Categoriearchief: lopen

Blessurevrij lopen

Gelezen: Blessurevrij lopen

Wat voor loper je ook bent je wil graag blessurevrij lopen

Of je nu een prestatieloper bent (wedstrijden), een belevingsloper (om het plezier van het lopen) of een verdiepingsloper (even weg van alles, weg van de stress): je wil geen blessures.
Voor veel mensen is lopen iets wat hun leven verrijkt en zelfs ondersteunt. Het zit in hun wekelijkse routines en het is belangrijk, of je nu traag loopt (zoals ik) of niet.
Ik schreef ooit dat ik bijna depressief werd ten tijde van een loopblessure. Voor niet lopers wellicht moeilijk te geloven, maar wie loopt zal er wel iets in herkennen.
Maar hoe blijf je blessurevrij lopen ?

Blessurevrij lopen - wat is een goede loopschoen?

Heilige huisjes omver blazen

Veel meningen zijn er over blessurevrij lopen, want uiteraard: beter voorkomen dan genezen. John Rooms schopt in zijn boek tegen veel heilige huisjes. Hij noemt het misverstanden en legt uit waarom.
Wie nu en dan een hardloopboek ter hand neemt zal inderdaad even opkijken bij dit boek, maar daarom is dit net geen boek waarvan er al 13 in een dozijn zijn.

  • Is het echt een dogma dat je moet landen op je hiel ?
  • Heb je wel loopschoenen nodig ?
  • Het adagio: zoek schoenen die dempen, is dat wel zo zaligmakend?
  • Strechen, is dat geen pure tijdverspilling ?
  • En hoe zit het met de voeten?

Don’t just start to run

Je overtuigingen over lopen worden flink aan de tand gevoeld door John Rooms. Hij heeft – volgens mij geheel terecht – zijn bedenkingen bij de vele Start to Run programma’s. Niet dat hij er tegen is, maar gewoon ‘Don’t just start to run’. Ik heb zelf menig loper zich binnen de kortste keren in véél blessureleed zien lopen. Zo’ schema houdt immers niet altijd rekening met de individuele lichaam van een loper, laat staan de voorgeschiedenis ervan.

Word je er een betere hardloper van?

Geen idee of ik van al zijn tips sneller zal worden (wat ook mijn doel niet is), toch had ik best wat aan het boek. Het loopt dikwijls mis als ik geforceerd loop, als ik op die manier loop die ik ‘in de boekjes’ heb gelezen. John Rooms benadrukt dat je je eigen stijl moet vinden en legt uit hoe je die vindt.

Op tijd of hartslag lopen kan je dan misschien helpen om nog meer of sneller te lopen, maa comfortabel trainen moet in mijn manier van werken een doel op zich worden. En het fijne aan die manier van werken, is dat zodra je de drang loslaat om iets te bereiken of je grenzen te verleggen, alles plots beter gaat’. (p. 102)

Functional Running

Het tweede deel van zijn boek staat in het teken van functional running. Hoe kan je die inzetten om blessurevrij te lopen? In 5 stappen leert hij je hoe je kan bouwen aan een ideale loophouding.

  • De basishouding oefenen en observeren
  • De basisbewging van de voet observeren
  • De kern
  • Natuurlijke loopbeweging
  • Je looplichaam optimaliseren

Vervolgens stelt hij een eerste trainingsweek en eerste trainingsjaar voor.

Ook al ben ik niet onmiddellijk laaiend enthousiast over alles wat hij voorstelt, hij doet mij wel op een andere manier nadenken over mijn lopen. In dit deel staan ook heel wat oefeningen met foto’s die goed haalbaar zijn. Sommige kende ik al, andere zijn totaal nieuw. In weinig boeken heb ik zoveel aandacht gezien voor de voet alleen al, tenzij het over de voetlanding ging.

Na het lezen van dit boek…

Ik haat blessures, wellicht als zowat iedere loper. Anderzijds moet ik toegeven dat ik dikwijls compleet onaandachtig loop, wat ik overigens één van de voordelen van lopen vind. Het boek heeft me wel tot enkele inzichten gebracht die ik makkelijk kan integreren. Zoals bv. toch nu en dan eens op andere loopschoenen lopen. Ontspannen lopen en hoe ik dat het beste kan. Zorg dragen voor dat lichaam (door oefeningen) dat iedere keer een gigantische schok ondergaat bij elke looppas.

Ik denk zelden tot nooit aan loopblessures, tot het moment er is natuurlijk. Dat moet je zien als een aansporing tot verandering, zegt John Rooms.
Zover wil ik het liever niet meer laten komen, dus volg ik netjes de preventie-oefeningen en let ik toch iets meer op mijn loophouding.
Ik zou het zo hard missen, dat lopen !

Praktisch

John Rooms, Blessurevrij lopen, ontdek je ideale loophouding in 5 stappen en vermijd blessures, een uitgave van Lannoo. Het telt 176 blz. en je kan het rechtstreeks via Lannoo kopen, het boek kost € 25,99 euro (paperback).

