Categoriearchief: Snapshot diary

snapshot diary

Snapshot diary week #10/2020

Van boven naar onderen, van links naar rechts

  • Ik heb het een beetje gehad met de regen, hoe moedig ik meestal ben. In mijn hoofd schijnt de zon, want ik ben tal van vakantieplannen aan het smeden (merendeels richting Nederland) dus droom ik er op los: een lente en een zomer zonder regen!
  • Het was mijn verjaardag de voorbije week en die viel slecht. Het was zo druk dat er nauwelijks tijd was om stil te staan, zelfs in het weekend (OpenDeur) werd mij geen verjaardagstijd gegund. De bloemen waren er, de kaarten en lieve wensen, maar er wordt binnenkort toch nog het een en ander ingehaald!
  • Ik wandelde deze week in de Demerbroeken, op zo’n kleine 10 km van ons huis en een zalig natuurgebied. Verwondert het je als ik zeg dat ik soms tot mijn knieën in het water liep? Het gebied was grotendeels overstroomd, maar dat gaf dan weer prachtige landschappen en ontzettend veel watervogels. En kijk, hier en daar zijn ook al weer de eerste sporen van de lente!
  • Deze week las ik American Dirt uit. Het boek was bij tijden schokkend omdat het de realiteit van zovelen is. Tijdens een familiefeestje wordt een hele familie vermoord door een kartel. Lydia en haar zoontje weten te ontsnappen maar moeten duizende kilometers ongemerkt door Mexico reizen. De kartels zijn overal, de stroom vluchtingen richting ‘El Norte’ worden dikwijls bedreigd. Moord, verkrachting, ontvoering, het is het lot van velen die richting VS willen vluchten. Een sterk boek.
  • Ook in het kader van ‘begin alvast met de vakantie’: de test van de wonderpan. Ja, zo heet zo’n dingen, of ook wel een Omniaoven. Het is een pan die fungeert als een oventje. Je zet ‘m dus gewoon op het vuur en je kan allerlei dingen bakken. Mijn eerste ‘baksel’ was al een succes: scones! De meeste campings zijn niet zo kwistig met hun electriciteit, waardoor een electrisch oventje allesbehalve evident is.
  • In onze stad is een nieuwe ‘foodhal’. Een mini dwergversie van wat je in Rotterdam ziet. Allerlei standjes met buitenlands voedsel. Mooi concept en lekker gezellig. De Met, wat zo’n beetje het dialect hier is voor Markt.
snapshot diary

Snapshot diary week #09/2020

6 dingen die me deze week gelukkig maakten

Het was een volle week vakantie en er was werkelijk niets gepland. Dat is behoorlijk ongewoon en ik heb me lang afgevraagd of dat niet het slechtste idee ooit was. Lichaam en geest waren echter toe aan rust, véél rust.

van boven naar onder, van links naar rechts

Ik bakte scones. Het moet 20 jaar geleden zijn dat ik daar echt compleet zot van was en ze regelmatig in Delhaize kocht. Maar ze leken verdwenen uit de winkels en ik hield enkel de herinnering. Gelukkig bleek het recept poepsimpel, wat resulteerde in een High Tea met het lief.

Ik ben al een paar weken aan het lopen, maar voelde dat er iets niet klopte met mijn schoenen van vorig jaar. Tijd voor nieuwe loopschoenen! Het lief reed mee richting Decathlon en ik werd er op mijn wenken bediend: stabiliteit en zachte demping. Merci aan het personeel daar!

In de vakantie spelen het lief wel vaker gezelschapspelen. We wilden ons aan dit nieuwe spel (kerstcadeautje) wagen maar zagen het boek met spelregels niet zitten. Alles weer netjes opgeborgen en maar ons klassieke taalspelletje gedaan.

Het lief heeft eindelijk, na 15 jaar, zijn manscave opnieuw ingericht. Ik vond het zo zielig daar. We reden richting Ikea en tot mijn grote verrassing kocht hij allerlei zaken met een industriële look. Iets wat je hier in huis niet zal vinden, maar wel prima passend bij al zijn projecten. Je kan er niet naast zien dat het een manscave is.

