Categoriearchief: consumentenzaken

No-spend month

Januari: no spend en andere experimenten

De eerste maand van het jaar is voor veel mensen de maand van goede voornemens en hier was dat niet anders. Behalve voornemens, wou ik ook een paar experimenten doen. Ik legde mezelf geen druk op – vandaar dat ik er niet over schreef – en zou enige mildheid ten aanzien van mezelf tonen. Experimenten oké, er ongelukkig door worden, nee.

No spend month

Eerste experiment: geen onnodige uitgaven in januari. Concreet betekent dit om niets te kopen dat ‘extra’ was of luxe. De gewone boodschappen werden dus gedaan en aangezien wij zo ongeveer 1 keer per week een dessertje kopen bleef dat ook. Er werden evengoed broodje gekocht in het weekend, maar geen kleren, geen boeken, geen ‘extra’s.

Het resultaat

Iedere avond zette ik een kruisje als het mij gelukt was om niets extra / onnodig te kopen. Je kan het op de foto niet goed zien, maar het is 3 keer niet gelukt, of eigenlijk 2 keer, je mag zelf oordelen

  • een uitgebreid ontbijt met collega’s
  • een nieuw armbandje voor mijn uurwerk
  • een nieuw badpak

Het eerste, dat was niet nodig. Voor het congres begon kregen we immers ook koffie. Maar ik was mild en ging voor de gezelligheid onder collega’s.
Het tweede, dat was volgens mij ‘noodzakelijk’. Het bandje van mijn uurwerk was kapot en ja, ik ben nogal verzot op mijn Garmin VivoActive.
Het derde, dat was de meest leerrijke, want dat badpak had ik echt niet nodig. Het was (is) mooi maar ik kan een kwartklas van badpakken voorzien.

Ik kocht gezondheid en de zomer

Ik heb het gekocht toen ik ziek in de zetel lag terwijl het buiten regende en koud was. Ik ‘kocht’ in zekere zin de lente en de zomer. Ik kocht mijn verlangen om gezond te zijn en zag mezelf volop genieten van zwembad.

Alle kenmerken van een emokoop dus. Het is geen miskoop en het was ‘een soldeke’, maar het leert me dat wanneer ik mij niet goed voel de ‘wilskracht’ serieus onder druk wordt gezet en enige ‘troostkoop’ mij niet vreemd is. Daar wil ik wel bewuster mee omgaan. De aankoop wou immers een behoefte vervullen die het niet deed.
Het hielp ook dat ik mijn valkuilen in het kopen ken.

No spend month: kruisjes zetten loont

Ik merkte dat het kruisjes zetten best motiverend was. Het niet onderbreken van de lijn was belangrijk in deze no spend month. Het ging behoorlijk gemakkelijk. Dit hielp me verder nog bij de challenge

  • het was overzienbaar in tijd
  • ik vond dat mijn welbevinden er niet mocht onder lijden. Zou het niet lukken, dan was dat ook oké.

En dan in februari vollen bak ?

Ik geef toe dat ik bij het begin van februari toch een beetje losser met de centen was, al viel dat heel erg mee. Het is ook niet zo dat ik nu het gevoel heb dat er een inhaalbeweging nodig is.

Ik heb niet veel nodig

Wat ik leerde tijdens de no spend month is dat ik weinig nodig heb en dat het mij vrij makkelijk lukt om nee te zeggen. Dat betekent niet dat ik vanaf nu terrasje meer zal doen of op restaurant en al helemaal niet dat ik geen boeken meer zal kopen of plots zo zuinig mogelijk zal leven. Dat hoeft ook niet.

Kies voor geluk

Uiteindelijk gaat het daarom. Te kiezen voor geluk. Het ontbijt met collega’s was een geluksmomentje. Ik weet zeker dat ik zal genieten van het badpak. Maar het hoefde niet. Ik zal er niet beter of met meer plezier om zwemmen.

1000 vragen

1000 vragen #135 Wat kun je maar niet weggooien ? Uncluttering !

