Categorie archief: vakantie

Snapshot diary

Snapshot diary week #01/2019 Gelderland

Eva Daeleman is met dit boek niet aan haar proefstuk toe. Na een succesvolle carrière bij de radio liep ze tegen een burn-out aan. Ze stapte op en zocht (en zoekt) naar het leven dat helemaal past bij wie ze is. Los van wat anderen denken. Ze gaat haar eigen weg en bewandelt niet-klassieke paden. Met een open geest en hart. Omdat het kan. Te koop bij o.a. Bol.com voor € 21,99

De langverwachte vakantie

Wij hebben lang, heel lang zelfs, uitgezien naar deze vakantie. Het zou immers de eerste keer worden dat er nà de vakantie géén chemo, géén Gasthuisberg op de planning stond. De laatste chemo was ondertussen meer dan 3 weken geleden, dus dat moesten we toch voelen ? De voorbije 7 maanden werd onze agenda voornamelijk door andere bepaald, waren er zoveel uitdagingen dat we weinig tijd hadden om vrij en zorgeloos van elkaar te genieten. Samengevat: een vakantie met hoge verwachtingen

Huisje in geliefd Nederland

We boekten – voor het derde jaar op rij – een huisje in Nederland. We kozen expliciet voor het huis en minder voor de omgeving. Het werd hartje Gelderland, met de steden Almere en Amersfoort op minder dan een half uurtje rijden. Het huisje was opnieuw langs water gelegen, ditmaal niet aan de zee. Naderhand miste ik die toch. Dus volgend jaar wordt het vast weer Noord-Nederland !

Toch nog niet helemaal gezond

We verbleven hoofdzakelijk in het huis. Groot genoeg en gezellig genoeg. Ik versierde het wat voor de Jaarwisseling die we binnenshuis zouden vieren. Op heel wat plaatsen in Nederland worden op eindjaar oliebollen gegeten, dus deden we lekker mee met de traditie. Mag best geïmporteerd worden naar België, zo’n traditie !

Ondanks het goede nieuws, is Hugo nog niet helemaal hersteld van een half jaar chemo. Dat was natuurlijk te verwachten. Maar we merken dat we ons leven nog altijd moeten aanpassen. Geen al te grote inspanningen, niet al te lang van huis. Gelukkig hadden we er onze eigen gezellige thuis met gezelschapsspelen en Netflix via Chromecast. Lekker in de zetel onder een dekentje vertoeven in het zonnige Zweden mét zee !

Staat daar plots een gloednieuwe stad

Het is dus geen echt actieve of spectaculaire vakantie geworden. We waren onder de indruk over Almere. Een moderne stad, ruime parking op de rand, alsof die stad in één keer was gebouwd. Dankzij commentaar op een foto die ik postte op Instagram leerde ik dat dit inderdaad het geval was. In 1975 is men begonnen met de bouw van de stad. Geen organisch gegroeide stad, maar een stad op de tekentafel gemaakt. Het verklaarde meteen veel. Praktisch ? Zeker ! Mooi? Ook al. Maar je mist toch een beetje ziel van eeuwen geschiedenis. Zelfs in ons dorp in het Hageland zijn woningen die al meer dan 100 jaar oud zijn, sluimert de Demer, zijn er kerkwegen die al meer dan één eeuwwisseling hebben meegemaakt. Maar toch, best indrukwekkend !

Weidse natuur rondom

Veel steden, maar gelukkig ook veel natuur. Op Nieuwjaarsdag wandelden we in Putte al waar de bostoren spijtig genoeg wegens vuurwerkvandalisme gesloten was. We deden Palendijk aan waar de wind schroeide in onze gezichten. Onze auto werd net niet door we wind meegenomen !

Architectuur die troost

We waren op zaterdag terug en werden uitgenodigd op maar liefst twee begrafenissen. Omwille van de afstand tussen beide waren we verplicht te kiezen, maar in ons hart leek het alsof we bij beide families en overledenen aanwezig waren. Het verdriet was zo voelbaar, de afscheidsceremonie verwarmend. Het was voor mij de eerste keer dat ik aanwezig was in het crematorium van Aarschot. Zelden heb ik zo’n architectuur gezien die zo samenvalt met doel en gevoel. Dat architectuur troostend kan zijn. Ja dus.

