Categorie archief: vakantie

Vakantieplannen en -dromen. Het begint met plaatjes en boeken.

De lente doet dromen van de zomer !

vakantieplannen

Samenvatting: Het begint bij dromen. Vakantiedromen. Wegdromen bij prachtige foto’s en boeken. Schriftjes vullen met aantekeningen. En dan wordt het echt: de droom is niet langer droom. Het worden vakantieplannen. Hier vind je boeken die je al helemaal in vakantiestemming brengen en je dromen aanwakkeren.

De lente is in het land en dat doet natuurlijk volop dromen van een eindeloze zomer met tal van vakantieplannen. Dat dromen en plannen vind ik een plezier op zich. Grofweg 95% van mijn vakantiedromen halen het niet, maar geen bezwaar: in mijn hoofd ben ik altijd op reis, altijd op weg naar een nieuw avontuur.
Meestal begint het met foto’s en boeken. Of nog beter: hele fotoboeken waarin ik mezelf zonder gêne mee op de foto zet. Want weinig is onmogelijk in mijn dromen. Ik pas het plaatje wel zelf aan !

On a roadtrip – Spanje

Het nomadische leven spreekt me meer dan een beetje aan. Zo haak ik het caravannetje aan en hup, we zien wel waar we komen. Die vrijheid is me dierbaar, heel dierbaar. Meestal reis ik noordwaarts, omwille van mijn grote liefde voor Nederland, maar als kind was ik jaren aan een stuk in Spanje met al even nomadische ouders.

Het boek ‘on a roadtrip, ontdek Zuid-Europa met je auto, brengt me terug naar mijn kindertijd. Mijn vader was een trekker pur sang, rijden op de bonnefooi, waar we ook uitkwamen. Meestal was dat het zuiden, omwille van het goede weer.

De grote zomervakantie is nog niet in zicht, maar niets weerhoudt me om toch naar Spanje te trekken voor enkele dagen. Méér nog, ik heb hét excuus om naar Spanje te trekken, mijn broer en schoonzus ruilden immers voor altijd hun Westvlaamse huis voor het zonnige Spanje. Het zou een mooi begin zijn van een roadtrip. Broer altijd toch ‘ergens’ in de buurt.
In het boek staan prachtige uitgewerkte roadtrips, met goede adresjes ver weg van de klassieke autobanen.

Het boek gaat overigens niet enkel over Spanje maar over heel Zuid-Europa. Portugal, Spanje, Kroatië (mij onbekend), Kreta en Sicilië. Dat doet mij ongelooflijk dromen.

I love the seaside – The surf & travel guide to northwest Europe

Wie deze blog volgt, merkt het: bijna al mijn reizen hebben één ding gemeen: water. Ik lijk het water altijd te willen opzoeken. Liefst de zee (vandaar mijn grote liefde voor Zeeland) en als het echt niet anders kan, dan toch een vakantie waar water is. Al is het maar een meer, een stuwdam, of zoals tijdens de Kerstvakantie het Veluwemeer. Als er maar water is.

Nog leuker is het avontuurlijke water. Om te surfen, te kajakken of zoals ik vorige zomer ontdekte: te suppen. Het boek I love the seaside brengt me naar de prachtigste plekken om actief van de mooiste stranden te genieten.

I love the seaside is een boek voor de nomadische avonturier zoals die van on a roadtrip. Zonder al te veel plannen maar met het nodige sportgerief in de auto op zoek gaan naar de beste stranden en eetplaatjes. Top voor mij: ook de campings worden er in vermeld. Het boek doet me een beetje denken aan de Lonely Planet, véél adresjes en suggesties, maar wel 100 keer mooier uitgegeven. Nu nog sparen voor die SUP (waarover ik nog altijd twijfel) en mij nogmaals inschrijven voor de surflessen. Gelukkig dichtbij.

Fernweh – Bucketlist

Met deze bucketlijst houd je je vakantieplannen prima bij.