Alles of niets, zo ben ik (daarin)

Nu en dan ga ik met grof geschut door het huis. Er staan lege dozen en het doel is om die te vullen. Ik maak er een regelrecht wedstrijdje van: zoveel mogelijk ! Ik kijk niet eens behoorlijk naar wat er in doos gaat, zolang het maar ‘zoveel mogelijk is’. Dan ben ik plots de grootste fan van uncluttering. Een mooi woord trouwens, want het klinkt een beetje als zaken die aan elkaar klitten wat precies het geval is met rommel: rommel trekt rommel aan.

Ik herinner mij de verhuis in Leuven. Ik woonde in een groot appartement met 3 slaapkamers en zou verhuizen naar iets dat de grootte had van twee slaapkamers. Onmogelijk dat ik alles mee kon verhuizen. Dus ging zowat alles weg. Bleef over: het logeerbed (want het grote kon er niet in)? De rest ging weg, ongeveer alle huisraad, alle meubelen, tapijten, boeken, bijna alles. Er was overigens geen andere optie want opslagplaats huren voor wat je niet nodig hebt zag (en zie) ik niet zitten.

En nee, ik heb er geen minuut spijt van gehad. Het was pure noodzaak en ik denk niet dat ik ooit iets gemist heb.

Ondertussen woon ik overigens in een echt groot huis, waardoor de verleiding van véél rommel alsmaar groter wordt. Er is immers plaats genoeg !

Eigenlijk ben ik best een verzamelaar

Uncluttering begint natuurlijk bij het niet in huis brengen

Er zijn mensen die héél systematisch hun huis minimalistisch houden en heel erg bewaken wat er in het huis komt. Alle respect heb ik daarvoor en eerlijk, ik heb het al meermaals geprobeerd. Maar o wat is dat moeilijk ! Het huis lijkt hier zich trouwens automatisch te vullen. Zo was het in Nederland weer ‘puntendag’ en kon je de punten inwisselen voor gratis producten. Stond daar een mooie to go coffeekop.

Deze dus. Ik vond (en vind) ‘m best mooi en ik moest toch mijn punten inwisselen tegen 27 januari ? Het duurde minstens nog een maand voor ik nog eens op vakantie was in Nederland, dus zomaar laten schieten zou toch dom zijn ? Dat er thuis al minstens 4 van zo’n koffiebekers to go staan vergat ik zeer nadrukkelijk. En nog meer dat ik ze amper gebruik. Verzamelwoede dus ! De verleiding van een ‘cadeautje’.

Gelukkig bleek er iets mis met de registratie van mijn pas. De kassierster deed alle moeite en zag de +200 punten staan, maar ergens zat er een administratieve kink in de kabel waardoor het hele verhaal niet door ging. Weer iets dat gespaard is van de berg rommel en dat uiteindelijk toch weer in het project uncluttering zou geraken.

Naderhand vond ik het best een beetje zielig van mij, dat ik 10 minuten aan de kassa had gestaan om punten in te wisselen voor de zoveelste koffiebeker. Ik nam mezelf voor om eenmaal thuis àlle voorgaande koffiebekers aan een kritische blik te werpen, de 2 leukste (je dacht toch niet dat ik het bij één kon houden ?) te houden en voor de rest de kast uit te mesten. Best confronterend was dit verhaal.

Tot de wanhoop de kop op steekt

Zo’n prutsen als deze hierboven bijvoorbeeld. Dat blijft maar staan op een paar boeken.

Alles of niets dus. Plots ik er weer echt genoeg van heb het beu ben dat er zoveel rommel in huis is. Dan vullen de dozen zich hier met gemak. Dan lijken alle voorgaande liefdes uitgebloeid, is er nergens nog een sparkle (cfr. Kondo) te vinden. Op zo’n moment is mijn wanhoop groter dan mijn verzameldrift. Dan ben ik echt 100% ‘madam Uncluttering’, zonder genade ! Dat kan best heftig zijn, maar een echte levensstijl heb ik er nog niet kunnen van maken, al ken ik ondertussen wel mijn valkuilen bij het aankopen.

