Categorie archief: kankerleed

Snapshot diary

Snapshot diary week #2/2019 – De vlooybergtoren is back !

Eva Daeleman is met dit boek niet aan haar proefstuk toe. Na een succesvolle carrière bij de radio liep ze tegen een burn-out aan. Ze stapte op en zocht (en zoekt) naar het leven dat helemaal past bij wie ze is. Los van wat anderen denken. Ze gaat haar eigen weg en bewandelt niet-klassieke paden. Met een open geest en hart. Omdat het kan. Te koop bij o.a. Bol.com voor € 21,99

Het leven komt langzaam weer op gang

Of toch helemaal niet zo langzaam. Want het lief stond te popelen om opnieuw aan het werk te gaan, ook al was de laatste chemo nog geen maand geleden en zal er wellicht nooit eerder zoveel ‘brol’ (zoals hij het noemt) in zijn lijf gezeten hebben.

Hij is dan ook vol goede moed gestart, gecombineerd met een revalidatieprogramma. Je zou het amper geloven maar zijn agenda is voller dan die van mij. Zal het lukken ? In alle eerlijkheid, niemand die het weet. Eén ding is zeker: hij is zeer snel terug aan het werk en de chemo zit nog in zijn lijf. Evengoed als een hoop psychische belasting. Maar terug werken en onder de mensen zijn geeft hem ook pakken energie.

We’ll see.

Loslaten. Hopen. Durven. Doen.

Back to work – ook voor mij

We gingen dus samen na de vakantie weer aan het werk. Hij met de mentale energie van iemand die naar zijn droomjob gaat (je weet pas hoe belangrijk iets is als je het gedwongen moet missen ?), ik met blij gemoed uitziend naar dat jonge volkje. Op de eerste dag stond er een studiedag op de agenda. Ik kan daar zo van genieten om de hersenen nog eens te pijnigen. Het is iets wat ik in mijn job soms wel mis. Te weinig intellectuele uitdaging.

Het tempo lag behoorlijk hoog, na 14 dagen verlof hadden de hersenen toch nogal wat startproblemen. Alsof het hele systeem toch efkes moest booten. Hopelijk geen teken van ouderdom. Maar hé, ik was mee.

Leerstijl en introversie

De studiedag wees mij nogmaals op het belang van verschillende leerstijlen. Als introvert zet je mij het beste, zoals mijn ouders vaak zeiden, ‘in een hoekje met een boekje’. Al dat interactief ‘gedoe’, dat ‘sociaal leren’, vertraagt mij in mijn leerproces.

Tegenwoordig heeft men de mond vol van interactief werken, teamwork, actief meewerken etc. maar ik blijf er bij dat dit niet voor iedereen de beste leerstijl is. Ik merk het ook tijdens mijn eigen lessen. Sommige leerlingen worden liever gerust gelaten. Ze luisteren actief, je kan soms aan hun gezicht zo zien dat hun hersenen in volle actie zijn. Zet ze in een groep om samen te werken en hun tempo vertraagt. Ze worden onzeker.

Eerlijkheidshalve moet ik er wel bij schrijven dat het voor sommige leerlingen net omgekeerd werkt. Ze dommelen in als het niet actief of sociaal wordt.

De Vlooybergtrap is herrezen !

Op de meest zonnige dag van de week (de enige ?) wandelde ik met een vriendin richting Vlooybergtoren. Na vandalisme was deze totaal verwoest maar wonderlijk genoeg in vrij korte tijd helemaal herrezen. De vernieling door de brand was afschuwelijk: er was amper nog een geraamte over. (Foto hier). Het zicht bovenaan de toren is geweldig ! De zon was op haar best, het was niet eens koud. Wat een fijne dag deze week !

Die dag was echter de enige dag met echt zonlicht. De rest van de dagen waren nat en donker. Daar is (volgens mij) maar één remedie tegen: regenjas en lopen ! Hup hup naar buiten. Want zelfs een beetje licht is beter dan tussen de muren blijven zitten omdat het regen. Rain is just confetti falling from the sky !

Hoe was jullie week ?

Fan van Snapshot Diary, hier vind je ze allemaal !