Het leert me opnieuw dat het leven broos is en dat we nooit iemand te graag kunnen zien. Niets is voor altijd.

Best of 2018

Count your blessings

  1. De allerliefste, allermooiste die met mij zijn leven deelt
  2. Kleine gelukjes als een ijsje en lekkere koffie
  3. Ons verblijf in Rotterdam, toen we het nieuws al wisten
  4. Leven als God in Frankrijk (links onder), oftewel het Schulensmeer
  5. Varen in De Biesbosch en vervolgens met de boot in panne vallen
  6. Koppig blijven lopen al ben ik er echt niet goed in 
  7. De vele wandelingen, altijd goed voor opgeladen batterijen
  8. Kamperen in Nederland en genieten van de rust
  9. Genieten van ons huis – gewoon omdat het thuis is
  10. Boeken en nog eens boeken. Wat een verrijking ! 
  11. Het ziekenhuis, maar vooral: de steun van zovelen
  12. 2018 beginnen in Julianadorp, nietsvermoedend wat de rest avn het jaar zou brengen (foto met strand)
  13. Lange fietstochten, haren in de wind
  14. Familie en vrienden, you are the best ! 
  15. Dat we op het eind van de rit goed nieuws kregen, ook al was het slecht verpakt
  16. Dat 2018 er bijna op zit and we made it !  (Ik heb zelfs gesupt !)
  17. Dat we 2019 zullen inzetten bij onze noorderburen
  18. … en dat het een prachtig jaar wordt ! 
Snapshot diary

Snapshot diary week #40/2018 Back to my roots

 

Samengevat: lopen als remedie tegen alles, op naar oncologie, feest in West-Vlaanderen en reizen met de trein als alternatief tegen de file. Dankbaar voor alles. Toch wel. Ondanks Gasthuisberg. 

Maandag vakantiedag !

Nu ja, niet altijd, maar wel traditioneel de eerste maandag van oktober. Ik werk op maandag, dus voor mij was het echt wel een vakantiedag. Omdat ik de voorbije week meer ziek was dan wat anders, genoot ik er met volle teugen van. Van een lange loop – dat blijft de beste ‘reset’ knop als alles fout loopt, of dat nu mentaal of fysiek is.
Ik hernam ook weer een ‘oude’ hobby van mij: video-editing. Het is een waar plezier, al weet ik niet zo goed wat met de filmpjes te doen. Het wandelboek van Lannoo was een leuk onderwerp hiervoor !

En dan weer Gasthuisberg – de ellende van Gasthuisberg

Iedere keer denk ik dat het beter zal gaan, maar dat is niet zo. Het kan altijd erger. Deze keer geen kamer (ook al waren we er van 8.30 u tot 15:00 u) maar in een overbevolkte zaal. Dat ze plaats te weinig hebben, dat zeggen de verpleegsters zelf. Je kan het een beetje op de onderste foto zien, (de benen en de voeten), dat zijn dus allemaal mensen die ‘aan de chemo zijn’. Iedereen wordt gewogen in dat kamertje en vervolgens komt de dokter langs die vragen stelt. En de verpleegsters. Hoe goed de ontlasting ging en zo. Voor de hele zaal. Tot onze grote verrassing kwam er voor het eerst een psychologe langs, maar die zei onmiddellijk: ‘tja, praten in deze omgeving, dat is ook niet echt evident’. Kom aan, wat denken ze ?
Noemde ik het vroeger een fabriek, nu weet ik het zeker dat het er eentje is. Ik zei al tegen de echtgenoot: als ik ooit kanker heb, of een andere ziekte, dan wil ik écht niet naar Gasthuisberg.

In de gang liggen kleine enquêteformulieren, met de vraag wat beter zou kunnen in het ziekenhuis. Dat moeten ze toch zelf zien, een zaal vol kankerpatiënten stoppen, die niet eens een tafeltje hebben om de plateau op te zetten als de verpleegster met de broodmaaltijd komt (die velen weigeren, want ja, hoe gaat dat in zijn werk ?), waar geen privacy meer is, daar hoeven ze toch geen enquête voor te doen ? Nee toch ?

