Categoriearchief: Snapshot diary

Snapshot diary

Snapshot diary week #15 Noord-Nederland

En toen hoorde ik het lief dit zeggen…

Het was de week voor de vakantie en ik had mijn plannen om met de caravan richting Utrecht te trekken al klaar. Het lief was toe aan rust wat meestal zoveel betekent als een intens verblijf in zijn mans cave. Tot ik hem hoorde zeggen ‘we gaan naar Utrecht, met de caravan’. Eu, wij, zoals in jij en ik ?

Ik kon mijn geluk niet op, want niets liever dan een vakantie met het lief, maar ik ken ook wel de beperktheden van een caravan, hoe leuk die ook is. En dat is dat caravans geweldig zijn als je hoofdzakelijk buiten kan leven en de temperaturen van behoorlijke aard zijn. Met z’n tweetjes in zo’n caravan overdag – omdat het te koud is of regent, of zelfs in de voortent – is best wel een uitdaging.

Dus verliet ik het plan van de caravan (en Utrecht !) en boekte een huisje met zicht op zee (nou ja, het Markermeer) in Noord-Nederland. Ik had me laten leiden door een foto op Instagram, eentje van het Zuiderzeemuseum. Een ruim huisje met drie slaapkamers, mét centrale verwarming, warm water !

Onvoorbereid

We vertokken totaal onvoorbereid, maar anderzijds met een pak ervaring. Wij slagen er ondertussen al in om in een dik uur vertrekkensklaar te zijn en werkelijk niets te vergeten. Of het een mooie plaats was, of er iets te ontdekken viel, daar had ik het raden naar, maar ik had vertrouwen in het huisje en bovenal in het gezelschap van het lief (en veel boeken).

Toen kregen we een stuk uit de museumcollectie

Zuiderzeemuseum

We bezochten het Zuiderzeemuseum waar ons totaal onverwacht werd gevraagd of we een stuk uit de collectie wilden. Er werd een kunstwerk afgebroken (what’s in a word) en als bezoeker kon je een stuk meenemen naar huis. We waren overdonderd door de informatie maar deden toch maar mee en zijn zo elk geregistreerde bezitters van een stuk van een kunstwerk. Een stuk uit die hele berg (boven links) keramiek dus. Dat gebeurde in het kader van de museumweek.

Dat we compleet onvoorbereid waren, bleek later: wij waren matig enthousiast over het museum tot bleek dat er ook een buitenmuseum was. Een openluchtmuseum over het leven langs de Zuiderzee. De klok liep al tegen 16 uur aan en het museum sloot om 17 uur. Echt jammer, want dat buitenmuseum was meer dan de moeite waard. Wij hadden bovendien de koude nooroostenwind getrotseerd met onze fiets, terwijl we gratis de veerboot naar het zuiderzeemuseum hadden kunnen nemen. Tja, laat ons zeggen dat voorbereiding zijn voordelen heeft !

Feest, feest, feest !

Twee weekends, twee trouwfeesten. Wie zegt er dat er geen liefde meer is ?
Onze families doen volop mee ! Leve de liefde !

Snapshot diary

Snapshot diary #14/2019 Een week van afscheid

Veel afscheid, dus ook veel feestjes en zoets. UItkijkend ook naar de vakantie.

Samengevat: Deze week stond in het teken van afscheid. Het tweede trimester is een feit, de klassenraden zijn voorbij. Het lief nam de laatste keer deel aan KanActief, een revalidatieprogramma voor kankerpatiënten en tenslotte besloot mijn broer na ongeveer een half leven met zijn vriendin, te trouwen alvorens definitief naar Spanje te verhuizen. De vakantie is welkom.

Zit er een klok in mijn hoofd ?

Soms vraag ik mij af of ik de week voor de vakantie uitgeteld ben omdat ik wéét dat het de laatste week is, of omdat ik doodgewoon uitgeteld ben. Geen idee, maar toen donderdag het rapport van leerling 100 en zoveel passeerde begonnen de cijfertjes toch te duizelen voor mijn hoofd. Gelukkig was er chocolade voorzien, wat een oppepper van formaat is.

Leerlingen die je meeneemt naar huis

Honderden leerlingen passeren de revue en los van het feit dat het behoorlijke concentreren is, het blijft een op vele vlakken een moeilijk proces. Als het gaat zoals ik hier schreef, dan valt dat nog mee. Maar er zijn leerlingen waarbij je als leraar voelt dat er misschien iets niet in de haak is. Thuis, of ergens in dat puberhoofd. Er zijn gesprekken geweest, leerlingbegeleiding, maar niemand kan er echt de vinger opleggen. Pubers zijn zelden een open boek. Zo’n leerlingen, die neem je ‘s avonds wel mee naar huis. Na deze lange dag van klassenraden zijn er dan weer wat meer dan voorheen. Leerlingen waarvan ik denk: die moet ik extra aandacht geven, eens aanspreken op de gang.
Maar het zijn geen kinderen. Soms staan ze helemaal niet open voor gesprek. Forceren heeft geen zin.

