Categorie archief: Geen categorie

Snapshot diary

Snapshot diary: week 49/2019

Samengevat: genieten van lekker eten, ook wel chocolade. Altijd nieuwe batterijtjes vinden tijdens lange wandelingen, genieten van de krant en het tweewekelijks bezoek aan Gasthuisberg. 

De troost van goed eten

Deze week kan ik het beste samenvatten in twee woorden: eten en boeken. Niet dat er zoveel gegeten werd, maar er werd wel iets meer aandacht aan besteed. Nog niet genoeg, maar hé, we moeten ergens beginnen. Ik hoop van december nog een behoorlijke kookmaand te maken en zo weer op het goede pad te raken.  Vrijgesteld van de tweewekelijkse bezoeken aan Gasthuisberg hoop ik dat het eten hier wat op kwaliteit komt. o

De wijsheid van boeken

De voorbije week las ik maar liefst twee boeken uit. Boeken die een behoorlijke indruk op mij maakten en waarvan ik weeral denk: die zijn blijvend, die ga ik niet vergeten ! Momenteel lees ik nogal wat non-fictie. Er zijn boeken die mij meer inzicht geven in de wereld om mij heen. Maar er zijn ook boeken die mij meer inzicht geven in mijn persoonlijke leven. ‘Omringd door idioten’ is zo’n boek. De titel is provocerend en zou de indruk kunnen geven dat dit geschreven is voor mensen die zichzelf beter vinden dan anderen. Daar gaat het niet over. Het gaat over het gevoel dat je soms hebt wanneer mensen om je heen je totaal niet begrijpen. Of wanneer je het gevoel hebt dat … tja, je omringd bent door idioten. Iets is zonneklaar voor jou, maar je krijgt de andere maar niet in dezelfde richting. Je blijft communiceren maar loopt alleen maar vast in de communicatie. Hoe dat komt ? Omdat de vertrekpunten (niet de standpunten) totaal verschillend zijn, de manier van denken en omgaan, de prioriteiten (niet inhoudelijk) zijn compleet anders, waardoor je maar naast elkaar blijft praten. 

Ik vond dit zo’n verhelderend boek dat ik er in januari een heel artikel aan zal wijden.  Echt een eye-opener. 

Door wind en regen: always outdoors !

In deze herfsttijd van donkere wolken en regen geniet ik ontzettend van het huiselijke. Lampjes, geurkaarsjes, hier en daar wat kerstversiering. Onder een dekentje boeken lezen, genieten van bananenbrood. Ik moet toegeven, het valt mij moeilijker om de wandel- of loopschoenen aan te trekken. 
Ik prijs mezelf gelukkig dat ik toch nog altijd – bijna tegen mijn aard – het huis verlaten kan. Nog nooit heb ik mezelf beklaagd dat ik toch naar buiten gegaan. Het gebeurde mij zondag zelfs dat ik vertrok in de gietende regen en vervolgens geen spatje regen zag tijdens de wandeling. 

Boeken, eten en outdoors. Dit zijn zo’n beetje de fundamenten waarop ik momenteel leef. En de liefde natuurlijk. Altijd. Het lief. 

Aan allen een fijne week toegewenst ! Vergeet niet om nu en dan buiten te komen, ook al regent het en waait het ! 

Snapshot diary

Snapshot Diary week #42/2018 – Donderdag is de nieuwe zondag

Niet snel content

Week 42 al ! Wat gaat dat snel ! De zomervakantie lijkt mij nog niet zo ver achter mij te liggen, noch het begin van het nieuwe schooljaar en kijk: straks is het alweer herfstvakantie ! Ik heb een productief weekje achter de rug, blijft het moeilijk voor mij om tevreden te zijn. Ik had altijd méér willen doen. Of ook weer niet, want ik wil ook geen slaaf zijn van de productiviteitsgod.

Het maken van deze snapshot diary en vooral het bijeen zoeken van de foto’s maakt mij dan wél weer gelukkig. Het herinnert mij aan de vele mooie momenten die tussen het werk door waren en dat dit uiteindelijk de dingen zullen zijn die ik mij herinner. Niet dat ik de kamer van de oudste nog altijd niet heb uitgeruimd na bijna 8 maand.

Donderdag is de nieuwe zondag

Echt wel. Op vrijdag heeft het lief de welbekende chemo, dus de dag erop is de dag waarop hij zich fysiek het beste voelt. Om dan vrijdag meestal opnieuw als een hoopje ellende de zetel op te zoeken. Het horizontale leven. Tot het grootste gif zijn werk heeft gedaan en hij weer wat gezonder (en actiever) wordt. Alle respect voor dat lief voor mij dat keer op keer weer ziek wordt gemaakt.

