Categoriearchief: mijmeringen

citaat

Wanneer het gebrek aan motivatie je opbreekt

Motivation follows action, yet most of us are seeking motivation that creates action.

Excuses en uitstel gedrag zijn dikke vrienden. Evenals het ervaren van een totaal gebrek aan motivatie. Tegenwoordig neem ik die gedachten niet meer al te ernstig.

De motivatie was er vooral bij het begin

Ik merk het steeds meer, het moment dat ik stilsta bij ‘ik heb er geen zin in’, of allerlei excuses mijn hoofd bezoeken, het alleen maar bergaf gaat. Als het over motivatie gaat, dan moet ik toegeven dat ik ze niet altijd vind. Ik herinner me heel goed mijn ‘why’, (het lopen van een halve marathon, het herschrijven van een hoofdstuk voor mijn leerlingen) maar ik verlies motivatie on the road. Het doel schittert bijlange niet meer zo hard als toen ik het in gedachten had.

Het zijn maar gedachten

Tegenwoordig hecht ik daar allemaal niet meer zoveel belang aan. Het zijn maar gedachten en ik kan ze best niet voeden. Die ‘why’ zit nog altijd goed (ik wil het doel wel halen), maar ik heb er even geen zin in. Wanneer ik mijn ‘geen zin hebben’ voed (en geef toe, eenmaal je excuses vindt lijken die steeds valabelder) die gedachten niet meer. Ik verlies er tijd mee en het wordt alleen maar verwarrender.

Gewoon doen, denk ik dan. Geen vragen over stellen, niet te lang bij stil staan. Just do it. In de meeste gevallen bleek het allemaal niet zo erg als ik dacht. Soms was het inderdaad oervervelend en vond ik er niets aan, maar het bracht mij uiteindelijk dichter bij mijn doel en dat gevoel van voldoening vind ik best aangenaam.

Excuses leiden tot uitstelgedrag

Excuses zijn eigen aan uitstelgedrag. Niet gemotiveerd zijn is een excuus dat je grenzeloos kan uitdiepen (en bijgevolg veel tijd aan verliezen).
Soms is de motivatie werkelijk nul en blijft het werk saai en zinloos. De badkamer moet worden gekuist, die administratie verwerkt, die 80 toetsen verbeterd.

Geen hoogstaand werk en ik verdien er geen medaille mee. Soms is er niet eens voldoening maar alleen opluchting. Maar het voorkomt wel een hoop ellende. Uitstellen en laten liggen, dat gaat pas op je gemoed werken. Dan wordt het zo erg dat het niet meer te overzien is.

Motivatie of niet: gewoon doen

Dus nu en dan spreek ik mezelf toe en zeg: gewoon doen. Zin of niet. Motivatie of niet. Dan stil ik dat stemmetje en ga er gewoon voor. Zonder nadenken en alleen het resultaat in zicht. Hoe harder ik werk, het sneller het voorbij is.

Gedichtendag 2020: uitgespuwd door schikgodin

Vandaag is het gedichtendag! Koos ik vorig jaar nog eentje dat bovenal maatschappelijk was, dit jaar koos ik er eentje dat naar binnen gericht is. Eentje dat evengoed mijn hart en ziel raakt.

Ik vond het boekje ‘De mooiste gedichten van William Shakespeare’ tijdens een dagje opruimwoede. Shakespeare had mij jaren geleden teleurgesteld. Ik kreeg het (oud-)Engels dan wel vertaald, het zei me niets.

Tot ik het onlangs simpelweg in het Nederlands las, schitterend vertaald en meteen getroffen was door dit gedicht:

Gedichtendag 2020

Met enig talent voor dramatiek voel ik mij sommige dagen werkelijk uigespuwd door schikgodin en mensdom tegelijk. Ik lijk niets van de wereld te begrijpen en ben de belichaming van ‘een ongeluk komt nooit alleen’.

Het is niet, zoals in het gedicht, dat ik droom te verkeren in kringen vol talent en macht of als een haantje dat ook mag kraaien, maar ik durf wel te botsen op inefficiëntie (gebrek aan talent?), logge structuren en bureaucratie.

