Tagarchief: sport

Blessurevrij lopen

Gelezen: Blessurevrij lopen

Wat voor loper je ook bent je wil graag blessurevrij lopen

Of je nu een prestatieloper bent (wedstrijden), een belevingsloper (om het plezier van het lopen) of een verdiepingsloper (even weg van alles, weg van de stress): je wil geen blessures.
Voor veel mensen is lopen iets wat hun leven verrijkt en zelfs ondersteunt. Het zit in hun wekelijkse routines en het is belangrijk, of je nu traag loopt (zoals ik) of niet.
Ik schreef ooit dat ik bijna depressief werd ten tijde van een loopblessure. Voor niet lopers wellicht moeilijk te geloven, maar wie loopt zal er wel iets in herkennen.
Maar hoe blijf je blessurevrij lopen ?

Blessurevrij lopen - wat is een goede loopschoen?

Heilige huisjes omver blazen

Veel meningen zijn er over blessurevrij lopen, want uiteraard: beter voorkomen dan genezen. John Rooms schopt in zijn boek tegen veel heilige huisjes. Hij noemt het misverstanden en legt uit waarom.
Wie nu en dan een hardloopboek ter hand neemt zal inderdaad even opkijken bij dit boek, maar daarom is dit net geen boek waarvan er al 13 in een dozijn zijn.

  • Is het echt een dogma dat je moet landen op je hiel ?
  • Heb je wel loopschoenen nodig ?
  • Het adagio: zoek schoenen die dempen, is dat wel zo zaligmakend?
  • Strechen, is dat geen pure tijdverspilling ?
  • En hoe zit het met de voeten?

Don’t just start to run

Je overtuigingen over lopen worden flink aan de tand gevoeld door John Rooms. Hij heeft – volgens mij geheel terecht – zijn bedenkingen bij de vele Start to Run programma’s. Niet dat hij er tegen is, maar gewoon ‘Don’t just start to run’. Ik heb zelf menig loper zich binnen de kortste keren in véél blessureleed zien lopen. Zo’ schema houdt immers niet altijd rekening met de individuele lichaam van een loper, laat staan de voorgeschiedenis ervan.

Word je er een betere hardloper van?

Geen idee of ik van al zijn tips sneller zal worden (wat ook mijn doel niet is), toch had ik best wat aan het boek. Het loopt dikwijls mis als ik geforceerd loop, als ik op die manier loop die ik ‘in de boekjes’ heb gelezen. John Rooms benadrukt dat je je eigen stijl moet vinden en legt uit hoe je die vindt.

Op tijd of hartslag lopen kan je dan misschien helpen om nog meer of sneller te lopen, maa comfortabel trainen moet in mijn manier van werken een doel op zich worden. En het fijne aan die manier van werken, is dat zodra je de drang loslaat om iets te bereiken of je grenzen te verleggen, alles plots beter gaat’. (p. 102)

Functional Running

Het tweede deel van zijn boek staat in het teken van functional running. Hoe kan je die inzetten om blessurevrij te lopen? In 5 stappen leert hij je hoe je kan bouwen aan een ideale loophouding.

  • De basishouding oefenen en observeren
  • De basisbewging van de voet observeren
  • De kern
  • Natuurlijke loopbeweging
  • Je looplichaam optimaliseren

Vervolgens stelt hij een eerste trainingsweek en eerste trainingsjaar voor.

Ook al ben ik niet onmiddellijk laaiend enthousiast over alles wat hij voorstelt, hij doet mij wel op een andere manier nadenken over mijn lopen. In dit deel staan ook heel wat oefeningen met foto’s die goed haalbaar zijn. Sommige kende ik al, andere zijn totaal nieuw. In weinig boeken heb ik zoveel aandacht gezien voor de voet alleen al, tenzij het over de voetlanding ging.

Na het lezen van dit boek…

Ik haat blessures, wellicht als zowat iedere loper. Anderzijds moet ik toegeven dat ik dikwijls compleet onaandachtig loop, wat ik overigens één van de voordelen van lopen vind. Het boek heeft me wel tot enkele inzichten gebracht die ik makkelijk kan integreren. Zoals bv. toch nu en dan eens op andere loopschoenen lopen. Ontspannen lopen en hoe ik dat het beste kan. Zorg dragen voor dat lichaam (door oefeningen) dat iedere keer een gigantische schok ondergaat bij elke looppas.