Blue Bike

Blue Bike

Op donderdag hoef ik niet te werken, dus van donderdag een zondag maken lukt prima. Wij namen de trein richting Antwerpen en huurden er vervolgens een BlueBike. Het is een systeem dat ik iedereen kan aanraden: je abonneert je voor zo’n 12 euro per jaar en kan vervolgens in bijna alle stations een fiets huren voor minder dan € 3, in Antwerpen was dat nog geen anderhalve Euro.

Balls & Glory

Balls and Glory

We reden richting MAS en aten de gekende gehaktbal bij Balls & Glory. Het lief was er nog niet geweest en is altijd wel te vinden voor een nieuw restaurantconcept. Ik vond het best lekker, maar het lief was maar matig tevreden. Hij had nog honger en vond het geheel nogal prijzig voor wat het was. Maar de setting was best wel oké, al zaten we er moederziel alleen.

Red Star Line Museum

Red Star Line Museum

Ons uiteindelijk e doel was het Red Star Line museum. Ik blijf het een fantastisch museum vinden maar was toch een beetje ontgoocheld. Het museum was een tijdje gesloten geweest en ik dacht dat er een serieuze vernieuwing zou zijn, maar dat bleek niet het geval. Misschien waren het vooral structurele werken ? Dat de cafetaria verhuisd is van de begane grond naar het eerste verdiep kan je nauwelijks innovatie noemen.

Happy Home

En zo rolde de week opnieuw verder. Gasthuisberg waar we deze keer wel een kamer kregen, lekker lopen in de zon in het weekend, genieten van de krant en het zonlicht.

Dat ik er allemaal dankbaar om ben.

1000 vragen

1000 vragen #123 Zeg je altijd wat je denkt ? Nog altijd teveel

Ik babbel teveel

Althans, tegen het lief. Het lief is de stilte zelf. Eén en al gehoor. Altijd een luisterend oor, een glimlach, een flinke vleug humor als aan dat babbelen van mij geen einde komt. Het is namelijk zo: ik wil het liefste zoveel mogelijk delen met het lief. Het lief is mijn toetssteen, mijn ‘even checken’, mijn intellectuele uitdaging en dikwijls ook mijn kompas. Allerlei gedachten en redeneringen rollen door mijn hoofd en dan wil ik dat toch maar het liefste met hem delen, weten wat hij er van denkt. Géén goedkeuring, maar wel een soort negenproef. Of het wel allemaal steek houdt wat ik denk.

Het lief zegt weinig, maar zit er altijd recht op. Hij vindt de rode draad in het kluwen van mijn denken, als ik vastzit in ideeën en overtuigingen, dan stelt hij net dié vraag waardoor ik weer verder kan.

Dus ja, wat het lief betreft zeg ik, wellicht meer dan hem lief is, wat ik allemaal denk. En dat is véél, heel véél.

Er is altijd een andere kant die ik niet ken

Maar voor de rest merk ik dat ik steeds minder zeg wat ik denk. Ik vrees (ja, vrees !) dat het een kenmerk van ouder worden is. Wanneer ik sommige commentaren op Facebook lees schrik ik dikwijls van de heftigheid. Ja, daar wordt gezegd wat er gedacht wordt. Mensen met een heel duidelijke mening.

Ik heb dikwijls niet echt één mening. Ik dénk wel van alles, maar meteen stel ik mijn eigen denken in vraag. Want dan bekijk ik het weer van een andere kant en denk ik: tja, dat is ook wel waar en na verloop van tijd wordt er zo geschaafd aan mijn mening en zoveel aan toegevoegd dat die mening één complex verhaal wordt, waarvan ik weer twijfel of ik toch wel alles heb gezien.

Hoe heviger andere mensen een mening over iets hebben, hoe meer ik zwijg. Wellicht omdat sterke meningen mij onzeker maken. Zeker als het gaat over sterke negatieve meningen, die toch grotendeels de meerderheid vormen. De anderen hebben het niet goed gedaan, de anderen zijn verkeerd, de anderen moeten dit of dat …

Wat mezelf betreft zou ik liever nog stiller worden, méér nadenken voor ik iets zeg. Eenmaal iets op tafel kan het immers alle kanten op. Ook de verkeerde kant. Dan moet er soms uitleg volgen, is het niet duidelijk, wordt het verkeerd begrepen.

Dus ja, liever wat stilte hier. Stilte van mijn kant.
Of bewijst deze blog weer net het omgekeerde ?

 

Gelezen

Gelezen: Kleine encyclopedie van de eenzaamheid – Johanna Spaey

Kleine encyclopedie van de eenzaamheid

Kleine encyclopedie van de eenzaamheid:
we zijn allemaal eenzaam op onze eigen manier. 