Op zo’n dagen kom ik thuis, vermoeid van de werkdag en het ploegen in de aarde, blussen van brandjes, verward en uitgeput.

Dan rijd ik naar huis,

tot ik denk aan jou, mijn lief. Dan juich en klim ik
als de vroegste vogel naar de zon.

Ineens klinkt daar het prachtigste cantabile.

Zeg zelf. Eentje dat elke gedichtendag overleeft. Met dank aan dat zalige lief van mij.

William Shakespeare, de mooiste gedichten van, uit de reeks Wereldpoëzie – De Morgen bibliotheek, 2006. Wellicht alleen tweedehands nog te vinden, maar boeken genoeg vol poëzie van deze grote dichter!

verhuizen naar Spanje

Leven als God in Spanje

Mijn broer en zijn vrouw verhuisden in april 2019 definitief naar Spanje. Een aantal jaren geleden hadden ze er een huis gekocht en het stap voor stap opgeknapt tot een juweeltje. Ik had mijn bedenkingen, zou je daar echt gelukkig kunnen zijn?
Hij nodigde me uit om het zelf aan de lijve te ervaren.

Het voorbije weekend wandelde ik nog door een Spaans dorpje. Januari en een strak blauwe hemel boven mijn kop, 18 graden en zacht wuivende palmbomen. Het klinkt idylisch maar het is de werkelijkheid waarin mijn broer en schoonzus al een half jaar in leven.

Iedere dag sta ik op en zie hoe het licht in ons huis binnenstroomt, hoe het speelt op de flanken van de bergen.

Mijn broer ‘s ochtens voor het ontbijt.

Mijn broer is allesbehalve poëtisch. Het lijkt wel of het leven in Spanje hem veranderd heeft en na een kort logeerpartijtje snap ik hem helemaal. Wonen tussen de bergen en de zee in een land waar het tempo stukken lager ligt, dat doet iets met een mens. Op tien minuten staat hij aan het strand, evenlang om aan de voet van bergen te staan. Zijn huis is omringd door citroenvelden. Veel landelijker kan het niet. Het centrum van het dorp is anderhalve kilometer ver en is voorzien van gezellige terrasjes, pleintjes en maar liefst 3 supermarkten. Hij leeft als God in Frankrijk. Zij het iets zuidelijker. In Spanje dus.

Verhuizen naar Spanje

Een aantal jaren geleden begon Dirk over het plan. Dat hij een huis wou kopen in Spanje. Toen we er nog eens over hoorden was de akte al getekend. Het was een huis in goede conditie, een villa in Spaanse stijl, omringd met terrassen en een dakterras. Grond rondop en, a-typisch voor Spanje, zelfs een aparte garage. Tenslotte ontbrak het zwembad ook niet.

Alleen…. het huis was lange tijd niet bewoond geweest. Het onkruid groeide welig. Mijn broer – het Spaans niet machtig – ging aan de slag. Van een woestenij maakte hij een klein paradijs. Liters verf. Hij legde als één van de eersten zonnepanelen, dat was voor particulieren lange tijd niet moeilijk wegens allerlei reglementeringen. Hij liet palmbomen zetten. Ik zeg hem dikwijls dat hij iedere vierkante centimiter van hun huis en grond heeft omgedraaid en (af-)gekeurd om vervolgens in alles de perfectie te eisen, perfectie waar hij overigens zelf maanden en jaren aan werkte. Op en neer België-Spanje en weer terug. Het paradijs valt je niet in de schoot.

Verhuizen wij straks ook naar Spanje?

In alle eerlijkheid had ik nooit gedacht dat mijn broer en zijn vrouw daar zo gelukkig zouden zijn. Laat staan dat ik dacht dat zo’n huis in orde krijgen (en alle papieren erbij) zo ‘makkelijk’ zou zijn.

Just do it, zegt mijn broer.
Ik denk: zo gaat dat wel niet, maar als ik hem zie, lijkt het een fluitje van een cent.