Ik denk zelden tot nooit aan loopblessures, tot het moment er is natuurlijk. Dat moet je zien als een aansporing tot verandering, zegt John Rooms.
Zover wil ik het liever niet meer laten komen, dus volg ik netjes de preventie-oefeningen en let ik toch iets meer op mijn loophouding.
Ik zou het zo hard missen, dat lopen !

Praktisch

John Rooms, Blessurevrij lopen, ontdek je ideale loophouding in 5 stappen en vermijd blessures, een uitgave van Lannoo. Het telt 176 blz. en je kan het rechtstreeks via Lannoo kopen, het boek kost € 25,99 euro (paperback).

Koop Belgisch! Lannoo levert meestal binnen de 2 dagen, mocht je daaraan twijfelen.

Challenges 2018 – haal ik de eindmeet ? #1 – 30 minuten sport per dag

30 minuten sport per dag

Ieder jaar schrijf ik voor mezelf een sportdoelstelling op. Vorig jaar eindigde ik op iets meer dan een gemiddelde van 30 minuten sport per dag, of omgerekend 3,5 uur sport per week.
Dit jaar stelde ik mijn doelstelling met enige gemakzucht bij. Ik ging gewoon voor 30 minuten per week.  Als ik het vorig jaar kon, dan ook dit jaar.
Met nog 2 maand te gaan zal ik toch een tandje moeten bijsteken.

Zie hier:

De blauwe lijn is wat het zou moeten zijn, de rode lijn is wat er effectief gepresteerd is. En dan plots een behoorlijk horizontale lijn, met andere woorden dat er niet gesport is. Niets, nul, nada. Dat is zo mezelf-oneigen. Maar toen gebeurde dit. Zo zie je maar dat grote gebeurtenissen overal sporen nalaten.

Ik geef mezelf wat respijt hiervoor. Had ik die weken ook maar de helft gedaan van wat ik zou moeten doen, dan stond ik er nu een stuk beter voor.

Pieken en weinig regelmaat

sport per week week na week

Bovenstaande grafiek zegt hoeveel ik op gevoel sport en hoe weinig ‘gepland’. Of ik plan wel, maar ik doe het dan toch niet. Dat ik er al bij al toch nog redelijk goed uitkom, heeft alles te maken met pieken en niet met regelmaat. Het positieve is wel dat er zo goed als alle weken gesport is. (op die uitzondering na). Meteen zie je dat ik na weken niet sporten, plots héél hevig was, alsof ik iets goed te maken had. Na het diepe dal komt meteen ook de hoogste piek met meer dan 5 uur sporten op een week.

Kan ik het nog halen ?

Ik sta momenteel zo’n 11 uur achter op schema. Met nog 8 weken te gaan betekent dat ik van 3,5 uur sporten per week naar 4,5  uur moet gaan. Zo zou ik nog aan 30 minuten sport per week kunnen geraken.  Ik betwijfel op het gaat lukken.
Mezelf serieuze druk opleggen ga ik niet doen. Het moet plezant blijven. Maar ik wil behoorlijk beter eindigen dan waar ik nu zit (2 uur 45 min/ week).

Ik ben benieuwd wat het wordt.

5 favourite things – zomer 2018

Genieten van dingen

Ieder jaar maak ik in december een lijst op van mijn favoriete dingen.  Het kan een beetje contradictorisch lijken in mijn gang naar minimalisme, maar ik definieer minimalisme dan ook je omringen met dingen die werkelijk waarde voor je hebben. Omdat je er van geniet of omdat ze je simpelweg gelukkig maken. Dit is mijn zomerlijstje.

Nieuwe loopschoenen

favorite thingsIk ben sedert deze zomer, ondanks de hoge temperaturen, echt goed bezig wat lopen betreft. Ik loop om de andere dag, zonder uitzondering. Dat ik daarvoor extra vroeg moet opstaan (hitte) neem ik er graag bij. Ik beloonde mezelf met nieuwe schoenen. Goed dempend en met een stoere look. Het is grote liefde tussen ons. (€ 50,00, Decatlon)

Fietstenue ! Jumper !

favorite things

Ik blijf dat kei-lelijk vinden zo’n jumper en al helemaal als je een vrouw bent. Ik zou het dan ook nooit kopen. Tot een vriendin-triatlonster mij exemplaar gaf ‘omdat ze niet snapte dat ik dat niet droeg’. Wat een gemak ! Gedaan met rekkers die (bij mij toch)  in buikplooien en irritaties door het zweet. Gedaan met mij zorgen maken of mijn rug niet bloot is. Ik blijf het lelijk vinden, maar het is dan ook onzichtbaar. Uiteindelijk zie je maar het broekje en de shirt.   (2 stuks samen € 20,00, Lidl)

