Categoriearchief: uitstapjes

Hoe ver kan ik rijden in 1 dag, gelet op de toestand van het wegenet?

Om het heel extreem te stellen: 100 km rijden via autosnelwegen in Duitsland is niet hetzelfde als 100 km in Centraal Afrika. Niet alle plaatsen zijn even vlot bereikbaar. Met onderstaande tool bereken je hoever je kan rijden in een bepaalde tijd, rekening houdend met de toestand van het wegennet.

Hoe ver kan ik rijden in 1 dag

Wanneer het lief en ik een huisje of apartement huren dan denken wij eerst in termen van ‘hoe lang rijden’ oftewel kilometers. Voor een lang verblijf mag het natuurlijk langer rijden zijn, maar voor weekend gaan we niet gauw over de 4 uur.
Waar we dan ‘raken’ in die 4 uur, dat doen we beetje op schatting, waardoor we wellicht een hoop plaatsen over het hoofd zien omdat onze geografie beperkt is en we al helemaal niet weten hoe goed een plaats bereikbaar is. Gelukkig is dat nu verleden tijd, want het internet biedt ook voor dit probleem een oplossing ! Je kan zelfs kiezen of je autosnelwegen wil vermijden of niet, want dit heeft natuurlijk gevolgen voor de te rijden tijd (en meestal ook voor je portemonee !).

Ik doe maar meteen de oefening. Wij willen een huisje huren, we zijn bereid om 9 uur te rijden (gemiddelde van 90 km per uur). Waar kunnen we dan heen ? Daar gaan we !

hoe ver kan ik rijden

Wauw ! We raken zelfs tot in Denemarken en zelfs heel Zwitserland is (autogewijs) een optie (maar niet financieelgewijs !). We raken zelfs – had ik ook niet gedacht – in Tjechië, maar net niet in Praag. O wat spannend !

Misschien lijkt bovenstaande figuur nogal onduidelijk en weinig gedetailleerd, weet dan dat dit een screenshot is en dat je online kan inzomen. Ik raad je evenwel aan om eerst de ‘gemiddelde’ versie te kiezen en daarna pas de ‘erg nauwkeurige’, want daar ben je wel enige minuten zoet mee.

Hoe ver kan ik rijden in 1 dag met mijn caravan ?

Ik moet toegeven dat de gedachte om bovenstaande tool te gebruiken ingegeven was door die vraag. Stel dat ik maximaal 6 uur wil rijden aan een gemiddelde van 70 km per uur (niet onrealistisch in mijn geval, ik ben allesbehalve snelheidsfreak), waar kan ik dan heen ?

hoe ver kan ik rijden

Ik ben opnieuw verbaasd. Zo raak niet in Friesland op 1 dag (binnen de gestelde waarden), maar wel in Normandië.  Dat had ik echt niet gedacht.

Rekening houdend met de wegen

Je zou je kunnen afvragen of je niet evengoed een cirkel zou kunnen trekken met een diameter van 420 km. (6 uur rijden aan 70 km per uur).  Just for fun heb ik ook dat gedaan.

hoeveel km van

Het levert een mooi plaatje op maar het is veel minder nauwkeurig. Dit zijn afstanden in vogelvlucht, maar het is natuurlijk leuk om doen.

Nog meer opties

Je kan ook afstanden en tijden vergelijken. Je krijgt dan twee gearceerde gebieden boven elkaar.  Dit zou je kunnen gebruiken als je bv. met minima en maxima werkt. Zo zie je onmiddellijk waar je je hotel/huisje/camping zoeken kan.

Of je gaat te voet en wandelt, of je reist met de fiets. Klik de optie ‘fietsen’ aan en je gemiddelde snelheid en uren die je wil fietsen en je ziet meteen alle mogelijkheden.

Heb ik dit al eens niet gelezen hier ?

Dat klopt ! Een lezer maakte er mij op attent dat de link niet meer werkte. Na veel zoeken heb ik opnieuw een werkende link toegevoegd. Let op, als je de optie ‘nauwkeurig’ kiest, duurt het wel even voor je een correct overzicht krijgt. 
Wat mij betreft één van de beste tools die er zijn ! 

Snapshot diary

Snapshot diary week 48/2018 Putteke Winter en aftellen

Samengevat: het lief was deze week bovenal de kwaliteitsbewaker. Ik sloot mij het liefste op in mijn bureautje met veel werk. Hij koos voor korte uitstappen naar Hasselt en Putteke Winter. Ik wandelde met de wandelclub en bakte tussendoor mueslikoekjes die vooral door het lief gesmaakt werden. 

