun privéleven, dat is een andere kwestie. Dat vraagt nauwgezette aandacht. Hoe ze broeden en omgaan met hun kroost bijvoorbeeld. Hoe mannetjes zich verhouden ten aanzien van vrouwtjes. Wie zwaait de plak?
Dat kom je allemaal te weten in De 22 levenslessen die vogels ons leren’. Een boekje over ‘Moed, reisplezier, liefhebben, kwetsbaarheid’.

2 vogelspotters gebiologeerd door het gedrag van vogels

Kijk, om een beetje een vogelkenner te zijn moet je een voyeur zijn. Ergens tussen de struiken, het liefst gecamoufleerd én met een behoorlijke verrekijker. Tel daarbij véél geduld en veel wachten. Ik verdenk er de 2 auteurs – Philippe Dubois en Elise Rousseau – ervan aan dit beeld te voldoen. Hoe zou je anders zoveel te weten komen?

Een boek vol fijne verhalen over het gedrag van vogels

Dit boek pretendeert niet een wetenschappelijk werk te zijn, het is een verzameling verhalen over het gedrag van vogels zoals een geduldige vogelspotter dat kan zien. Volgens de auteurs hebben vogels ons flink wat te leren.

Wat kunnen vogels ons in de 21ste eeuw nog leren? Aan de hand van korte ornithologische bespiegelingen zullen we zien dat deze levendige dieren in feite kleine leermeesters zijn: ze zetten ons aan om over onszelf na te denken, als we tenminste de moeite nemen om ze te observeren!

Hebben we die tijd of mogelijkheid niet om ze te observeren, dan kunnen we altijd terecht bij dit boek.

De 22 levenslessen die vogels ons leren

De auteurs zien hoe vogels het doen en verbinden dit vervolgens met filosofische beschouwingen over de mens. Geen zware overpeinzingen, maar verhalen die je inderdaad aan het denken zetten. Zo verbinden ze – als voorbeeld – de rui van vogels (verliezen van oude veren) met het aanvaarden van kwetsbaarheid als mens.

“Je moet durven iets in jezelf dood te laten gaan om te kunnen vernieuwen. Dat is wat vogels doen wanneer ze hun versleten veren vervangen voor glanzende nieuwe. Voor vogels is dat van levensbelang: hun verenkleed moet perfect in orde zijn, anders kunnen ze niet vliegen.”

Vervolgens vertellen de auteurs hoe vogels in periodes van rui kwetsbaar zijn en zich op de achtergrond houden. Misschien moeten mensen dat ook nu en dan eens doen: het oude afleggen om aan iets nieuws te beginnen, met tussendoor een tijd van bezinning en terugtrekken.

Het boek is een aaneenschakeling van dergelijke verhalen.

Van eeuwige trouw tot ronduit barbaars

Met deze titel doe ik hetzelfde als de auteurs, ik ‘vermenselijk’ de vogels, wat natuurlijk onterecht is. Maar het zet aan tot denken, net wat de auteurs wilden.
Soms vond ik de mijmeringen er een beetje over, maar de vele beschrijvingen van het gedrag van vogels maakten alles goed.

Zo zijn er bij de waadvogels best wat vrouwelijke exemplaren die de plak zwaaien over hun mannelijke tegenhanger. Er zijn vogels waarbij ‘man en vrouw’ mooi samenwerken en elk hun deel van het broeden voor zich nemen, met elk een eigen nest. Koekoeks trekken zich dan weer niets aan van hun kroost en laten andere vogelsoorten de eieren uitbroeden. Flamingo’s houden van het communegevoel en voeden hun jongen in kolonies op.

Barbaars vond ik dan weer de heggenmus. Voor de paring pikt het mannetje flink in de cloaca, het vrouwelijke geslachtsorgaan. Pijnlijk, ja, en met geen andere reden dan het opzettelijk veroorzaken van samentrekkingen zodat het zaad van de vorige partner wordt uitgescheiden.

Lijsters zijn dan weer de flierefluiters van de bende, ze doen zich tegoed aan rijpe bessen. Veel van die gegiste vruchten leidt tot regelrechte dronkenschap: ze vliegen zigzaggend door de lucht.

Zo staat het boek vol met tal van observaties. Heerlijk lezen vond ik het!

Samengevat

De 22 levenslessen die vogels ons leren

De 22 levenslessen die vogels ons leren is een fijn boek dat je een inkijk geeft in het leven van vogels. Het boek leest vlot en zorgt nu en dan voor een glimlach op je gezicht. Soms vond ik het antropomorfisme iets ver gaan, ik had liever méér verhalen gezien en minder gefilosofeer. Het boek wakkert mijn interesse naar vogels best wel aan. Tijdens het wandelen zal ik wellicht net iets langer blijven staan en net iets vlugger mijn verrekijker nemen. Want het leven van vogels is allesbehalve banaal!

Een prima cadeau voor elke natuurliefhebber en wandelaar!

Praktisch

Philippe J. Dubois & Elise Rousseau, De 22 levenslessen die vogels ons leren, telt 176 bladzijen en is uitgegeven door Kosmos. Het is te koop bij Bol.com voor € 15 (paperback) en € 7,99 als e-book.

Gelezen: Misschien moet je eens met iemand praten? – Lori Gottlieb

Hoe gaat dat , praten met een therapeut? Is dat niet vreselijk ongemakkelijk, en moet het niet al heel erg slecht met je gaan voordat je de stap naar een therapeut zet? Kijkt zo iemand niet dwars door je heen? Hebben therapeuten een leven zonder deining ? Riskeer je niet je hele leven te blijven hangen aan zo’n therapeut ?
Nieuwsgierig geworden? Lees dan
‘Misschien moet je eens met iemand praten?’ van Lori Gottlieb. Je krijgt er gratis een pak wijsheid en humor bovenop !

