Tagarchief: challenge

Highway to health

Gelezen: Highway to health – gezond in 30 dagen

Highway to health van Sanne Mouha is een boek over hoe gezond leven pure fun kan zijn zonder veel poeha. Praktisch, uitnodigend en met een 30 dagen challenge. Waar wacht je op?

Van highway to health naar de achtersteegjes van slechte gewoontes

Ik zal maar eerlijk zijn, er is nog werk aan dat ‘gezonde leven’ van mij. Niet dat onze maaltijden ongezond zijn. Integendeel. Er wordt hier zelfs behoorlijk wat gesport, er zijn geen gesuikerde frisdranken en alcohol ook al niet.

Het probleem? Wat er tussen die maaltijden gebeurt. Als de stress laait, de verleidingen lonken, er teveel feestjes zijn en er te weinig wordt nagedacht. Dan loopt het mis. Of ik wil sporten en het regent, de zetel ziet er stukken aantrekkelijker uit.
In enkele momenten haal ik onderuit wat ik anders wél goed doe. Van de highway to health rijd ik naar de achtersteegjes.

Highway to health: maak er een feestje van

Het eerste wat mij opvalt bij Highway to health is het luchtige karakter. Positief, energiek, kleine stappen. Geen beschuldigend vingertje, maar gezondheid als iets aantrekkelijks en dat zonder veel poespas. Veel gezond verstand samen gebundeld, maar ook handige tabelletjes waardoor je meteen ziet wat de beste keuze is voor jou.

Happy you, happy diet, happy body!

Machtige maandag, dorstige dinsdag, tot zenzondag

Elke dag heeft zo’n klinkende naam dat ze blijven hangen

  • Machtige maandag: waarom doe je dit ? Jij hebt het roer in handen!
  • Dorstige dinsdag: water, water, water !
  • Wat eten we woensdag? Bewustwording van wat je eet
  • No drama donderdag: jokers voor grote verleidingen
  • Vitamine vrijdag: groenten op je bord
  • Zweterige zaterdag: beweeg !
  • Zenzondag : mindful eten

Dat is het recept voor de eerste week en zoals ik al zei: veel gezond verstand en dus ook makkelijk toepasbaar. Op de eerste machtige maandag werd ik geconfronteerd met wat in mijn huis was. Aangezien er toch een lenteschoonmaak in de lucht hing, viel dat best mee. Dat snoepmandje was echter confronterend. ‘Wat je niet in huis hebt kan je niet eten’. Bij ons is het eerder: is het in huis (snoepgoed, chocolade, chips) dan wordt gegarandeerd opgegeten. Nu we door corona-omstandigheden maar om de 10 dagen of langer boodschappen doen, is dit een ware uitdaging. We houden immers van ons mandje. Maar als we het met een derde minder snoepgoed doen, dan kunnen we het de volgende keer misschien met de helft doen?

Dorstige dinsdag: die heb ik goed onthouden. Ja, ik drink te weinig, veel te weinig. Zelfs als ik ga lopen of lange wandelingen maak. Ik hou nochtans best van water, alleen, ik maak er geen gewoonte van om te drinken. Ik keerde het principe van het snoepmandje om: als het water er staat, dan wordt het gedronken. In highway to heaven staan bovendien lekkere receptjes, ik heb er zelfs extra munt voor aangeplant!

Tussendoortje

Dit is één van mijn grootste uitdagingen: de tussendoortjes. Gelukkig schenkt Sanne Mouha daar aandacht aan. Ze worden niet verketterd, integendeel, ze worden gezien als een prima aanvulling. No drama donderdag!

Ik honger mezelf nooit uit. Nu krijg ik spontaan na 3 uur niets te eten en neem ik een gezonde snack. Never not eating. And I like it !

Bewustwording van wat je eet

Meten is weten. Kennis is macht. Het zijn torenhoge cliché’s die staan als een huis. Gelukkig hoef je bij Highway to health niet te meten of calorieën te tellen. Ik betwijfel het nut er niet van, maar fun is er ook niet aan. Sanne Mouha geeft in haar boek nu en dan overzichtjes met vergelijkingen. Zo zijn er kleine fototestjes : welke zijn de gezonde snacks? Het is speels en fun en ondertussen ben ik aan de leer.
Koeken! Wie eet die niet? Maar hoe herken je een goede koek? Highway to health leert je snel te beslissen zonder je vast te zetten. Als je koek aan minstens 3 van de volgende criteria (6) voldoet, zit je goed. Het hoeft dus 6 op 6 te zijn !