De caravan(tas) gaat overal mee

Tas smartphoto

Als ik  niet met de caravan weg kan (en dat steekt !) dan moet de caravan maar weg gaan met mij.  Het is een emoding, die tas. Het is een foto van een vakantie met het lief. Het was de eerste keer dat het lief – in bekeringsfase en zijn afkeer tegen kamperen overwinnend – zelf vroeg om samen met de caravan weg te gaan. Sedertdien reis ik dan wel meestal alleen, maar gaat hij toch zo nu en dan mee. Deze zomer moesten wel alle geplande reisjes schrappen. Maar die tas herinnert mij: het komt terug. Het lief en ik gaan weer samen op reis. Die tijd komt terug. Een stevige canvastas is het en het is zo gemaakt dat ik de flap met een andere foto kan wisselen. Maar ik denk dat ik het nog wel een hele tijd deze hou ! Of zelfs altijd ! Leuk cadeau trouwens, ik had niet gedacht dat het zo goed zou uitvallen.
(€ 27,99 bij bij Smartphoto maar toen ik het bestelde was er korting op alle producten, dus best in het oog houden ! Een andere fotoflap kost € 11,99).

UV-shirt

favorite things

Ha, ik ben dus verkocht aan dat suppen ! Urenlang stond ik daar op die plank om thuis komen als een geroosterde kreeft. Dat kan echt niet gezond zijn. Nu weet ik wel dat je je moet insmeren en zo, maar ik ken mezelf, ik ben daar niet zo nauwkeurig in.
UV-shirt to the rescue ! Hoef ik mij geen zorgen te maken dat ik ‘s nachts niet kan slapen omdat ik o zo verbrand ben. (€ 10,00, Decatlon, ja ik ga voor het gemak).

De ukelele

favorite things

Die ligt hier al jaren in huis en is compleet in de vergeethoek geraakt toen ik helemaal opging in gitaarspelen (ja, ik heb zo mijn periodes). Nu ben ik helemaal uked. En wel omdat de ukelele klein en vrolijk is, maar bovenal zo gemakkelijk om te bespelen. Het helpt natuurlijk dat ik een gitaarverleden heb, maar echt, iedereen kan het ! Ook zin ? Voor € 35,00 kan je al aan de slag.

Dingen doen – ervaringen

Het valt mij op dat alle dingen die ik hier heb opgesomd (op de tas na) te maken hebben met dingen doen, met ervaringen. Lopen maakt mij gelukkig, evenals suppen, fietsen en muziekspelen. Dat wij geen echte vakantie hebben deze zomer hakt er diep in, maar de tas voelt aan als protest: ooit komt dit terug ! Volgend jaar is deze ellende (hopen we toch) voorbij!

 

 

Snapshot diary

Snapshot diary week #30/2018 – De troost van het lopen

 

Samengevat : Ik vond deze week vooral de troost van het lopen en het vele bezoek dat we hier kregen. Omdat we onverwacht terug naar ‘Onco’ moesten, brachten we een blitzbezoek aan Leuven. 

De zogenaamde slechte week

Leven de meeste mensen in het ritme van weekdagen en weekend, hier wordt alles gedacht in ‘goede’ en ‘slechte’ weken. En die zijn voorspelbaar, althans fysiek. Ik vrees dat deze slechte week al vanaf dag 1 werd ingezet. Dag 3 werd het nog erger: de thuisverpleging was vergeten om de portacath te spoelen, waardoor we hoera, hoera, nogmaals naar de afdeling oncologie mochten. Gelukkig konden ze het lief daar snel helpen. Het lief was opnieuw ziek (gemaakt) en kon weinig anders dan slapen en nog eens slapen en hopen dat de dag voorbij zou gaan. Dat zei hij trouwens letterlijk.
Ik kreeg ook mijn klop, iedere keer weer dezelfde ellende en als het ietwat beter gaat (dat er al eens uit het huis kan worden gegaan, al is 2 uur de max), dan hangt daar alweer de bui van de volgende vrijdag. Dan begint alles weer opnieuw. Van onder nul.