Moeilijke zaken

Toch zijn er hier zaken waarvan ik onomwonden toegeef dat ik er veel te veel van heb en er bij tijden zelfs nog bijkoop terwijl dat niet nodig is:

  • Notaboekjes: ik kan zeker 10 jaar ver
  • Allerlei pennen: ik kan een school voorzien
  • Sportkleren, al gaat het sedert ik een formule heb voor het ‘aantal’, iets beter.
  • Elektronica: dat veroudert snel en ik vernieuw ook regelmatig, maar ik neem er moeilijk afscheid van ook al gebruik ik het niet meer. Ik denk dat het een mengeling is van ‘ooit veel voor betaald’ en ‘goede herinneringen’.
  • Foto’s : en daar zitten een boel mislukte foto’s bij
  • Lesvoorbereidingen, leer- en werkboeken uit de jaren stillekes. Na meer dan een kwarteeuw lesgeven verandert er natuurlijk wat. Maar ik denk altijd ‘je weet nooit dat ik juist dàt tekstje, of die methode nog eens leuk vind’.
  • CD’s: het is niet meer van deze tijd, maar o wat zijn ze belangrijk geweest in mijn leven

Hoop op betere tijden

Ik wéét dat ik mezelf vrij gemakkelijk in een ‘alles moet weg modus’ kan stellen. Ik doe het dan snel en zonder veel na te denken. Het doel is àltijd: minimaal een volle doos en dezelfde week nog naar de kringloopwinkel. Ik wéét dat ik geen twijfelaar ben, dat ik eenmaal in zo’n modus gigantisch veel kan verhuizen. Uncluttering is voor mij echt geen probleem. Dus moet ik het maar gewoon op de agenda zetten zeker ?

Alleen, ik moet er natuurlijk aan beginnen. En de knop voor die modus vinden natuurlijk.

Ben ik de enige ? Of heeft iedereen wel van die zaken die moeilijk het huis uit gaan ?

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !

2018 Hoeveel geld houden we over ? Over budgetteren

Onze budgettering

Er wordt hier ten huize van Kaat al jarenlang gebudgetteerd. Zeg maar zoiets als een begroting opstellen. Wat komt er binnen en vooral, wat geven we uit ? Klopt onze budgettering ik vorig jaar maakte ? Vorig jaar zat ik er €25,00 naast, verwaarloosbaar. En wat is het dit jaar geworden ?

Een snelle cursus budgetteren

budgetteren

Het belangrijkste is dat je eerst een goed zicht hebt op je inkomsten en vaste uitgaven. Heb je nog nooit zoiets gedaan, dan raad ik je het werk- en invulboek Kakebo aan. Het boek maakt het je werkelijk makkelijk.

Hebben spreadsheets geen geheimen weer voor jou, dan kan je het – zoals ik het overigens zelf doe – netjes via de pc doen.

Ik schreef als eens een artikel over hoe ik het precies doe.  Het is zo simpel dat het systeem voor iedereen te gebruiken en aan te passen is. Ik denk overigens (behalve dat ik het op PC doe, dat het systeem al honderden jaren oud is.

€ 386 euro tekort

Dit jaar kom ik dus €386 tekort. Niet in het echt natuurlijk, maar volgens mijn budgettering. Ik moet toegeven dat ik dat best veel vind. Zoveel ‘teveel’ zelfs, dat ik op zoek ging waar die kleine €400 dan wel naar toegegaan is. Het systeem zelf volgt immers indexaanpassingen etc., dus de reden “Alles wordt duurder” kan ik echt niet inroepen. Ik begrijp natuurlijk dat het op zich geen ramp is, gezien onze uitgaven niet gelijk zijn aan onze inkomsten (dan is er werkelijk geen ruimte), maar toch. Ik wil ook niet ‘stiekem’ meer uitgeven. Of liever, ‘we’, want ik maak dan wel ‘de begroting’ op, het is niet enkel voor mij alleen.

Feestjes !

Ik vond het snel terug. Wij waren dit jaar te gast op een aantal grote feesten bij familie en vrienden en er is geen post voorzien voor grote(re) geschenken of giften. Dus volgend jaar komt daarvoor budget. We zouden natuurlijk kunnen kiezen om niet te gaan of minder te geven. Maar daar zijn we beiden geen voorstander voor. We geven het graag !

Waar ging ons geld naartoe ?