Deze week begon ook het wielerseizoen hier en dat zijn hier bij tijden heilige dagen. Daar kan ik echt verhalen over schrijven, over hoe belangrijk dat – voor het lief – is. Ik keek mee en smaakte vooral de commentaren. Ik ben altijd onder de indruk over de intensiteit waarmee het lief het wel en wee van de coureurs volgt.

Dat het een regenweek was ja. Dat ik bijgevolg als een verzopen kieken terug kwam van mijn looptrainingen. Het is niet mijn favoriet, die regen, maar zo lang het geen gietende regen is (want dan worden mijn voeten ‘zompig’) dan kan ik er wel tegen. Uiteindelijk vind ik dat lopen toch genieten. Maar koud dat ik het het gehad heb! Niet zozeer tijdens de training, maar wel éénmaal thuis.

Het was hier dus een gigantisch rustige week. Ik las veel en genoot van ons huis. Onze tuin ligt er nog altijd bij als één groot moeras, maar straks wordt dat hopelijk anders. Bovenal kijk ik uit naar lente! Ik heb zo’n vermoeden dat ik niet de enige ben!

snapshot diary

Snapshot diary week #08/2020

van boven naar onderen van links naar rechts

Dingen die me deze week gelukkig maakten

Ik las het boek Stop doing that sh*t in één namiddag uit, zo vlot geschreven als het is. De stijl ik niet helemaal mijn ding (nogal drammerig) maar het gaf me te denken én de motivatie om een aantal zaken in mijn leven wat grondiger aan te pakken. Een review volgt deze week!

Oma trakteert ons traditiegetrouw op gebak in het weekend. Pure nostalgie dit javanaiske, véél boter en chocolade, genoeg om de rest van de dag geen honger meer te hebben. Een bom calorieën, dat wel. Familie en familietradities, ik besefte niet dat we ze hadden. Maar dit is er eentje van.

Ik denk dat dit mij het meest gelukkig maakt (geliefden even uitgesloten): een hele dag op trektocht in de natuur. Een plaatsje zoeken om te eten, uren door de regen en wind, maar ho, wat een vrijheid! Het duurde lang voor ik een geschikte plek vond, voornamelijk omdat ik licht bepakt was en alles nat en drassig was.

Ik ben weer gestart met lopen en dat loopt beter dan verwacht. De wandelkilometers zullen daar wel voor iets tussen zitten. Al drie keer in de regen gelopen. Jaren en jaren geleden zou dat een excuus geweest zijn om niet te lopen, maar nu ik zoveel in de natuur ben in allerlei weersomstandigheden, maakt het mij niets uit. Buiten is altijd beter!

De lente lonkt en het kamperen. Het is er niet van gekomen om in de winter te kamperen en dat vind ik wel jammer. Door vroeg in de lente te beginnen (of eind winter) maak ik misschien wat goed. Momenteel is dat huisje van mij bij de caravandokter, iets met een dakvenster dat niet goed meer sluit.

Onze zoon trakteerde het lief voor zijn verjaardag met een ticket voor William Boeva, net 30 geworden en op de planken met een nieuwe show. Stand Up comedy heeft nooit echt een warm hart gekregen van mij (te weinig geluisterd?), maar ho, die William Boeva heeft echt wel mijn hart veroverd. Nu en dan bulderen van het lachen maar bij momenten dooodernstig en heel kwetsbaar. Een comedian die zich tegelijkertijd stoer en kwetsbaar opstelt, hij kan het en hij doet het. Een comedian die werkelijk iets te zeggen heeft en het niet houdt bij taalrake grapjes of het humoristisch uitvergroten van de soms absurede wereld waarin wij leven.
William, you touched my heart !

snapshot diary

Snapshot diary week #07/2020 – stormy

Een week waarin storm echt wel het woord was dat op iedere dag van toepassing was; Letterlijk en figuurlijk. Gelukkig vond ik op tijd schuilplaatsen van rust.

Stormy weather!