De troost van het lopen

troost van het lopen

Ik loop de laatste maanden weer behoorlijk fanatiek. Niet snel, (ik ben een trage loper) en ik haal helemaal geen grote afstanden. Fanatiek ‘het loopschema als eerste gebod’. Ik geniet ervan, vooral van het gevoel achteraf. Iedere keer voer ik een strijd met mezelf, het is een opbouwend schema, dus wordt het altijd een beetje lastiger. Op mijn Instagramstories schreef ik dat ik niet eens graag loop, maar vooral geniet van het gevoel achteraf. Ik denk dat ik een gevecht voer dan. Tegen alles. Tegen ‘ge zult mij er niet onder krijgen’.
De frustratie laaide deze week hoog op en tijdens dat lopen had ik altijd het gevoel dat ik het verdriet wat temperde, dat ik meer controle kreeg. Dat ik gewoonweg nog bestond en weigerde om te verdwijnen in het lot. De troost van het lopen.
Klinkt wellicht gek voor wie niet loopt. Gelukkig lukt het evengoed met andere sporten !

Blijven bewegen !

Troost van het lopen en als er niet gelopen wordt, dan troost van het stappen. Werkt bijna evengoed ! Maar het behoedt me wel voor blessures !

Ik geloof dan ook zo erg in het credo ‘blijven bewegen’. Ook al lijkt je hele wereld stil te staan en weet je niet waar je hoofd staat, ‘blijven bewegen’. Het maakt niet uit of dat nu lopen is of iets anders, maar gewoon doén. Zo hoop ik ook de  badge 1 maand elke dag  10 000 dagen stappen van Garmin binnen te halen. Om mezelf te verplichten om niet stil te zitten. Zodat ik het huis uitkom. Zodat er een doel is, ook al zijn het vakantiedagen en is er misschien niets dat echt moet.
Verdriet heeft iets verlammends. Beweging geeft energie. (Tot zover mijn ‘de woorden van Kaat! ha ! )

Het VT-wonenduiveltje

Wij krijgen (gelukkig) veel bezoek. Of we nodigen gewoon mensen uit. Ik heb de gedachte dat ons huis ‘helemaal in orde moet zijn’ voor hier bezoek mag komen voor eeuwig en altijd naar de verdoemenis gejaagd. Het is een valstrik waar ik nog dikwijls inloop.  In afwachting van het bezoek zie ik plots drie keer zoveel rommel en is ons huis plots in bouwvallige staat. Moet er een tuinarchitect komen. Een poetsdienst. Een klusjesman. Dan zijn de huizen van iedereen die ik ken véél mooier, veel netter, opgeruimder, enzovoort.
Ik noem het tegenwoordig het VT-wonenduiveltje. Het gevecht is nog niet gestreden, maar ik boek vooruitgang.  Dit zijn alvast argumenten die mij helpen. 1) Ik vind mijn huis zelf prima. Waarom een huis voor anderen die er niet in wonen ? 2) Als ze voor het huis komen en niet voor ons, dan blijven ze misschien beter weg.
Wat vinden jullie ? Of is dat te bot ? Niet dat ik dat ooit echt zeg. Of het is tegen mezelf natuurlijk.

O dat leuke bezoek !

Maar ik boek dus progressie. Ik nodig meer mensen uit. Ontbijt, BBQ, gewoon spaghetti, dat durf ik tegenwoordig allemaal. Met verschillende bijeengezette stoelen (ik heb geen 10 gelijke tuinstoelen). Met ‘vers geperst fruitsap’ van de Carrefour. Waarvoor staat die machine daar anders ?

Dat bezoek doet deugd. Er komt een nieuwe wereld binnen. Een wereld vol energie. Mensen vertellen leuke verhalen (voor de meeste mensen is het vakantie), zijn goedgezind door het fijne weer. We spelen gezelschapsspelen tot een gat in de nacht. We babbelen tot het lief bijna in slaap valt (en dat hoeft geen middernacht te zijn). Maar niemand die het erg vindt. Dat van die verschillende stoelen. Of dat van het lief dat na verloop van tijd moet afhaken.

Het moet beter worden

De voorbije week verloor ik toch behoorlijk de moed en dat wil ik niet. Niet voor mezelf maar ook al helemaal niet voor het lief die daar natuurlijk niets aan heeft. Sterkte van het verhaal: hij is het juist die mij troost en luistert naar mijn verhaal. Die mij weer recht trekt.
En dat kan ik alleen maar beantwoorden met mijn best te doen. Wat dat ook betekenen mag. ‘Stap voor stap, dag na dag’.