Dit zijn overigens de criteria: de koek bevat

  • fruit, ongemixt gedroog fruit, noten, (plantaardige) melkproducten of groenten
  • volkoren granen, havermout, volkorenspelt, quinoa
  • meer dan 3 gram vezels per portie of meer dan 6 gram vezels per 100 gram
  • weinig of geen toegevoegde suiker (inclusief gemixte fruit)
  • minder dan 150 ckal per portie als je wil afvallen

Kijk, zo’n lijstjes dat onthou ik zonder problemen. Het valt mij overigens op hoeveel wel oké is en welke koeken (dat stuk cake dat ik zo graag eet) werkelijk niets toevoegen aan het plan ‘goede voeding’ (toegegeven, dat wist ik wel !)

Gelukkig las ook dit

Als je namelijk vergljkt met koekjes of andere tussendoortjes, is fruit nog steeds lijnvriendelijk. En goed nieuws: er is geen verboden fruit. Zowel bananen, druiven, ananas als appels, peren en sinaaspappels zijn fantastisch gezond. Sommige stukken fruit bevatten inderdaad iets meer suiker dan andere, maar ze blijven ook supergoede voedingsstoffen bevatten.

Toch goed nieuws voor mij, al schrijft Sanne Mouha terecht dat je bij fruit wel beter je hoeveelheid in het oog houdt.

Ben ik nu echt gezond in 30 dagen?

Nee, ik zondig nog altijd maar ik ben er mij meer van bewust. Omdat Highway to health zo leuk is uitgegeven en opgebouwd en bovendien eenvoudig toepasbaar is, is er echter veel blijven hangen en daar ben ik Sanne Mouha wel dankbaar om.

Eerst en vooral is er thuis de kan water met een smaakje. Een stukje citroen en wat blaadjes munt. Dat vind ik superlekker en daardoor is mijn consumptie lightdrank zo goed als gekelderd. In haar boek vind je nog andere waterreceptjes!

Ik heb veel meer aandacht voor de tussendoortjes die ik eet en ben mij daar meer van bewust. Ik bakte al het bananenbrood (recept in haar boek) en ‘wat niet in huis komt kan niet worden opgegeten’ wordt hier samen met het lief toegepast. Superorthodox zijn we nog altijd niet, maar iedere stap is er wel één in de goede richting!

De recepten uit haar boek vinden hier veel bijval. Ik ben absoluut geen keukenprinses en heb al helemaal geen zin om lang in de keuken te staan. De receptjes in haar boek zijn nooit omvangrijk. Wat dacht je van frambozen/geitenkaasspread voor op je boterham, tomaatcrevette of paprikaspread? Daarmee kan ik uitpakken op mijn werk, véél smakelijker dan het klassieke broodje dat snel wordt gekocht (en pakken mayo bevat).

Sanne Mouha, Highway to health, gezond in 30 dagen is een uitgave van Horizon (2019) en telt 192 bladzijden. Het is te koop bij o.a. Bol.com voor € 22,50 (paperback).

Begin 2019 goed ! Schrijf je doelen op !

Samengevat: In dit artikel lees je hoe je best een lijst met doelen maakt. Laat je daarbij niet ontmoedigen door het hoe, of in hoeverre het doel bereikbaar is of niet. Droom gewoon even weg en schrijf zonder beperkingen over wat je wil. Laat de kracht van de droom werken. Je brein zal je verder helpen !

Laat de kracht van de droom werken. Je brein zal je verder helpen !

Voornemens, doe het toch maar

Ik vrees dat het typisch Belgisch is, (en niét eigen aan Nederlanders, aan de Nederlanders om me te corrigeren), dat pessimisme over het eigen kunnen. Bij het begin van het jaar hoorde ik het in het nieuws ‘van alle voornemens blijven er maar zoveel overeind’. Fijn begin van het jaar hoor: als je al vol goede moed voornemens had, dan word je hier al flink ontmoedigd.

