Tagarchief: challenge

Challenges 2018 – haal ik de eindmeet ? #1 – 30 minuten sport per dag

30 minuten sport per dag

Ieder jaar schrijf ik voor mezelf een sportdoelstelling op. Vorig jaar eindigde ik op iets meer dan een gemiddelde van 30 minuten sport per dag, of omgerekend 3,5 uur sport per week.
Dit jaar stelde ik mijn doelstelling met enige gemakzucht bij. Ik ging gewoon voor 30 minuten per week.  Als ik het vorig jaar kon, dan ook dit jaar.
Met nog 2 maand te gaan zal ik toch een tandje moeten bijsteken.

Zie hier:

De blauwe lijn is wat het zou moeten zijn, de rode lijn is wat er effectief gepresteerd is. En dan plots een behoorlijk horizontale lijn, met andere woorden dat er niet gesport is. Niets, nul, nada. Dat is zo mezelf-oneigen. Maar toen gebeurde dit. Zo zie je maar dat grote gebeurtenissen overal sporen nalaten.

Ik geef mezelf wat respijt hiervoor. Had ik die weken ook maar de helft gedaan van wat ik zou moeten doen, dan stond ik er nu een stuk beter voor.

Pieken en weinig regelmaat

sport per week week na week

Bovenstaande grafiek zegt hoeveel ik op gevoel sport en hoe weinig ‘gepland’. Of ik plan wel, maar ik doe het dan toch niet. Dat ik er al bij al toch nog redelijk goed uitkom, heeft alles te maken met pieken en niet met regelmaat. Het positieve is wel dat er zo goed als alle weken gesport is. (op die uitzondering na). Meteen zie je dat ik na weken niet sporten, plots héél hevig was, alsof ik iets goed te maken had. Na het diepe dal komt meteen ook de hoogste piek met meer dan 5 uur sporten op een week.

Kan ik het nog halen ?

Ik sta momenteel zo’n 11 uur achter op schema. Met nog 8 weken te gaan betekent dat ik van 3,5 uur sporten per week naar 4,5  uur moet gaan. Zo zou ik nog aan 30 minuten sport per week kunnen geraken.  Ik betwijfel op het gaat lukken.
Mezelf serieuze druk opleggen ga ik niet doen. Het moet plezant blijven. Maar ik wil behoorlijk beter eindigen dan waar ik nu zit (2 uur 45 min/ week).

Ik ben benieuwd wat het wordt.

Snapshot diary

Snapshot diary week #30/2018 – De troost van het lopen

 

Samengevat : Ik vond deze week vooral de troost van het lopen en het vele bezoek dat we hier kregen. Omdat we onverwacht terug naar ‘Onco’ moesten, brachten we een blitzbezoek aan Leuven. 

De zogenaamde slechte week

Leven de meeste mensen in het ritme van weekdagen en weekend, hier wordt alles gedacht in ‘goede’ en ‘slechte’ weken. En die zijn voorspelbaar, althans fysiek. Ik vrees dat deze slechte week al vanaf dag 1 werd ingezet. Dag 3 werd het nog erger: de thuisverpleging was vergeten om de portacath te spoelen, waardoor we hoera, hoera, nogmaals naar de afdeling oncologie mochten. Gelukkig konden ze het lief daar snel helpen. Het lief was opnieuw ziek (gemaakt) en kon weinig anders dan slapen en nog eens slapen en hopen dat de dag voorbij zou gaan. Dat zei hij trouwens letterlijk.
Ik kreeg ook mijn klop, iedere keer weer dezelfde ellende en als het ietwat beter gaat (dat er al eens uit het huis kan worden gegaan, al is 2 uur de max), dan hangt daar alweer de bui van de volgende vrijdag. Dan begint alles weer opnieuw. Van onder nul.

De troost van het lopen

troost van het lopen

Ik loop de laatste maanden weer behoorlijk fanatiek. Niet snel, (ik ben een trage loper) en ik haal helemaal geen grote afstanden. Fanatiek ‘het loopschema als eerste gebod’. Ik geniet ervan, vooral van het gevoel achteraf. Iedere keer voer ik een strijd met mezelf, het is een opbouwend schema, dus wordt het altijd een beetje lastiger. Op mijn Instagramstories schreef ik dat ik niet eens graag loop, maar vooral geniet van het gevoel achteraf. Ik denk dat ik een gevecht voer dan. Tegen alles. Tegen ‘ge zult mij er niet onder krijgen’.
De frustratie laaide deze week hoog op en tijdens dat lopen had ik altijd het gevoel dat ik het verdriet wat temperde, dat ik meer controle kreeg. Dat ik gewoonweg nog bestond en weigerde om te verdwijnen in het lot. De troost van het lopen.
Klinkt wellicht gek voor wie niet loopt. Gelukkig lukt het evengoed met andere sporten !

Blijven bewegen !