De laatste keer KanActief

Zo’n drie maanden lang nam het lief deel aan een revalidatieprogramma voor kankerpatiënten in Pellenberg. Twee keer per week (in plaats van drie, hij werkt ondertussen al) en iedere keer kwam hij met een grote glimlach terug thuis.

De laatste keer werden partners uitgenodigd. We wandelden, er werd afgescheid genomen van de kinesiste en de psychologe. Voor mij als buitenstaander was het overduidelijk dat deze mensen een bange geschiedenis achter de rug hebben (of er nog volop in leven). Ik zag hun optimisme, hun openheid en zorg voor elkaar. Het raakte me. ‘Lotgenoten’ of mensen met hetzelfde en toch een ander verhaal. En hoe ze elkaar dragen, daar toch de kracht en moed voor hebben. Sterk.

De grote broer. Definitief naar Spanje.

Na een half leven samen te leven met zijn vriendin (en de spreekwoordelijke ‘goede en slechte tijden’ al met overschot ervaren, stapte mijn broer toch in het huwelijksbootje. Ik was er best van aangedaan, dat die grote broer nog later zou trouwen dan ik, kleine zus. Maar ook de gedachte dat hij nu voor altijd in Spanje zou wonen vond ik eerlijk gezegd niet zo best. Die broer en ik, het is niet dat wij zoveel contact hadden, maar hij was er wel altijd, exact zoals je een beetje van een Grote Broer verwacht. Nooit te beroerd om te helpen waar hij kon en met een berg talenten die ik helemaal niet bezit, dus lekker handig en compatibel. Het ga je goed grote broer ! (en ja hoor, ik kom zwemmen in dat zalige zwembad van jullie !)

Snapshot diary

Snapshot diary week #13

Samengevat: weinig foto’s van deze week. Ik was ofwel buiten ofwel zat ik achter mijn bureau en daar zijn weinig leuke foto’s te nemen. Voorlaatste week voor de paasvakantie en eindelijk lente in de lucht !

Laatste lesjes

Ik gaf maandag les aan een handvol leerlingen dat nog niét met de proefwerken was begonnen. Terwijl je in de rest van het schoolgebouw een naald kon horen vallen – wegens diezelfde proefwerken – moesten hier door een speling van het lot leerlingen nog aandachtig opletten. Het werd een huzarenstuk, zowel voor mij als voor de leerlingen. Ik had weinig om mee te onderhandelen, van mijn vak zijn er immers geen proefwerken. “Mevrouw, wat gaan we doen ? Toch geen les zeker ?” Altijd boeiend om te horen en iedere keer opnieuw vraag ik mijzelf af wat ze dan wel in gedachten hebben. Dat ik een optreden zou geven ? Dat we naar de Oude Markt zouden trekken ? Een dag voor de proefwerken en in een school. Tot mijn eigen grote verbazing wist ik ze toch te boeien. Of: het ze toch wel snel weer in hun normale doen geraken.

Nieuwe collega’s en ambiance op het werk

Ik liep naar de parking van de school en merkte voor het eerst de nieuwe collega’s op. Of liever, de veelbesproken geiten en bokken. Ik had ze nog niet gezien maar wel al de verhalen gehoord. Dat de bok nu en dan ontsnapte en dat de leerlingen met zorg en kalmte het dier weer richting omheining leidden. Soms zie ik jonge leerlingen ‘s morgens contact zoeken met de dieren. Om te zien of alles nog goed gaat met hen. Het is werkelijk een meerwaarde, zo’n groepje geiten en bokken op het werk. Vooral omdat het regelrechte grapjassen zijn.

De rest van de week stond, werkgewijs, in het teken van administratie en veel lezen. Het invullen van de leerlingvolgsystemen, surveilleren en mij verder inwerken in de hervorming van het onderwijs. Dat laatste lukt echt niet op een paar dagen, al helemaal niet omdat het helemaal niet zo duidelijk is en er tegenstrijdigheden zijn. Maar goed, 1 september wordt wel verwacht dat wel allemaal klaar zijn.

Lente in Limburg

Ik had gelukkig vrij – het voordeel van deeltijds werken – op de mooiste dag van de week. Ik wandelde nogmaals in Borgloon, dat tal van wandelroutes heeft en werkelijk de naam ‘wandelparadijs’ verdient. Mijn wandelGPS was zo dood als een pier maar gelukkig was deze wandeling bewegwijzerd, al heb ik wel gevoel voor richting.

Snapshot diary

Volgende week opnieuw een atypische week, maar hé, de lente komt !

Snapshot diary

Snapshot diary week #5/2019

Snapshot diary – het leven is geen ponykamp

Vorige week verscheen er geen snapshot diary. Dat had niet te maken met gebrek aan inspiratie of tijd, maar met de vraag of ik er wel zou mee door gaan. Sedert dit gebeurde lijkt er (naar mijn aanvoelen) steeds minder licht in die snapshot diary’s te zitten. Niemand zit te wachten op een portie geklaag.

Op het werk zijn grote veranderingen op til die van de collega’s zware tol vragen. Er is verwarring, onzekerheid, boosheid, frustratie. Wat zal de toekomst brengen ? Niemand weet het. Wat zal het resultaat van alle veranderingen zijn ? Zal het ons verder brengen of is het

après nous le délouge ?

Dat weegt best wel.
Tel daarbij de bezoeken aan Gasthuisberg en het is strijden op twee fronten. Maar goed, er is …

Er is altijd ruimte, altijd licht

Maar deze snapshot diary is er ook om mij te herinneren dat er altijd licht is ! Vandaar dat deze snapshot diary misschien zal evolueren naar wat het licht van de voorbije week.

Trouw aan jezelf

Ik vond troost in het gedicht van Remco Campert én op de reacties erop. Mensen spraken er mij op aan, zowel via deze website als via mail of simpelweg mondeling.
Ik kreeg een persoonlijk bericht van iemand die me zei ‘ik durf dat niet, ik zou willen, maar ik durf het niet, openlijk verzet’.  
Ik had er alle begrip voor. Het vraagt moed om je nek uit te steken, om trouw te zijn aan je waarden en jezelf. Ik voel mezelf gezegend dat ik grote voorbeelden heb in mijn omgeving. Mensen die in woorden en gedrag trouw zijn aan wat ze echt geloven en geen moeite hebben om er eerlijk voor te gaan.

Boeddhisme

Een vriendin van mij verdiepte zich in het boeddhisme en ook al is mij dit niet onbekend, haar enthousiasme bracht me bij enkele boeken. Ik word geen boeddhist of aanhanger van het boeddhisme, maar boeken zoals deze geven mij adem en ruimte. Omdat ze mij een spiegel voorhouden of gewoonweg leren dat het ook anders kan. Dat er er andere perspectieven zijn. Dat zorgt weer voor beweging in mijn denken.
Wellicht is dat overigens de reden van mijn leeshonger. Nieuwe perspectieven ! Dingen bijleren ! De wereld ruimer maken. Het leven in een ruimer perspectief zien, of dat nu via boeken over het boeddhisme zijn of over bedrijfsculturen.

Rituelen

Mijn schoonmoeder, een krasse tachtiger met hopen levenswijsheid, intelligentie en veerkracht, decoreert haar huis naargelang de seizoenen. Het zijn kleine dingen die ze in haar huis verandert waardoor het duidelijk ‘herfst’ is, of kerstperiode, of lente. Nu wil ik daar helemaal niet aan beginnen, maar ik vind het ritmeren van de tijd best wel mooi. Ik geloof dat het vooral Daan (van maandagdaandag) is die mij hier gevoelig voor maakte. Ik hou helemaal niet van de winter, al doe ik alles om er toch het mooiste uit te halen. De winter zie ik eerder als een noodzakelijk kwaad.

Januari als één grote wachtzaal

Of misschien de heel winters zelfs. Ik wil graag, net als Daan, aandacht krijgen voor het ritme van de seizoenen, niet enkel voor wat de natuur betreft, dat lukt mij overigens aardig, maar ook voor de vele feesten die bij onze voorouders de tijd markeerden.

Maria Lichtmis

Bijgevolg waren het hier pannenkoeken op zaterdag omwille van Lichtmis. Veertig dagen na geboorte werden bij de joden kinderen aan het volk getoond. 25 december + 40 dagen is 2 februari. Blijkbaar was het eeuwen later een feest waarbij mensen kaarsen kregen als symbool om het onheil (duister) uit hun huis te houden. Nog altijd geen pannenkoek !
Ik las verder dat pannenkoeken kunnen verwijzen naar zon en maan, symbolen bij uitstek van het licht. Of pannenkoeken omdat je van boerderij kon veranderen bij lichtmis

Wat er ook van zij, de pannenkoeken smaakte hier volop en het uitzien naar licht is hier bijzonder groot.

Daar werden we zondag dan weer volop op getrakteerd !