Laat ik dit zeggen: als je geen voornemens hebt, zal je niet falen. Maar je ontneemt jezelf best wel wat kansen. Misschien denk je: ‘maar ik ben niet zo’n volhouder’. Dat kan natuurlijk. Misschien moet je net dat tandje bijzetten en misschien lukt het je inderdaad niet. Gelukkig zijn er manieren om je te helpen bij het halen van je doelen. Klein en groot, maar dit is alvast een gouden raad:

Het geheim van vooruitkomen, is simpelweg beginnen

Mark Twain

Hulpmiddelen om je te helpen bij je doel

Ik las het boek ‘Het antwoord’ en was laaiend enthousiast. Nu en dan is het een beetje ‘op zijn Amerikaans’, zoiets als ‘If you can dream it, you can do it’.  De schrijvers zijn daar zelf wel voorbeelden van, dat een mens tot heel wat in staat is. Maar niet iedereen is even getalenteerd of even gedreven, soms heiligt het doel de middelen voor jou niet.

Anderzijds: het is een boek vol gezond verstand. Wanneer je het leest denk je: ja, natuurlijk is dat zo. Alleen is dat gezond verstand hier systematisch bij elkaar gebracht.

Het maken van je lijsten

Iedere keer het over doelen gaat word ik overweldigd door een gevoel van richtingloosheid. Ik kan mij voorstellen dat een twintigjarige daar heel anders tegenaan kijkt. Maar heel wat ‘grote’ doelen zijn hier al gehaald. Een afgeronde studie. Een gelukkige relatie. Fijne kinderen. Een goed inkomen. Ik heb al veel gereisd. Kortom: ik ben best tevreden met mijn leven. Ik denk dat ik doel per definitie associeer met grote, (in mijn ogen) noodzakelijke en bereikbare levensdoelen. Anderzijds leek het mij ook een beetje triest. Niets meer te verwachten? Geen doelen meer? Dat lijkt mij ook nogal saai.

Droom eens wild

Tot ik het boek van Allan en Barbara Pease las en puur willekeurig een lijst maakte van alles wat ik best nog zou willen in mijn leven. Zonder nadenken, gewoon dromen. Stel dat het gewoon zomaar kon. De oefening zelf vond ik al heel fijn. Het was een verzameling van heel uiteenlopende zaken. Groot en klein. Van vrij makkelijk haalbaar (kwestie van er aan te beginnen) tot doelen die jaren tijd in beslag zouden nemen. Er volgt nog wel een post over dat lijstje.

Vergeet het hoe, dat komt later

Bij Allen en Barbara Pease leerde ik dat veel mensen onmiddellijk blijven steken in ‘maar hoe dan ?’. Dat hoe is zo overrompelend dat je al meteen de moed wil opgeven.

Tussen droom en daad staan praktische bezwaren.

Dat is weer zo’n dooddoener en natuurlijk is het waar. Volgens Allan en Barbara Pease komt dat ‘hoe’ later sowieso en hoef je je daar niet al te veel zorgen om te maken bij het bepalen van je droom of doel.

Dit is wat men ontdekt heeft over de dingen waarover we ons zorgen maken

* 87 % gebeurt nooit

* 7 % gebeurt wel

* 6 % betreft dingen waar je invloed kan op uitoefenen

(Allan en Barbara Pease, het Antwoord, p. 216)

Je brein toont je de weg

Toen ik dit voor het eerst las, dat je je geen zorgen hoeft te maken over het hoe, maar gewoon je doel zo goed en zoveel mogelijk in je opnemen, visualiseren etc., was ik best kritisch. Alsof je met enkel en alleen maar door te denken aan iets je doel zou bereiken.

Een beetje nadenken over eigen ervaringen beaamt echter wat ze bedoelen. Als je éénmaal behoorlijk vol bent van iets, ga je inderdaad van alles opmerken wat er mee te maken heeft. Zo kan ik geen automerken uit elkaar halen (en mijn broer wel), Hugo merkt nooit een caravan op als we op de autosnelweg zijn, ik zie ze dan weer allemaal. Als de radio (op een zeldzame keer)op de achtergrond speelt en ik hoor plots het woord ‘onderwijs’, dat heb ik gehoord, maar vraag me niet wat ervoor en erna gezegd werd.

Kortom: eenmaal je focus op iets ligt, gaat je brein informatie voor je filteren. Je pikt net die dingen op die je interesseren. Natuurlijk heb je daarmee nog geen handleiding tot je doel (laat staan succes), maar ik kan Allan en Barbara Pease volledig volgen in het laten vallen van het ‘hoe’ in het opstellen van je doelen.