Misschien denk je: daar heb ik geen tijd voor, geen geld, dat lukt mij allemaal niet. Dat kan. Zei ik zelf niet dat 95% van mijn dromen de eindmeet niet haalt ? Ik vind dat helemaal niet erg. Op mijn bureau hangen kaarten van Europa en zelfs eentje van de VS. Tal van reizen zijn al in gedachten gemaakt. Ik heb er beelden en verhalen bij. Via reiscafé’s werd ik warm van de verhalen van anderen. Ik laat mezelf totaal niet ontmoedigen door de gedachte dat ik daar misschien nooit zal geraken.

Soms lijken dromen ingewikkelder dan je denkt. Dromen zijn als kleine zaadjes die je plant en vervolgens verzorgt. Hoe meer aandacht je er aan geeft, hoe groter de kans dat er iets groeit. Uiteindelijk wordt dat groeien (dromen en aandacht geven !) op zijn minst zo belangrijk als het resultaat. Daarom ben ik een voorstander van het opschrijven van je dromen. Een soort bucketlist die je nu en dan opnieuw tevoorschijn haalt.

Het boek Fernweg (mijn bucketlist) houdt voor mij al mijn dromen en vakantieplannen bij. Het is echter meer dan gewoon een lijstje, want het onderzoekt je motivatie op verschillende manieren en motivatie is de drijvende motor. Hoe meer je het wil, het meer kans dat je het ook echt zal doen.

Nu en dan bekijk ik mijn bucketlist opnieuw en verschuiven de prioriteiten. Soms gebeurt het dat ik de motivatie niet meer vind en dat de droom niet meer zo aantrekkelijk is. Geen erg ! Dromen genoeg en je kan maar best gaan voor wat jou écht warm maakt.

Het gebeurt – dat geef ik grif toe – dat mijn verwachtingen niet worden ingelost, dat de vakantieplannen er op papier mooier uitzagen dan in het echt. Dat vind ik dan weer niet erg. Je kan tenslotte maar weten of iets je echt ligt als je het hebt meegemaakt. Ook dan blijft overigens het gevoel van voldoening: ik heb het toch maar gedaan, ik ben uit mijn comfortzone gekomen en heb dit tot een goed einde gebracht.

De zomer doet dromen

Misschien is het bar slecht weer als je dit artikel leest. Regent het en zijn de vakantiedagen nog lang niet in zicht. Omring je dan met fijne boeken met prachtige vakantiefoto’s. Droom volop en laat je gedachten alle windrichtingen uitgaan. Omring je met zomerse herinneringen. Laat het praktische je vakantieplannen niet in de weg staan. Zelfs op de donkerste dag in de winter dacht ik aan die zalige dag in De Biesbosch, gewoon omwille van het hoesje rond mijn telefoon !

Geef jezelf de kans om te dromen. Voed je dromen en wie weet wat er gebeurt !

Snapshot diary

Snapshot diary week #01/2019 Gelderland

De langverwachte vakantie

Wij hebben lang, heel lang zelfs, uitgezien naar deze vakantie. Het zou immers de eerste keer worden dat er nà de vakantie géén chemo, géén Gasthuisberg op de planning stond. De laatste chemo was ondertussen meer dan 3 weken geleden, dus dat moesten we toch voelen ? De voorbije 7 maanden werd onze agenda voornamelijk door andere bepaald, waren er zoveel uitdagingen dat we weinig tijd hadden om vrij en zorgeloos van elkaar te genieten. Samengevat: een vakantie met hoge verwachtingen

Huisje in geliefd Nederland

We boekten – voor het derde jaar op rij – een huisje in Nederland. We kozen expliciet voor het huis en minder voor de omgeving. Het werd hartje Gelderland, met de steden Almere en Amersfoort op minder dan een half uurtje rijden. Het huisje was opnieuw langs water gelegen, ditmaal niet aan de zee. Naderhand miste ik die toch. Dus volgend jaar wordt het vast weer Noord-Nederland !

