Tagarchief: balans leven werk

zakboek voor het bosbaden

Zakboek voor het bosbaden – Sarah Devos & Katriina Kilpi

Bosbaden of simpelweg je onderdompelen in de weldaad van het bos. “Het bos vormt een ideaal tegengewicht voor ons jachtig leven”, staat in het Zakboek voor het bosbaden te lezen. Een boek dat je meeneemt naar een nieuwe ervaring.

Geest en lichaam zullen je dankbaar zijn

Ik kan maar niet genoeg krijgen van het wandelen in de natuur. Bossen scoren gigantisch hoog hier, want het bos is altijd in transitie. Doorheen de seizoenen is er altijd iets anders te zien. Kleine veranderingen maar voor je het weet staat die kale boom in volle bloei.

Vertoeven in het bos is goed voor lichaam en ziel. Verwen daarom jezelf en neem een bosbad. Dompel jezelf helemaal onder in het wondere leven van het bos. Gebruik alle zintuigen en geniet van al dat verborgen leven.

Ontdek de weldaad van het bos - Zakboek voor het bosbaden

Zakboek voor bosbaden

Sarah Devos (jaja, dezelfde Sarah als die van het geweldige Bosboek) en de Finse Katriina Kilpi schreven een boek vol tips en opdrachten om volop te genieten van je bosbaden. Het accent ligt op de weldaad die bosbaden is voor je lichaam en geest.

Als doorwinterde wandelaar (letterlijk beter: 4 seizoenenwandelaar) voegt de dimensie van het ‘bosbaden’ toch iets toe aan mijn wandelervaring. Bosbaden kan je immers evengoed doen zonder kilometers te wandelen, even een kwartiertje in het bos is al goed voor dat bosbaden.

Blader mee door het zakboek voor bosbaden

Omdat beelden meer zeggen dat woorden: blader even mee doorheen het boek met mij.

Wat die dennenappel daar doet? Een reminder dat het bos nooit ver weg is. Wist je trouwens dat dennenappels prima het weer voorspellen?

Veel plezier met je bosbaden!

Praktisch

Sarah Devos & Katriina Kilpi, Zakboek voor het bosbaden, 128 blz. is uitgegeven door Lannoo (2019) en te koop bij o.a. Bol.com voor € 19,99.

Top 3 non-fictie boeken

2019 Review: Top 3 non-fictie boeken

3 non-fictie boeken die blijvend indruk op mij maakten

Er zijn non-fictie boeken waarvan ik vind dat iedereen ze zou moeten lezen. Boeken die mijn kijk veranderen en boeken die een begin van oplossing bieden op problemen waar ik wakker van lig: zoals mijn werk bijvoorbeeld, of hoe ik voel hoe de tijd altijd door mijn vingers glipt. Boeken die mijn wereld groter maakten. Mijn inzicht groter. Hier mijn top 3 non-fictie boeken 2019.

Jason Fried: it doesn’t need have to be crazy at work

Jason Fried - it doesn't have to be crazy at work.

Je leest en ervaart het steeds meer: mensen kreunen steeds meer onder de stress van hun werk. Er moet werk gemaakt worden van ‘werkbaar werk’, maar velen tasten in het duister hoe dat te doen.

Jenny Huijs deed onderzoek naar deze (steeds groter wordende groep) mensen en wat mij het meest opviel aan haar onderzoek is dat werknemers wel degelijk een zicht hebben over hoe het beter kan op het werk, zonder dat er daarom gigantische investeringen moeten gebeuren.

Ik leerde via kranten het begrip ‘mentaal pensioen‘ kennen, mensen met nog jaren werken voor de boeg die mentaal afhaakten en gewoon ‘verder deden’ tot hun pensioen. Mentaal zijn ze al op pensioen. Dat is behoorlijk zorgwekkend.

Het boek van Jason Fried stelt hetzelfde. Het is welliswaar gebaseerd op werksituaties in de VS, maar het idee is hetzelfde: hoe kan je het werk voor je werknemers zo organiseren dat zij zich beter voelen op hun werk ?