Het lief wil best ook wel naar Spanje verhuizen eens ons pensioen (geen idee wanneer!) er is. Iedere winter is hij de koude en de duisternis beu. Spanje is relaxter, mensen leven meer buiten, het mag allemaal wel wat trager, zeker buiten de grootsteden.

Ik val evengoed voor dat mooie klimaat, maar 10 minuten van de zee, ja, dàt is wel heel aantrekkelijk. En tenslotte, een half uurtje tot aan de luchthaven.

Het beste van 2 werelden: logeren!

Deze korte vakantie bij mijn broer heeft me veel deugd gedaan. Het doet altijd iets als je ziet dat je geliefden gelukkig zijn. Terwijl het in het thuisland donker was en regende, zag ik tegen een strak blauwe hemel bomen vol sinaasappelen en de citroenen hingen evengoed in overvloed. Het zwembad daagde mij iedere dag uit. ‘Je mag het natuurlijk wagen, maar ik raad het je niet aan’, zei mijn broer. Te koud nog. Maar het lonkte en het was klaar.

verhuizen naar Spanje
in het dorp

Levenslessen

Mijn broer leert me dat je gewoon je dromen moet volgen en er niet al te veel moet over nadenken. Gewoon doen en dan los je de obstakels wel op. Niet, zoals ik zelf ben, eerst alle mogelijke problemen zien en vervolgens zo moedeloos worden van wat allemaal kàn misgaan, dat er van de droom niets in huis komt.

Ik leerde van mijn broer dat de lat hoog mag liggen, maar dat je sowieso ook moet aanpassen. Zo verlegde hij meermaals de datum van zijn verhuizen naar Spanje. Tussen aankoop en complete afwerking zaten zo’n 3tal jaren van op en neer gaan. Dat moet best vermoeiend geweest zijn.

Het noodlot

Hij verhuisde definitief naar Spanje in april 2019 waar hij en zijn vrouw eindelijk konden genieten van een afgewerkte Spaanse villa. In september 2019 sloeg het noodlot toe. In de streek was er noodweer en de regen was zo hevig dat de dam het dreigde te begeven. De dam werd opengezet en hele dorpen stonden onder water. Mensen moesten worden gered met helicopters. Vier dagen lang was het huis van mijn broer afgesloten van de rest van de wereld. Hun auto’s waren volgelopen.

Gelukkig was het huis van mijn broer, zoals overigens vele typische Spaanse villa’s, op een verhoging gebouwd. De terrassen eromheen zijn ook verhoogd, je bereikt het huis via trappen. Hetzelfde geldt voor het zwembad. Spanjaarde bouwen hun zwembaden verhoogd en niet gelijk met de grond. Het zou iets te maken hebben met de nabijheid van de zee. Hoe dan ook, dag na dag keek mijn broer angstvallig toe of het water uiteindelijk het huis zou binnenstromen of niet.

Het scheelde niet veel, maar het huis werd gespaard. De grond rondom, de lage terrassen, waren herschapen tot één moeras.

Herbeginnen

Inmiddels is niets meer te zien van de felle overstroming. Containers modder en stenen werden weggebracht, terrassen heraangelegd, nieuwe tegels gelegd, kortom… een huzarenwerk. Ik denk dat dit de beste strategie is om tegenslag te verwerken: de handen in de mouwen steken en er weer volop voor gaan.

Makkelijk gezegd, denk ik weer, maar wellicht heeft mijn broer daar allemaal niet veel over nagedacht. Just do it, zal hij gedacht hebben.

Ondertussen STAVAZA november 2019

Terugblik op de voorbije maanden.
Het leven zoals het hier gaat en soms stilstaat…

Terugblik

De zomer was zo heftig dat ik behoorlijk wat tijd nodig had om weer wat in mijn normale doen te komen. Maar hé, we are getting there! Dat ik alles, werkelijk in alles kan rekenen op dat lief van mij, dat is wel iets waar ik dag in dat uit dankbaar voor ben.

  • Over dat lief gesproken: hij is een gigantische fan van Marcella (Netflix). Ik ben fan van Anna Friel, maar niet zozeer van Marcella. Hoe dan ook, uiterst origineel en spannend. Wij keken de 2 seizoenen na elkaar uit.
  • Nog over dat lief, ik denk vaak terug in ‘wat deden we rond deze tijd een week, een jaar geleden?’. Een jaar? Toen logeerden we nog om de 2 weken in Gasthuisberg voor 46 uur chemotherapie voor het lief. Nu spreken we het woord kanker nog amper uit. Alsof er nooit iets geweest is, het is alsof het kwam en ook weer ging. (Maar wees gerust, de angst zit er wel degelijk in, zeker nu de ‘controle’ weer dichterbij komt). Alles bij elkaar blijft het toch onwezenlijk.
  • Ik heb nogal wat boeken over routines gelezen. Eén boek over uitstelgedrag heeft mij behoorlijk geraakt, omdat het ging om de psychologie die achter dergelijk gedrag zit en hoe gevaarlijk is om weg te glijden in al te veel uitstelgedrag of inactiviteit. De auteur linkt depressie aan uitstelgedrag en meteen wat is de kip en het ei? Nu ben ik van nature geen uitsteller, maar er zijn gebieden waar ik er wel last van heb (zoals wellicht iedereen). Dit was voor mij herkenbaar: compleet overrompeld zijn door een taak omwille van het gebrek van tijdsbesef. Ik durf het tijdperspectief wel eens vergeten, waardoor ik denk dat ik alles nu onmiddellijk in één keer tot het eind moet afwerken, tot in detail! Het zal wel zijn dat dat overwhelming is!
  • Meten is weten: ik ben weer bezig met tijdregistratie, wat betekent dat ik in mijn agenda schrijf wat ik van uur tot uur doe. ‘Waar is al die tijd heen gegaan ?‘ kan ik van uur tot uur vertellen. Een boek met dit topic is Off the Clock: Feel Less Busy While Getting More Done. Ik plan ook heel nadrukkelijk vrije tijd in, sporten en lezen. Anders heb ik nogal de neiging in een alles of niets houding continu door te werken (of te lezen, Netflix)… Zo’n schema geeft rust. Hoef ik mij nooit meer schuldig te voelen! Vandaar ook ‘plan your work, work your plan’.
  • Act as if, is dan weer een advies van Gretchen Rubin. Soms is er geen andere weg. Ik geloof wel dat het denken het doen kan volgen. (En omgekeerd).
  • Ik heb weer heel wat wandelplannen en dat maakt mij hipperdepiep gelukkig! De voorbije maanden bleef ik het liefste onder een dekentje, nu kan ik niet snel genoeg de wandelschoenen aan!
  • Winterkamperen, ik begin het serieus te overwegen en snap niet goed waarom ik zo aarzel. Het is niet dat ik in een tent slaap of zo, integendeel, schoon verwarmd is dat huisje van mij. I keep you posted!
  • Ik heb een soepmaker! Dat is natuurlijk een overbodige luxe, want op zich is het gewoon een combinatie van een waterkoker met een blender erin. Maar wat een gemak: groenten erin en na een kwartier schenk je al je soep uit. Meteen een oplossing voor al die groentenoverschotten die hier blijgen liggen én… zo krijg ik eindelijk meer groenten binnen!
    Ik had die net besteld en toen brak … de broodrooster en het stoomstrijkijzer. Tja. Happy Housewife nu? Volgens het lief moet ik overigens ook een nieuwe flashy strijkplank kopen, wegens niet meer compatibel met het hightech strijkijzer. Dat het geld hier rolt deze maand, ja.
  • We gaan in de kerstvakantie op … vakantie! De kerstperiode is voor mij altijd zwaar wegens… druk, druk en nog eens druk. Super leuk al die feestjes en familie, deugddoend ook, maar waarom allemaal zo kort op elkaar? Sedert ik weet dat we nadien rustig met ons twee ‘weg van alles en iedereen’ een vakantie hebben, zie ik er veel minder tegenop. Integendeel!

En, hoe gaat het met jullie? Werkt alles nog in de keuken? Goede boeken gelezen? Een Netflix die ik niet mag missen?

See you!