Eenzaam zijn we met velen

Eenzaam zijn we dan ook met velen: honden en bomen zijn het, neanderthalers en Sinterklaas, we zijn het vrijwillig en onvrijwillig, eenzaam-met-Kerstmis voelt anders dan getrouwd-zijn-met-iemand-die-je-zelfs-op-een-terras-in-Venetië-niets-meer-te-vertellen-hebt.
Dertien-en tachtigjarigen zijn eenzaam,
schrijvers, zangers en politici, zieke mensen,
topfitte mensen, achterblijvers en stervenden,
gelukkigen en ongelukkigen.

Eenzaamheid: vele namen, vele gezichten

“Kleine Encyclopedie van de eenzaamheid” van Johanna Spaey is best bijzonder. Het is een verzameling van gezichten van eenzaamheid. Eenzaamheid zoals je die aantreft in kunstwerken, denk maar aan de aardappeleters van Van Gogh, en hoe Permeke dat nog aardser en harder maakte.

Maar er is ook de eenzaamheid van de alleenstaande. Die kijkend naar een lekkend dak niet om hulp durft te vragen.

“Even ‘schat’ roepen, waarna de hulp toesnelt is er niet bij. Wie alleen is, heeft alleen zichzelf om moedig te zijn, ook al ben je dat niet”.

Je vindt jezelf in dit boek

Het boek is een verzameling gedachten, citaten en overwegingen over eenzaamheid. Schrijvers komen aan het woord, maar evengoed zijn het mijmeringen over alledaagse dingen. Ik kwam mezelf meermaals tegen in het boek, mijn eigen eenzaamheid dus. Dat gebeurde in een stukje over het hebben van een eigen kamer, iets wat voor mij ontzettend belangrijk is. Ik herkende mezelf toch wel een beetje in dit :

‘Soms transformeert het verlangen naar een uitwijkplaats zich voor al die gedachten die mijn-alleen-gedachten zich in iets publieks. (…) Na de teleurstellende confrontatie met de buitenwereld wordt de eigen kamer opnieuw een troostend toevluchtsoord voor de verbeelding, maar die wil nu, bijna gecastreerd door die buitenwereld, iets minder graag tentoon worden gesteld. Wat men dan nodig heeft, is een kamer ‘vol vertrouwde en vriendelijke dingen die al zeer lang onbewust een deel van hem waren geworden, en hem nu glimlachend verwelkomden, zonder rancune.’

Ik zou het zo mooi niet kunnen omschrijven. Die kamer voor mij die enerzijds het begin van veel creativiteit en werk-verzetten-ook-naar-buiten is, en die anderzijds als een schelpje om mij heen mijn veilige haven is.

Kleine encyclopedie van de eenzaamheid

Eenzaamheid als keuze

Wie het boek van Johanna Spaey leest, kan er niet omheen, we hebben als mens een dubbele relatie met eenzaamheid. We verlangen er naar, maar het hoeft ook weer niet lang te duren. We zoeken de stilte en de eenvoud op, maar zelden voor altijd. Doen we dat toch, dan is daar flink wat denkwerk aan vooraf gegaan. Volgend citaat legt de vinger op de wonde:

Wie vrij is van begeerte verdraagt het alleen-zijn makkelijker. (…) Vreemd genoeg denken weinig kansarmen die in een lekkend krot wonen dat ze begenadigde mensen zijn, vrij van begeerte, met niets om naar te verlangen, ook niet naar een partner. (…) Bevredigende eenzaamheid en vrije keuze blijken dus iets met elkaar te maken te hebben. Of op z’n minst de tijd die je krijgt om in die eenzaamheid te groeien.

Een boek om te koesteren

Ook al is dit geen boek om in één keer uit te lezen, toch is het een boek om te koesteren. Ik grijp er dikwijls naar terug. Niet op zoek naar iets specifieks en al helemaal niet gebonden aan de volgorde van de teksten. Dit boek gaat over wie jij en ik zijn. Soms hunkerend naar eenzaamheid, soms die eenzaamheid verafschuwend. Soms mild ten aanzien van ons eigen eenzaam-zijn, soms wanhopig. Eenzaamheid als de diepe kracht waarin we onszelf terug vinden. Of soms ook verliezen.

Dit boek is geen ode aan de eenzaamheid. Daarvoor heeft heeft eenzaamheid teveel gezichten, ook dat van angst en wanhoop. Maar het is wél een boek over wat diep in mensen leeft, wat misschien de kern van zijn bestaan is. Dat unieke zelf dat we zijn waardoor we nooit volledig worden begrepen of samenvallen met een ander, maar waar tezelfdertijd onze grootste kracht ligt.

Praktisch

Johanna Spaey, Kleine encyclopedie van de eenzaamheid, De Geus, 2018, te koop bij o.a. Bol.com voor €22,50 (paperback, hard cover)   of als ebook  voor €11,99