Snapshot diary

Snapshot diary week #01/2019 Gelderland

Eva Daeleman is met dit boek niet aan haar proefstuk toe. Na een succesvolle carrière bij de radio liep ze tegen een burn-out aan. Ze stapte op en zocht (en zoekt) naar het leven dat helemaal past bij wie ze is. Los van wat anderen denken. Ze gaat haar eigen weg en bewandelt niet-klassieke paden. Met een open geest en hart. Omdat het kan. Te koop bij o.a. Bol.com voor € 21,99

De langverwachte vakantie

Wij hebben lang, heel lang zelfs, uitgezien naar deze vakantie. Het zou immers de eerste keer worden dat er nà de vakantie géén chemo, géén Gasthuisberg op de planning stond. De laatste chemo was ondertussen meer dan 3 weken geleden, dus dat moesten we toch voelen ? De voorbije 7 maanden werd onze agenda voornamelijk door andere bepaald, waren er zoveel uitdagingen dat we weinig tijd hadden om vrij en zorgeloos van elkaar te genieten. Samengevat: een vakantie met hoge verwachtingen

Huisje in geliefd Nederland

We boekten – voor het derde jaar op rij – een huisje in Nederland. We kozen expliciet voor het huis en minder voor de omgeving. Het werd hartje Gelderland, met de steden Almere en Amersfoort op minder dan een half uurtje rijden. Het huisje was opnieuw langs water gelegen, ditmaal niet aan de zee. Naderhand miste ik die toch. Dus volgend jaar wordt het vast weer Noord-Nederland !

Toch nog niet helemaal gezond

We verbleven hoofdzakelijk in het huis. Groot genoeg en gezellig genoeg. Ik versierde het wat voor de Jaarwisseling die we binnenshuis zouden vieren. Op heel wat plaatsen in Nederland worden op eindjaar oliebollen gegeten, dus deden we lekker mee met de traditie. Mag best geïmporteerd worden naar België, zo’n traditie !

Ondanks het goede nieuws, is Hugo nog niet helemaal hersteld van een half jaar chemo. Dat was natuurlijk te verwachten. Maar we merken dat we ons leven nog altijd moeten aanpassen. Geen al te grote inspanningen, niet al te lang van huis. Gelukkig hadden we er onze eigen gezellige thuis met gezelschapsspelen en Netflix via Chromecast. Lekker in de zetel onder een dekentje vertoeven in het zonnige Zweden mét zee !

Staat daar plots een gloednieuwe stad

Het is dus geen echt actieve of spectaculaire vakantie geworden. We waren onder de indruk over Almere. Een moderne stad, ruime parking op de rand, alsof die stad in één keer was gebouwd. Dankzij commentaar op een foto die ik postte op Instagram leerde ik dat dit inderdaad het geval was. In 1975 is men begonnen met de bouw van de stad. Geen organisch gegroeide stad, maar een stad op de tekentafel gemaakt. Het verklaarde meteen veel. Praktisch ? Zeker ! Mooi? Ook al. Maar je mist toch een beetje ziel van eeuwen geschiedenis. Zelfs in ons dorp in het Hageland zijn woningen die al meer dan 100 jaar oud zijn, sluimert de Demer, zijn er kerkwegen die al meer dan één eeuwwisseling hebben meegemaakt. Maar toch, best indrukwekkend !

Weidse natuur rondom

Veel steden, maar gelukkig ook veel natuur. Op Nieuwjaarsdag wandelden we in Putte al waar de bostoren spijtig genoeg wegens vuurwerkvandalisme gesloten was. We deden Palendijk aan waar de wind schroeide in onze gezichten. Onze auto werd net niet door we wind meegenomen !

Architectuur die troost

We waren op zaterdag terug en werden uitgenodigd op maar liefst twee begrafenissen. Omwille van de afstand tussen beide waren we verplicht te kiezen, maar in ons hart leek het alsof we bij beide families en overledenen aanwezig waren. Het verdriet was zo voelbaar, de afscheidsceremonie verwarmend. Het was voor mij de eerste keer dat ik aanwezig was in het crematorium van Aarschot. Zelden heb ik zo’n architectuur gezien die zo samenvalt met doel en gevoel. Dat architectuur troostend kan zijn. Ja dus.

Het leert me opnieuw dat het leven broos is en dat we nooit iemand te graag kunnen zien. Niets is voor altijd.

