Categorie archief: week in beelden

Snapshot diary

Snapshot diary week 53/2018 Feest en familie

Samengevat: Dit is de week en tijd van tradities. Genieten van familie rond de tafel. Maar evenzeer: de traditionele wandeling van het lief en ik op Kerstdag, puzzelen tijdens de vakantie en een overload aan gezelligheid.

Tijd tekort en eten teveel

Traditioneel zie ik op tegen deze weken vol feesten en de vele sociale contacten. Maar al even traditioneel ben ik naderhand blij dat ik weer zoveel mensen heb gezien voor wie het hart snel warm is. Het is fijn om – zeker met familie – eens langere tijd rond tafel te zitten. Zeker met de kinderen (en eentje dat een half jaar in Praag woont), anderzijds is er ook altijd tijd te kort. En eten teveel. Ook dat.

Lang leve de tradities

Gezelschapsspelen met de kinderen

Ik heb er dit jaar spijtig genoeg geef foto’s van, maar net als vorige jaren, toen oma en opa reeds naar huis waren, werden de gezelschapsspelen bovengehaald en werd er weer flink onderhandeld. Wij kozen dit jaar voor een spel waarin je elkaar ook behoorlijk kon beduvelen, … wat meteen voor veel (fijne !) spanning zorgde, al kan ik mij best voorstellen dat het in sommig gezelschap wel tot hevige ruzies kan leiden.

Wandelen op kerstdag

Ondertussen zijn er hier een aantal tradities in ons leven geslopen waar ik best dankbaar voor ben. Zo gaan het lief en ik traditioneel wandelen op Kerstdag. We nemen deel aan een georganiseerde wandeling (geen groepswandeling), netjes uitgepijld en met rustposten. Tijdens gewone weekends zijn dergelijke wandelingen er voor het rapen, op Kerstdag reizen we traditioneel naar Kaulille, het enige dorp (tegen de Nederlandse grens) dat een wandeling organiseert. De zon deed haar best en het lief nog meer, want 5 km wandelen blijft een behoorlijke opgave voor hem. We vergingen ongeveer van de honger toen we terug op de startplaats arriveerden, maar werden er wel getrakteerd op een (blijkbaar) Limburgse specialiteit: boekweitpannenkoeken met gezouten spek, boterhammen en siroop. Ik geef toe dat geen goed oog had in deze combinatie, maar dit streekgerecht smaakte ons geweldig ! Of kwam het toch door die grote honger ?

Tweede Kerstdag: de West-Vlamingen

De derde dag is de afsluitdag van de de Kerstdriedaagse, dan komt de familie uit West-Vlaanderen, mét de nichtjes en kinderen. Een hele verhuis voor hen, voor ons best wel een grote maar ook warme ontvangst. Het is vooral fijn om de jongsten terug te zien. Het lotje trekken en pakjes openen hoort mee tot de traditie. Ook hier is het vooral genieten van de jongsten.

Het feesten is gedaan

Na de kerstfeesten zijn er natuurlijk de eindejaarsfeesten maar het lief en ik kwamen enkele jaren tot dit compromis. Hij houdt van feestjes en catering. Hoe meer feesten (en eetfestijnen) hoe beter. Ik trek het liefst het bos of de weide natuur in of zet met het liefste met een boek ergens in een rustig hoekje. Er is zelfs zelden muziek. Het compromis is : eerste week feestjes, tweede week in het teken van rust en natuur. Boeken lezen, schrijven, wandelen, … dit wordt mijn week.

Snapshot diary

Snapshot diary week 21/2018 – boos & dolgelukkig tegelijk

Samengevat: de vele wachtzalen van Gasthuisberg, examens bij de leerlingen, wandelen in Limburg, Aarschot in Kerstsfeer en mij nog eens aan het koken gewaagd. 

Zalig nieuws afschuwelijk verpakt

Het lief en ik waren op van de spanning. 7 december (vorige week dus) stond  al maanden in onze gedachten gegrift: “de mogelijke laatste chemo”, maar de week erop, met datum ‘unknown” was des te belangrijker, want dan zou het verdict vallen. Nog chemo of niet. En hoe zat het met dat lichaam dat zoveel liters gif (ja toch ?) had verteerd ? Zeven maanden ziekenhuis in en uit, dat doet iets met een mens. Maar hé, als het goed uitpakt, dan wordt dat zo vergeten. 