Back to my roots

Deze week was er ook eentje van feest in West-Vlaanderen. Feest met de familie, een zalig weerzien van generaties, vooral de jonge generatie, ik genoot er met volle teugen van. Het lief kon niet mee (aan de chemo) en aanvankelijk zou ik niet gaan, maar gelukkig maande hij mij aan om toch te gaan. Het viel mee goed mee, ik was er onder bekenden, maar toen het feest echt losbarstte en er gedanst werd, brak mijn hart toch een beetje. Het lief was hier zo graag bij geweest. Hij danst o zo graag en dit was helemaal zijn muziek.

Op naar volgende week

Ik zie uit naar volgende week. Maar liefst 25 graden wordt voorspeld. Dat is zo’n geschenk dat ik er echt wel iets wil mee doen ! Ik ben absoluut geen wintermens, dus ieder straaltje zon wordt hier met ontzettend veel dankbaarheid ontvangen.

Dankjewel zon !

Snapshot diary

Snapshot diary week #34/2018 Is de zomer op haar retour ?

Samengevat: Niet zo'n goede week maar wel eindigend op een camping in Gent. Stukken kouder dan ik gewoon ben maar toch blij als een ei hier te zijn. Op de foto de tabtrailer, foto's van wandeling in Gent en campingfood.

Twee weken voor het eind van de vakantie

Onze school ‘opent’ traditioneel de maandag na 15 augustus en ik heb hier behoorlijk geweten. Tal van berichtjes, telefoontjes en werkafspraken. Het was werkelijk onmiddellijk vollen bak. Ik kan mij niet herinneren dat het vorige jaren ook zo vroeg begon. Nee, dat deed het niet. En de reden is simpel. De voorlaatste week van de zomervakantie logeren wij traditioneel in West-Vlaanderen en zijn onze gedachten alleen maar bij het stappen van de Vierdaagse.  Ik ben minder bereikbaar, maar ik contacteer zelf ook geen collega’s. Nu ik dit schrijf – en besef – heb ik daar best spijt van. Uiteraard van de Vierdaagse, maar ook van mijn eigen berichtjes (met vragen) naar collega’s. Zij hebben tenslotte evengoed recht op de volle vakantie ! Hoe dan ook, het was hier wel eventjes onmiddellijk ‘back to work’, terwijl het dat kalendergewijs niet was. Ik vrees dat mijn onrust gewoon iets zocht om op te knabbelen en dat het meest evidente werken was !

De even weken zijn dus de slechte

Ik zie uit naar de tijd waarin wij niet meer hoeven te rekenen in goede en slechte weken. De even weken (ik had er nog niet bij stil gestaan) zijn dus de slechte en deze week was het wel héél slecht. Daar waar het lief anders tegen donderdag zich beter begint te voelen, werd het alleen maar erger. Zo erg dat ik twijfelde om wel naar Gent te vertrekken. Dit zou mijn eerste keer ‘alleen’ zijn, sedert die dag in mei, het was sowieso al een moeilijke beslissing. Maar dit was zo’n beetje de laatste kans voor het werkjaar begon. Nog een beetje vakantie dus, nog wat licht breien aan een zomervakantie die toch in serieus mineur was.

Is de zomer alweer voorbij ?

Vrijdag arriveerde ik, na een monsterfile van 3 uur (normale tijd is anderhalf uur), in Gent. Gelukkig ben ik geroutineerd. Ik ken de camping en behalve het inpluggen van elektriciteit en het uitdraaien van de 4 pootjes van mijn caravan hoeft er niet veel te gebeuren. Ik was trouwens veel te moe om nog iets anders te doen. Het was een zware week geweest en dat liet zich voelen. Hip hip hoera voor de familie in de buurt: zij kwamen onverwacht langs en trakteerden nog op friet. Ik vrees dat ik anders zelfs zonder eten het bed zou ingedoken zijn.
Was het vrijdag nog behoorlijk zonnig, zaterdag leek het alsof alle seizoenen de dag passeerden. Het had ‘s nachts geregend maar overdag viel nog mee. Lekker lang ‘s avonds voor de caravan zitten zat er echter niet meer in, tot mijn grote verwondering was het tegen een uur of negen al redelijk donker. Dit is het allerduidelijkste teken dat de zomer aan haar afscheidstour begonnen is: de dagen worden merkelijk korter.

 Toch nog goed nieuws !

Weer of geen weer, het liefje belde daarnet dat hij zich ondertussen beter voelt en het wel ziet zitten om per trein naar Gent te reizen. Zo hebben we hier toch nog 2 daagjes vakantie samen. Ik zie er naar uit !