Troost van het lopen en als er niet gelopen wordt, dan troost van het stappen. Werkt bijna evengoed ! Maar het behoedt me wel voor blessures !

Ik geloof dan ook zo erg in het credo ‘blijven bewegen’. Ook al lijkt je hele wereld stil te staan en weet je niet waar je hoofd staat, ‘blijven bewegen’. Het maakt niet uit of dat nu lopen is of iets anders, maar gewoon doén. Zo hoop ik ook de  badge 1 maand elke dag  10 000 dagen stappen van Garmin binnen te halen. Om mezelf te verplichten om niet stil te zitten. Zodat ik het huis uitkom. Zodat er een doel is, ook al zijn het vakantiedagen en is er misschien niets dat echt moet.
Verdriet heeft iets verlammends. Beweging geeft energie. (Tot zover mijn ‘de woorden van Kaat! ha ! )

Het VT-wonenduiveltje

Wij krijgen (gelukkig) veel bezoek. Of we nodigen gewoon mensen uit. Ik heb de gedachte dat ons huis ‘helemaal in orde moet zijn’ voor hier bezoek mag komen voor eeuwig en altijd naar de verdoemenis gejaagd. Het is een valstrik waar ik nog dikwijls inloop.  In afwachting van het bezoek zie ik plots drie keer zoveel rommel en is ons huis plots in bouwvallige staat. Moet er een tuinarchitect komen. Een poetsdienst. Een klusjesman. Dan zijn de huizen van iedereen die ik ken véél mooier, veel netter, opgeruimder, enzovoort.
Ik noem het tegenwoordig het VT-wonenduiveltje. Het gevecht is nog niet gestreden, maar ik boek vooruitgang.  Dit zijn alvast argumenten die mij helpen. 1) Ik vind mijn huis zelf prima. Waarom een huis voor anderen die er niet in wonen ? 2) Als ze voor het huis komen en niet voor ons, dan blijven ze misschien beter weg.
Wat vinden jullie ? Of is dat te bot ? Niet dat ik dat ooit echt zeg. Of het is tegen mezelf natuurlijk.

O dat leuke bezoek !

Maar ik boek dus progressie. Ik nodig meer mensen uit. Ontbijt, BBQ, gewoon spaghetti, dat durf ik tegenwoordig allemaal. Met verschillende bijeengezette stoelen (ik heb geen 10 gelijke tuinstoelen). Met ‘vers geperst fruitsap’ van de Carrefour. Waarvoor staat die machine daar anders ?

Dat bezoek doet deugd. Er komt een nieuwe wereld binnen. Een wereld vol energie. Mensen vertellen leuke verhalen (voor de meeste mensen is het vakantie), zijn goedgezind door het fijne weer. We spelen gezelschapsspelen tot een gat in de nacht. We babbelen tot het lief bijna in slaap valt (en dat hoeft geen middernacht te zijn). Maar niemand die het erg vindt. Dat van die verschillende stoelen. Of dat van het lief dat na verloop van tijd moet afhaken.

Het moet beter worden

De voorbije week verloor ik toch behoorlijk de moed en dat wil ik niet. Niet voor mezelf maar ook al helemaal niet voor het lief die daar natuurlijk niets aan heeft. Sterkte van het verhaal: hij is het juist die mij troost en luistert naar mijn verhaal. Die mij weer recht trekt.
En dat kan ik alleen maar beantwoorden met mijn best te doen. Wat dat ook betekenen mag. ‘Stap voor stap, dag na dag’.

1000 vragen

1000 vragen #106 Kun je een week offline zijn?

offline

Waarom zou ik een week offline zijn ?

Op mijn bureau ligt ergens een (werk-)boekje van Flow om 1 week offline te zijn. Ik had het gisteren nog in handen met de gedachte dat ik dat toch wel eens wou proberen. Een week offline. En zien wat dat voor gevolgen zou hebben. Ik besef nu dat het er nooit van zal komen. Niet omdat ik zo verslaafd ben – want dat valt dik mee – maar omdat ik simpelweg de noodzaak niet zie. Ik zie internet als een gigantische hulpbron voor tal van zaken.

Mijn leven is makkelijker en stresslozer geworden

Sedert ik Waze gebruik win ik makkelijk 10 minuten per rit naar het werk. Ik hoef mij niet meer te stressen om files of wegenwerken. Mijn agenda synchroniseert met Waze en vertelt me via mijn Smartphone wanneer ik moet vertrekken om op tijd te zijn. Rekening houdend met het tijdstip van drukte en files. Ik heb allerlei lijstjes die ik online bijhoud. Denk ik aan een boodschap die moet worden gedaan, dan voer ik het in. Ben ik in de winkel dan kan ik exact afvinken wat er in de kar ligt. Massa’s voordelen dus !