In het boek van Jason Fried staat de werknemer centraal en het resultaat is dat die werknemer beter presteert, omdat hij zich meer verbonden voelt met het werk. De werknemer in zijn bedrijf krijgt de kans om te doen waar hij goed in is (en dat meteen ook goed is voor het bedrijf) en zijn werk zo te organiseren dat hij optimaal rendeert. Niet realistisch? Jason Fried ‘filoseert’ niet over een andere manier van werken, als bedrijfsleider implementeert hij het. Wie het boek leest heeft snel door dat de lat hoog ligt in dat bedrijf. Alleen: de lat ligt minstens zo hoog voor wat het betreft omgaan met het personeel en het zoeken naar de beste omstandigheden.

In mijn eigen job die gekenmerkt wordt door burn-out en het verlaten van de job zelf, wordt die vraag nooit gesteld. Integendeel, men blijft maar zoeken naar nieuwe structuren van bovenuit en allerlei regels en nieuwe zaken (die om de zoveel tijd veranderen) dat het geen wonder is dat mensen afhaken.

Het boek van Fried staat vol met praktische suggesties die zo implementeerbaar zijn. Zoals bijvoorbeeld het recht op ‘ongestoord werk’ gedurende een aantal uren per dag. Voor programmeurs (het bedrijf van Fried) is dat behoorlijk belangrijk, dat er tijd is waarin ze niet worden verwacht telefoons op te nemen, mails te beantwoorden en waar ze gewoon de deur van hun kantoor dicht houden. Omdat werkcontacten wel belangrijk blijven organseren ze dan weer momenten waarop het wél kan. Werknemers plannen op die momenten werk waar ze minder aandachtig voor moeten zijn en waarbij het niet erg is als iemand komt binnenlopen.

Bovenstaande is niet onmiddellijk van toepassing op mijn werk, maar het verhaal moge duidelijk zijn. Zonder aandacht voor je werknemers kan je niet verwachten dat ze jaar na jaar the extra mile gaan, terwijl simpelweg nadenken over hoe het anders kan, best grote resultaten kan hebben. Maar je moet het natuurlijk durven.

Susan Cain: stil

Susan Cain - Stil  
Top 3 non-fictie

Ik las het boek in het Engels, vandaar dat de citaten in het Engels zijn.

De stelling van het boek is dat we leven in een wereld waar extrovert zijn de norm is.

We live with a value system that I call the Extrovert Ideal—the omnipresent belief that the ideal self is gregarious, alpha, and comfortable in the spotlight. The archetypal extrovert prefers action to contemplation, risk-taking to heed-taking, certainty to doubt. He favors quick decisions, even at the risk of being wrong. She works well in teams and socializes in groups. We like to think that we value individuality, but all too often we admire one type of individual—the kind who’s comfortable “putting himself out there.”

Nu zal ik eerlijk zijn, Susan Cain is soms behoorlijk hard en negatief ten aanzien van extraverten. Ik kan ze daarin niet altijd volgen. Maar ze heeft wel méér dan een punt als ze stelt dat extravertie verwacht wordt.

Het is niet makkelijk als je van nature introvert bent, om je te gedragen als een extravert. Dat kost enorm veel energie, net zoals het omgekeerde overigens ook het geval zou zijn, al komt dat weinig tot niet voor, gezien de dominatie van het extravert zijn.

Ik zie het op mijn werk en ook bij mijn leerlingen. “Actief meewerken en overal een mening over hebben” wordt positief geëvalueerd, van de stille denker/werker wordt minder gezegd of zelfs bezorgdheid geuit. ‘Werk actiever mee’, bijvoorbeeld. Of: ‘Ik hoor je niet veel in de klas’. De conotatie dat stil-zijn per definitie betekent dat iemand niet aandachtig is of geëngageerd, is snel gemaakt. Ook onder collega’s.

Hoe weet je of je introvert bent of extravert?

Susan Cain vertelt veel over wat eigen is aan introverten en extraverten, maar ik denk dat dit het onderscheid de nagel op de kop is:

Introverts recharge their batteries by being alone; extroverts need to recharge when they don’t socialize enough.

Dit is volgens mij een correct onderscheid dat geen waarde-oordeel uit: het één is niet beter dan het ander. Cain durft soms wel eens de indruk te geven dat introversie beter, wat ik zelf totaal niet geloof. Ze staan naast elkaar.

Susan Cain, Stil, telt 391 bladzijden en is een uitgave van o.a. Rainbow. Het is te koop bij Bol.com voor € 9,00.

Cal Newport, digitaal minimalisme

Cal Newport- Digitaal minimalisme
Top 3 non-fictie

Cal Newport, docent theoretische informatia aan de universiteit van Georgetown, staat bekend als een aandachtspecialist. In zijn eerste bekende boek, Diep Werk, had hij het al over werken met aandacht. Niet in de zin van mindfulness (mocht er verwarring zijn), maar wel in de zin van concentratie en dus ook efficiënt en ‘diep’ werken.

In ‘Digitaal minimalisme’ gaat hij een stuk verder. Wat mij betreft is dit boek beter dan het eerste, omdat het veel realistischer is. Hij kan in zijn eerste boek wel aanraden om enkele dagen of halve dagen ‘ergens anders, totaal afgelegen’ te werken om zo tot het beste resultaat te komen, het is voor veel mensen niet gegeven om op die manier te werken. Soms is het woord ‘digitaal’ misleidend, je zou denken dat het enkel en alleen gaat over je omgaan met technologie, maar het boek gaat echt wel verder.

Digitale technologie dringt op allerlei manieren ons leven binnen, meer zelfs, het neemt ons leven soms regelrecht over, omdat het soms als een dictator beslist waar we onze tijd aan besteden. Ik pleit overigens schuldig: niet zelden start ik mijn dag met het openen van mijn werkmail om vervolgens weer een uurtje uit te stellen wat ik priortair moest doen vandaag.

Because digital minimalists spend so much less time connected than their peers, it’s easy to think of their lifestyle as extreme, but the minimalists would argue that this perception is backward: what’s extreme is how much time everyone else spends staring at their screens. The key to thriving in our high-tech world, they’ve learned, is to spend much less time using technology. (Ik las de Engelse editie)

Cal Newport is geheel niet tégen digitale technologie, wel tegen de manier waarop deze technologie soms ons leven overneemt.

What’s making us uncomfortable, in other words, is this feeling of losing control—a feeling that instantiates itself in a dozen different ways each day, such as when we tune out with our phone during our child’s bath time, or lose our ability to enjoy a nice moment without a frantic urge to document it for a virtual audience. It’s not about usefulness, it’s about autonomy.

Het blijft bij Cal Newport niet bij filosofische overwegingen, hij geeft ook tal van praktische tips. Eén ervan is een maand lang afkicken van alle technologie. Uiteraard volgen er uitzonderingen, voor de meeste mensen is het onmogelijk om te werken zonder die technologie. Hij raadt ook aan om alle mogelijke apps van je telefoon te verwijderen voor een maand op uitzondering van die hoogstnoodzakelijke (opnieuw voor je werk) en vervolgens na een maand te evalueren. Goede tips vind ik dat, al voel ik ze als technologie-adept soms als radicaal aan.

Hoe dan ook, het loont om nu en dan stil te staan bij je digitale verslaving (want dat is het toch). Ik merk dat ik soms tijdens een wandeling het intranet van ons werk check. Totaal zinloos (alsof ik tijdens de wandeling aan het werk ga), het enige resultaat is weerom met het werk in mijn hoofd, terwijl dat net niet de bedoeling van de wandeling was.

Cal Newport, Digitaal Minimalisme is te koop bij o.a. Bol.com voor €24,99 (paperback) en € 14,99 als ebook.

Graag meer ideeën?

Gelezen

It doesn’t have to be crazy at work – Jason Fried

What’s App staat lijnrecht tegenover wat ik wil

Onlangs had ik een gesprek (op zondag !) met een collega waarin ik mijn moeilijke verhouding met What’s App besprak. Ik had rond de middag een berichtje gekregen (groeps what’s app -werk); was er verder mee bezig (ik antwoordde) en belandde uiteindelijk bij een collega’ aan de telefoon. Toen zei hij dit:

Het is zondag


“Ja, het is nu zondag. Het is 16.30 uur en je bent al van 12 uur bezig”.

Ik vroeg: hoezo, van 12 uur bezig ?
Welja, het eerste berichtje is van rond 12 uur en nu gaat het er nog over.

Het is zondag“, zei de collega en ik dacht: Ja. Ook voor die collega. Ik bel die zomaar op op zondag. Niet dat dat niet mag. Maar het ging over iets triviaals. Niets dat niet kon wachten tot maandag. Vandaag was het zondag. Dus ja, waarom doen we dat eigenlijk ? What’s app en telefoneren over het werk voor zaken die compleet tijdens de werkuren kunnen gebeuren ?

It doesn’t have to be crazy at work

Ik lees momenteel een boek over hoe gek het op het werk kan zijn en hoe een hele bedrijfscultuur er alles aan doet om het nog gekker te maken. Gelukkig is er ook licht: it doesn’t have te be crazy at work !

Eén van de zaken die er aangehaald wordt, is het belang van ongestoord en met volle focus werken. Dat levert niet alleen het meeste, maar ook het beste resultaat. Dat wordt overigens gesteund door de kennis van de menselijke neurologie.

Evengoed wordt het belang van een frisse geest onderlijnd. Het werk stoppen om 17 uur en weekends om de batterijen op te laden.

Op zoek naar focus

A fractured hour isn’t really an hour—it’s a mess of minutes.

Aldus de auteur de auteur van It doesn’t have to be crazy at work. Ik sta daar helemaal achter en zoek o zo naar focus en ‘flow’ maar die What’s app berichten kunnen soms een volledig uur van concentratie en goed werk om zeep helpen.

Maar je hoeft toch niet te reageren ?

Iedere keer ik begin over de onrust die What’s app (of andere meldingen) mij geven, krijg ik dit als tegenargument. Het klopt helemaal en het helpt mij al een heel stuk verder door meldingen af te zetten. Maar zoals Jason Fried het zo goed zegt is het moeilijk om aan die ‘onmiddellijke vraag’ te weerstaan. Vandaar dat ik dit citaat maar even voor ogen hou:

The person with the question needed something and they got it.

The person with the answer was doing something else and had to stop.

That’s rarely a fair trade.

The problem comes when you make it too easy—and always acceptable—to pose any question as soon as it comes to mind.

Most questions just aren’t that pressing, but the urge to ask the expert immediately is irresistible.

Beste collega, mijn excuses

Taking someone’s time should be a pain in the ass. Taking many people’s time should be so cumbersome that most people won’t even bother to try it unless it’s REALLY IMPORTANT! Meetings should be a last resort, especially big ones.

Door te telefoneren had ik inbreuk gemaakt op de zondag van mijn collega. ‘Het is zondag’ was het eerste wat ik hoorde als reactie. Niet als verzuchting, maar als wijs woord van iemand die meteen ‘to the point’ kwam en mij confronteerde met mijn eigen gedrag.

Ik had net hetzelfde gedaan. Iemands tijd genomen. Iemand uit zijn focus en gedachten gehaald, terwijl het helemaal niet hoefde.

It doesn’t have to be crazy at work. En al helemaal niet op zondag.

It doesn’t have to be crazy at work

Ik leerde al veel uit het boek -dat nog niet eens helemaal uit is, maar ik geef alvast dit mee

Je werk is niet je familie, je product is niet ‘je baby’

Dat een CEO van een bedrijf dit volmondig zegt, vind ik geweldig. Hij ziet de waarde van familie. Voor je familie ga je door het vuur, daar vervagen de grenzen van engagement. Geweldig vindt hij dat. Dit geeft je leven zin en voldoening. Maar je ‘werk’ of je bedrijf is geen familie. Dat is begrensd. Dat is ‘maar’ werk, hoe hoog de kwaliteitseisen ook liggen. Er zijn grenzen en mensen blijven mensen, met nood aan tijd om op adem te komen, te herbronnen, samen te zijn met familie.