Putteke Winter en het lief

De mooiste momenten deze week staan allemaal op conto van het lief. Ik had er het hoofd en hart niet naar, maar hij was me deze week bijzonder nabij. Ik werd enkel en alleen gedreven door werken en ‘altijd maar voortdoen’. Het lief stelde voor om in Hasselt te eten (niet de friet) en om naar Diest te gaan om te genieten van Putteke Winter. Voor wie het niet kent: dat is een feeërieke wandeling door een provinciaal domein met lichtacts en een sprookjesachtig decor. Wij waren vorig jaar al van de partij in Diest en het lief herinnerde me eraan dat we dit jaar niet konden overslaan.

De wandeling was minder spectaculair dan vorig jaar en er was beduidend minder volk (misschien waren wij dit jaar vroeger) maar net door die rust genoten wij dubbel en dik. Moest je nog zin hebben om ook te genieten van Putteke Winter, check dan even de website. Er worden verschillende provinciale domeinen aangedaan.

Het aftellen is begonnen

Voor ons is het aftellen echt begonnen nu. Niet alleen worden de laatste lessen gegeven en zit het eerst trimester er bijna op, het is voor ons ook hopelijk het EINDE van een HALF JAAR chemo. Zeker weten we het niet, maar we hebben er goede hoop op. Als alles naar verwachting gaat, dan kan het leven hier langzamerhand weer ‘normaal’ worden. Dan hoeven we niet om de twee weken (en nu en dan tussendoor) naar het ziekenhuis. Dan wordt het lief niet tweewekelijks ziek gemaakt (want zo is het wel, die chemo maakt ook veel kapot dat goed is). Dan kunnen we weer eindelijk plannen maken !
Onze hoop is nu bovenal dat we bij de evaluatieonderzoeken deze maand het groen op licht krijgen. Groen licht om weer normaal te leven.
Ik geef eerlijk toe dat een andere optie totaal niet in mijn gedachten zit.

Duim maar mee als je wil !

Wandeltip: Veere (Zeeland) – 10 km – met GPX

Veere wandeling

Vergeet Zoutelande

Met Zoutelande in de hitlijsten weet iedereen waar dit kustdorpje ligt. Op het prachtige Walcheren en met een dijk zoals ze dat in Nederland zelden hebben. Ik ben best wel fan van Zoutelande, maar vergis je niet: het is er niet zo groot en misschien kraakt het ondertussen wel onder het toerisme. Zoutelande kan je trouwens best in volle lente of zomer bezoeken, om lekker te flaneren op op de dijk en te genieten van de vele terrasjes. Veere is altijd goed !

Wandelen tussen koeien en schapen

Doorgaans zijn de wandelroutes via de wandelknooppunten best wel iets avontuurlijker dan in België. Je wandelt er nu en dan eens pal door een weide of op privégebied dat voor wandelaars toegankelijk is. Zo wandelde ik zowel tussen de koeien die op de dijk aan het grazen waren en werd ik bij de terugtocht gevolgd door een kudde schapen. Geef toe, dat is toch best wel wat avontuur !

Veere Wandeling

Met de veer boven het water
via de tunnel eronder !

Deze wandeling heeft nog meer avontuur in zich, want je gaat door een tunnel onder het water en een andere keer moet je zelf de pont (veer) bedienen omdat je wandeling over het water loopt.

Veere Wandeling

Wandelknooppunten

Deze wandeling volgt de wandelknooppunten, je kan de wandeling dus makkelijk langer of korter maken. Via deze website kan je zelf je wandelknooppuntroute in Walcheren samen stellen. Kaarten vind je makkelijk in ongeveer alle Nederlandse boekhandels. Kies “Walcherse dijken, duinen en watergangen”. Voor wie het digitaal niet ziet zitten hier alvast een snapshot van het gebied waar deze wandeling zich begeeft.

Veere

Praktisch

  • Startplaats : Veerse bos. Daar is parkeergelegenheid aan de Landschuurweg
  • Knooppunten : 35 – 15 – 75 – 74 – 12 – 11 – 13 – 71- 73 – 72 – 76 – 17 – 16 – 14 – 34
  • Een GPX bestand kan je hier vinden

Veere – dichterbij dan je denkt

Veere is dichterbij dan gedacht. Om even een idee te geven deze cijfers, met vergelijking als de kust van Oostende.

  • Brussel – Veere = 135 km, Brussel-Oostende = 111 km
  • Gent – Veere = 77 km, naar Oostende is dat 61 km
  • Leuven – Veere = 150 km, naar Oostende is dat 140 km

Boek er een AirBnB bij en je geniet natuurlijk dubbel !
Veel plezier !

 

 

 

Snapshot diary week 39/2018 – zo gaat het niet meer – Valkenburg to the rescue !