Scans en dan vervolgens ‘de consultatie’. Voor ons een dokter-assistent die we al eens gezien hadden. Hij nam de tijd, legde alles goed uit. Toen een prof, die we nog nooit gezien hadden, maar goed, zo gaat dat in Gasthuisberg. Met een klein stemmetje vroegen we het resultaat. De prof in kwestie had er niet veel zin in, zoveel was duidelijk. ‘Waarom ben je naar dit ziekenhuis gekomen als je geopereerd bent in een ander ?’. We waren, een beetje van slag. Eu, omwille van de reputatie van Gasthuisberg ?  Wij vroegen naar de resultaten van de scan. Die was onbelangrijk volgens haar, die was enkel een kwestie van een ‘ankerpunt, om de te kunnen vergelijken met de volgende, over een half jaar of zo. Wij maar een half jaar zenuwachtig zijn voor deze scan.  Maar goed, eu, is er nog kanker ? Toen kwam het antwoord: dat er geen kanker was toen we een half geleden ‘begonnen’ aan Gasthuisberg en nu dus ook niet.  Ik dacht nog even dat de prof zou zeggen ‘Wie heeft jullie in hemelsnaam 6 maand chemotherapie laten doen ?”. 

De chemotherapie is gedaan, dus je kan gaan werken, zei de prof vervolgens. Ik verwees nog naar de artsen die gezegd hadden dat die chemo best lang in je lijf blijft, dat medici (ook van Gasthuisberg !) ons hadden gewaarschuwd voor het een jaar zou duren voor hij weer helemaal de oude zou zijn. Maar ze verliet het kantoortje. Andere dingen te doen. 

Zijn we aanstellers ? Was dit alles voor niets ? 

Hoe zegt men dat, van een koude kermis terugkeren ? Het lief was geweldig content. Met reden natuurlijk, ik kon amper bevatten wat er gebeurd was. Wat was nu die boodschap van die prof ? Ik geef toe dat ik compleet van mijn melk was. Ik begreep rationeel wat er gebeurd was. Wanneer een tumor wordt weggehaald, is het mogelijk dat daarmee alle kankercellen weg zijn, maar het is ook mogelijk dat dat niet het geval is. Dat hadden ze ons goed uitgelegd. Maar wat er ook van zij, voor deze prof zaten twee mensen die echt een ongelooflijk zwaar parcours hadden afgelegd, die zich met volle overgave hadden overgeven aan wat het ziekenhuis had voorgesteld. 
Ik moest blij zijn, maar was alleen maar boos. 

Op naar betere tijden

Maar hé, het goede nieuws is wel héél goed. Ik kan mij voorstellen dat mensen denken ‘wat maakt het uit hoe die prof jullie behandelde, het resultaat kan niet beter ?’. En dan is dat helemaal waar. Ik veronderstel dat bij zo’n momenten er ook een enorme ontlading komt, zoveel spanning die opgebouwd is en dan eindelijk… ! 

Ik veronderstel dat we het beiden nog wat moeten verwerken, wat het geweest is en wat nu komen zal. Maar nogmaals, hip hip hoera!  Hip hip hoera  

Iedere kanker is anders

Onderweg hebben we mensen beter leren kennen. Kenden we vroeger geen mensen met kanker, nu blijken ze dichtbij te zijn. Ik wou zo hard dat iedereen hetzelfde nieuws zou krijgen als wij, dat het een slecht geschreven hoofdstuk was, maar dat het na x aantal bladzijden ook weer voorbij is. Maar dat is het niet zo. Het is, zoals ik ergens van een kankerpatiënt gelezen heb, inderdaad lotje trekken. Mensen die heel hun leven gezond en actief leven die kanker krijgen. Mensen kanker krijgen en geen chemo hoeven te ondergaan, andere die meteen slecht nieuws krijgen dat er weinig aan te doen is. 

Het is geen kwestie van vechten, van dit of dat doen. Het is … tja. Alsof ik weet wàt het is. Dat het niet mooi is. Dat is misschien het enigste dat ik er over kan zeggen. Mensen zeggen wel eens dat je er wijzer en sterker uit komt. Misschien geldt dat voor sommigen, maar de prijs lijkt mij dan hoog. 

Opnieuw… iedere kanker is anders. Laat ons vooral hopen dat wie kanker heeft zich niet alleen hoeft te voelen, dat de wetenschap een antwoord vindt.

Snapshot diary

Snapshot diary: week 49/2019

Samengevat: genieten van lekker eten, ook wel chocolade. Altijd nieuwe batterijtjes vinden tijdens lange wandelingen, genieten van de krant en het tweewekelijks bezoek aan Gasthuisberg. 