Pas op met extra’s

In grote bedrijven wordt dikwijls gegoocheld dat je er alles kan doen in vinden ‘op het werk’. Bedrijven met een fitness, een restaurant, kinderopvang etc.
Jason Fried waarschuwt hiervoor. In zekere zin nemen deze bedrijven je leven over, want daartegenover staat dikwijls dat je langer beschikbaar moet zijn of dat de grenzen tussen je persoonlijke leven en werk heel kwetsbaar worden.

De nood aan een sfeer van vertrouwen: de trustbattery

Slechte communicatie, veel werkstress, het gebrek aan rust om met volle focus je werk te doen, kan leiden tot een lege batterij. Leeg voor het volledige bedrijf:

Ever been in a relationship where you’re endlessly annoyed by every little thing the other person does? In isolation, the irritating things aren’t objectively annoying. But in those cases it’s never really about the little things. There’s something else going on. The same thing can happen at work. Someone says something, or acts in a certain way, and someone else blows up about it. From afar it looks like an overreaction. You can’t figure out what the big deal is. There’s something else going on. The trust battery is dead.

A low trust battery is at the core of many personal disputes at work. It powers stressful encounters and anxious moments. When the battery is drained, everything is wrong, everything is judged harshly. A 10 percent charge equals a 90 percent chance an interaction will go south.

Put je mensen uit en je krijgt dit. Tot mijn spijt herkenbaar.

De grootste les : rust en kalmte

‘Calm’ is een woord dat voortdurend terugkomt in ‘It doesn’t need to be crazy at work’. De grondlijn is deze: zorg dat mensen in een zo groot mogelijke rust met volle focus hun werk kunnen doen. Bezorg ze geen nodeloze stress door nodeloze vergaderingen of onmogelijke deadlines. Om 17 uur laptop dicht betekent: niet meer aan het werk. Punt. Ook thuis niet meer. Idem dito voor het weekend en vakanties.

Als je werkt, werk met volle focus, al je energie de best mogelijke inspanning.
Als je niet werkt, doe dan eender wat (hobby, gezin, vakantie) met volle focus.

Ik denk dat dat zoiets is als mindfullness op het werk. Van CEO tot de jongste werknemer.

Geweldig schoon vind ik dat.

Praktisch

Jason Fried, It doesn’t need to be crazy at work, 240 blz., uitgegeven door Harper Collins.
Te koop bij o.a. Bol.com voor € 12,99.

Gelezen: Pick Three – Randi Zuckerberg

Gezond verstand omzetten in daden

Eenvoudig toepasbaar en efficiënt, zo zou ik het boek willen noemen. Het is pure common sense, maar zoals het meestal gaat met ‘gezond verstand’ is het goed om het ook in daden om te zetten. Dit boek helpt je erbij.

De 5 + 1 pijlers van je leven

Waarover gaat het ? Over werk, familie, vrienden, gezondheid en slaap. Vijf dingen dus ! Voor Randi Zuckerberg zijn dit de belangrijkste waarden in haar leven. Omdat ik graag dwars lig vroeg ik mij af of dit ook mijn top vijf zou zijn en ik moet bekennen dat mijn lijstje er uiteindelijk niet zo anders uitzag. Rust is voor mij belangrijk, maar dat heeft alles te maken met gezondheid. Ik wil altijd nieuwe dingen leren, maar dat is wellicht evengoed onder de noemer (mentale) gezondheid te zetten. Tot ik tot de conclusie kwam dat er toch ééntje ontbrak: zingeving en engagement. Zingeving en engagement komen natuurlijk ook aan bod bij werk, vrienden en familie. Maar ik bleef met het gevoel zitten dat er een dimensie ontbrak: nl. het engagement voor mensen die je niet of nauwelijks kent (maar voor wie je wel wil opkomen) of idealen als vrijwilligerswerk en natuurbehoud.
Soit, ik had dus niet genoeg met die 5.
Wees echter gerust, met 6 kom je er ook. Of kies er compleet andere. Waarom niet ?

Neem je agenda en plan !