Dit viel mee

budgetteren

Toen het lief de diagnose kanker kreeg en vervolgens 10 dagen ziekenhuis en meer dan een half jaar chemotherapie moest volgen, hebben we ons wel eens afgevraagd wat de weerslag op onze financiën en budgettering zou zijn. Het lief heeft géén hospitalisatieverzekering en wij hadden geen weet hoeveel een ziekenhuis kost. Dat is overigens ook niet overzichtelijk. Uiteindelijk betaalde wij voor de operatie en 10 dagen ziekenhuis zo’n kleine € 1000 waarvan we méér dan de helft terug kregen. Blijkt dat wie bij de CM een ‘gewone’ verzekering heeft, ook een mini-hospitalisatieverzekering heeft. Wij wisten dat niet en dat werd ons ook niet gezegd. Ik heb het puur toevallig ontdekt toen ik de ‘gewone’ facturen binnenbracht. Dat is natuurlijk geweldig goed nieuws, maar had ik de facturen gewoon opgestuurd, of een dame aan het loket gehad die geen extra moeite had gedaan, dan was dat een verlies geweest van zo’n €500. Je moet maar geluk hebben.

Natuurlijk hebben wij in onze budgettering voor ziekte van dit formaat voorzien, maar al bij al viel het voor ons wel mee. Wij moeten wel eerlijk zeggen dat wij voor een tweepersoonskamer kozen, uit angst voor de erelonen (een niet te verantwoorden en weerom zeer ondoorzichtig systeem). Wij kregen evenwel een eenpersoonskamer, maar daar moet je geluk mee hebben.

Dit viel tegen

budgetteren

Het jaar was nog maar net begonnen en onze kookplaat liet het afweten. Een kleine € 1000. Ik heb jammerlijk genoeg geen handige man in huis, want eerlijk, ik zag kookplaten van het juiste formaat voor de helft van de prijs. Maar goed, dan moesten we ze zelf plaatsen en we hadden geen idee hoe dat zat. Ik vrees ook dat de man (en ikzelf trouwens) nooit een handige Harry zal worden. Wij hebben wel een post voor onvoorziene aankopen in onze budgettering, maar in januari al €1000 … tja, dat kwam echt niet meer goed.

We besloten – in tijden van ziekte toen ons beider hoofd niet al te helder meer was – om onze tuin te laten opknappen. Dat bestond voornamelijk uit het wieden van struiken onkruid. De fout hier was dat we geen prijsopgave hadden gevraagd en we ook niet thuis waren toen de werken werden uitgevoerd. Opnieuw een kleine € 1000. Ik beweer geenszins dat het teveel was, maar ik denk niet dat we die optie zouden genomen hebben mochten we het geweten hebben. Waren we zelf aanwezig geweest (want de mannen hebben echt grondig gewerkt) dan hadden we zeker en vast meegewerkt.

Niet al te streng

Ik ben niet echt tevreden, maar met budgetteren is het zoals afvallen. Je moet het in het oog houden en je kan je op elk moment herpakken. Meten is weten. Je moet de motivatie erin houden en jezelf herinneren waarom je het doet.

Wij doen het omdat we niet van geldstress houden en voor die dingen in ons leven willen gaan die ons leven beter maken. Zoals bijvoorbeeld minder werken. Of, om geld over te houden voor die dingen die we echt belangrijk vinden.

Vandaag maakte ik de afrekening voor 2018, één dezer dagen maak ik ook de begroting van 2019. Alvast 2 aanpassingen: sociaal leven en een verhoging van het bedrag ‘onverwachte noodzakelijk aankopen’. Dat er sowieso dingen kapot gaan en om onderhoud vragen is voorzien. Verder wil ik ook eens zien waar er uitgaven kunnen worden geschrapt. Niet omdat we méér geld willen overhouden (altijd leuk) maar vooral om dat we géén geld willen uitgeven aan zaken die ons uiteindelijk geen vreugde (ik klink als Marie Kondo !) bijbrengen. Wellicht wordt dat nog een aparte blogpost.

1000 vragen over mezelf

1000 vragen #68 Wat is je grootste aankoop geweest ?

Hoe kan je ooit een huis betalen ?