De troost van goed eten

Deze week kan ik het beste samenvatten in twee woorden: eten en boeken. Niet dat er zoveel gegeten werd, maar er werd wel iets meer aandacht aan besteed. Nog niet genoeg, maar hé, we moeten ergens beginnen. Ik hoop van december nog een behoorlijke kookmaand te maken en zo weer op het goede pad te raken.  Vrijgesteld van de tweewekelijkse bezoeken aan Gasthuisberg hoop ik dat het eten hier wat op kwaliteit komt. o

De wijsheid van boeken

De voorbije week las ik maar liefst twee boeken uit. Boeken die een behoorlijke indruk op mij maakten en waarvan ik weeral denk: die zijn blijvend, die ga ik niet vergeten ! Momenteel lees ik nogal wat non-fictie. Er zijn boeken die mij meer inzicht geven in de wereld om mij heen. Maar er zijn ook boeken die mij meer inzicht geven in mijn persoonlijke leven. ‘Omringd door idioten’ is zo’n boek. De titel is provocerend en zou de indruk kunnen geven dat dit geschreven is voor mensen die zichzelf beter vinden dan anderen. Daar gaat het niet over. Het gaat over het gevoel dat je soms hebt wanneer mensen om je heen je totaal niet begrijpen. Of wanneer je het gevoel hebt dat … tja, je omringd bent door idioten. Iets is zonneklaar voor jou, maar je krijgt de andere maar niet in dezelfde richting. Je blijft communiceren maar loopt alleen maar vast in de communicatie. Hoe dat komt ? Omdat de vertrekpunten (niet de standpunten) totaal verschillend zijn, de manier van denken en omgaan, de prioriteiten (niet inhoudelijk) zijn compleet anders, waardoor je maar naast elkaar blijft praten. 

Ik vond dit zo’n verhelderend boek dat ik er in januari een heel artikel aan zal wijden.  Echt een eye-opener. 

Door wind en regen: always outdoors !

In deze herfsttijd van donkere wolken en regen geniet ik ontzettend van het huiselijke. Lampjes, geurkaarsjes, hier en daar wat kerstversiering. Onder een dekentje boeken lezen, genieten van bananenbrood. Ik moet toegeven, het valt mij moeilijker om de wandel- of loopschoenen aan te trekken. 
Ik prijs mezelf gelukkig dat ik toch nog altijd – bijna tegen mijn aard – het huis verlaten kan. Nog nooit heb ik mezelf beklaagd dat ik toch naar buiten gegaan. Het gebeurde mij zondag zelfs dat ik vertrok in de gietende regen en vervolgens geen spatje regen zag tijdens de wandeling. 

Boeken, eten en outdoors. Dit zijn zo’n beetje de fundamenten waarop ik momenteel leef. En de liefde natuurlijk. Altijd. Het lief. 

Aan allen een fijne week toegewenst ! Vergeet niet om nu en dan buiten te komen, ook al regent het en waait het ! 

Snapshot diary

Snapshot Diary week 47/2018 Niets is sterker dan de stilte

Samengevat: dokters en ziekenhuizen. Dat voor het lief, dan voor mezelf. Ik zou een boekje kunnen maken over wachtzalen. Op zoek naar stilte en rust: wandelen en het bos. Bijscholing ICT, dat laatste is echt mijn ding. Al lang. Nu en dan een kerk binnenlopen. Het is er stil en God (what’s in a name) mag weten hoeveel mensen daar al in stilte hun hart tot rust brachten. 

Teveel onderwijswoorden

Dit was een week van teveel woorden. Woorden zoals ze in het onderwijs kennen: BOS, MOS of MOSO en nog een hele reeks andere afkortingen die ik kan samenvatten in vernieuwings- of hervormingsdrang. Dat dat niet in één twee drie goed loopt, dat is evident. Dat er vraagtekens worden gesteld al even vanzelfsprekend. Als het onderwijs als opdracht geeft kritische leerlingen te vormen, dan zou het onderwijs best ook wel kritisch zijn. Als men kritisch zijn als waarde onderschrijft (en als een kwaliteit van een leerling), dan mogen we hopen dat alle beleidsmakers die kritische zin ook waarderen in de leraren. Het zou toch maar triestig zijn anders. Maar goed, genoeg over dié woorden, er passeerden er ook andere.

Teveel woorden met te weinig licht

Zoals palliatief verlof. (Niet hier), maar mensen dichtbij die elkaar aflossen bij het waken bij een stervende. De mensen naar wie ik de postkaarten stuurde een paar weken geleden: dat het er nog altijd echt niet goed mee gaat. De gele hesjes. Het ‘normale’ van een ontslagvergoeding van € 400 000 in de nationale politiek. (Ik ben wellicht een armoezaaier als ik de orde van de cijfers bekijk, terwijl ik dat net niét ben).

En dan de woorden die hier niet meer gezegd worden

Alles wat met dit verhaal te maken heeft. Het is bijna taboe geworden. We kijken naar de kalender. Nog zoveel weken te gaan. Nog zoveel keer Gasthuisberg. En dan. Ja, wat dan ? Als stilte al groter kan zijn, dan is daarna nog groter. Of misschien komt dan de eerste opluchting. Zal er ooit volledige opluchting zijn ?