Van woorden naar daden, het kan een grote stap zijn, maar een eerste stap (lijkt mij) is plannen. Zorg dat je op weekbasis (of op maandbasis) aan alle pijlers tijd hebt gegeven. Pick three is haar dagelijkse advies. Zorg dat je tijd en energie vrijmaakt voor 3 waarden in je leven per dag en zorg dat ze op weekbasis allemaal aan bod gekomen zijn.

Allemaal evenveel ? Dat zou niet wijs zijn, lijkt mij. Wanneer je jonge kinderen hebt zal je meer tijd aan je kinderen moeten besteden dan wanneer ze al voor zichzelf kunnen zorgen. Als je net aan een carrière begint, zal dit wellicht een groot deel van je tijd innemen. Maar wat het ook is, laat je leven niet aan je voorbij gaan door jezelf te verliezen in één of enkele waarden. Het is puur gezond verstand, een leven in balans kan niet gebouwd zijn op enkel werk, enkel familie of enkel gezondheid. Zelfs dat laatste kan in barre omstandigheden waarin je misschien enkel dit hebt (werken aan genezing) niet alleen. In zo’n tijden is je werk dan misschien wel het laatste van je zorgen, zonder vrienden en familie wordt het een harde strijd.

Geen schuldgevoel en méér focus

Deze Pick Three methode bevrijd je alvast van een hoop schuldgevoel en beloont je bovendien met méér focus. Zo ben ik op maandag en dinsdag zo afgepeigerd (werk !) dat er zowel van sport (gezondheid) als slaap niet echt veel in huis komt. Ik slaap sowieso ontzettend slecht en op die dagen lijkt mijn hoofd gewoon door te drammen terwijl ik anderzijds ongeveer omval van de slaap. (Herkenbaar ?). Ik aanvaard het, het is zoals het is. Dit zijn geen dagen waar er nog méér sociaal contact (familie , vrienden) op mijn bordje moet komen.

Anderzijds voel ik mij niet schuldig dat het die dagen allemaal om het werk draait, al kom ik geen eens aan die ‘three’ waar Zuckerberg het over heeft.

Denk na over je dag

Zuckerberg komt uit het zakenleven (jaja, ze is de’ zus van’) en het evalueren van je dag wordt in veel bedrijven gepromoot. Ik vind het zelf één van de meest onderschatte tools, of het nu voor je werk of je persoonlijke leven is. Wat ging goed en wat niet ? Waar ben je tevreden over en wat zou je anders willen ? Hoe zal je morgen, met deze wetenschap, de dag beginnen ?

In het boek zitten een aantal werkbladen die je helpen bij deze bezinning. Valt het je moeilijk om tijd te vinden voor je gezin, vrienden ? Heb je enig idee hoe dat komt ? Zou je het anders willen ? Hoe dan ? Zijn er zaken in je leven die teveel tijd en energie vragen ? (Werk ? Familie ? Vrienden ? )

De testcase

Ik volgde de methode van Randi Zuckerberg’s Pick Three 3 weken lang. Zo heb ik ‘familie’ (groter dan gezin) echt moeten inplannen. Meestal laat ik dat voor ‘als er nog tijd is’. Of als er iets (lees: iemand) komt aangewaaid. Toen ik mijn overzicht zag, vond ik dat niet oké en nog altijd vind ik dat ik daar niet genoeg tijd en energie in steek.

Het is de eeuwig terugkerende vraag:

spendeer ik mijn tijd aan wat ik echt belangrijk vind ?

Aangezien ‘plannen’ mijn inspiratiewoord van het jaar is, werk ik daar behoorlijk hard aan, mét resultaat. Dit Pick Three schema is zeker een hulp.

Praktisch

  • Vlot geschreven
  • Heel toegankelijk
  • Situaties uit het leven
  • Voor iedereen toepasbaar

Voor wie ?

  • Voor wie balans kwijt is
  • Voor wil nadenken over wat echt belangrijk is in het leven
  • Voor denkers, planners en doeners
  • Voor wie gewoon een duwtje in de goede richting nodig heeft

Randi Zuckerberg, Pick Three, werk, familie, vrienden, gezondheid & slaap. Haal het beste uit jezelf. 304 blz, uitgegeven door HarperCollins. Te koop bij o.a. Bol.com voor € 19,99.