Hadden we vorig weekend storm Ciara, dan kregen we dit weekend bezoek van storm Denis. Ook de voorbije week was stormachtig (letterlijk en figuurlijk). Gelukkig is het krokusverlof in zicht !

foto's van onder naar boven - van links naar rechts

Antwerpen!

Er is een tijd geweest dat ik de werken aan de leien eindeloos vond. Ik laveerde me door de modder en zag eerlijk gezegd the big picture niet. Langzaam begint het echter vorm te krijgen en ik moet zeggen: wat een verbetering in leefbaarheid. Geen idee wat de consequenties zijn voor mensen met een auto, maar ik kon het heel erg smaken. Ooit woonde ik een jaar lang ‘in ‘t Stad’ en ik moet zeggen, ze gaan er stukken op vooruit. Foto : Frankrijklei.

Yoga to the rescue

Het is nog niet wat het zijn moet, maar ik lijk toch soms beter het stemmetje in mezelf te horen dat ‘stop’ zegt. Of liever: dat waarschuwt voor overdaad. Ik kan zo erg in het werken opgaan (en de stress) dat mijn enige antwoord nog meer werken is. Niet verstandig natuurlijk, en daarom schuif ik nu en dan wat yoga in. Eerlijk gezegd weet ik heel weinig van yoga en de reden waarom ik het doe is vooral lenigheid. Ik durf nogal eens stijf van de stramme spieren te staan en zo’n oefeningen helpen toch wel. Heel erg confronterend ook, want lenig ben ik geenszins.

Storm, storm storm !

Werkelijk bij iedere storm denk ik aan het verhaal van de 3 biggetjes en verzeker me vervolgens dat ons huis van steen is en er niets gebeuren zal. Toch ben ik er zelden gerust in. ‘s Maandags vonden we dakpannen in onze tuin en met schrik onderzochten we ons dak. De wind moet wel heel krachtig geweest zijn (en ons dak goed gelegd) want de dakpannen waren niet eens van ons. Goed dat we binnen bleven! De ontwortelde boom was in de buurt.

Niets doet zo’n deugd als wandelen

Voor mij dan toch. Ondanks het slechte weer – maar niet in het midden van de storm – besloot ik toch flink te wandelen. Goed ingeduffeld en genietend van de natuurelementen én in een bos. Ik was niet de enige en de wind hield zich behoorlijk kalm die dag. Maar het stilde toch veel storm in mijn hoofd.

Messiah – Netflix

Het lief en ik keken het hele eerste seizoen van Messiah uit. De these is eenvoudig. Een opvallend figuur die meer vragen stelt dan beantwoordt, wordt door een deel van de mensen als de nieuwe Messias gezien. Dankzij mediabelangstelling krijgt hij in een mum van tijd tal van volgelingen.
Anderen zien in hem een gevaar en een charlatan.
Ik vond het bijzonder interessant dat het lief en ik beiden een andere mening toegedaan waren. Is hij het of niet (in het verhaal wel te verstaan). Leuke discussies hier.

Vergaderen, vergaderen

Er staan teveel vergaderingen op mijn agenda waardoor mijn hoofd te vol is. Ik geef duimpjes aan alle vergaderingen, want ze waren allemaal zinvol. Niets erger dan vergaderingen die je werkelijk niets opbrengen.

Een aantal van die vergaderingen gaan keer op keer in een andere school door en iedere keer ben ik verrast over ‘the feel’ in zo’n school. Ik ken in grote trekken de visie van die scholen en het publiek dat ze aantrekken, maar werkelijk IN zo’n school voel je dat er van alles leeft dat niet op verslagen is terug te vinden. Door de confrontatie met ‘zo kan het ook’ aan te gaan, worden ook je eigen visies en beelden uitgedaagd.


Een volle week was het en het ziet er naar uit dat de komende week al een stuk beter wordt. Geen enkele extra vergadering of verplichte afspraak. Dat wordt steeds zeldzamer al vrees ik dat er onverwacht toch van alles zal bijkomen.

Eén ding is echter zeker: die vakantie, die komt eraan !

Fijne week jullie allen!