Als kind hoorde ik mijn ouders dikwijls spreken over de prijzen van huizen. Dat ging toen over miljoenen Belgische franken. Als er in onze buurt nieuwe villa’s uit de grond verrezen hoorde ik ze dikwijls deze vraag stellen ‘Maar hoe betalen ze dat ?’ Als kind stelde ik het kopen van een huis gelijk met een bijna onmogelijke opdracht. Ik had wel enig benul van getallen (verhouding zakgeld versus miljoenen !) maar geen benul van tijd. In mijn ogen was een huis onbetaalbaar. Dat mijn ouders ook een huis hadden gekocht en wij geen boterham minder kregen drong niet tot mij door. Ik heb tot mijn volwassen leven met de (onbewuste) gedachte geleefd dat een huis onbetaalbaar was.

Toen kwam het lief met optie huis

Uiteindelijk heb ik wel, samen met het lief, een huis gekocht. Dat is uiteraard meteen onze/mijn grootste aankoop. Het sterke is dat ik mij compleet heb laten leiden door het lief. Hij had iets op het oog en ik knikte. Ik heb de fun van het kiezen van een huis gemist. Geen enkel verwijt aan het lief trouwens, hij vroeg mij meermaals wat ik ervan vond, maar ik vrees dat ik al zo verwonderd was over het ‘kopen van een huis’ dat ik er verder niet over nadacht. We kochten het huis en het moest compleet worden verbouwd. Het werd gereduceerd tot een skelet.

Eindelijk wakker !

lente
Dit plaatje is alweer van een tijd geleden. Voorlopig staat het redelijk ‘leeg’ ons huis, omwille van de tweede renovatiegolf !

Vanaf de verbouwing schoot ik in actie. Plots had ik wél ideeën over hoe ons huis er moest uitzien. Ik kreeg carte blanche van het het lief. Problematisch was dat niet, want we zaten continu op dezelfde lijn. Ik tekende en tekende, de architect vertaalde en de metsers deden hun werk. Ik was en ben content.

Ruil je vrijheid niet in voor huis

Wij kochten ons huis in de tijd dat men zeer kwistig was met het verlenen van leningen. De regel was ‘om en bij een derde van je inkomen’ voor het af te betalen bedrag. De bankdirecteur zei dat er zelfs nog een flink stuk bij kon. Ik schrok van de welwillendheid en probeerde de lening zo laag mogelijk te houden. Had ik als kind geen besef van tijd, nu had ik het wel.  Er kan véél, héél veel gebeuren in 20 jaar. Hoe groter de kinderen worden, hoe groter de kosten. Je kan ziek worden. Misschien wil je minder gaan werken. Wij wilden vooral niet vast zitten. Het huis verrees uit de aarde en was dan wel af, maar niet helemaal afgewerkt. Een huis kopen is één ding, maar de afwerking kost evengoed handenvol geld. Dat is ook de reden waarom wij daar nu mee bezig zijn en dat niet meteen van bij het begin hebben gedaan.

Is het dat wel allemaal waard ?

Het is een vraag die ik mij blijf stellen. Zeker nu de rekeningen weer met hopen binnenkomen ! Zo is onze ‘voortuin’ compleet weggehaald en wordt het iets helemaal anders. We hadden er ooit hortensia’s in geplant maar die groeiden met zoveel enthousiasme dat je al bijna – overdreven ! – ons huis moest zoeken achter de hortensia’s. Nu wordt het een stuk beheersbaarder én stukken onderhoudsvriendelijker.
Toch vraag ik mij of of het allemaal zoveel uitmaakt. Of het inderdaad al die facturen waard is. Met dat geld hadden we ook andere dingen kunnen doen.

Mijn huis, mijn nest

Toch ben ik heel er gehecht aan ons huis. Het lief niet. Niet gehecht aan het huis en ook niet gehecht aan de plaats. Hij ziet verhuizen naar een andere plaats én huis best wel zitten. Voor mij is dit huis, waar mijn leven mee is verbonden, de haven waar ik altijd terug keer. Ik kan mij niet voorstellen in een ànder huis te wonen. Niet omdat ons huis zo bijzonder is, maar omdat het wel mijn thuis is geworden. En dat is ook veel waard.

Twijfelen jullie ook soms over de kosten voor jullie huis ? Of is het met volle goesting ?