Lori Gottlieb

Lori Gottlieb is met dit boek niet aan haar proefstuk toe. Ze werkte lang voor TV-shows waar ze meewerkte aan de verhaallijnen. Toen één van haar TV-shows over een ziekenhuis ging, merkte dat ze méér interesse toonde in wat er in het ziekenhuis écht gebeurde, dan wel in de show die erop gebaseerd was.
Ze besloot dat dit haar ding was en ging medicijnen studeren. Mensen écht helpen, in de échte wereld, dàt was haar roeping. Na enkele jaren studie merkte ze dat haar interesse vooral ging naar wat mensen bezielt en waarom ze doen wat ze doen. Ze studeerde psychologie en werd psychotherapeute.

Een fantastische schrijfster

Een boek dat zich voornamelijk afspeelt in het kantoor van een psychotherapeut, wordt dat niet geweldig zwaar? Word je er zelf niet triestig van?
Lori Gottlieb lijkt over een geheim recept te beschikken waardoor ze een boek kon schrijven dat tegelijkertijd diepgaand én humoristisch is, vol met wijsheid en respect voor de mensen die bij haar aankloppen. Doordat ze zelf ook in therapie is – een relatiebreuk was de aanleiding – krijg je als lezer een dubbel perspectief. De therapeut die zélf op therapie gaat.

John, Julie, Rita, Charlotte…

In het boek volgen we de verhalen van verschillende personages. John schrijft TV-shows maar er zit hem duidelijk iets dwars. In het geheim – hij betaalt contant, zodat er geen sporen zijn – gaat hij langs bij Lori Gottlieb. Het duurt héél lang voor het pantser afvalt en duidelijk wordt wat hem van streek maakt.
Rita is de 70 voorbij en ziet het allemaal niet meer zitten. Ze heeft geen contact met haar kinderen en kijkt terug op een leven waar ze geen goede herinneringen aan heeft. Ze voelt zich schuldig en verdrietig om het leven dat ze geleid heeft en sabboteert tegelijkertijd haar toekomstige kansen op geluk.
Julie heeft kanker en weet dat ze niet lang meer zal leven. Ze is jong en getrouwd. Hoe kan ze nu al afscheid nemen van het leven?
In het boek volgen we deze en nog heel wat andere peronages.

We praten vrijuit met zowat iedereen over onze lichamelijke gezondheid, zelfs over ons seksleven, maar zodra je begint over een angststoornis of een depressie of onverwerkt verdriet, zal de uitdrukking op het gezicht van degene met wie je praat er waarschijnlijk één zijn van: hoe maak ik als de wiedeweerga een eind aan dit gesprek? (L. Gottlieb)

Alledaagse verhalen

Het boek is een aaneenschakeling van alledaagse verhalen, doorspekt met humor en mildheid. Hoezo, alledaags? Uit het boek blijkt snel dat de gesprekken altijd gaan over worstelingen met de belangrijkste thema’s uit een mensenleven: de relatie met je partner, kind of ouder; vragen over de zin van je leven, omgaan met veranderingen en verdriet. Verhalen die vroeg of laat ook mijn of jouw verhaal zouden kunnen zijn.

Een van de belangrijkste stappen in therapie is mensen helpen de verantwoordelijkheid op zich te nemen van hun huidige netelige posities, want pas als ze zich realiseren dat ze hun eigen leven vorm kunnen (en moeten) geven, zijn ze in staat om veranderingen te bewerkstelligen. (L. Gottlieb)

Pijn is geen wedstrijd

We lachen allebei om mij, en ik lach ook om de manier waarop mensen hun pijn classificeren. Ik denk aan Julie. ‘Ik heb tenminste geen kanker’, zei ze altijd, maar het is ook iets wat gezonde mensen zeggen om aan te geven hoe onbetekenend hun eigen ellende is. Ik herinner me dat de afspraken van John in het begin altijd na die van Julie waren, en dat ik vaak mijn best moest doen om aan één van de belangrijkste lessen uit mijn opleiding te denken: er bestaat geen hiëarchie van pijn. Je moet geen rangschikking toekennen aan pijn, want pijn is geen wedstrijd. (L. Gottlieb)

Humor, wijsheid en mededogen

Ik las het boek alsof het een roman was. Ik wou weten hoe het met John ging, die met het feit zelf dat hij naar een psyschotherapeut ging, heel erg worstelde en Lori Gottlieb wel een beetje alle hoeken van de kamer liet zien. Als lezer had je snel de indruk dat achter deze ‘macho’-man iets anders zag, maar hoe die te bereiken?
Doorheen het verhaal lees je hoe zo’n proces kan verlopen, al bestaat er niet één of ander stappenplan. Het is werken door beide partijen.

Het boek leert al snel dat stilstaan bij je leven geen overbodige luxe is, en al helemaal niet wanneer je het gevoel hebt dat het niet loopt zoals jij het wil.

Praktisch

Misschien moet je eens met iemand praten?

Lori Gottlieb, Misschien moet je eens met iemand praten? Een psychotherapeut zoekt antwoorden voor patiënten en zichzelf. Het boek is uitgegeven door de Arbeiderspers (2019) en telt 432 blz. Te koop bij o.a. Bol.com voor € 23,50 (paperback) en € 13,99 (e-book).