Maak nu maar die willekeurige lijst met doelen

Dus laat je maar eens gaan. Neem een blad papier en schrijf ze op. Vergeet het hoe. Maak je geen zorgen over het aantal. Droom lekker weg. Het is een begin. Vraag je vooral niet af of het haalbaar is of niet. Stel je zelfs geen vragen over hoe belangrijk het voor je is. Dat komt. Daar schrijf ik in een volgend artikel iets over. Maar gun jezelf die kans: droom vrij en maak die lijst !

Veel succes !

Allan en Barbara Pease, Het Antwoord, Ontdek wat je wil, formuleer je doel en verander je leven. Uitgegeven door HarperCollins, 2018, 318 blz. Te koop bij o.a. Bol.com voor € 19,99

Challenges 2018 – haal ik de eindmeet ? #1 – 30 minuten sport per dag

30 minuten sport per dag

Ieder jaar schrijf ik voor mezelf een sportdoelstelling op. Vorig jaar eindigde ik op iets meer dan een gemiddelde van 30 minuten sport per dag, of omgerekend 3,5 uur sport per week.
Dit jaar stelde ik mijn doelstelling met enige gemakzucht bij. Ik ging gewoon voor 30 minuten per week.  Als ik het vorig jaar kon, dan ook dit jaar.
Met nog 2 maand te gaan zal ik toch een tandje moeten bijsteken.

Zie hier:

De blauwe lijn is wat het zou moeten zijn, de rode lijn is wat er effectief gepresteerd is. En dan plots een behoorlijk horizontale lijn, met andere woorden dat er niet gesport is. Niets, nul, nada. Dat is zo mezelf-oneigen. Maar toen gebeurde dit. Zo zie je maar dat grote gebeurtenissen overal sporen nalaten.

Ik geef mezelf wat respijt hiervoor. Had ik die weken ook maar de helft gedaan van wat ik zou moeten doen, dan stond ik er nu een stuk beter voor.

Pieken en weinig regelmaat

sport per week week na week

Bovenstaande grafiek zegt hoeveel ik op gevoel sport en hoe weinig ‘gepland’. Of ik plan wel, maar ik doe het dan toch niet. Dat ik er al bij al toch nog redelijk goed uitkom, heeft alles te maken met pieken en niet met regelmaat. Het positieve is wel dat er zo goed als alle weken gesport is. (op die uitzondering na). Meteen zie je dat ik na weken niet sporten, plots héél hevig was, alsof ik iets goed te maken had. Na het diepe dal komt meteen ook de hoogste piek met meer dan 5 uur sporten op een week.

Kan ik het nog halen ?

Ik sta momenteel zo’n 11 uur achter op schema. Met nog 8 weken te gaan betekent dat ik van 3,5 uur sporten per week naar 4,5  uur moet gaan. Zo zou ik nog aan 30 minuten sport per week kunnen geraken.  Ik betwijfel op het gaat lukken.
Mezelf serieuze druk opleggen ga ik niet doen. Het moet plezant blijven. Maar ik wil behoorlijk beter eindigen dan waar ik nu zit (2 uur 45 min/ week).

Ik ben benieuwd wat het wordt.

Snapshot diary

Snapshot diary week #30/2018 – De troost van het lopen

 

Samengevat : Ik vond deze week vooral de troost van het lopen en het vele bezoek dat we hier kregen. Omdat we onverwacht terug naar ‘Onco’ moesten, brachten we een blitzbezoek aan Leuven. 

De zogenaamde slechte week

Leven de meeste mensen in het ritme van weekdagen en weekend, hier wordt alles gedacht in ‘goede’ en ‘slechte’ weken. En die zijn voorspelbaar, althans fysiek. Ik vrees dat deze slechte week al vanaf dag 1 werd ingezet. Dag 3 werd het nog erger: de thuisverpleging was vergeten om de portacath te spoelen, waardoor we hoera, hoera, nogmaals naar de afdeling oncologie mochten. Gelukkig konden ze het lief daar snel helpen. Het lief was opnieuw ziek (gemaakt) en kon weinig anders dan slapen en nog eens slapen en hopen dat de dag voorbij zou gaan. Dat zei hij trouwens letterlijk.
Ik kreeg ook mijn klop, iedere keer weer dezelfde ellende en als het ietwat beter gaat (dat er al eens uit het huis kan worden gegaan, al is 2 uur de max), dan hangt daar alweer de bui van de volgende vrijdag. Dan begint alles weer opnieuw. Van onder nul.