Toch nog niet helemaal gezond

We verbleven hoofdzakelijk in het huis. Groot genoeg en gezellig genoeg. Ik versierde het wat voor de Jaarwisseling die we binnenshuis zouden vieren. Op heel wat plaatsen in Nederland worden op eindjaar oliebollen gegeten, dus deden we lekker mee met de traditie. Mag best geïmporteerd worden naar België, zo’n traditie !

Ondanks het goede nieuws, is Hugo nog niet helemaal hersteld van een half jaar chemo. Dat was natuurlijk te verwachten. Maar we merken dat we ons leven nog altijd moeten aanpassen. Geen al te grote inspanningen, niet al te lang van huis. Gelukkig hadden we er onze eigen gezellige thuis met gezelschapsspelen en Netflix via Chromecast. Lekker in de zetel onder een dekentje vertoeven in het zonnige Zweden mét zee !

Staat daar plots een gloednieuwe stad

Het is dus geen echt actieve of spectaculaire vakantie geworden. We waren onder de indruk over Almere. Een moderne stad, ruime parking op de rand, alsof die stad in één keer was gebouwd. Dankzij commentaar op een foto die ik postte op Instagram leerde ik dat dit inderdaad het geval was. In 1975 is men begonnen met de bouw van de stad. Geen organisch gegroeide stad, maar een stad op de tekentafel gemaakt. Het verklaarde meteen veel. Praktisch ? Zeker ! Mooi? Ook al. Maar je mist toch een beetje ziel van eeuwen geschiedenis. Zelfs in ons dorp in het Hageland zijn woningen die al meer dan 100 jaar oud zijn, sluimert de Demer, zijn er kerkwegen die al meer dan één eeuwwisseling hebben meegemaakt. Maar toch, best indrukwekkend !

Weidse natuur rondom

Veel steden, maar gelukkig ook veel natuur. Op Nieuwjaarsdag wandelden we in Putte al waar de bostoren spijtig genoeg wegens vuurwerkvandalisme gesloten was. We deden Palendijk aan waar de wind schroeide in onze gezichten. Onze auto werd net niet door we wind meegenomen !

Architectuur die troost

We waren op zaterdag terug en werden uitgenodigd op maar liefst twee begrafenissen. Omwille van de afstand tussen beide waren we verplicht te kiezen, maar in ons hart leek het alsof we bij beide families en overledenen aanwezig waren. Het verdriet was zo voelbaar, de afscheidsceremonie verwarmend. Het was voor mij de eerste keer dat ik aanwezig was in het crematorium van Aarschot. Zelden heb ik zo’n architectuur gezien die zo samenvalt met doel en gevoel. Dat architectuur troostend kan zijn. Ja dus.

Het leert me opnieuw dat het leven broos is en dat we nooit iemand te graag kunnen zien. Niets is voor altijd.

Best of 2018

Count your blessings

  1. De allerliefste, allermooiste die met mij zijn leven deelt
  2. Kleine gelukjes als een ijsje en lekkere koffie
  3. Ons verblijf in Rotterdam, toen we het nieuws al wisten
  4. Leven als God in Frankrijk (links onder), oftewel het Schulensmeer
  5. Varen in De Biesbosch en vervolgens met de boot in panne vallen
  6. Koppig blijven lopen al ben ik er echt niet goed in 
  7. De vele wandelingen, altijd goed voor opgeladen batterijen
  8. Kamperen in Nederland en genieten van de rust
  9. Genieten van ons huis – gewoon omdat het thuis is
  10. Boeken en nog eens boeken. Wat een verrijking ! 
  11. Het ziekenhuis, maar vooral: de steun van zovelen
  12. 2018 beginnen in Julianadorp, nietsvermoedend wat de rest avn het jaar zou brengen (foto met strand)
  13. Lange fietstochten, haren in de wind
  14. Familie en vrienden, you are the best ! 
  15. Dat we op het eind van de rit goed nieuws kregen, ook al was het slecht verpakt
  16. Dat 2018 er bijna op zit and we made it !  (Ik heb zelfs gesupt !)
  17. Dat we 2019 zullen inzetten bij onze noorderburen
  18. … en dat het een prachtig jaar wordt ! 
Snapshot diary