Valkenburg

samengevat: er kwam veel slecht nieuws binnen deze week, al was dat niet voor ons persoonlijk. Ik zag het echt niet meer zitten. Zelfs op het werk liep het fout, geen internet. Tot ik dacht ‘zo gaat het niet meer’ en er op het eind van de week toch nog licht was. 

Mag ik deze bladzijde snel omslaan ?

Als ik het écht over deze week zou hebben, dan zou ik vertellen dat de woorden ziekte (niet alleen bij ons), palliatieve, terminaal en hopen verdriet veel gevallen zijn. Het lijkt even met onze hele omgeving echt niet goed te gaan. Ik verloor ook wel wat de moed hier. De dokter had nog iets gezegd over ‘laatste loodjes’, maar hé, met eind december als eindmeet kan je begin oktober bezwaarlijk ‘laatste loodjes’ noemen.

Vier maanden en een half zijn we nu al ver. Het beeld dat ik krijg van het lief is het lief in de zetel. Soms in de ‘rode’ zetel, dan weer in de TV-kamer. Soms zittend, soms liggend. Maar dat is het wel zo’n beetje. Hij wordt stiller (er gebeurt ook niet veel) en ik weet het soms ook niet meer.

Ik dacht: zo gaat het niet meer

Ik voelde hoe wij weggleden in duisternis en inactiviteit. Het lief is stoïcijns: één en al aanvaarding. Dat kan misschien wel heldhaftig zijn (en ik bewonder hem er wel een beetje voor), het ligt zeker niet in mijn aard. Ik wil altijd de grenzen opzoeken. Zien waar de rek is. Misschien kan er toch meer. Ik ben niet het ‘we leggen er ons bij neer’-type.

Dus zeg ik tegen het lief (die een verlaagde chemokuur heeft sedert vorige therapie): ik ga weg met u. Naar Nederland. En als we om de kilometer moeten stoppen omdat je naar het toilet moet, dan zij het zo. Als we buiten zijn en je wil zitten: ik heb zelfs een stoeltje bij. Of we gaan gewoon van terras naar terras, drinken desnoods ons drankje niet uit, maar we gaan naar buiten ! Naar buiten ! Deze vier muren maken ons gek en straks ben jij een deel van het behangpapier!

Het lief was niet enthousiast. Dat het toch lastig zou zijn. En dan nog meteen een uur rijden van hier. Maar ik wou weg. En ik was wanhopig. Eerlijk waar.  Ik wou iets met hem meemaken dat leuk was, dat ons deed glimlachen. En echt waar:  ik zou zorg voor hem dragen. Héél erg. Eén kick en we pasten onze plannen aan. Het hoefde helemaal niet ‘actief’ (mijn ding) te zijn. Nee, ik zou rustig mee zitten en mee rusten !

Het werd een heerlijke dag

Het lief sjokte uiteindelijk toch mee en ja, nu en dan zaten we op een trap, een bankje, een terrasje. Hij genoot van die buitenwereld en glunderde toen bleek dat er ondertussen al Hugo-ijs bestaat ! We aten ontzettend licht en genoten met volle overgave van de zon. Het lief zag in de Hema filmrolletjes liggen (van die oude) en begon te dromen van opnieuw analoog fotograferen. Voorzichtig vroeg ik: en wil je dan graag zo’n analoog fototoestel ? Ik weet hier wel een kringloopwinkel.

Hij glunderde. Voor amper 10 euro had hij een analoog toestel in handen en was bezig met filmrolletjes en foto’s nemen. Herinneringen uit zijn jeugdjaren, de camera van zijn vader.

Valkenburg

Ik wist precies wat ik deed toen ik naar Valkenburg reed. Twee jaar geleden had ik er in de buurt gekampeerd. Het stadje is klein en toeristisch, er zijn vele banken en terrasjes. Het centrum is autovrij en je kan makkelijk dichtbij parkeren. Bovendien ligt in Valkenberg de beroemde Cauberg, iets waar het lief maar niet uitgepraat over geraakt wegens ‘zwaar onderdeel van de Amstel Gold Race’. En laat dat lief behoorlijk gek zijn van alles wat met wielrennen te maken heeft.

Klein en toeristisch, met strakblauwe hemel boven ons, dat geeft hoe dan ook een instant vakantiegevoel.

De blik naar buiten gericht

Deze dag waren we beiden kankervrij. Eenmaal in Nederland hebben we het er nooit over gehad. Onze blik was naar buiten gericht. Flanerende mensen, kinderen op klein fietsjes, dat Zuid-Limburgse dialect waar we niets van begrepen, genietend van een zalig ijsje op de trappen in de zon.

En gewoon dankbaar. Om wat is. En vergeten wat niet is.