De troost van het lopen

troost van het lopen

Ik loop de laatste maanden weer behoorlijk fanatiek. Niet snel, (ik ben een trage loper) en ik haal helemaal geen grote afstanden. Fanatiek ‘het loopschema als eerste gebod’. Ik geniet ervan, vooral van het gevoel achteraf. Iedere keer voer ik een strijd met mezelf, het is een opbouwend schema, dus wordt het altijd een beetje lastiger. Op mijn Instagramstories schreef ik dat ik niet eens graag loop, maar vooral geniet van het gevoel achteraf. Ik denk dat ik een gevecht voer dan. Tegen alles. Tegen ‘ge zult mij er niet onder krijgen’.
De frustratie laaide deze week hoog op en tijdens dat lopen had ik altijd het gevoel dat ik het verdriet wat temperde, dat ik meer controle kreeg. Dat ik gewoonweg nog bestond en weigerde om te verdwijnen in het lot. De troost van het lopen.
Klinkt wellicht gek voor wie niet loopt. Gelukkig lukt het evengoed met andere sporten !

Blijven bewegen !

Troost van het lopen en als er niet gelopen wordt, dan troost van het stappen. Werkt bijna evengoed ! Maar het behoedt me wel voor blessures !

Ik geloof dan ook zo erg in het credo ‘blijven bewegen’. Ook al lijkt je hele wereld stil te staan en weet je niet waar je hoofd staat, ‘blijven bewegen’. Het maakt niet uit of dat nu lopen is of iets anders, maar gewoon doén. Zo hoop ik ook de  badge 1 maand elke dag  10 000 dagen stappen van Garmin binnen te halen. Om mezelf te verplichten om niet stil te zitten. Zodat ik het huis uitkom. Zodat er een doel is, ook al zijn het vakantiedagen en is er misschien niets dat echt moet.
Verdriet heeft iets verlammends. Beweging geeft energie. (Tot zover mijn ‘de woorden van Kaat! ha ! )

Het VT-wonenduiveltje

Wij krijgen (gelukkig) veel bezoek. Of we nodigen gewoon mensen uit. Ik heb de gedachte dat ons huis ‘helemaal in orde moet zijn’ voor hier bezoek mag komen voor eeuwig en altijd naar de verdoemenis gejaagd. Het is een valstrik waar ik nog dikwijls inloop.  In afwachting van het bezoek zie ik plots drie keer zoveel rommel en is ons huis plots in bouwvallige staat. Moet er een tuinarchitect komen. Een poetsdienst. Een klusjesman. Dan zijn de huizen van iedereen die ik ken véél mooier, veel netter, opgeruimder, enzovoort.
Ik noem het tegenwoordig het VT-wonenduiveltje. Het gevecht is nog niet gestreden, maar ik boek vooruitgang.  Dit zijn alvast argumenten die mij helpen. 1) Ik vind mijn huis zelf prima. Waarom een huis voor anderen die er niet in wonen ? 2) Als ze voor het huis komen en niet voor ons, dan blijven ze misschien beter weg.
Wat vinden jullie ? Of is dat te bot ? Niet dat ik dat ooit echt zeg. Of het is tegen mezelf natuurlijk.

O dat leuke bezoek !

Maar ik boek dus progressie. Ik nodig meer mensen uit. Ontbijt, BBQ, gewoon spaghetti, dat durf ik tegenwoordig allemaal. Met verschillende bijeengezette stoelen (ik heb geen 10 gelijke tuinstoelen). Met ‘vers geperst fruitsap’ van de Carrefour. Waarvoor staat die machine daar anders ?

Dat bezoek doet deugd. Er komt een nieuwe wereld binnen. Een wereld vol energie. Mensen vertellen leuke verhalen (voor de meeste mensen is het vakantie), zijn goedgezind door het fijne weer. We spelen gezelschapsspelen tot een gat in de nacht. We babbelen tot het lief bijna in slaap valt (en dat hoeft geen middernacht te zijn). Maar niemand die het erg vindt. Dat van die verschillende stoelen. Of dat van het lief dat na verloop van tijd moet afhaken.

Het moet beter worden

De voorbije week verloor ik toch behoorlijk de moed en dat wil ik niet. Niet voor mezelf maar ook al helemaal niet voor het lief die daar natuurlijk niets aan heeft. Sterkte van het verhaal: hij is het juist die mij troost en luistert naar mijn verhaal. Die mij weer recht trekt.
En dat kan ik alleen maar beantwoorden met mijn best te doen. Wat dat ook betekenen mag. ‘Stap voor stap, dag na dag’.