Snapshot diary

Snapshot diary week 21/2018 – boos & dolgelukkig tegelijk

Samengevat: de vele wachtzalen van Gasthuisberg, examens bij de leerlingen, wandelen in Limburg, Aarschot in Kerstsfeer en mij nog eens aan het koken gewaagd. 

Zalig nieuws afschuwelijk verpakt

Het lief en ik waren op van de spanning. 7 december (vorige week dus) stond  al maanden in onze gedachten gegrift: “de mogelijke laatste chemo”, maar de week erop, met datum ‘unknown” was des te belangrijker, want dan zou het verdict vallen. Nog chemo of niet. En hoe zat het met dat lichaam dat zoveel liters gif (ja toch ?) had verteerd ? Zeven maanden ziekenhuis in en uit, dat doet iets met een mens. Maar hé, als het goed uitpakt, dan wordt dat zo vergeten. 

Scans en dan vervolgens ‘de consultatie’. Voor ons een dokter-assistent die we al eens gezien hadden. Hij nam de tijd, legde alles goed uit. Toen een prof, die we nog nooit gezien hadden, maar goed, zo gaat dat in Gasthuisberg. Met een klein stemmetje vroegen we het resultaat. De prof in kwestie had er niet veel zin in, zoveel was duidelijk. ‘Waarom ben je naar dit ziekenhuis gekomen als je geopereerd bent in een ander ?’. We waren, een beetje van slag. Eu, omwille van de reputatie van Gasthuisberg ?  Wij vroegen naar de resultaten van de scan. Die was onbelangrijk volgens haar, die was enkel een kwestie van een ‘ankerpunt, om de te kunnen vergelijken met de volgende, over een half jaar of zo. Wij maar een half jaar zenuwachtig zijn voor deze scan.  Maar goed, eu, is er nog kanker ? Toen kwam het antwoord: dat er geen kanker was toen we een half geleden ‘begonnen’ aan Gasthuisberg en nu dus ook niet.  Ik dacht nog even dat de prof zou zeggen ‘Wie heeft jullie in hemelsnaam 6 maand chemotherapie laten doen ?”. 

De chemotherapie is gedaan, dus je kan gaan werken, zei de prof vervolgens. Ik verwees nog naar de artsen die gezegd hadden dat die chemo best lang in je lijf blijft, dat medici (ook van Gasthuisberg !) ons hadden gewaarschuwd voor het een jaar zou duren voor hij weer helemaal de oude zou zijn. Maar ze verliet het kantoortje. Andere dingen te doen. 

Zijn we aanstellers ? Was dit alles voor niets ? 

Hoe zegt men dat, van een koude kermis terugkeren ? Het lief was geweldig content. Met reden natuurlijk, ik kon amper bevatten wat er gebeurd was. Wat was nu die boodschap van die prof ? Ik geef toe dat ik compleet van mijn melk was. Ik begreep rationeel wat er gebeurd was. Wanneer een tumor wordt weggehaald, is het mogelijk dat daarmee alle kankercellen weg zijn, maar het is ook mogelijk dat dat niet het geval is. Dat hadden ze ons goed uitgelegd. Maar wat er ook van zij, voor deze prof zaten twee mensen die echt een ongelooflijk zwaar parcours hadden afgelegd, die zich met volle overgave hadden overgeven aan wat het ziekenhuis had voorgesteld. 
Ik moest blij zijn, maar was alleen maar boos. 

Op naar betere tijden

Maar hé, het goede nieuws is wel héél goed. Ik kan mij voorstellen dat mensen denken ‘wat maakt het uit hoe die prof jullie behandelde, het resultaat kan niet beter ?’. En dan is dat helemaal waar. Ik veronderstel dat bij zo’n momenten er ook een enorme ontlading komt, zoveel spanning die opgebouwd is en dan eindelijk… ! 