Koop Belgisch! Lannoo levert meestal binnen de 2 dagen, mocht je daaraan twijfelen.

Best of 2018

Count your blessings

  1. De allerliefste, allermooiste die met mij zijn leven deelt
  2. Kleine gelukjes als een ijsje en lekkere koffie
  3. Ons verblijf in Rotterdam, toen we het nieuws al wisten
  4. Leven als God in Frankrijk (links onder), oftewel het Schulensmeer
  5. Varen in De Biesbosch en vervolgens met de boot in panne vallen
  6. Koppig blijven lopen al ben ik er echt niet goed in 
  7. De vele wandelingen, altijd goed voor opgeladen batterijen
  8. Kamperen in Nederland en genieten van de rust
  9. Genieten van ons huis – gewoon omdat het thuis is
  10. Boeken en nog eens boeken. Wat een verrijking ! 
  11. Het ziekenhuis, maar vooral: de steun van zovelen
  12. 2018 beginnen in Julianadorp, nietsvermoedend wat de rest avn het jaar zou brengen (foto met strand)
  13. Lange fietstochten, haren in de wind
  14. Familie en vrienden, you are the best ! 
  15. Dat we op het eind van de rit goed nieuws kregen, ook al was het slecht verpakt
  16. Dat 2018 er bijna op zit and we made it !  (Ik heb zelfs gesupt !)
  17. Dat we 2019 zullen inzetten bij onze noorderburen
  18. … en dat het een prachtig jaar wordt ! 
Snapshot diary

Snapshot diary week #40/2018 Back to my roots

 

Samengevat: lopen als remedie tegen alles, op naar oncologie, feest in West-Vlaanderen en reizen met de trein als alternatief tegen de file. Dankbaar voor alles. Toch wel. Ondanks Gasthuisberg. 

Maandag vakantiedag !

Nu ja, niet altijd, maar wel traditioneel de eerste maandag van oktober. Ik werk op maandag, dus voor mij was het echt wel een vakantiedag. Omdat ik de voorbije week meer ziek was dan wat anders, genoot ik er met volle teugen van. Van een lange loop – dat blijft de beste ‘reset’ knop als alles fout loopt, of dat nu mentaal of fysiek is.
Ik hernam ook weer een ‘oude’ hobby van mij: video-editing. Het is een waar plezier, al weet ik niet zo goed wat met de filmpjes te doen. Het wandelboek van Lannoo was een leuk onderwerp hiervoor !

En dan weer Gasthuisberg – de ellende van Gasthuisberg

Iedere keer denk ik dat het beter zal gaan, maar dat is niet zo. Het kan altijd erger. Deze keer geen kamer (ook al waren we er van 8.30 u tot 15:00 u) maar in een overbevolkte zaal. Dat ze plaats te weinig hebben, dat zeggen de verpleegsters zelf. Je kan het een beetje op de onderste foto zien, (de benen en de voeten), dat zijn dus allemaal mensen die ‘aan de chemo zijn’. Iedereen wordt gewogen in dat kamertje en vervolgens komt de dokter langs die vragen stelt. En de verpleegsters. Hoe goed de ontlasting ging en zo. Voor de hele zaal. Tot onze grote verrassing kwam er voor het eerst een psychologe langs, maar die zei onmiddellijk: ‘tja, praten in deze omgeving, dat is ook niet echt evident’. Kom aan, wat denken ze ?
Noemde ik het vroeger een fabriek, nu weet ik het zeker dat het er eentje is. Ik zei al tegen de echtgenoot: als ik ooit kanker heb, of een andere ziekte, dan wil ik écht niet naar Gasthuisberg.

In de gang liggen kleine enquêteformulieren, met de vraag wat beter zou kunnen in het ziekenhuis. Dat moeten ze toch zelf zien, een zaal vol kankerpatiënten stoppen, die niet eens een tafeltje hebben om de plateau op te zetten als de verpleegster met de broodmaaltijd komt (die velen weigeren, want ja, hoe gaat dat in zijn werk ?), waar geen privacy meer is, daar hoeven ze toch geen enquête voor te doen ? Nee toch ?

Back to my roots

Deze week was er ook eentje van feest in West-Vlaanderen. Feest met de familie, een zalig weerzien van generaties, vooral de jonge generatie, ik genoot er met volle teugen van. Het lief kon niet mee (aan de chemo) en aanvankelijk zou ik niet gaan, maar gelukkig maande hij mij aan om toch te gaan. Het viel mee goed mee, ik was er onder bekenden, maar toen het feest echt losbarstte en er gedanst werd, brak mijn hart toch een beetje. Het lief was hier zo graag bij geweest. Hij danst o zo graag en dit was helemaal zijn muziek.