Snapshot diary week #40/2018 Back to my roots

 

Samengevat: lopen als remedie tegen alles, op naar oncologie, feest in West-Vlaanderen en reizen met de trein als alternatief tegen de file. Dankbaar voor alles. Toch wel. Ondanks Gasthuisberg. 

Maandag vakantiedag !

Nu ja, niet altijd, maar wel traditioneel de eerste maandag van oktober. Ik werk op maandag, dus voor mij was het echt wel een vakantiedag. Omdat ik de voorbije week meer ziek was dan wat anders, genoot ik er met volle teugen van. Van een lange loop – dat blijft de beste ‘reset’ knop als alles fout loopt, of dat nu mentaal of fysiek is.
Ik hernam ook weer een ‘oude’ hobby van mij: video-editing. Het is een waar plezier, al weet ik niet zo goed wat met de filmpjes te doen. Het wandelboek van Lannoo was een leuk onderwerp hiervoor !

En dan weer Gasthuisberg – de ellende van Gasthuisberg

Iedere keer denk ik dat het beter zal gaan, maar dat is niet zo. Het kan altijd erger. Deze keer geen kamer (ook al waren we er van 8.30 u tot 15:00 u) maar in een overbevolkte zaal. Dat ze plaats te weinig hebben, dat zeggen de verpleegsters zelf. Je kan het een beetje op de onderste foto zien, (de benen en de voeten), dat zijn dus allemaal mensen die ‘aan de chemo zijn’. Iedereen wordt gewogen in dat kamertje en vervolgens komt de dokter langs die vragen stelt. En de verpleegsters. Hoe goed de ontlasting ging en zo. Voor de hele zaal. Tot onze grote verrassing kwam er voor het eerst een psychologe langs, maar die zei onmiddellijk: ‘tja, praten in deze omgeving, dat is ook niet echt evident’. Kom aan, wat denken ze ?
Noemde ik het vroeger een fabriek, nu weet ik het zeker dat het er eentje is. Ik zei al tegen de echtgenoot: als ik ooit kanker heb, of een andere ziekte, dan wil ik écht niet naar Gasthuisberg.

In de gang liggen kleine enquêteformulieren, met de vraag wat beter zou kunnen in het ziekenhuis. Dat moeten ze toch zelf zien, een zaal vol kankerpatiënten stoppen, die niet eens een tafeltje hebben om de plateau op te zetten als de verpleegster met de broodmaaltijd komt (die velen weigeren, want ja, hoe gaat dat in zijn werk ?), waar geen privacy meer is, daar hoeven ze toch geen enquête voor te doen ? Nee toch ?

Back to my roots

Deze week was er ook eentje van feest in West-Vlaanderen. Feest met de familie, een zalig weerzien van generaties, vooral de jonge generatie, ik genoot er met volle teugen van. Het lief kon niet mee (aan de chemo) en aanvankelijk zou ik niet gaan, maar gelukkig maande hij mij aan om toch te gaan. Het viel mee goed mee, ik was er onder bekenden, maar toen het feest echt losbarstte en er gedanst werd, brak mijn hart toch een beetje. Het lief was hier zo graag bij geweest. Hij danst o zo graag en dit was helemaal zijn muziek.

Op naar volgende week

Ik zie uit naar volgende week. Maar liefst 25 graden wordt voorspeld. Dat is zo’n geschenk dat ik er echt wel iets wil mee doen ! Ik ben absoluut geen wintermens, dus ieder straaltje zon wordt hier met ontzettend veel dankbaarheid ontvangen.

Dankjewel zon !