Ik veronderstel dat we het beiden nog wat moeten verwerken, wat het geweest is en wat nu komen zal. Maar nogmaals, hip hip hoera!  Hip hip hoera  

Iedere kanker is anders

Onderweg hebben we mensen beter leren kennen. Kenden we vroeger geen mensen met kanker, nu blijken ze dichtbij te zijn. Ik wou zo hard dat iedereen hetzelfde nieuws zou krijgen als wij, dat het een slecht geschreven hoofdstuk was, maar dat het na x aantal bladzijden ook weer voorbij is. Maar dat is het niet zo. Het is, zoals ik ergens van een kankerpatiënt gelezen heb, inderdaad lotje trekken. Mensen die heel hun leven gezond en actief leven die kanker krijgen. Mensen kanker krijgen en geen chemo hoeven te ondergaan, andere die meteen slecht nieuws krijgen dat er weinig aan te doen is. 

Het is geen kwestie van vechten, van dit of dat doen. Het is … tja. Alsof ik weet wàt het is. Dat het niet mooi is. Dat is misschien het enigste dat ik er over kan zeggen. Mensen zeggen wel eens dat je er wijzer en sterker uit komt. Misschien geldt dat voor sommigen, maar de prijs lijkt mij dan hoog. 

Opnieuw… iedere kanker is anders. Laat ons vooral hopen dat wie kanker heeft zich niet alleen hoeft te voelen, dat de wetenschap een antwoord vindt.

Snapshot diary

Snapshot diary: week 49/2019

Samengevat: genieten van lekker eten, ook wel chocolade. Altijd nieuwe batterijtjes vinden tijdens lange wandelingen, genieten van de krant en het tweewekelijks bezoek aan Gasthuisberg. 

De troost van goed eten

Deze week kan ik het beste samenvatten in twee woorden: eten en boeken. Niet dat er zoveel gegeten werd, maar er werd wel iets meer aandacht aan besteed. Nog niet genoeg, maar hé, we moeten ergens beginnen. Ik hoop van december nog een behoorlijke kookmaand te maken en zo weer op het goede pad te raken.  Vrijgesteld van de tweewekelijkse bezoeken aan Gasthuisberg hoop ik dat het eten hier wat op kwaliteit komt. o

De wijsheid van boeken

De voorbije week las ik maar liefst twee boeken uit. Boeken die een behoorlijke indruk op mij maakten en waarvan ik weeral denk: die zijn blijvend, die ga ik niet vergeten ! Momenteel lees ik nogal wat non-fictie. Er zijn boeken die mij meer inzicht geven in de wereld om mij heen. Maar er zijn ook boeken die mij meer inzicht geven in mijn persoonlijke leven. ‘Omringd door idioten’ is zo’n boek. De titel is provocerend en zou de indruk kunnen geven dat dit geschreven is voor mensen die zichzelf beter vinden dan anderen. Daar gaat het niet over. Het gaat over het gevoel dat je soms hebt wanneer mensen om je heen je totaal niet begrijpen. Of wanneer je het gevoel hebt dat … tja, je omringd bent door idioten. Iets is zonneklaar voor jou, maar je krijgt de andere maar niet in dezelfde richting. Je blijft communiceren maar loopt alleen maar vast in de communicatie. Hoe dat komt ? Omdat de vertrekpunten (niet de standpunten) totaal verschillend zijn, de manier van denken en omgaan, de prioriteiten (niet inhoudelijk) zijn compleet anders, waardoor je maar naast elkaar blijft praten. 

Ik vond dit zo’n verhelderend boek dat ik er in januari een heel artikel aan zal wijden.  Echt een eye-opener. 

Door wind en regen: always outdoors !

In deze herfsttijd van donkere wolken en regen geniet ik ontzettend van het huiselijke. Lampjes, geurkaarsjes, hier en daar wat kerstversiering. Onder een dekentje boeken lezen, genieten van bananenbrood. Ik moet toegeven, het valt mij moeilijker om de wandel- of loopschoenen aan te trekken. 
Ik prijs mezelf gelukkig dat ik toch nog altijd – bijna tegen mijn aard – het huis verlaten kan. Nog nooit heb ik mezelf beklaagd dat ik toch naar buiten gegaan. Het gebeurde mij zondag zelfs dat ik vertrok in de gietende regen en vervolgens geen spatje regen zag tijdens de wandeling. 

Boeken, eten en outdoors. Dit zijn zo’n beetje de fundamenten waarop ik momenteel leef. En de liefde natuurlijk. Altijd. Het lief. 

Aan allen een fijne week toegewenst ! Vergeet niet om nu en dan buiten te komen, ook al regent het en waait het !