Veelvraat internet

Tot hiertoe dus allemaal heel redelijk en ‘nuttig’, dat internet, geen nadelen aan ! Toch probeer ik zo bewust mogelijk met de tijd die ik heb om te gaan. Sociale media slokken heel wat tijd op, maar daar heb ik gelukkig afdoende oplossingen voor. Facebook staat niet op mijn telefoon. Daar moet ik al voor achter de laptop, en die associeer ik toch vooral met werk. Ik vind het heerlijk om blogs te volgen en voeg er nu en dan eentje toe aan Feedly. Zo blijf ik op de hoogte. Ik lees mijn ‘feed’ ongeveer 2 tot 3 keer per week, zo’n half uur. Al wat niet gelezen is gaat genadeloos de vuilbak in. Op die manier verplicht ik mezelf om die blogs te lezen die ik het leukste vind. Waarschijnlijk mis ik daardoor wel eens iets.

Kan ik een week offline zijn ?

Als alle informatie die ik nodig heb er is, dan denk ik niet dat het een probleem is. Toch zou dat niet simpel zijn, want veel beslis ik nog op het moment. Fietsknooppunten, Wandelknooppunten, een route downloaden, een toeristische gids of simpelweg de openingsuren van een winkel. Ik plan lang niet alles op voorhand. Wel dat ik zàl wandelen, maar het echte werk gebeurt pas de dag zelf.

Een week zonder sociale media lukt me wel, maar het is niet van harte. Dus waarom zou ik een week offline zijn ? Ik heb er geen nood aan.

Iemand van jullie die toch wel het nut ziet van een week offline zijn ?

 

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !
1000 vragen

1000 vragen #96 Kun je goed autorijden ?

Iedereen rijdt beter

Ik weet niet meer waar ik het las, maar het ging erover dat we anderen meestal minder goed inschatten dan onszelf. Wanneer mensen werd gevraagd naar hun rijgedrag antwoordde de overgrote meerderheid (ik denk zo’n 80 procent) dat ze vonden dat ze beter reden dan de gemiddelde autobestuurder. Je hoeft geen wiskundige te zijn om te weten dat dit grove overschatting is.
Vandaar dat ik nauwelijks iets durf te zeggen over mijn eigen rijgedrag. Maar toch, ik probeer zo ‘eerlijk’ mogelijk te zijn, hier wat ik wel en niet goed kan

Dit kan ik niet zo goed

  • Rijden in een auto van een ander. Zelfs in de auto van het lief ben ik niet zo op mijn gemak. Ik vind dat die minder goed schakelt en dat hij niet snel genoeg optrekt.
  • Ik ben geen held als het over grote steden gaat. Dat geeft mij altijd stress. Zeker steden die ik niet ken of die plots een gigantisch mobiliteitsplan hebben toegepast waar mijn GPS geen weet van heeft !
  • Ik volgde vorig jaar een geweldig leuke cursus maar het achteruit rijden met een caravan lukte me niet. Ik zou moeten oefenen, maar ik omzeil gewoon het probleem. (Dat kan als je een kleine caravan hebt).

Wat kan ik wel goed ?

  • Parkeren, bij voorkeur door achteruit te rijden. Geen idee hoe dat heet tegenwoordig, maar zo met je auto in de straat via achteruit een plaatsje tussen twee auto’s inpikken. Ik heb een grote voorkeur voor achteruit parkeren ! (Zijn er mensen die dat in een straat vooruit doen ? Dan moet je toch veel plaats hebben ?)
  • Rijden met de caravan. Ik zal niet zeggen dat ik dat goed kan, maar ik ben fier dat ik helemaal alleen kilometers ver rijdt, een week geleden nog tot het hele hoge noorden van Nederland.

Wat zou ik graag willen kunnen ?

  • Ik zou graag eens in een vrachtwagen rijden. De hele mannelijke kant van mijn familie kan dat, wat meteen betekent dat ze ook probleemloos in een camper rijden. Als kind zag ik overal vrachtwagens, omdat dat te maken had met de zaak van mijn ouders. Ik vind het jammer dat ik het niet kan. Zou het zo graag eens doen. Mijn moeder kon het ook, al deed ze het weinig.
  • Ik zou graag iemand hebben die mij overtuigd dat ik veilig met mijn caravan in de Ardennen kan. Ik heb geen schrik om te rijden, maar wel dat mijn auto dat niet kan trekken. Volgens deze website moet dat zonder probleem gaan, maar ik heb heilige schrik dat ik daar op een helling ga rijden en plots niet meer verder kan omdat ik het niet kan trekken. Mocht er mij iemand kunnen helpen, ik rijd met een Renault Kangoo 1600 en trek een caravan met maximaal gewicht van 750 kg.

Als iemand mij kan overtuigen van dat laatste, ik zou echt blij zijn ! Kwestie dat ik ook eens richting Ardennen. Om die trail te doen bijvoorbeeld !

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !