Categorie archief: wereldzaken

Waarom veel jongvolwassenen het zo moeilijk hebben

Simon Sinek over de millenials

Simon Sinek (vooral bekend om zijn boek ‘Start with Why) omschrijft hier o zo treffend waarom millenials het zo moeilijk hebben. “They are dealt a bad hand”, zegt hij.

4 oorzaken ziet hij :

  1. Parenting (Opvoeding)
    Waarin hij de opvoedingsstijl hekelt waarin continu aan jongeren wordt gezegd dat ze eender wat kunnen bereiken en eender wat kun worden. Een cultuur waarin iedereen een medaille krijgt, verliezer of winnaar (waardoor de medaille niets meer waard is), waar ze continu te horen kregen dat ze o zo bijzonder waren.
    ‘Dealt a bad hand’ staat in deze context. Sinek heeft het over ‘failed parenting strategies’. Ook het onderwijs is medeplichtig : punten geven om van het geklaag van ouders af te zijn.Volgens Sinek is de confrontatie met de realiteit gigantisch en resulteert dit failed parenting in een laag zelfbeeld.
  2. Technology (Technologie)
    Waarbij het vooral over sociale media gaat. Het leven lijkt overal geweldig te zijn, iedereen lijkt het allemaal voor elkaar te hebben. De verslaving (niet eigen aan milleniums) dopamine, het belang dat wordt gehecht aan ‘likes’. Dopamine is zwaar verslavend, net als bij een sigarettenverslaving. Sinek spreekt over vage relaties (via sociale media) versus het oefenen in sociale vaardigheden met mensen.
    Sinek is niet tegen smartphones of sociale media, hij waarschuwt wel voor verslaving.
  3. Impatience (Ongeduld)
    Alles nu ! We leven in een wereld van instant bevrediging. Online aankopen, binge watching, het gaat onmiddelijk. Zelfs een ‘date’ vraagt nog weinig sociale vaardigheden. Daartegenover staat dat echte voldoening zelden uit instant bevrediging komt. Liefde, voldoening in het werk, het vraagt tijd.
  4. Environment (Werkomgeving)
    Jongeren die terecht komen in omgevingen die meer bezig zijn met cijfers dan wel met mensen. Omdat ook de werkomgevingen gericht zijn op snelle en directe resultaten, krijgen jongeren de tijd niet meer om te leren en om te groeien. Sinek verwijt hier de bedrijven leiderschap. Het erge is, volgens Sinek, dat jongeren het zichzelf kwalijk nemen als ze niet (onmiddellijk) slagen, terwijl dit juist niet de normale  gang van zaken is. Groei is nodig.

Maar ik ben veel ouder ! ?

Ik behoor helemaal niet tot de categorie jongeren waarover Simon Sinek het heeft (geboren na 1985) maar toch herken ik zaken. Ik ben helemaal niet opgevoed in een wereld van ‘je kan alles’, of ‘je bent geweldig’, maar sociale media is ook mijn leven binnengeslopen en nu en dan merk ik dat er niet alleen goede kanten aan zijn. Ongeduld is mij niet vreemd, al ben ik er mij echt van bewust en probeer ik nu en dan een stapje terug te doen. Dat bewustzijn is toch al iets.

 

1000 vragen over mezelf

10 000 vragen #75 Waar haal je je nieuws vandaan ?

Nieuws als ik toch moet kiezen, dan de krant

Ik heb het nieuws zo’n beetje opgegeven

Best erg vind ik dat van mezelf, want hoe kan je nu deel uitmaken van de wereld als je niet weet wat er gaande is in de wereld ?
Het begon met het (Belgisch) politieke nieuws. Met grote overtuiging werden dingen gezegd die zo doorzichtig fout waren dat ik het niet meer kon aanhoren. Er werd gegoocheld met cijfers als het over belastingen ging, de crisis werd gebruikt als paswoord om eender wat te verdedigen. Kritische vragen werden zelden gesteld. Als de schatkist maar werd gevuld en bepaalde andere (sterke) groepen werden gespaard. Keer op keer hoorde ik het mantra dat wie niet (voltijds) werkt, om welke reden ook, een profiteur was. Werkelijk, ik kon het niet meer aanhoren.

Het terreurnieuws deed er nog een schepje bovenop. Dat was gruwelijk. Daar waren geen woorden voor. En zat ik daar op te wachten, om te zien hoe iemand werd onthoofd en dat dat tegelijkertijd als een overwinning werd gezien. Wordt een mens daar beter van, van zoveel wreedheid ?

Dus volgde ik het nieuws niet meer. Althans niet meer op televisie. Beelden komen harder binnen dan woorden.

De Standaard en De Morgen

Het meeste nieuws haal ik van de krant. Maar ook dat is veranderd. Vroeger zou het woord krantenfreak op mijn identiteitskaart hebben kunnen staan. Nu koop ik nu en dan een krant. Meestal de weekendkrant, omwille van de lange artikels die hopelijk toch iets genuanceerder zijn. Mijn ‘afvalligheid’ heeft alles te maken met de manier waarop het nieuws werd gepresenteerd. Je leest een kop en eenmaal het artikel helemaal uitgelezen merk je dat het toch niet helemaal klopt. Dat het snel en slordig geschreven is. Dat er meer slogans dan wel analyse zijn.

Ik vrees dat dat komt door de snelheid waarmee alles gepaard gaat. Voor meer research of double-check is geen tijd meer. Of het komt evengoed door de concurrentie. Pakkende titels doen kranten verkopen.

Het nieuws sluipt altijd binnen

Toch kan ik niet rond dat nieuws. Wanneer ik op mijn telefoon iets opzoek via Google staan er allerlei ‘gefilterde’ nieuwsberichten. Want Mijnheer Google bepaalt een beetje wat interessant zou kunnen zijn voor mij. Meestal laat ik mij vangen. Lees ik de berichten toch en klik ik verder door. Ik word dan vooral naar de sites van VRT geleid, wat ik nog kan smaken.

Maar een echte nieuwsfreak ? Nee, ik ben het (niet) meer en ik zou mij daar echt wel vragen moeten over stellen. Zoeken naar de ‘betere’ bronnen.

Hoe gaan jullie om met het nieuws ? Tips zijn welkom, zeker over betrouwbare bronnen ! 

 

 

Snapshot diary

Snapshot diary week #43/2017 Waar gaan we heen ?


Foto’s : onze nieuwe pakketbrievenbus, a line a day diary, Westvlaams dialect, file in het donker, onder de indruk van schilderen, lang leve de Kindle, veel te veel lekkere chocolade en o zo genieten van het lopen ! 

Warme thuishaven

Ik besef heel goed dat de snapshot diaries meestal sunny and happy zijn en daar ben ik best dankbaar voor. Dankbaar omdat ik van veel lijden gespaard ben. Dat ik een zalig lief heb en een dak boven mijn hoofd. Ik hoef niet iedere euro twee keer om te draaien voor ik ‘m uitgeef, al ben ik daar wel mee bezig. Thuis leef ik in een veilige cocoon. Er is liefde en warmte. Er zijn boeken. Er is vrijheid. Ik kan zijn wie ik ben. Iemand kookt hier met liefde lekker eten. Ik geniet van een kop koffie in de zetel, ik laaf mij aan boeken vol wijsheid. Ik besef echt wel dat dit een gigantisch voorrecht is.

Kille buitenwereld

Daartegenover staat een wereld die ik soms compleet niet begrijpen kan. Ik was deze week heel erg onder de indruk van de meisjesbende in Brugge. Ik kon alleen maar denken ‘Hoe is dit mogelijk ?’ Je wordt toch van ‘gewone leerling in de klas’ op een paar dagen niet iemand die geweld en intimidatie gebruikt . Daar is toch al gigantisch veel aan vooruitgegaan ? Ik denk dat je moet durven zeggen dat iets echt niet kan (gedrag) en dat je tegelijk oog moet hebben voor àlle betrokkenen. Dat je daders daders moet durven noemen en slachtoffers slachtoffers. Maar dat je evengoed beide groepen alle kansen moet geven om te groeien naar een betere toekomst. Dat blijkt een heel moeilijke te zijn voor veel partijen.

In dienst van de economie

Soms lig ik ook wakker van het gebrek aan respect dat men heeft voor werknemers. Men spreekt van kwaliteitsverhoging, het verhogen van de productiviteit en men vergeet dat het mensen zijn die het moeten waarmaken. Mensen die begrensd zijn. Het lijkt alsof mensen als pure grondstoffen worden gezien en dat zij compleet in dienst moeten staan van de economie. Ze moeten opbrengen. In dat opzicht was ik ook al aangedaan door deze politieke uitspraak.  Dat je bereid bent om met minder rond te komen omdat je kiest voor het welzijn van je kinderen, je familie of zelfontplooiing zou een eerbaar iets moeten zijn. Het zijn mensen die prioriteiten hebben en hun eerste prioriteit is niet ‘zoveel mogelijk verdienen’. 

Weet iemand waar we heen gaan ?

Bovenstaande zegt wellicht dat de komende vakantieweek heel erg welgekomen is. Soms lijkt het – en ik zal daarin niet de enige zijn – dat ik door al het werk op een soort TGV zit en nauwelijks zie wat er aan mij voorbij gaat. Weet iemand nog waar we heen gaan ? Soms vraag ik mij dat af. Waar wil ik zelf heen ? En waar wil ik vooral niet heen ?

Ik heb alvast wat op de planning voor komende week !

Volgende keer weer een ‘gewone’ snapshot diary! En een beetje meer sunny. Hopelijk nemen jullie het mij niet kwalijk.

Een fijne week toegewenst ! 

 

Gelezen

Gelezen: Dit kan niet waar zijn – Joris Luyendijk – over de bankencrisis

bankencrisis

De bankencrisis is voorbij of niet ?

In ‘Dit kan niet waar zijn’ gaat Joris Luyendijk op zoek naar de personen en mechanismen achter de bankencrisis. Deze crisis begon met het faillissement van Lehman Brothers in  2008.  Wellicht liggen er nog weinig mensen van wakker – het lijkt allemaal nog wel mee te vallen – maar we zijn maar ‘net aan een catastrofe ontsnapt’(Herman Van Rompuy).  Wat die catastrofe zou geweest zijn ?

Het faillissement van een grote en wereldwijd vertakte bank kan een domino-effect veroorzaken, waardoor het mondiale financiële systeem als geheel tot stilstand komt, verlamd raakt en instort. Behalve dat niemand nog bij zijn geld kan, bevriest dan de financiering voor handel, daarmee de handel zelf en dus de voedselbevoorrading.  (George Cooper, geciteerd op p. 35).

Ik zeg al meteen in alle eerlijkheid dat ik mij amper kan voorstellen wat dat betekent. Wellicht dat niets meer werkt. Je hoeft geen doemdenker te zijn om te nefaste gevolgen wereldwijd te voorspellen. Tot in je eigen straat.

Gigantische bonussen

Veel mensen zullen zich de gigantische bonussen herinneren die openbaar werden. Banken hadden zich diep in de problemen gewerkt en moesten overheidssteun vragen, bankiers hadden jarenlang gigantische bonussen gekregen om toch maar hun ‘budget’ (= te behalen winst) te halen. Zo’n systeem moest wel leiden tot misbruik. Samengevat: de bankencrisis was het gevolg van immorele op geld beluste bankiers die alles deden om geld binnen te rijven, no matter what.

Het is de schuld van de bankiers het systeem

Het verhaal van de bonussen is maar één zaak en volgens Luyendijk zijn ze niet de enige verklaring van de bankencrisis. Erger is dat het systeem zo in elkaar zit dat … een volgende bankencrisis in de verte plausibel is.

Tijdens de vele gesprekken die Luyendijk had met (anonieme) bankiers kwam het volgende naar boven :

Code of Silence

  • In de City geldt een Code of Silence. Je klapt dus niet uit de biecht, vertelt niet hoeveel je bonus is, wat je deals zijn etc. Er is geen transparantie. Niemand heeft overzicht.

Complex

  • De bankwereld is zo complex geworden   (Er worden nieuwe financiële producten op de markt gebracht die bundels zijn van andere financiële producten, met bepaalde winst/verliesopties) dat managers het zelf niet snappen. Dit ‘niet snappen‘ kwam dikwijls in het boek ter sprake. Het is gewoon te ingewikkeld.

    Uiteindelijk baseren toezichthouders zich op selfdeclaration, ging hij verder: wat het management aan ze voorlegt. “Het punt is dat het management zelf vaak niet weet wat er gaande is, omdat banken ze enorm groot en complex zijn.” (p. 126)

Geen afdoende controle

  • Daardoor is het gigantisch moeilijk om te controleren.

    “Een CEO kan niet ieder algoritme en computerprogramma dat zijn bank gebruikt begrijpen, laat staan iedere product” (…)”Als interne boekhouders horen wij de bank te begrijpen, en dit inzicht te illustreren met onze cijfers. In werkelijkheid het bijna andersom. We doorlopen een proces, en als iedere stap keurig is gezet, dan geldt de uitkomst als legitiem. Wat wij doen is feitelijk legitimeren.”

  • Niet alleen de complexiteit is een probleem ook de afhankelijkheid.

    “Dat kredietbeoordelaars worden betaald door de banken van wie ze de financiële instrumenten ‘onafhankelijk’ beoordelen”. 

Amoreel

Het woord amoreel valt dikwijls in het boek. Men doet wat men kan om zoveel mogelijk winst te maken binnen de wet en denkt niet na over de ethische consequenties. Bankieren is leven in een zeepbel. Als het kan, dan wordt het gedaan. Het zijn levenloze cijfers. Schaakstukken. Kwestie van winnen.
Vandaar ook dat ‘na’ de bankencrisis weinig tot geen mensen veroordeeld zijn. Het was ‘binnen de wet’. 

Er is niets veranderd

Kan het opnieuw gebeuren ? Het boek schetst een somber toekomstbeeld. Wie werkt in de financiële wereld blijft werken in een systeem van gigantische druk en veel van de geïnterviewde bankiers hadden het gevoel vast te zitten. Hun leven was gebouwd rond dit inkomen, ‘eruit stappen’ zou gigantische gevolgen hebben zoals het sturen van hun kinderen naar andere scholen met minder toekomstperspectief (Groot-Brittannië). De bankierswereld blijft complex er is geen antwoord op het amorele.

Samenvatting

De grote verdienste van dit boek is dat het een heel complex gegeven enigszins bevattelijk maakt. De lezer krijgt inzicht in allerlei mechanismen die het systeem – ook nu nog – in stand houden. De stelling dat de bankencrisis enkel het gevolg zou zijn van immorele geldwolven verliest hier aan geloofwaardigheid, al vind ik persoonlijk dat je verschuilen achter amoraliteit evengoed immoreel is.

Praktisch

Luyendijk, Joris, Dit kan niet waar zijn, onder bankiers, uitgeverij Atlas Contact 2015, 208 blz. Paperback te koop bij Bol.com voor € 12,50.