Op naar volgende week

Ik zie uit naar volgende week. Maar liefst 25 graden wordt voorspeld. Dat is zo’n geschenk dat ik er echt wel iets wil mee doen ! Ik ben absoluut geen wintermens, dus ieder straaltje zon wordt hier met ontzettend veel dankbaarheid ontvangen.

Dankjewel zon !

Terugblik september. Twee en een halve levensles.

 

Evalueren

Ik maak er te weinig tijd voor, tijd voor evaluatie. Terwijl dat echt belangrijk is om niet steeds opnieuw in dezelfde valkuilen te lopen. En trust me, ik heb daar echt wel talent voor, al troost ik mij (illusie ?) dat ik wel niet de enige zal zijn. Wordt het daarom net niet valkuil genoemd ?

Soit. Laat ik september evalueren. 2 grote lessen bracht september mij. Niet dat ik het nog niet wist, maar ik ze bijhouden, ergens in koppen van letters opschrijven !

Les 1: plannen wordt altijd beloond

Het is iets wat ik steeds meer doe. Plannen. Vergelijken met doelstellingen. Vroeger plande ik vooral mijn werk, waarbij het ‘betaalde werk’ altijd sowieso alle prioriteit kreeg en ‘de rest van mijn leven’ (klinkt als een dramaqueen) de overschotjes van tijd kreeg. Omdat ik niet altijd dat evenwicht wist te behouden.
Dat je evengoed ook totaal andere dingen best plant: zoals sociale contacten, zoals lange wandelingen, zoals een dagje weg met het lief of zelfs doodgewoon ‘lezen’. (Ja, dat wordt hier gepland !) en dat dat even ernstig is als je ‘werkplanning’. En niet, zoals ik wel eens durf te doen, dit soort plannen ‘wegvegen’ omdat die werkplanning plots urgenter lijkt.

Er valt nog veel winst te halen voor mij wat dit plannen betreft. Zo ben ik een lousy mealplanner en dat vertaalt zich dikwijls in een snelle hap en soms ook wel een hoop frustratie. Ik kies dan voor de makkelijkste en voor de hand liggende oplossing.

Het besef is de eerste stap.

Les 2:  Outdoor is instant happiness

Soms is het geluk niet ver te zoeken. Ik merkte deze maand meer dan ooit dat ‘buiten’ mij ontzettend veel energie geeft. Of ik nu een half uur ga lopen in ons dorp, de fiets uit de rekken haal ofwel ergens in ons mooie land (!) een dagje ga wandelen. Altijd, werkelijk altijd kom ik terug met pakken energie en is het leven lichter en mooier.

En dat te bedenken dat het enige wat ik hoef te doen, het openen van de deur is.
Hoeveel makkelijker kan het nog zijn ?

En dan dit nog (een moeilijke)

Een paar weken geleden was ik op zondag aan het lopen en genoot met volle teugen van de zon en de natuur. Er was op zich niets bijzonders aan, ik had een nieuw wegje in ons dorp ontdekt langs wijngaarden, het zonnetje scheen, knalblauwe hemel. Gewoon: perfect.

Ik liep en genoot. Tot ik de trilfunctie van mijn gsm voelde. Ik negeerde het maar ik vroeg mij toch af wie of wat het zou zijn. Na (letterlijk !) 200 meter verder te zijn gelopen was het een kakofonie van biepjes en trillingen. Alsof er plots een melding was dat de wereld zou vergaan. Ik stopte om te kijken. Helemaal uit mijn ritme en al zeker uit die weldadige toestand van genieten. Het was een whatsapp groepconversatie over iets van het werk dat totaal geen dringendheid had en waar ik zelfs niets kon aan toevoegen.

Toch keerde ik gestresseerd naar huis. Niet antwoorden leek alsof ik mensen in de steek liet. Dus ja, ik leefde in dubio. Anderzijds dacht ik: dit is erover (voor mij). Het is weekend. Er is intranet.

Het logische gevolg zou zijn dat ik Whatsapp uitschakel of gewoon van mijn telefoon gooi, maar dan loop ik aan tegen mijn eigen FOM (Fear of Missing Out). Gelukkig was het voor mij onmiddellijk duidelijk dat ik dit echt niet meer wou. Whatsapp compleet uitschakelen was echter een brug te ver.

De dochter bracht soelaas: dat je heel wat zaken kan aanpassen in Whatsapp zodat je zelf bepaalt wanneer je kijkt. In mijn geval heb ik voor heel wat groepen en contacten alles op ‘stil’ gezet, zowel auditief als wat het trillen betreft. Op die manier kan ik zelf beslissen wanneer ik ‘kijk’ en kan ik zorgeloos genieten van mijn loopje. Of iets anders. Om mij dan anderzijds wel weer volle aandacht op het werk te storten. Hoe dan ook: geen verdeelde aandacht meer !

Het brengt mij alvast een hoop rust. Nu nog hopen dat ik het volhoud !